Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007

ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

Μετασχηματιστής ηθικών αντιδράσεων και πραγματογνώμων της κοινωνικής κόπωσης που διατρέχει την ελληνική ιδιοσυγκρασία, ένας αποφορτιστής καλλιτέχνης, που εισχωρεί στο κρυμμένο φίλτρο του μυαλού και σκάβει το αυτονόητο.
Συχνά κουράζει,διοτι γελοιοποιεί το γελοίο(σαν να γδύνει τον γυμνό) ενώ σχεδόν ποτέ δεν ξεγυμνώνει τον αδηφάγο δυνάστη της συνείδησης( τηλεόραση) απο τον οποίο ζεί .
Έστω και μέσω της μπίζνας Κοντομηνά, επιτίθεται στην βλακεία,ξυπνά την λογική και αφυπνίζει μέσω του γέλιου τις κοιμισμένες μας αντιστάσεις.
Δεν κινητοποιεί πάντα το μυαλό (αν και έξοχος ηθοποιός). Ο ιδιος θέλει να διαπαιδαγωγεί, να μεταδίδει,να ξεσηκώνει : συνήθως όμως, αθροίζει το καταγγελτικό μας υποσυνείδητο , σκοτώνοντας με τις φοβίες του ,τις δικές μας κρυμμένες εξάρσεις του υπερεγώ.
Θα ήθελα τον Λάκη στην Πολιτική, να σπάσει τον ξύλινο λόγο της και να φέρει άλλο είδος προτάγματος: το βατό, το αυτονόητο.Έχει σπόνσορές, οπότε μπορεί να τολμήσει, αρκεί να μην μπερδέψει την σάτιρα με την δράση.
Ο Λάκης , όπως έγραψε και ο Αρανίτσης πρόσφατα, δαιμονοποιεί και απομυθοποιεί ταυτόχρονα. Κοινώς, δεν μπορεί να γίνει περισσότερο χρήσιμος,απο ευχάριστος.
Οποιος μπορεί, πάιρνει τα χρήσιμα και χαίρεται τα ευχάριστα,ενώ αφήνει και τα περιττά.
Θέλουμε όλοι έναν καθοδηγητή στην γελοιοποίηση του προφανούς ηλίθιου,του εμφανούς βλακώδες ( άλλο να γελάω βλέποντας στην τηλεόραση μια χαζομάρα και άλλο να την διατυπώνει ο σάτυρος για να γελάσω πιο συνειδητά).
Προσωπικά, απο το τρίωρο του Λαζόπουλου, συνήθως βλέπω την μισή εκπομπή, δηλαδή κάνω διαλείμματα. Αυτά τα διαλείμματα, νομίζω οτι χρειάζονται ώστε να μην μυθοποιήσω το πρόσωπο.

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ

O Φρόυντ είχε γράψει κάποτε οτι υπάρχουν τρείς ανυπόφορες θέσεις,τρία αδύνατα έργα για τον άνθρωπο: η διακυβέρνηση,η διαπαιδαγώγηση και η ψυχανάλυση. Ο μεγαλύτερος διάδοχος του, ο Λακάν έγραψε κάποια χρόνια μετά οτι υπάρχουν γύρω μας αδηφάγα πράγματα, όπως η τηλεόραση πχ, στα οποία πολλοί αφήνονται να καταβροχθιστούν,και μάλιστα επινοούν για λογαριασμό τους ένα ενδιαφέρον, γι'αυτό που βλέπουν.
Καλό είναι να συνδέσουμε για λίγο στο μυαλό μας και να επεξεργαστούμε αυτές τις δύο θεωρήσεις των μεγαλύτερων στην ιστορία ειδικών της ατομικής και συλλογικής νεύρωσης...
Δύσκολο πράγμα να κυβερνάς, να λαμβάνεις αποφάσεις για τις ζωές άλλων, να μεριμνάς, να προβλέπεις. Κανέις όμως δεν επιβάλλει σε κανέναν Μαγγίνα ή Καραμανλή να αφήσουν την θαλπωρή των σπιτιών τους και τα παιδάκια τους, για να ... φροντίζουν και να υπηρετούν εμάς τους υπόλοιπους!
Καλό όμως είναι, με την συγκυρία του δήθεν κοινωνικού τρόμου για τα χρόνια της απόσυρσης απο την εργασία , να απαλλαγούμε απο στατιστικές μυθοπλασίες γύρω απο τον μέσο άνθρωπο και την κοινή λογική: ποιός είναι ο μέσος πολίτης; Εγώ, εσείς, ο θυρωρός μας ή ο Υπουργός Απασχόλησης; Κανένας δεν είναι όμοιος με τον άλλο,κανένας δεν έχει τις ίδιες φοβίες,τα ίδια άγχη....
Για να καταλήξω κάπου: ένας αμέτρητος αριθμός εθελοντών θέλει να βοηθήσει τους υπόλοιπους, σε αυτη την ζωή( πχ ,νομίζαμε οτι δεν υπάρχει πιο αδηφάγο τέρας απο την Θρησκεία,αλλά τελικά η Πολιτική φαίνεται να υπερτερεί). Το να προτείνει λοιπόν κάποιος στους ανθρώπους βοήθεια(πχ, λύνοντας το Ασφαλιστικό) σημαίνει σίγουρη εξασφάλιση υστεροφημίας και ίσως επιτυχίας. Το να βοήθησει όμως πραγματικά, είναι πολύ δύσκολο....
Γι΄αυτό κάποτε πρότεινα να μπούν αρκετοί ικανοί Ψυχίατροι ή Κοινωνικοί Ψυχοθεραπευτές στην Πολιτική(ούτως ή άλλως αυτοί έχουν μια δόση αλτρουισμού και βοήθειας για τον συνάνθρωπο τους, τουλάχιστον όσοι δεν έκαναν καθαρά εμπορευματικό ,το λειτούργημα τους) :μόνο έτσι θα μπορέσει η Πολιτική να ξεφύγει απο την προσποιητή προσφορά της στον καθένα μας.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

ΖΕΙΤGEIST

Στο bazioto.blogspot.com, έχει αναρτηθεί ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ ,παραγωγής αριστερών διανοούμενων στις ΗΠΑ που αν και, οταν το πρωτοείδα, το θεωρούσα ολίγον συνωμοσιολογικό και μυστικιστικό, αποτελεί πραγματικά μια καθηλωτική αλήθεια στα παγκόσμια δρώμενα(σημ: επειδή ασχολούμαι με την Μηχανική των Επιθυμιών(Ντελέζ) και την Μικροφυσική της Εξουσίας(Φουκώ),ο πολιτικός σχολιασμός στην καθοδική πορεία του ΠΑΣΟΚ, αποτελέι για μένα ένα πεδίο έκφρασης της κοινωνικής εκδοχής των ενδιαφερόντων μου.Ομως η παγκόσμια οικονομική - κοινωνιολογική -ιστορική ανάλυση, είναι το κλειδί της κατανόησης πολλών στοιχέιων στο γίγνεσθαι,καθώς απο τα μακρο-φαινόμενα, κατανοούμε τα μικρο-φαινόμενα)
Θεωρώ οτι το τραπεζικο-χρηματιστικό κύκλωμα, εξέλιξη τουβιομηχανικού συμπλέγματος συμφερόντων, που ρίζωσε στην αμερικανική κοινωνία πριν το κραχ του 1929(έξοχο το Part III του ντοκιμαντέρ) αποτελεί την μήτρα των παγκόσμιων οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων, την αρχή της εντεινόμενης κοινωνικής ανισότητας στον 20 αιώνα .
Οι σημερινοί απόγονοι,βιολογικοί και μή, των Ροκφέλερ, Μοργκαν, Ροθτσιλντ κ.α έχουν πλέον ''θεσμικοποιημένο'' ρόλο,σφραγισμένο και χρηματοδοτούμενο απο τις μάζες πορτοφόλι κερδών, και φυσικά τεράστια διαπλοκή και αλληλεξάρτηση με τους κανόνες παιγνίων πολέμου, εξουσίας, αγορών. Το τριπλό αυτό αλυσιδωτό δυναμικό φαινομένων,ενσωματωμένο στην παγκοσμιοποιημένη συλλογική συνείδηση, έχει μια καταληκτική σχέση ,πλοκαμοειδή ,με τον ορισμό του παρασιτικού-χρηματιστικού κέρδους.
Στις χοάνες των κερδοσκοπικών αγορών, στα ρετιρέ των πολυεθνικών και της εξουσίας,παίρνονται αποφάσεις που επηρεάζουν την ζωή και την καθημερινότητα των πλέον ορεινών ή απομακρυσμένων κοινοτήτων του πλανήτη. Δεν ζούμε στον Καπιταλισμό, ζούμε στον Μανιακό Καπιταλισμό που μεταφράζει καθημερινά τον χρόνο σε μέγεθος αξιακής χρήσης και απο το φετιχισμό του εμπορεύματος (Μαρξ) περάσαμε στον μαζοχισμό του μόχθου.
Η κοσμοθεωρία του καθενός ατόμου, δεν μπορέι να διαφέρει απο την βιοθέωρία της κοινωνικής πραγματικότητας , με αποτέλεσμα το Εγώ να ενσωματώνεται στο Εμείς ως ομογενοποιημένη ετερότητα(είμαστε ο καθείς μόνος του,διαφορετικοί αλλά τόσο όμοιοι...)

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

'' ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΒΟΥΛΩΝΕΙΣ;''

Βασιλιάς ευρωπαικής ανεπτυγμένης χώρας(Κάρλος ,Ισπανία) προς λατινοαμερικάνό πρόεδρο-επαναστάτη(Τσάβες) σε δημόσια συνάντηση....
Με ενοχλούν και οι δύο: ο Κάρλος απλά διοτι είναι βασιλιάς, και ο Τσάβες διότι προσπαθεί να γίνει ..βασιλιάς!( ζητά δημοψήφισμα για να γίνει ισόβιος πρόεδρος!).
Εχω την αίσθηση,οτι δεν είναι τα πράγματα όπως ακριβώς νομίζουμε: δεν είναι ο Τσάβες αυτό που φάινεται, δεν αγωνίζεται μόνο για τον λαό του. Το να θέλει μανιωδώς την πλήρη κρατικοποίηση των πετρελαιοπαραγωγικών εταιρειών, το να επιδιώκει μια κεντρικοποιημένη οικονομία, σίγουρα δεν αποκλείει κάποιους απο το παράνομο κέρδος(όσοι δεν πηγαίνουν ταξίδι μόνο για ιδεολογική ενδυνάμωση στην Βενεζουέλα, και ξέρω τί λέω, καταλαβαίνουν και βλέπουν οτι υπάρχει ολιγαρχία πλούτου γύρω απο τον μανδύα της επανάστασης του λαικού προέδρου)
Ο Τσάβες προσφέρει στην πολύπαθη Λατινική Αμερική εκείνη την αντιαμερικανική-αντικαπιταλιστική φιγούρα, την φωνή που ο καθένας θέλει να σηκώσει ενάντια στο Κεφάλαιο και τα γεράκια των ΗΠΑ και της Ευρώπης(οι κοινωνίες της Λ.Αμερικής ,μετά τον Τσε και κυρίως τώρα που σβήνει ο Κάστρο, ψάχνουν ''πατερούλη'' με δυναμική φωνή)
Επειδή δεν ήμουν ποτέ οπαδός( αν και σε βάθος μελετητής) της διακυβέρνησης Κάστρο, δεν υιοθετώ την ''μαγκιά'' του Τσάβες. Μπορεί να πετάγομαι απο τον καναπέ μου και να τον χειροκροτώ όταν λέει τον Μπους διάβολο, όταν βρίζει τους πετρελαιάδες,όμως δεν νομίζω οτι παρέχει ασφάλεια και προοπτική στην κοινωνία της Βενεζουέλας, πολεμώντας το κατεστημένο της παγκοσμιοποιημένης επιρροής του Κεφαλαίου( δεν είναι η Βενεζουέλα Ιρλανδία, ούτε Σοηδία για να μην έχει άναγκη ξένο κεφάλαιο...)
Μοιράζωντας φθηνό πετρέλαιο, σίγουρα βοηθάει χαμηλού εισοδήματος στρώματα, ανα τον κόσμο. Καλό είναι όμως ,να αφήσει τους συμπολιτες του και εν γένει όλους τους Λ.Αμερικάνους.όσο και αν πάσχουν απο παιδεία και αντίληψη, να αποφασίσουν χωρίς το όπλο στον κρόταφο.
Ο Βραζιλιάνος ηγέτης Λούλα, έχει ήδη βάλει την χώρα του σε καλό δρόμο,χωρίς να σκύψει το κεφάλι σε ΗΠΑ, Ευρώπη και στα διεθνή μαστίγια του χρήματος
Αντίθετα,η '' επανάσταση΄΄ του Τσάβες, είναι επικίνδυνη(ενέχει σπέρματα απομωνοτισμού) και χρήσιμη ταυτόχρονα(απεξάρτηση απο την ηγεμονία του ξένου κεφαλαίου).Στο μέσο αυτού του διπόλου, βρίσκεται η ωφέλιμη συνιστώσα.
Ας μην λατρεύουμε λοιπόν ηγέτες με υψηλό βαθμό αρχηγομανίας και εξουσιολαγνείας(όπως ο Ιρανός πχ) ,χωρίς να παραβλέπουμε φυσικά τα οφέλη που διαχέει ο τσαμπουκάς τους.
Κοινωνίες όπως του Ιραν και της Βενεζουέλας, μακροπρόθεσμα δεν θα βγούν ωφελημένες απο τέτοιους ηγέτες. Ασχετα αν εμάς ,στον καναπέ και στο γραφείο , μας ξυπνούν επαναστατικά ένστικτα...

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2007

ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗ ΛΟΓΙΚΗΣ

Το ζήτημα του ασφαλιστικού, εμπεριέχει και άλλους παράγοντες πέραν του οικονομικού εξορθολογισμού και της συνετής διαχείρισης.
Ενσωματώνει μια κοινωνική πραγματικότητα, μια συλλογική θεώρηση του μέλλοντος, μια ψυχολογική αποτύπωση των ατομικών και κοινωνικών ενστίκτων θανάτου, απομόνωσης στα γηρατειά, κεφαλαιοποίησης του ιδρώτα της ζώης και ανταπόδοσης του μόχθου( ο Κίμπι στο σαββατιάτικο σχόλιο του στον Κόσμο του Επενδυτή( 25/11) αναφέρθηκε στην γραμμή της ζωής, παραλληλίζοντας τις γραμμές του χεριού μας με τις τροχιές του βίου μας)
Νιώθω μεγάλη απέχθεια στην τεχνοκρατική αντιμετώπιση του ασφαλιστικού(αν και υπηρξα πρώην μέλος σε γνωστή ομάδα μελέτης του.) και συμμετείχα ,πριν 3-4 χρόνια,στην δημιουργία ενός ευέλικτου μοντέλου κοινωνικών παραδοχών με Αυστραλούς και Σουηδούς συναδέλφους μακροοικονομολόγους, το οποίο και έγινε αποδεκτό απο συγκεκριμένα ταμεία ασφάλισης στην Τουρκία και στην Βουλγαρία,με υψηλό σήμερα βαθμό προσαρμογής στα μακροχρόνια επιθυμητά αποτελέσματα ( αυτονόητο είναι οτι τα συντεχνιακά συμφέροντα ελληνικών ταμείων δεν δέχθηκαν καν να το εφαρμόσουν,διοτι ..έβλαπτε κεκτημένα)
Αλλά ας μιλήσω με την γλώσσα που αντιπαθώ,αλλά είναι της..δουλειάς μού:η παρατήρηση του μεσοπρόθεσμου βαθμού προσαρμογής στην διαχείριση συνταξιοδοτικών ταμείων, δηλαδή ο περιοδικός έλεγχος των αποκλίσεων απο τις τελικές προσδοκίες, είναι πολύ πιο απαραίτητος, απο μια π.χ. άκρως ξεκάθαρη και ακριβη αναλογιστική μελέτη..
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πόσοι φεύγουν και πόσοι μπάινουν στα συντάξιμα μεγέθη. Δεν είναι μόνο ζήτημα του ''πόσα υπάρχουν και πόσα χάθηκαν ''( άποψη ΚΚΕ, να επιστραφούν τα κλεμμένα απο το 1950 και μετά!). Το ζήτημα είναι πώς θα συνδυαστεί μια προσδοκώμενη αποδοτική διαχείριση των αποθεματικών, με την ταυτόχρονη διαχείριση της ασφαλιστικής συνείδησης των σημερινών εργαζομένων( π.χ δουλεύουμε για τα παιδιά μάς ή και για τα γηρατειά μας; )
Αν π.χ. καταργηθεί για μια μερίδα ελεύθερων επαγγελματιών και για μια μερίδα χαμηλόμισθων, που πνίγονται απο έλλειψη ρευστότητας, η υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση, τί ακριβώς θα χάσουν ώς μέλλουσες ροές τα ταμεία και πώς η πολιτεία θα επιβάλλει στις ιδιωτικές ασφαλιστικές κατώτατα όρια ασφαλίστρων ζωής και συνταξιοδοτικών εισφορών, ώστε να αποφευχθεί ένα ακόμη καρτέλ;
Σε κάθε περίπτωση, η ελάχιστη εγγυημένη σύντξαξη σε συγκεριμένα χρόνια εργασίας, είναι οτι πιο ψεύτικο επιχειρεί να εγγυηθεί μια κυβέρνηση! Εχει μετρηθέι αυτή η ψευδής εγγύηση, να είστε βέβαιοι....( ας μας εγγυηθούν πρώτα οτι δεν θα πεθάνουμε απο το καθημερινό άγχος επιβίωσης, απο τις χαμένες ανθρωποώρες στους δρόμους, στις ουρές των υπηρεσιών, απο την μή ελεγχόμενη κερδοσκοπία και ακρίβεια, και μετά ας νοιαστούν για τις συντάξεις μας...)

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007

ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ;

(comment σε comment της προηγούμενης ανάρτησης)

Το Συγκεκριμένο που ζητάς, και καλά κάνεις, δεν είναι παρά το Αυτονόητο αγαπητέ φίλε: επιβάλλεται μια επαναστατική θέσμιση Ατομικών Φιλοδοξιών,μια Διαπίστευση Ατομικής Συνεισφοράς στον τόπο.
Δεν νιώθω την ανάγκη απο ιδεολογικο-κομματικά προτάγματα και θεωρίες,αλλά απο Μυαλά,Ικανότητες, Συνθετικούς Διανοητές.
Ζητώ, συγκεκριμένα,την ένωση Εγκεφάλων,την ένωση Διαβασμένων, Δοκιμασμένων, με διαχειριστικα αποτελέσματα σε κυβερνητικές θέσεις ή σε παραγωγικά πόστα(ιδιωτικού ή κρατικού χώρου).
Ζητώ την δικτατορία των Βιογραφικών, την επικράτηση των Πετυχημένων,των Εγκρατών, των Φιλόδοξων Συνειδητοποιημένων.
Δεν θέλω να διαφεντεύομαι απο ανθρώπους με αραχνιασμένες βιβλιοθήκες στα σπίτια τους , δεν επίθυμώ να εξουσιάζομαι απο Πολιτικούς.
Επιθυμώ να κυβερνιέμαι απο Επιστήμονες του Διοικείν και του Κοινωνικού Οφέλους.
Επιθυμώ να γίνει κλειστό επάγγελμα , για τους Φελλούς, η πολιτική ενασχόληση.
Ζητώ φίλε μου το αυτονόητο: να μην προσβάλλεται η νοημοσύνη μου, να ακούω και να κρίνω Εξυπνους, Ικανούς και να εποπτέυω τις Αξίες τους μέσα απο το Αποτέλεσμα.
(πάλι θα μου πεί ο φίλος οτι δεν είμαι συγκεκριμένος,όμως δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκεκριμένο απο την επικίνδυνη παρουσία και επικράτηση των Βλακών ,φίλε μου)

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2007

ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ...

Γράφουμε και σχολιάζουμε Πολιτική, Οικονομία,
για να δώσουμε κατι στις παιδικές φατσούλες του μέλλοντος....
Γράφουμε για το αύριο( κατι σαν ιντερνετικοί πατριώτες,χωρίς όπλα,χωρίς εξωτερικό εχθρό,αλλά με συνείδηση της εσωτερικής μας -ατομικής και εθνικής- ανισορροπίας)...
Η αλήθεια είναι οτι δεν είναι σωστό να παραπονιέμαι για την καθημερινότητα της ζωής μου σε αυτον τον (ευλογημένο)τόπο, και να μην αναλαμβάνω την ευθύνη της επιλογής μου να ζώ εδώ...
Πάντα θα είμαι ενάντια στην λογική της μίζερης καταγγελτικής μοιρολατρίας,ποτέ όμως δεν θα ανεχθώ να συμβιβάζομαι.
Το μέλλον δεν είναι κατι έξω και πέρα απο το σήμερα, δεν είναι καν προιόν φαντασίας: το μέλλον είναι το αποτέλεσμα του τώρα,και δεν μιλάω ως οπαδός συντηρητισμού και οπισθοδρόμησης....
Αριστερά και Δεξιά, αποτελούν μια φαντασιακή θέσμιση της διπολικής κοινωνικής οντότητας. Αποτελούν την εκδοχή της ιδεολογικοποιημένης ζωής του ανθρώπου....
Πολίτες-τουρίστες,νομάδες της σύγχρονης κοινωνίας, μικρομέτοχοι του χρόνου και της μοριακής ανάλυσης της καθημερινότητας,όλοι μας τροχοποιούμε την ζώη ,γυρω απο δυο-τρείς δορυφόρους(χρήμα-θάνατος-ερωτας). ...
Η Πολιτική ,για μας τους νομάδες, δεν είναι Μέλλουσα, είναι Παρούσα....
Δεν αποτελεί Ελπίδα, αλλά Πράξη....
Τέχνη του εφικτού : ναι , αλλά σήμερα όμως ,όχι αύριο...

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

ENA ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ...

Δεδομένης της καταγωγής μου( Ροδος) δικαιούμαι να σχολιάσω την προβληματική περί πηδήματος,με την οποία καταλήγει ο Μίμης στο blog του.
''Νεος Καπιταλισμός και Νέα Αριστερά'',λεει ο Μίμης( χρόνια τώρα, με '' άλλα'' λόγια και πολλά πρόσθετα αναλυτικά διηγήμητα πολιτικής φιλοσοφίας, το επικαλείται και το υπερθεματίζει) Πολλοί συνεπικουρούμε την ''προσπάθεια'' του να εκφραστεί όσο το δυνατον πιο δυνατά,να καθοδηγήσει.
Αυτόνομο think tank ο Μίμης, σπρώχνει την Αριστερά πρός την ορθολογική πλατφόρμα πολιτικού προβληματισμού,ασχετα αν η Αριστερά(αόριστη,ακαθόριστη,μή ομογενοποιημένη,ετερόκλητα κομματικοποιημένη) δεν ακολουθεί αυτή την τροχιά.Μέσα απο το ΠΑΣΟΚ,και μέσα απο τον Γ.Παπανδρεόυ,ο Μίμης προσπαθεί να πετύχει αυτό ακριβώς: την έμμεση στροφή της Αριστεράς στην "ρεαλπολιτίκ" εκδοχή λόγων και έργων.Η ευφυία του όμως, δεν συνέλαβε το ανέφικτο αυτής της προσπάθειας( ξέρω οτι θα επικαλεστεί πώς δεν είναι αυτό το ζητούμενο του λόγου του,όμως επιμένω.).
Η οξυδέρκεια του, οχι για να αυτοσυντηρηθεί πολιτικά ,ουτε και να επιβιώσει κομματικά, τον οδηγεί σε ένα συνεχές εκφραστικό έργο δημιουργικής(δηθεν)αμφιβολίας.
Πιο απλά:δεν ξέρει ,και ως καλός μαθηματικός δεν θέλει, να παραμετροποιήσει αυθαίρετα την ένταση της δυναμικής διάσπασης συτών των ημερών στο ΠΑΣΟΚ.Ετσι επαναλαμβάνει σχεδόν μονότονα, το πρόταγμα της ταυτοτικής αναζήτησης του κόμματος, του επανακαθορισμού μιας εκδοχής κομματικής φυσιογνωμίας (στα πρότυπα του Linux φορέα που έχει ως κεντρικό στοιχείο ο Μίμης στην σκέψη του περί πολιτικής συλλογικότητας).
Το ελληνικό προσωποπαγές πολιτικό τοπίο, υπο την δικτατορική παρουσία του δικομματισμού, μπορέι όντως να αναδιαμορφωθεί απο συγκρουσιακά οικονομικά συμφέροντα που επιθυμούν να ανακατανεμηθεί η επιρροή ισχύος(δεν κάνω μαρξιστική ανάλυση, ουτε αοριστολογική τοποθέτηση τύπου Κακλαμάνη ή Τζουμάκα).
Μια αναδιαμόρφωση όμως δυνάμεων δεν σημαίνει και ανακατανομή ισχύος.
Αυτό διαφεύγει και του Μίμη και του Γιώργου, μάλλον όχι του Βενιζέλου, και σίγουρα όχι του Καραμανλή.
Δεν ξέρω τελικά, αν ο Μίμης Ανδρουλάκης και η σχολή σκέψης του,εντός και εκτός πολιτικής, μπορεί να επιβιώσει μετά την 11η Νοεμβριου.Τότε, με όποιο αποτέλεσμα εκλογής αρχηγού, θα υπάρξει το σχεδόν αυτονόητο: θα πεθάνει το ιδεολόγημα της ''μεγάλης δημοκρατικής παράταξης'' και θα γεννηθεί ενα καινούριο πολιτικό ''υποκείμενο'' αντιπολίτευσης,ίσως και μια φαντασιακή ''3η Σεπτέμβρη του 2007'', κόντρα στην ''Δεξιά'' του 2007.
Στο τέλος θα νικήσει η αθάνατη ελληνική ψυχή του νεποτισμού και του ατομικού συμφέροντος. Ας μην κρυβόμαστε :καθένας δίπλα στον Γιώργο ή τον Βαγγέλη, δεν θα αποκτήσει ποτέ την απόσταση που έξυπνα ο Καραμανλής εγκατέστησε σε αυλικούς του,διοτι αυτή η απόσταση ''τέθηκε'' και απο την αδύναμη κοινωνική επιρροή του Γιωργάκη.
Με βάση αυτά φίλε Μίμη, το ερώτημα δεν είναι'' Ιδού η Ρόδος'',αλλά ''Ίδού ο Καραμανλής''....

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

ΜΑΝΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Xιλιάδες γερμανοί αναγνώρισαν το εγώ τους στον Χιτλερ και χιλιάδες σοβιετικοί έβλεπαν στον Στάλιν το αυστηρό υπερεγώ τους..Ετσι και στις συγχρονες δικτατορίες των δημοκρατικοποιημένων πλυντηρίων εγκεφάλου(ΜΜΕ),άπειρος αριθμός ατόμων αναγνωρίζει σε ηγετικές φιγούρες ,στο γραφείο, στο εργοστάσιο, στην παρέα, στην πολιτική( λαμπερά μηδενικά είναι συνήθως) κάποιες μύχιες πλευρές του εσώτερου κόσμου του: όλοι μας κρύβουμε σε ένα σημείο την αφ'υψηλού μεσσιανική νοοτροπία του Καραμανλή,την πονηρή οραματολογία και αθωότητα του Γιώργου και την τολμηρή και παρορμητική αρχηγομανία του Βενιζέλου.
Αλλά τελικά, όλοι ψάχνουμε τον τύρρανο μας, είτε γιατί δεν τον νιώσαμε στην παιδικοεφηβική ηλικία(απουσία του ονοματος-του-πατέρα,κατα τον Λακαν) είτε για θέλουμε να τον ''εκδικηθούμε''.
Ετσι λοιπον,η δημοσιοποίηση στα blogs των πολιτικοφιλοσοφικών και κοινωνικοοικονομικών μας γνώσεων και θέσεων, δεν είναι τίποτα άλλο απο βαθιά κρυμμένη ανάγκη προσφοράς σε κοινοτικό επίπεδο,ειτε μεγάλο είτε μικρό. Η διαφορά είναι οτι περιορίζουμε τις ατομικές φιλοδοξίες καθοδήγησης των σκέψεων των άλλων(απωθούμε τον ηγέτη μεσα μας) κυρίως λόγω αδυνατότητας έπιρροής απο φυσικής παρουσίας και απο την δυνατότητα επιλογής τουχρόνου εκφρασης, οπότε και φιλτράρουμε την γραφική μας αποφόρτιση πριν την ρίξουμε στην οθόνη.
Δωρεάν ομαδική ψυχοθεραπέια απο κοινωνικές και πολιτικές νευρώσεις, απο ατομικές για κάποιους, απο οικονομικούς μαζοχισμους και φετιχοποιήσεις αντικειμένων και ιδεών: αυτό είναι η blogosfaira για μένα,τουλάχιστον. Γράφω ,γιατί έχω ανάγκη απο διπλή ζωή,απο δημοσιοποίηση του άλλου μου εαυτού και ίσως και απο απωθημένο ή υποσυνείδητο άγχος δημοσιότητας,απο το οποίο όλοι και λίγο έχουμε...
Σας ευχαριστώ που συμβάλλετε σε αυτό,και μάλιστα με επίπεδο συνεισφοράς σχεδόν χειρουργικής ακρίβειας(δεν γράφω πάντως για να αποτοξινωθώ απο την αριθμολαγνεία και την εργαλειακής φύσεως δουλειά μου, την ψυχρή τεχνικρατικά αλλά καλοαμειβόμενη θέση ,να συγχωνέυω εταιρείες, να επενδύω λεφτά μεγάλοψυχοπαθητικών ατόμων και ομάδων ,και να αποκωδικοποιώ αριθμούς και πληροφορίες του συστήματος, κερδίζοντας απο την συμβουλευτική στην χρημ/κή,που αν και εξειδικεύτηκα σε αυτήν την χρησιμοποιώ με behavioral παραμέτρους ,μέσα στους χώρους που κινούμαι,στα συγχρονα χταπόδια που απλώνουν πλοκάμια στις κοινωνίες μέ την οικονομική τους ισχύ(Τράπεζες, Venture Capitals, Hedge Funds, κα)
Eυτυχώς, δεν χρειάζεται να διώξω κόσμο απο τις δουλειές του...

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

ΔΟΜΙΚΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

Υπάρχει μια αυταπάτη που πρέπει να εξαλείψουμε:της ικανότητας οργάνωσης και ορθολογικού σχεδιασμού της κοινωνίας.Οι σχέσεις εξουσίας και οι οικονομικές σχέσεις είναι ετσι δομημένες ,που δεν μπορούν να υπερβούν η μία την άλλη.Κόμματα και επιχειρήσεις δρουν με ιδιοκτησιακή(κτητική) και αχαλίνωτη θέσμιση,κυταρροποιώντας την δυναμική των όποιων εξωγενών αντιστάσεων: στεγανοποιούνται και ταυτόχρονα αυτομαραζώνουν.
Ζούμε σε εποχή αναρχης ταξικής καθετοποίησης της κοινωνίας: πυρηνική κατάληξη,αποτελεί η μορφοποίηση της μεσαίας τάξης, και η δυνατότητα παρέμβασης των ανοδικοκαθοδικών μελών της (πολίτες σε ταλάντωση) ,στην εξουσιαστική δομή .
Απο τον Πλάτωνα ως τον Μαρξ, η συλλογικότητα δεν υπήρξε ζητούμενο δημοκρατικής σχηματοποίησης,αλλά μάγμα κοινωνικής φαντασίωσης(θρεμμένος με την Διαλεκτική, ο Μαρξ ήξερε γιατί ηταν ανέφικτη η ένωση του προλεταριάτου).
Κοινώς: κομματικά μορφώματα, όπως το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, εχουν ημερομηνία λήξη πρός την ιστορική τροχιά τους,καθώς είναι δορυφόροι της αυτοτροφοδοτούμενης κοινωνικοοικονομικής ανισότητας( ενα κόμμα εξουσίας, ιδρύεται μεν για να παρέχει κοινωνική δικαιοσύνη,αλλά συμβάλλει στην ανισοκατανομή ευκαιριών,αφού αποτελέι εξ'ορισμού στεγανοποιημένο φορέα κοινωνικής δράσης.
Μια αποσπασματική διαχείριση της εξουσίας,μέσω κομματικου καθεστωτισμού(σταλινικού ή καστρικού τύπου) μπορεί, υπο προυποθέσεις να απο-ενοχοποιήσει στην κοινωνική συνείδηση την στεγανότητα του συλλογικού φορέα,σε όρια εξώφθαλμα αντιδημοκρατικά και καταστροφικά( ναζισμός).
Η Ελλάδα, έζησε επι δεκαετίας '80, το φαινόμενο της κοινωνικοποίησης ατομικών οραμάτων και της εξατομίκευσης συλλογικών στόχων(η αποτυχία του Ανδρέα να μοιράσει πλούτο δίκαια, μιας και δεν φρόντισε πρώτα να τον αυξήσει και πραγματικά,εκτός απο ονομαστικά).
Δεν μπορούμε να έχουμε λύση πριν θέσουμε το πρόβλημα.Και δεν μπορούμε να έχουμε πρόβλημα, αν δεν υπάρχει πρώτα.Σε αυτή την χώρα,είναι περισσότεροι αυτοί που κατασκευάζουν προβλήματα με τις ατομικές τους συμπεριφορές, απο αυτούς που λύνουν αληθινά προβλήματα,κινητοποιώντας συλλογικές δράσεις.

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Νομίζω οτι όλοι κουραστήκαμε απο την φαρσοκωμωδία του τελευταίου μήνα. Σχεδον αγανακτούμε ,ανακαλύπτωντας ο καθένας μας θεωρητικολογίες και ευχολόγια αριστερής διαλεκτικής και προταγμάτων(νομίζω οτι σε πολλούς μας ,βγήκε μια επαναστατική/ανατρεπτική απωθημένη διάθεση έκφρασης). Τέλικά, όλοι μας ξέρουμε οτι στην χώρα αυτή,καλό είναι να κρατάς το σάλιο σου και να ασχολείσαι με την καθημερινότητα και την τεχνική μηνιαίου ισοζυγίου των απαξιωμένων ευρώ...
Αποφόρτιση και διαλεκτική δεν νομίζω φίλοι μου οτι ταιριάζουν. Διανόηση και θεωρητικο-πρακτικά μίγματα θέσεων , επίσης πιστεύω οτι απέχουν μεταξύ τους.Blogosfaira και ανωνυμία,συγχέουν ,ενίοτε αποδυναμώνουν, την εγκυρότητα ορθών μηνυμάτων...
Δεν εννοώ να σιωπήσουμε, όυτε και κατ'ανάγκη να αλλάξουμε θέμα. Προσωπικά, απέκτησα μια ανοσία στην πληροφοριακή εκπομπή ανούσιων πολιτικών μηνυμάτων( δυο εκλογές σε δυο μήνες, ιδια πρόσωπα, ιδια γευση)
Ζητάω απο όλους που διατίθενται να αποδώσουν πραγματική πολιτική σκέψη(οχι οτι δεν το πράτταμε)στην μικρή δικτυακή πολιτική μας κοινότητα, να σκεφτούν το εξής:
υπάρχει πιθανότητα διάλυσης του ελληνικού πολιτικού συστήματος, στην βάση της επικράτησης Απλής Αναλογικής, μετρώντας τους όποιους κινδύνους ακυβερνησίας για κάποιο διάστημα; Μπορεί η κοινωνία να κατανοήσει την υφιστάμενη αντιδημοκρατική εκλογικη μηχανική εξουσίας; Μήπως ετσι θα πάψει να έχει και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ο ΛΑΟΣ, δογματικό, εύκολο και καταγγελτικό λόγο; Τί φοβάται η καθεστωτική νοοτροπία των δικομματικών προνομιούχων; Μήπως αυξηθούν οι κομμουνιστές ή μήπως αυξηθούν οι ακροδεξιοί;Και λοιπόν; Εχει ή δεν έχει ''μαξιλάρια'' και δικλείδες ασφαλείας η σύγχρονη πρωθυπουργοκεντρική-απολυταρχική δημοκρατία,που δυστυχώς ανδρώθηκε επι Α.Παπανδρέου και που σήμερα βρίσκει στον Καραμανλή την υπερτατη πραγμάτωση της;
(συστήνω επ'αυτού( και συγχωρέστε με που πάντα ''συστήνω'') το εξαιρετικό βιβλίο Το Δημοκρατικό Παράδοξο, της S.Mufe. )
Αν και πολλοί πλεον υποστηρίζουμε οτι ήλθε ο καιρός να πρακτικοποιούμε τα ζητήματα πολιτικής διαχείρισης, εγώ θελω ακόμη να ζώ με την άποψη οτι πρέπει πρώτα να τα θεωρητικοποιούμε. Ο εκλογικός νόμος, η διαδιακασία ανάδειξης αρχηγού κόμματος, και άλλα πρωτεύονται θέματα που αναδεικνούν ομάδες και πρόσωπα εξουσίας που μας διαφεντέυουν, έχουν μελετηθεί διεθνώς, και σε αρκετές περιπτώσεις,δημοκρατικοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό ,παράγοντας εξαιρετικά αποτελέσματα( βλ. Κίνητρα,Διαφωνία,Αποχώρηση του Μ.Olson)
Ζωή, εργασία,οικονομία,πολιτική, εξουσία, είναι παίγνια με κρυμμένους μηχανισμούς προτιμήσεων( επι τη ευκαιρία, το Νόμπελ Οικονομίας δόθηκε σε ομάδα Οικονομολόγων που 25 χρόνια ασχολέιται με άυτή την Συμπεριφορική Μηχανική των συναλλαγών μεταξύ ατόμων με διαφορετικές προτιμήσεις). Τα πάιγνια, θέλουν κανόνες. Οι κανόνες είναι λάθος στην ελληνική πολιτική σκηνή και απο αυτούς πηγάζουν και οι μή αποδοτικοί θεσμοί.
Η ανατροπή των κανόνων δεν είναι αναρχική πράξη κατεδάφισης νόμων και θεσμών. Είναι πολιτική πράξη ,πράξη παρέμβασης.
Μην με ρωτάτε πώς θα αλλάξουν οι κανόνες και σε ποιά συμφέροντα σταματούν.Αν δεν έχετ και εσείς την απάντηση, τότε γιατί να τη έχω εγώ; Εξάλλου, δεν θα ρωτούσα, σε αυτή την περίπτωση,αλλά θα ξαναδιάβαζα Τομας Μαν: Οι στοχασμοί ενός Απολιτικου, εκει υπάρχουν κατι χρήσιμες απαντήσεις...

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007

Ο ΜΙΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙ...ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΓΝΙΑ

Στην διαχείριση μιας κρίσιμης πληροφορίας, οι κανόνες ποσοστιαίας συμπύκνωσης μηνυμάτων αποτελούν βασικές παραμέτρους,άρα συμφωνώ με τον Ανδρουλάκη ως προς το σχόλιο του περί ανάγκης πληροφόρησης για τη επιλογή κατάλληλου αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ,αλλά φυσικά το 70% πυκνότητα πληροφορίας, είναι υποκειμενικό κριτήριο,μάλλον εμπειρικής φύσεως. Θα παραπέμψω , σε πολιτικως εφαρόσιμα παίγνια με οριακά εφικτές
ισορροπίες,( νέες τάσεις των Camerer κ.α)όπου οι γύροι επιλογών/ψήφων έχουν μεν ασύμετρη πληροφοριακή αρχή αλλά καταλήγουν σε σχεδόν συμβατές με το κοινό συμφέρον λύσεις( πχ, το αν δεν ξέρεις την ατζέντα Σκανδαλίδη, ίσως σε παρασύρει να θεωρήσεις πιο''σωστή'' ατζέντα μια εκ των δυο άλλων)
Κοινώς, εκτός απο τον εμπειρικό κανόνα στο behavioral game του ΠΑΣΟΚ, αρκετοί άνθρωποι,εν αγνοία τους,αποτελούν τους περίφημους agents της ισορροπίας που ίσως προκύψει.Γιατί λέω ίσως: διοτι,όπως διεπίστωσα και σε άλλες 2 εσωκομματικές εκλογές,σε ξένες χώρες( Cameron /UK, Pronti/Italia) με μικρότερη βάση εκλεκτόρων,ετσι και τώρα βλέπω περιθώρια ορθολογικών αναγωγών για τις μειοψηφικές επιλογές!
Θα γίνω,για τους μή μυημένους με την θεωρία παιγνίων,πιο απλός:αν οι περισσότεροι στις 11/11 ψηφίσουν αρχηγό, με βάση την λογική του 70% πληροφοριακής συσσώρευσης, τότε δεν αποκλέιεται, ένα μειοψηφικό αλλά κρίσιμο ποσοστό ψηφοφόρων ,να έχουν ανω του 70% πληροφορηση και μάλιστα ισοκατανομικής φύσεως μεταξύ των 3 υποψηφίων,και αυτή η μειοψηφία να ''γράψει αποτέλεσμα''( στα πάιγνια ατελούς πληροφόρησης με επιλογές/ψήφους, δεν αποκλείονται οι περιπτώσεις ''τυχαίας σύμπτωσης'' λάθος αξιολογήσεων πληροφοριών)
Κοινώς λοιπόν, αυτοί που θα βγάλουν αρχηγό, δεν είναι κατ άναγκη και αυτοί που πληροφορήθηκαν τις περισσότερες θέσεις των υποψηφίων,αλλά αυτοί που έστω και τυχαία θα επιλέξουν στην πλειοψηφία μή αξιολογημένες αντικεμενικά ατζέντες των τριών εν δυνάμει αρχηγών.
Οπότε,ας μην αναμένουνε να βγεί αυτός που θα πέισει σωστά και τίμια τον κόσμο,ας το καταλάβουν όλοι καλά αυτό!Θα κερδίσει αυτός που θα πέισει τον περισσότερο κόσμο,ετσι απλά,όπως γίνεται πάντα όταν αυτοί που επιλέγουν είναι πολλοί και ευνοούν την ατελή πληροφόρηση

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ?

Getting to Know You: Reputation
and Trust in a Two-Person
Economic (or Political) Exchange
(Casas, Tomlin, Anen, Camerer, Quartz, Montague)

(SCIENCE VOL 308 1 APRIL 2005)

The expression and repayment of trust is an
important social signaling mechanism that
influences competitive and cooperative behavior
The idea of trust typically conjures
images of complex human relationships, so it
would seem to be a difficult part of social
cognition to probe rigorously in a scientific
experiment. Nevertheless, instances of trust can
be stripped of complicating contextual features
and encoded into economic exchange games
that preserve its essential features . For
example, in a game in which two players send
money back and forth with risk, trust is operationalized
as the amount of money a sender
gives to a receiver without external enforcement
Such trust games now enjoy widespread
use both in experimental economics and
neuroscience experiments .
To measure neural correlates of trust using
functionalmagnetic resonance imaging (fMRI),
we first made a simple modification to a singleexchange
trust game in order to improve the
ecological validity of the task (10). Specifically,
we changed the single-round format to a multiround
format in which the same two individuals
(one designated the Binvestor,[ and
the other the Btrustee[) played 10 consecutive
rounds. This modification reflects the fact that
significant social exchanges are rarely singleshot,
and the assumption that algorithms in
our brains are tuned to this fact Thus,
by adapting the multiround format, (i) trust
becomes bidirectional, in that both the investor
and trustee assume the risk that money
sent might not be reciprocated by their partner;
and (ii) reputation building can be probed,
as players develop models of one another
through iterated exchange Participants
were informed that individual rounds of
the trust game would be implemented as follows:
One player (investor) could invest any
portion of $20 with the other player (trustee),
the money appreciated (three times the investment),
and the trustee then decided how much
of the tripled amount to repay
Players maintained their roles throughout the
entire 10-round game. Responses were encoded
only in monetary units and player identities
were never revealed, thus stripping away many
of the confounding elements of context and
communication known to influence trust
Volunteers were recruited from separate subject
pools at Baylor College of Medicine in Houston, TX, and California Institute of Technology
in Pasadena, CA. Volunteers were instructed
identically, but separately, at each
institution (instructors read a script describing
the task).
We used event-related hyperscan-fMRI (hfMRI)
to monitor homologous regions of two
subjects_ brains simultaneously as they played
the multiround trust game
The motivating idea behind this approach is simple:
To probe neural substrates of social interactions,
we scan the brains of multiple subjects engaged
in a social interaction. Social decision-making
critically depends on internally representedmodels
of social partners. In principle, such covert
knowledge might be inferred from behavioral
observations. However, behavioral signals are
intrinsically lower dimensional than their underlying
neural responses, and so behavior alone is
an insufficient signal source for inferring neural
representations. Put another way, an inference
based only on the observable behavior of a social
partner ignores many observable neural
processes that give rise to that behavior. The
measurement of both interacting brains directly
sidesteps this problem and allows us to probe the
cross correlation of internal models—replacing
inference with a measurement.
by adapting the multiround format, (i) trust
becomes bidirectional, in that both the investor
and trustee assume the risk that money
sent might not be reciprocated by their partner;
and (ii) reputation building can be probed,
cross correlation of internal models—replacing
inference with a measurement.

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

140 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ '' DAS KAPITAL ''

Καλό θα ήταν να συμβάλλουμε όλοι στην ''παραγωγή'' πολιτικής, μιας και σχεδόν καθημερινά όλοι μας, πολιτευόμαστε στις μικρές ή μεγάλες κοινότητες/ομάδες/σχέσεις μας.Σε αυτό το post,το θέμα αφορά την πηγή της ανάλυσης,της εξήγησης,του προβληματισμου, για οτι πιο επίκαιρο και κεντρικό ζητούμενο απασχολεί την ανθρωπότητα: το κεφάλαιο και την δράση του στην κοινωνική και οικονομική ζωή.
Δεν χρειάζεται να ασπαστεί κάποιος την μαρξιστική θεωρία κα φιλοσοφία για να διατυπώσει μια άποψη σχετικά με την συμβολή και χρησιμότητα του Κεφαλαίου ,ως βιβλίου διαχρονικής αξίας, αν και γραμμένο πριν 1,5 αιώνα.Αφήστε για λίγο την σκέψη να ταξιδέψει μέσα σε αριστερές και φιλελεύθερες έννοιες οικονομίας και κοινωνιολογίας, μέσα σε παραδοχές περα και πάνω απο τα εκφυλισμένα ελληνικά κόμματα,μέσα στην πνευματώδη/διανοητική αντιμετώπιση της καθημερινότητας, ετσι όπως ο Μαρξ την έζησε κλεισμένος για κάμποσαχρόνια στο Βρεταννικό Μουσείο.Οχι, δεν ηταν μαρξιστής ο Μαρξ( ο ίδιος το διατύπωσε) ,δεν έγραψε το Κεφάλαιο ως μανιφέστο επανάστασης και κομμουνισμού, δεν ήταν αυτό το μήνυμα που παρερμηνεύτηκε σκόπιμα απο τον Σταλινισμό και τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Ξέρουμε πλέον, μετά απο έναν ιστορικά παλινδρομικό αιώνα, οτι το βιβλίο εκείνο αποτελεί ένα απο τα πλεον παρερμηνευμένα και ανεκμετάλλευτα βιβλία της ανθρωπότητας.Αδογμάτιστα και χωρίς προκαταλήψεις, όπου και αν έχει ταχθεί ο κάθενας ιδεολογικά και πολιτικά,οσο και αν ταλαντεύεταιμεταξύ... Γιωργου και Βαγγέλη, όσο και αν αναρωτιέται πόσο θα αντέξει η Αριστερά να δυναμώσει, είναι χρήσιμο/ωφέλιμο να εμβαθύνει στην επιστήμη της οικονομίας, της κοινωνιολογίας, της πολιτικής φιλοσοφίας.
Τα ευρώ που δεν μας φθάνουν,τα πτυχία που δεν βρίσκουν αντίκρυσμα,οι χαμηλοί μισθοί,και γενικά η ζωή μας, η καθημερινότητα μας, η τηλεοπτική προπαγάνδα και η διαφήμιση, όλα υπήρξαν ως θεωρητικά σχόλια ,ξεκινούν απο κάποιες σχέσεις,απο κάποια φαινόμενα μέσα στην κοινωνία, απο ανθρώπων έργα. Μπορεί ποτέ να μην καταφέρουμε να αλλάξουμε την ζωή μας, τουλάχιστον να κατανοούμε όμως, να ξυπνήσουμε, να ταρακουνηθούμε....
Ο Μαρξ δεν είναι το παν, δεν είναι ο μάγος της Ιστορίας. Είναι όμως ένας ''χειρουργικής'' ικανότητας φιλόσοφοφος της οικονομίας και της κοινωνίας,που χωρίς ποτέ να ήξερε οτι θα υπάρξουν πιστωτικά δομημένα προιόντα (των οποίων η φούσκα μας αυξάνει τις δόσεις των δανείων )ονόμασε 140 χρόνια πριν,ως κοινωνικά ιερογλυφικά, όλα τα άυλα χρηματικά προιόντα,τα παράγωγα αξιών που το μυαλό του ανθρώπου γέννησε για τα χρηματιστήρια και το υπερκέρδος.Είπε πολλά αυτός ο γέρος. Κάποια δεν ηταν σωστά, κάποιοι πόθοι του για την ανθρωπότητα ηταν ευσεβείς .Ομως ποτέ δεν μίλησε για εύκολες λύσεις,το επιβεβαιώνουν και μεγάλα μυαλά μετα τον Μαρξ,τόσο οπαδοί του όσο και πολέμιοι.
Ζούμε μέσα σε εναν βομβαρδισμό μηνυμάτων, ερεθισμάτων,κινδύνων και ανασφάλειας,και οι περισσότεροι ζουν με προσαρμογή, με συμβιβασμούς,με ψευδαισθητικές ικανοποιήσεις και εφήμερες απολαύσεις.Το ΠΑΣΟΚ, ο Καραμανλής, η παγκοσμιοποίηση, το πετρέλαιο, και όλα όσα μπάινουν στο κεφάλι μας και μας κάνουν να αναρωτηθούμε τί συμβαίνει, ποιοί έιμαστε και τί μέρος της ιστορίας μπορέι να γίνει ο καθένας, όλα αυτά συνεπάγονται ξεγύμνωμα των προσωπείων που φοράει το χρήμα και ο εαυτός μας( μακάρι να μπορούσαν όλοι να διαβάσουν την Φιλοσοφία του Χρήματος,που έγραψε ο φιλόσοφος Ζίμελ στα 1900, λίγο μετά το Κεφάλαιο) .
Εγραψα στην αρχή για παραγωγή πολιτικής: αυτό εννοούσα με τα παραπάνω.Αυτό πιστεύω οτι είναι η πολιτική συνεισφορά του ατόμου και της δράσης του στην κοινωνία: η μελέτη των βασικών αντιφάσεων της ζωής, της οικονομίας, του εαυτού μας.
Η αλήθεια είναι οτι πολλές φορές νιώθω να θέλω πλέον να σιωπήσω, δηλαδή να διαβάσω . Και τί πιο χρήσιμο απο το να διαβάσω ξανά αναλύσεις για το Κεφάλαιο, πρόσφατες, απο σύγχρονους διανοητές,με τα μέτρα και τα σταθμά της σημερινής μας ζωής. Γιατί οσο πιο παλιά γραφτηκε κάτι για τον άνθρωπο, τόσο πιο χρήσιμο μου φάινεται οτι είναι να το αφομοιώνουμε καλύτερα, προσεκτικά,όσο περνάνε τα χρόνια.
Το Κεφάλαιο ,το επικό αυτό έργο που εκδόθηκε πριν 140 χρόνια απο το Κάρολο Μαρξ παραμένει ιστορικά, το πλέον ''χειρουργικό'' σύγγραμμα στην κοινωνικο-οικονομική ανατομία. Κυρίως η φιλοσοφική του ανάγνωση, αποτελεί ένα χρησιμότατο εργαλείο σκέψης και ανάλυσης στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα.Λέω να χαρίσω στον όποιον νέο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, μιας και τους έχει πιάσει πρεμούρα για αριστερή στροφή, μια περίληψη απο τις τόσες που κυκλοφορούν για το μεγάλο αυτό βιβλίο. Μάλλον όμως ,υπάρχουν δυο πιο ''έυπεπτα'' συγγράμματα , ένα του συντρόφου τους Μίμη Ανδρουλάκη(The dream) και το Να ξαναδιαβάσουμε το Κεφάλαιο, συλλογικός τόμος με επιμέλεια Αλτουσερ.
Η διαχρονική σοφία και γνώση της μαρξιστικής φιλοσοφίας και η οικονομική ανάλυση που περιλαμβανει, ίσως είναι οτι πιο χρήσιμο σήμερα( εποχή της ανισοκατανομής ωφελειών απο την παγκοσμιοποίηση) σε έναν ευρωπαίο σοσιαλιστή ηγέτη που θα ήθελε να δημιουργήσει κατι που να μοιάζει με Κοινωνική Αγορά, Αγορά με ανθρώπινο πρόσωπο.
Πιο χρήσιμο όμως θα είναι ,αν επικουρικά με την επανάγνωση των αρχών του Κεφαλαίου,
ο υποτιθέμενος νέος ηγέτης της Κεντροαριστεράς (επειδή γίνεται πολύς λόγος για τα κριτήρια που απαιτείται να έχει) να ''βουτήξει'' σε συγγράμματα νεομαρξιστικής πολιτικής ψυχανάλυσης(πχ, Ζίζεκ και Λίποβατς) μπας και αποφύγει τις ηγετικές νευρώσεις ,ωστε να προλάβει μαζικές ψυχώσεις και συλλογικούς ιδεοψυχαναγκασμούς ξαφνικής μεταστροφής των Ελλήνων στα ακρα.
Να προσθέσω κάτι που πρόσφατα ξαναδιάβασα απο Ρανσιερ :''...Ο Μαρξ δεν ονόμασε το έπος του Das Communismus, αλλά Das Kapital..."
Επιτέλους, ας ξαναδιαβάσουμε σωστά και ψύχραιμα αυτό το σπανιο έργο-δώρο στη ανθρωπότητα, χωρίς παρωπίδες,χωρίς μυθοποιήσεις, χωρίς αφορισμούς...

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2007

ΟΙ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Εχουμε πάντα το δικαίωμα να αλλάξουμε επιθυμία.Αφού δεν υπάρχει νοητός κόσμος,αφου δεν υπάρχει επιστημονική πολιτική,κανένα δόγμα,καμιά θεωρία, δεν είναι ποτέ αιώνια( πχ, ο Λένιν έλεγε οτι ο μαρξισμός δεν είναι δόγμα, αλλά οδηγός για δράση)
Ας είμαστε λοιπόν λίγο προσεκτικοί με τις ετικέτες, καλό είναι πριν αυτοπροσδιοριζόμαστε ή πριν προσδιορίζουμε ,να αναρωτιόμαστε τί πρεσβεύει μια ιδεολογία ή ενα πολιτικό/ιστορικό ρεύμα. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, είναι τα ελληνικά μεταχουντικά μορφώματα που ενσωμάτωσαν δυνάμεις που ήθελαν να αποφύγουν ξανά τίς εντάσεις και τους διαχωρισμούς μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς ,πριν την δικτατορία. Στηρίχτηκαν, κυρίως η ΝΔ του Καραμανλή, σε παλιότερες συλλογικότητες, ΕΡΕ κτλ. Αλλά τελικά αποδείχτηκε οτι το αλληλουχικό μοντέλο δημαγωγίας ,που ο Ανδρέας πρώτος και έξυπνα έσπρωξε στον κόσμο, δηλαδή ΠΑΣΟΚ=Δημοκρατική/Προοδευτική παράταξη και ΝΔ=Συντηρητική παράταξη,Δεξια, αποτελεί οτι πιο κακό εισήλθε στον ψυχισμό των Ελλήνων μετά την μεταπολίτευση.
Να μην σβήσουμε την Ιστορία, να μην ξεχάσουμε τις αμαρτίες και τα κακά της Δεξιάς, συμφωνώ σε αυτό. Αλλο όμως να μην ξεχνάω ,και άλλο να θυμάμαι σκόπιμα...
Το όραμα της Αλλαγής , το όραμα του Ανδρέα , ηταν ένα απο τα μεγαλύτερα πολιτικά παραμύθια που έγραψε η σύγχρονη ελληνική ιστορίαλά (den μιλάω ως..... νεοφιλελέυθερος, όπως λετε. Συγνώμη φίλοι, αλλά έχουν δίκιο αυτοί εκεί στο δόγμα του ΚΚΕ που ποτέ δεν συμπάθησαν τον Ανδρέα... )
''Την Αριστερά στην Ελλάδα, την διέλυσε ο Παπανδρεισμός ...'' μου είπε κάποτε ένας ηλικιωμένος αγωνιστής ,πολιτικός φιλόσοφος και σκληροπυρηνικός του Γαλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, φίλος του Ανδρέα!( άλλο ο Παπανδρεισμός, και άλλο ο Ανδρέας, που μάλλον δεν ήθελε ποτέ αυτή την εκδοχή ,την κατάχρηση των οραμάτων του..)
Δεν ξεχνώ την προσφορά του Ανδρέα και την προσωπικότητα του.Δεν αμφισβητώ την αγάπη του για τον λαό.Αλλά και δεν συγχωρώ οτι εγκατέστησε,ακόυσια και εκούσια, νοοτροπίες νεοπλουτισμού, ήσσονος προσπάθειας και μείζονος κέρδους, ωχαδελφισμό και συντεχνιακή λογική, στοιχέια που δεν ταίριαζαν με τίς αρχές της 3ης Σεπτέμβρης.
Δεν ένιωσα ποτέ νεοδημοκράτης( αλίμονο αν νομίζει κανείς οτι είναι ομοιδεάτης με τον Γιακουμάτο και τον Καμμένο). Ομως ναι, τότε ένιωθα ομοιδεάτης με Μανο και Ανδριανόπουλο, σήμερα διαφωνώ μαζί τους, τους ξεπέρασε η κοινωνία, η οικονομία,η πραγματικότητα.
Χρειάζεται, επιμένω σε αυτό , να μην ''κολλάμε'' ούτε σε πρόσωπα ,ούτε σε ιδεολογίες.
''Η ιστορία είναι τυφλή,όπως και η Φύση...''έλεγε ο Καστοριάδης. ''...αυτό που θέλει το κάθε άτομο, προσκρούει σε αυτό που θέλει το καθένα απο τα υπόλοιπα άτομα, και εκείνο που προκύπτει τελικά ,είναι κατι που κανένα άτομο δεν είχε θελήσει΄΄, διακύρηξε ο Μαρξ ...
Δεν υπάρχει ,κια δεν υπήρχε ποτέ, παρά η δύναμη και η επιθυμία, δεν υπάρχει παρά η πάλη των τάξεων... Τον αν ονομάζονται νεοφιλεύθερες ή όχι οι πολιτικές, ενδιαφέρει τους θεωρητικούς των ιδεολογιών. Αναδιανεμητικές πολιτικές χρειάζομάστε, και αυτές απαιτούν γνώσεις πολιτικής οικονομίας,ουμανιστική προσέγγιση των αριθμών και κοινωνική συμμετοχή.Αν αυτό λέγεται Αριστερά, τότε είμαι Αριστερός.Αν εφαρμοστεί απο το ΠΑΣΟΚ ή την ΝΔ, τότε να λέγομαι Πασοκτζής, η Νεοδημοκράτης.
Ενας ήρωας του Σαίξπηρ έλεγε:''Πιστεύω στους ανθρώπους ,αφού τούς δώ χωρίς τα προσωπεία τους, χωρίς την μάσκα τους.Στόχος μου είναι να ξεγυμνώνω τους βασιλιάδες, γιατί χωρίς τα ρούχα του, ο βασιλιάς είναι γυμνός...''
Δεν υπάρχει παρά το συγκρουσιακό παιχνίδι των συμφερόντων,στην πολιτική,δασκάλα της ταπεινοφροσύνης: αξίζουμε όλοι το ίδιο,αφού στο τέλος δεν υπάρχει παρά η Ιστορία!

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2007

ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ ΚΑΙ ΣΦΡΑΓΙΔΕΣ

Συγκρούσεις ατομικών βουλήσεων και πραγματικό θέατρο του παραλόγου. Συνωμοσιολογία( Λαμπράκης εναντίον Μαργαρίτας!) και κάθε λογής φαντασιώσεις και παραμύθια. Συγκρούεται πλέον η λογική με την παράνοια,το προφανές με το παράδοξο.Αν είναι δυνατόν να μην μπορεί ένα κόμμα του 38%, που είχε την εξουσία του τόπου σχεδόν για δυο γενιές Έλλήνων, να βρεί ταυτότητα, αρχηγό και πορεία( δυστυχώς ,δεν θα βρεί το ΠΑΣΟΚ ταυτότητα και πορεία, θα το δείτε συντομα τί εννοώ.... Και ίσως είναι καιρός να εξαφανιστεί απο την ελληνική πολιτική σκηνή αυτό το περίφημο ''μυθικό'' δημιούργημα,που ακόμη και ο Βενιζέλος επικαλείται, δηλαδή η Δημοκρατική συμ-παράταξη. Ελεος! Οι υπόλοιπες παρατάξεις, που ανήκουν δηλαδή; Σε αντισυνταγματικά καταστατικά και μή δημοκρατικές δομές;Κουβαλάει δηλαδή το σημερινό ΠΑΣΟΚ,το... δημοκρατικό χάρισμα ,ενώ τα άλλα κόμματα δεν έχουν ιστορική ρίζα δημοκρατικής δράσης και νομιμοφροσύνης; Να, αυτά είναι κύριοι που ανέκαθεν υπήρχαν στο ΠΑΣΟΚ, αυτά τα απαράδεκτα και αλαζονικά συνθηματικά χαιδέματα του θυμικού των Ελλήνων, αυτές οι ανεπίτρεπτες κραυγές διαφορετικότητας..Μα είναι δυνατόν, να θέτει ένας υποψήφιος πρωθυπουργός , εν ετει 2007 και μάλιστα δυο βράδια πριν τις εκλογές , δίλημμα Πασοκ ή Δεξιά, και να περιμένει να κερδίσει την μάχη;;;Που ζούμε; Γιατί μας περνάνε οι Λαλιώτηδες,οι Αθανασάκηδες και οι λοιποί πολιτικοί χειριστές της προπαγάνδας και της δημαγωγίας; Ο Ανδρέας πέθανε,η Δεξιά είχε πεθάνει πιο πρίν και η χούντα ακόμη πιο πριν( αλήθεια,δεν κατάλαβαν οτι οι περισσότεροι με αντιδεξιά αντανακλαστικά, μπορεί και να....πέθαναν;;; πρός τί αυτή η έμφαση και η συνεχής υπόμνηση της δημοκρατικής στάμπας του ΠΑΣΟΚ;)Ενα πράγμα εγώ κατάλαβα και πείτε μου αν κάνω λάθος :το - 2,5% απο το 2004 που λένε οτι έχασε κυρίως προς τα αριστερά το ΠΑΣΟΚ,μάλλον είναι μεγάλη πλάνη! Αν υπάρχει ένα μήνυμα που σίγουρα δεν έπιασε ο Γιώργος και πολύ φοβάμαι και ο Βενιζέλος, είναι οτι οι νέοι δεν ψηφίζουν με επίγνωση,αλλά με αντίδραση, ενώ μια άλλη κατηγορία, οι αρκετά ενημερωμένοι και μυημένοι στο πάιγνιο πολιτικής και οικονομίας, ψηφίζουν πρόσωπα ,όχι κόμματα. Και μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων, οι φανατικοί της άγνοιας και της οπαδικής λογικής, ψηφίζουν απο συνήθεια και μανία επανάληψης της κρυμμένης,υποσυνείδητης ψευδαίσθησης της συμμετοχής.
Αλλά απ' οτι φάινεται, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αναγκαίο να κάνει μια ανθρωπογεωγραφική ακτινογράφηση του εκλογικού σώματος, δεν είναι αναγκαίο να κάνει μια ενδελεχή ανάλυση των διαστρωματικών και εισοδηματικών παραμέτρων επίδρασης στην ατομική απόφση ψήφου του καθενός μας, δεν είναι καν αναγκαίο να κάνει τμηματοποιημένη και οριζόντια ανάλυση της απο-ιδεολο γικοποιημένης ταυτότητας των μετακινούμενων ψηφοφόρων ...Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται τελικά να μελετήσει γιατί δεν έγινε κυβέρνηση! Δεν χρειάζεται καν να διαβάσει τον ψυχισμό των ψηφοφόρων του,ως πρός την εκλογική αποτυχία!Το ΠΑΣΟΚ, φίλοι και φίλες, χρειάζεται να ''διαλυθεί'' κυριολεκτικά, να ''στραπατσαριστεί'' η φυσιογνωμ.ία του, στην αναγκη να κατρακυλήσει και στο 30%,να γίνει μια παλιά καλή ανάμνηση. Διοτι κύριοι, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντα. Οι πολιτικοί που ανδρώθηκαν δίπλα στον Α.Παπανδρεόυ ,καιρός είναι να τελειώσουν, να πάνε σπίτια τους. Και ο Βενιζέλος,''χάνει'' οταν επικαλείται τον Ανδρέα,πρέπει να το κατανοήσουμε. Αν στις άνόργάνωτες ψευδομεταρυθμιστικές αποφάσεις της καραμανλικής κυβέρνησης των 40αρηδων manager,που σε αυτή την 4ετία ξέρουν οτι απλωμένο χέρι δεν επιτρέπεται για πολύ, το ΠΑΣΟΚ δεν προβάλλει μια εικόνα όχι αντιπολιτευτικού και στείρα αρνητικού κόμματος, αλλά μια εικόνα σχεδόν "κυβερνητικής συνυπευθυνότητας" λόγου, τοτε θα αρχίσει να κατρακυλάει.Ο μέσος μετακινούμενος,αλλά και πλέον σίγουρος για τις θέσεις του ψηφοφόρος,προτιμά την σταθερή επανάληψη μιας στρατηγικής, όσο ψεύτικη,όσο δημαγωγική(βλ. μονότονη επανάληψη μεταρυθμισεολογίας απο Καραμανλή) και οσο ανέφικτη και αν είναι αυτή ,απο τα συνθήματα περί..Νεας Αλλαγής και Δεξιά ή ΠΑΣΟΚ.Τα διλήμματα είναι για τους χαζούς, τα περί ...¨"Δημοκρατικής" παράταξης είναι για τούς ιδεολογικά και πολιτειακά ημιμαθείς,η αρνητική λαλιώτική προπαγάνδα είναι για τους παλιούς πρασινοφρουρούς και η Παπανδρεικη λογική της ελέω θεού βασιλείας, είναι για τους σύγχρονος υποτελείς.(τον Βασιλιά και το σοι του τους έδιωξε η γενιά των πατεράδων μας, εμέις καιρός είναι να διώξουμε τίς 2 οικογένειες που δυστυχώς κυβερνάνε 50 χρόνια...)

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ''ΑΝΩΝΥΜΟ'' ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Συγχωρέστε με αλλά επειδή μου επιτέθηκε χυδαία ένας μάλλον δήθεν αριστερός, λόγω της στήριξης μου στον κο Βενιζέλο,και επειδή πολλοί κατάλαβαν οτι είμαι ο γνωστός πρώην ένεργός, κεντροδεξιός πολιτικός αναλυτής ,θα δηλώσω τα εξής:
-Ναι, δεν γεννήθηκα αριστερός, και μάλιστα άργησα να γίνω.Ευτυχώς ,ώριμος γαρ, δεν ασπάστηκα δόγματα, όπως αυτοί που μυούνται σε αριστερές ιδεολογίες πριν γίνουν γρανάζια του καπιταλισμού,άλλά τι να κάνουμε, δεν μπορείς να νιώσεις την αξία κάποιων πραγμάτων, αν δεν τα αναζητήσεις πρώτα, αν δεν τα ψάξεις. Δεν έχει νόημα να σου διδάξουν την Αριστερά στα νιάτα σου ή στην ΚΝΕ, όυτε να αυτοαναρχονομηθείς πριν κάν βγάλεις με ιδρώτα κάποια ματωμένα λεφτά απο το σύστημα. Οπότε, επιτέλους, σταματήστε να καπηλεύεστε την Αριστερά, όλοι όσοι αναφωνείτε οτι το ΠΑΣΟΚ έκανε δεξια στροφη,παράκαμψη,παρέκλιση
-Ναι είχα αμαρτήσει ,αλλά τουλάχιστον όχι όπως όπως ο Μίκης σας ,που στα 65 του πήγε με τον Μητσοτάκη..Εγώ τουλάχιστον ήμουν απο τα 17 ημουν οπαδός του νεοφιλελευθερισμού, χωρίς να δογματιστώ, χωρίς να μου τον κατηχήσουν, χωρίς να μου τον επιβάλλουν. Δεν τον λάτρεψα, απλά τον παρακολουθούσα μέχρι να δώ που θα πάει, όπως τον παρακολουθόύσαν και 50αρηδες αριστεροί διανοούμενοι σε όλο τον κόσμο, ουετ πιστά ούτε τυφλά.
- Ναι μεγάλος ''ξύπνησα'', μεγάλος πια, στα 26 μου,βούτηξα σε αυτούς που διάβασαν Μαρξ ,σε αυτούς που διάβασαν Κευνς. Γιατί τον Μαρξ αυτούσιο, Κευνς αυτούσιο, και ακόμη-ακόμη Λένιν,Τροτσκι και Μπακούνιν, τους διαβάζω ξανά τώρα, όσο μεγαλώνω, όσο αποκτώ ικανότητα και συνθέτω, όσο δυναμώνει το νευρωνικό σύστημα στο μυαλουδάκι μου φίλε αριστερέ ανώνυμε, και ετσι τα αποτυπώνω καλύτερα. Αν είναι μια μέρα να σπάσω βιτρίνες ή να κάψω πολυεθνικές, φορώντας κουκούλα, θέλω να το κάνω λίγο πριν πάρω σύνταξη νεαρέ μου, λίγο πριν με φτύσει το σύστημα.
Οσοι λοιποιν έγιναν εντώς ΠΑΣΟΚ ενθυμητές των νεανικών τους φανατικών αναγνωσμάτων και συμπεριφορών, ας ξέρουν οτι πολλοί που μικροί έμαθαν μεγάλα πράγματα, επιμένω σε αυτό, μάλλον τα έμαθαν λειψά ή στραβά.Καλό είναι, τις μεγάλες θεωρίες, όσο άκομψο και να ακούγεται αυτό, να συμβουλεύσουμε στα παιδιά μας να τίς διαβάσουν όταν "πήξει" το μυαλό τους, οταν βρεθούν χωρίς τα πιστόλια της εκπάιδευσης-παπαγαλίας στον κρόταφο, όταν πρωτο-αποκτήσουν συμπεριφορά και ρόλο σύγχρονων σκλάβων του κεφαλάιου, με γραβάτα.
Στηρίζω Βενιζέλο, διοτι το ΠΑΣΟΚ δεν ανήκει μόνο σε αυτούς που κρατάνε τις σημαίες στις συγκεντρώσεις απο το '81 που ηταν παιδιά και ο Ανδρέας τους έλεγε Αλλαγή και τωρα ο γιός του τους μιλάει για Νεα Αλλαγή. Ούτε ανήκει μονο σε αυτούς που το θέλουν Σοσιαλιστικό, δηθεν, Κίνημα όπως το έφτιαξε ο Α.Παπανδρεού, να διοικείται δηλαδή απο μια παρέα αυλικών του, που μόλις πέθανε κρύφτηκαν πίσω απο τον Σημίτη, μπας και επιβιώσουν στο παρασκηνιακό ΠΑΣΟΚ. Απο τους λίγους που στα τέλη της ζωής του εμπιστεύθηκε πολλά ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, και αυτός δεν είχε ανάγκη κανέναν Ανδρέα για να δείξει την προσωπικότητα του, ηταν ο Β.Βενιζέλος.Ελεγες τοτε οτι αυτός δεν ηταν ''πεινασμένος'', αυτός ηταν κάτι, είχε κάποιο ρόλο, προσφορά, κατι καλό για τον εαυτό του θυσίασε για να μπεί στο παιχνίδι της πολιτικής. Ελεγες οτι αυτός κρίμα που δεν παρέμεινε επιστήμονας(δεν ανήκε σε αυτούς που την δεκαετία '80 δεν τους ηξερε ο θυρωρός τους, όπως είπε και ο Κατσιφαραρας)Στο κάτω-κατω, εγώ που δεν ψήφισα τον Εβερτ αλλά τον Σημίτη,εγώ που δεν ψήφισα τον επικίνδυνο και αδαή για τα κοινά Γ.Παπανδρεόυ, θα ψηφίσω εναν Αριστερό που διάβασε, διαβάζει και ξέρει τί είναι η Αριστερά. Οσο για την καραμέλα,οτι η Αριστερά είναι μόνο στάση ζωής και οχι Κολωνάκι και καλή ζωή,συμφωνώ, υπο εναν όρο: να μου ορίσεις εσυ τί είναι φίλε μου η Αριστερά, αν και είμαι σίγουρος οτι δεν ξέρεις, όσες αναρχικές και σοσιαλιστικές συμπεριφορές και μελέτες έχεις ενστερνιστεί...Ακού λοιπόν κάτΐ,οχι δικό μου:

"Αριστερά είναι η δύναμη εκέινων που δεν έχουν δύναμη, η φωνή εκέινων που δεν έχουν φωνή,που αγωνίζονται ωστε η τράπουλα να ανακατεύεται συνέχεια, η ισότητα να προοδεύει, η ανακατανομή να διορθώνει. Πολεμάει να μεγαλώσει την πίτα για όλους,αλλά πρέπει να δημιουργήσει και συλλογικά και ατομικά πλούτη. Η παραδοσιακή Αριστερά ρύθμιζε, εθνικοποιούσε,φορολογούσε και δαπανούσε. Πέθαναν αυτοί οι μοχλοί, δεν βοηθούν πια την κοινωνία.Η συγχρονη Αριστερά θέλει να βάλει την ανακατανομή παντού όπου υπάρχει αγορά, και την ρυθμισμένη αγορά παντού όπου υπάρχουν πρόσοδοι...''

Αυτά ανώνυμε ψευδο-σοσιαλιστή μου,τα έγραψαν στην Le Monde πρόσφατα, πρωτοπαλίκαρα του Μιτεραν ,που σήμερα είναι 80αρηδες και δεν κράτησαν οφίτσια όταν έφυγε ο αρχηγός τους, αλλά σώπασαν ,σώπασαν και παρατηρούσαν την κοινωνία, βοηθώντας την χωρίς γαλόνια...Αυτοί είναι δηλαδή οι Γάλλοι Τσοχατζόπουλοι, Λαλιώτηδες ,Βασούλες, Γιωργάκηδες και το κακό συναπάντημα της μεγαλυτερης ελληνικής ανώνυμης εταιρείας που λογικά, ουτε και ο ίδιος που την ίδρυσε δεν ήθελε να την κάνει κερδοσκοπική,αλλά φρόντισαν άλλοι για αυτό. Και που τώρα θέλει ντε και καλά να την κρατήσει ο γιός του, μεχρι να τη κηρύξει σε πτώχευση.
Ελεος φίλε....Το να κάνετε το, αναγκαίο στον τόπο, ΠΑΣΟΚ ,ενα κόμμα του 25-30% δεν νομίζω οτι διαφέρει απο την τακτική της ΚΕ του ΚΚΕ, που θέλει λέει να σκανάρει ποιούς θα κρατήσει απο το + 3% που πήρε τώρα!!Δεν ανήκει φίλε σε κανέναν το κόμμα αυτό, δεν κληρονομείται σε κανένα.Παέι πέθανε, και καλό είναι να αλλάξει όνομα, ταμπέλα,σκοπό.Πότέ δεν ξέχασα οτι πρωτα ημουν Ελληνας και μετά έκλεινα το ματι προς την κεντροδεξια αντιγραφή του Μητσοτάκη απο Κολ και Θατσερ, που αν τώρα δρουσαν όπως και τότε θα ρήμαζαν τις χώρες τους στον αέρα.Οι κοινωνίες και οι οικονομίες θέλουν τον φιλελευθερισμό στην ωρα τους, την σοσιαλιστική πολιτική στον κατάλληλο χρόνο και θέλουν και την κομμουνιστική ρητορεία όποτε ο καπιταλισμός φθάνει στα άκρα,ακόμη και την αναρχία όποτε χρειάζεται. Αυτό δεν είναι αχταρμάς θέσεων, αλλά όποιος έχει βαθιές γνώσεις αληθινης μαρξιστικής ανάλυσης και σύγχρονων μεταμαρξιστών και νεοκευνσιανών θεωριών, καταλαβάινει τί λέω. Δεν απαιτώ όμως να το καταλάβεις εσύ ανώνυμε φίλε. Απαιτώ να το καταλάβει ένας άνθρωπος που θέλει να κυβερνήσει το τόπο, σαν τον Βενιζέλο.Αν δεν το καταλάβει και αυτός, τότε κακώς δηλώνει ευρωπαίος σοσιαλιστής και αριστερός, και πρωτος εγώ θα τον πολεμήσω.Γιατί ψηφίζω διαλέγοντας ανθρώπους που ξέρουν τί ωφελεί το μέλλον της χώρας και των παιδιών μας, και οχι τί την ωφέλησε στο παρελθον....

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2007

ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΙΔΕΩΝ.

Μάλλον δεν υπάρχει πλέον η πολυτέλεια για ιδεολογικά ταξίδια/ μετακινήσεις/ παλινδρομήσεις .Θα παραθέσω Sponville(Ο μύθος του Ικαρου,εκδ.Κεδρος):'' ....η πολιτική δεν είναι ζήτημα λογικής ,είναι ζήτημα επιθυμίας. Αν κανένας τελικά δεν έχει δίκιο, είναι γιατί όλοι επιθυμούν!"
Το ΠΑΣΟΚ έγινε τελικά αυτό που δεν έπρεπε να γίνει:αίθουσα κατόπτρων για τίς ψευδαισθήσεις, με χωνευτήρι τον χρόνο. Ενα κόμμα( συλλογικός διανοούμενος ,όπως έγραψε κάποτε ο υποψήφιος Βενιζέλος)καλείται να λειτουργήσει και ως συλλογικός τεχνοκράτης.
Το ερώτημα είναι αν μπορεί η σημερινή κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, να κατανοήσει οτι η τεχνογνωσία της οικονομικής διαχείρισης δεν είναι ψυχρή αριθμητική, νεοφιλελέυθερη εφαρμοσμένη πολιτική(η αλήθεια είναι οτι ο Σημίτης πλανάται ακόμη ως το φάντασμα του λογιστή που μας έβαλε, σαν κοινωνία,να ανοίξουμε τους λογαριασμούς μας με το μέλλον)
Μεταφράστηκε χθες στο Βημα, απο Le Monde, μανιφέστο απο τους Γράκχους της Γαλλικής Αριστεράς. Σημειώνω κάποια χρήσιμα: ''..δεν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην οικονομία της αγοράς και στις δυνάμεις της ανακατανομής....Η Αριστερά πρέπει να αγωνίζεται ωστε η τράποuλα να ανακατεύεται συνέχεια...για ισχυρές συνοδευτικέ στρατηγικές στην διαχείριση των παγκόσμιων ανταλλαγών...να πεί οτι το κράτος δεν είναι τα πάντα...να κινήσει, με ασφάλεια και εποπτεία,την μηχανή ανάπτυξης και ταυτόχρονης προόδου..."
Και να φανταστεί κανείς οτι αυτά τα γράφουν στελέχη του Μιτεράν, του Ροκάρ, του Ζοσπέν!
Τί να πεί κανείς, ή στραβός είναι ο γιαλός ή εμείς στραβά αρμενίζουμε...

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2007

ΣΥΓΧΥΣΗ....

Αυτά όλα που βλέπουμε στο ΠΑΣΟΚ, είναι μια απεικονιση του νεοελληνικού μικροαστικού νεποτισμού, είναι το φυσικό επακόλουθο της παρουσίας στην πολιτική ανθρώπων που πάσχουν απο ιδεοψυχαναγκασμούς και αρχηγομανίες, ανθρώπων που έχουν ,όπως όλοι μας βέβαια, νευρωτικές συμπεριφορές αλλά που χαρακτηρίζονται και απο σχιζοειδείς τάσεις( μόνο ένας πολιτικός χαιρετάει στον δρόμο όποιον τον χαιρετίσει,χωρίς να τον ξέρει καν...) Όλα αυτά τα ψυχαναγκαστικά προβλήματα σύγχυσης,ξεκίνησαν απο την στιγμή που η αριστερή και η δεξιά ιδεολογία , όπως δομήθηκαν και επικράτησαν μεταπολεμικά στην Ευρώπη, έπαψαν να υφίστανται και έτσι πέθανε το δογματικό δίπολο που όλους μας βολεύει να υπάρχει και να συντηρείται...
Ποιά Αριστερά σήμερα και ποιά Δεξιά; Δεν θα σβήσουν ποτέ ως ιδεολογίες,αλλά δεν χρειάζεται να σηκώνουμε απο τους τάφους κάποιος νεκρούς...
Σήμερα, είτε το θέλουμε είτε οχι, επικρατεί το light επαναστατικό πνεύμα των ακτιβιστών/οικολογων/κινηματιών της αντι-παγκοσμιοποίησης,της μαζικής αλλά μή βίαιης διαμαρτυρίας για τις θηλειές που πονηρά βάζει ο καπιταλισμός.
Το αν κάποιοι όπως ο κος Τζουμάκας, πχ, (δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο )και οι όψιμοι ενθυμητές του Ανδρέα και της σοσιαλιστικής/ αρχικής γενετικής ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ, έχουν χτυπηθεί απο τον ιό που λέγεται ''αριστερολογία'', ας ξαναδιαβάσουν-και δεν εμπεριέχει ίχνος ελιτίστικης αντίληψης αυτό- αριστερούς διανοητές, και μάλον σήμερα είναι πολύ χρήσιμοι αυτή της Γαλλικής σχολής, δεκαετία'60-'70...
Οι περισσότεροι λοιπόν vεο-αριστεροί ισχυροί του ΠΑΣΟΚ, σχεδόν δεν έχουν ταυτότητα.Πάσχουν αυτοί οι άνθρωποι να ξεθάψουν ξανά απο τον ψυχισμό τους, τα φοιτητικά τους χρόνια, παλιμπαιδίζουν ιδεολογικά,θέλουν να αναρχοαυτονομηθούν γιατί δεν το έκαναν νέοι και κάνουν επίθεση στο.... κεφάλαιο( τα ΜΜΕ και τα εξωθεσμικά κέντρα στηρίζουν τον Βενιζέλο, λένε Τζουμάκας και λοιποί, ενώ αυτοί δίνουν συνεντεύξεις στο ...Αλ τζαζίρα και στην..Πραβντα!!)λες και ετσι μπορούν να ξορκίσουν τους εσωτερικούς τους δαίμονες. Υπάρχει ,πολύ απλά, σύγχυση ιδεολογικής ταυτότας, σχεδόν σε χιλιάδες στελέχη, και υπάρχει απο τότε που ο Σημίτης τους ''λογιστικοποίησε'' τα πράγματα, όπως λένε, στην ουσία τους έβαλε σε τάξη τίς αόριστες οραματολογίες/αμπελοφιλοσοφίες της σοσιαλιστικής ,δηθεν, σκέψης τους, αυτοί οι νεο-καπιταλιστές διπλα σε Λαλιώτη, Βασω, Ακη και το κακό συναπάντημα, οι κρατικοδίατοι λειτουργοί της αρπαχτής, των επιδοτήσεων, της νοοτροπίας του εισπράττω μισθό και χτυπάω κάρτα στο Δημόσιο αλλά και κάνω μπίζνες απ'εξω.Αυτή ηταν η "αριστερή" ιδεολογία κάποιων...
Ο Σημίτης, με όλα τα λάθη του, νοικοκύρεψε την κατάσταση του μυαλού τους, έκανε τον αριστερό , δήθεν,νεοέλληνα να πιάσει χαρτί και μολύβι ,να σχεδιάσει το μέλλον του( φυσικά ,προς το τέλος,με δόσεις απο χάρτινη οικονομία χρηματιστηρίου και διπλών βιβλίων, μας έβαλε στην ΟΝΕ ,με το εγκλημα της ισοτιμίας 340δρχ=1 €,ενώ έπρεπε να ηταν 315-318 με βάση τις δυνατότητες μας )Δυστυχώς, όπως πάντα, δεν είμασταν ετοιμοι οι Ελληνες να διαχειριστούμε την έλλειψη παραγωγικότητας σε σχέση με τους άλλους Ευρωπαίους.
Ποιά Αριστερά λοιπόν «ξέρουν»κάποιοι; Για να τελειώνουμε με αυτό τον μύθο του αυτοπροσδιορισμού και του σφετερισμού ιδεών και εννοιολογικών σημαινόντων.
Ακόμη και αν βασανίστηκε κάποιος απο την χούντα ή την δεξιά( προς θεού, σέβομαι πλήρως εκέινους τους ανθρώπους, διοτι σιωπούν, δεν έκαναν καριέρα πολιτική, δεν βγήκαν στο προσκήνιο) δεν σημαίνει οτι έγινε αριστερός.Ακόμη και αν έσπασε βιτρίνες ή αναρχοαυτονομήθηκε, παλι δεν έγινε ολότελα αριστερός. Δεν ορίζεται η Αριστερά,( αντιθέτως ορίζεται η Δεξιά, όπως λεει και ο Bobio)
Γενικώς, η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας,ειδικά σε ιδεολογικές πεοιθήσεις. Καλό λοιπόν είναι οι όψιμοι αριστεροί ιδεολόγοι του ΠΑΣΟΚ, να διαβάσουν Giddens,αν τον ξέρουν,που συμβούλευε τους Εργατικούς και Krugman ή De long,που συμβούλευε τον Κλίντον. Δεν σημαίνει αυτό οτι Κλιντον και Μπλερ βοήθησαν την φτώχεια στις χώρες τους ή διεθνώς επέβαλλαν ειρήνη,ούτε οτι μειώσαν την κοινωνική αδικία και πάταξαν το κεφάλαιο στην ρίζα του.Ομως οδήγησαν τις χώρες τους σε ασφαλή μονοπάτια, το ίδιο και ο Ζοσπέν στη Γαλλία , ο Σρέντερ στην Γερμανία. Εμείς , πάντα νοσταλγούμε το πρίν που δεν ήλθε ποτέ, το όραμα, το όνειρο...Ο θάνατος του ρεαλισμού...

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

MONOΠΑΤΙΑ ΣΚΕΨΗΣ....

Είμαι,επίτρεψτε μου να το πώ,σε βάθος μελετητής και γνώστης της μαρξιστικής και κευνσιανής αντίληψης της Οικονομίας, μελετητής των μετα-μαρξιστών κοινωνιολόγων και πολιτικών φιλοσόφων(Althouser, Kαστοριάδης,Deleuze κ.α) μετά τον Μάη'68. Αναλογες μελέτες, παντα αδογμάστιστα , κάνω ακόμα σε Φιλευλέυθερους και Κεντροδεξιούς επιστήμονες, απο Fon-Hayek μεχρι Caplan....
Χρειάζεται, ειτε προερχόμαστε απο δεξιές οικογένεις, ειτε απο αριστερές(connectivity tresholds)να προσφέρουμε στον τόπο, εστω και με άρθρωση virtual λόγου.
Δεν εχω προσωπικό συμφέρον, αλλά νομίζω οτι ο Βενιζέλος μπορεί να γίνει πόλος έλξης επιστημονικού προσωπικού στον χώρο της πολιτικής.Τεχνοκράτης δεν σημαίνει ανάλγητος κοινωνικά άνθρωπος.Ο Διαχειριστής δεν είναι κατ'αναγκη ο ψυχρος οικονομολόγος.Νιώθω πρώτα Κοινωνικός επιστήμονας και μετά Οικονομολόγος.Είμαι μέσα στο σύστημα αλλά προσπαθώ να σπάσω στεγανά, δεν είναι ανάγκη να σπάω βιτρίνες.Ας διαβασούμε τους καιρούς, η Ελληνική κοινωνία δεν θέλει απλά ενα αντίβαρο στον ικανό(επιμένω σε αυτό )Καραμανλή.Θέλει μια μή ουτοπική προσέγγιση των πραγμάτων,θέλει μια πολιτική συγκροτημένων και εφαρμόσιμων(applied)πολύ-διανεμητικών αποτελεσμάτων, θέλει διάχυση των οφελειών απο την ανάπτυξη του ΑΕΠ,δηλαδή μέτρα με στόχευση την σταδιακή μετατόπιση των εισοδηματικών τάξεων σε πιο ασφαλή επίπεδα. Και χρειάζεται, επιτέλους, διαμόρφωση ορθολογικής αντίληψης σε κάθε άτομο, σε κάθε έλληνα.Το ευρώ έγινε εργαλείο κακής χρήσης, τα κέρδη των τραπεζών και του κεφαλαίου είναι μή ανταποδοτικά για την πλατιά μάζα των ιδιωτικών υπαλλήλων, αυτό είναι δυστυχώς πραγματικότητα, δεν είναι κομμουνιστική ρητορεία.Η χώρα χρειάζεται ικανούς στην πολιτική Κοινωνιολόγους, Μακρο-οικονομολόγους Κοινωνικούς και Οικονομικούς Ψυχολόγους, ώστε να αποδώσει τα κοινωνικά οφέλη η τεχνοκρατική δημοσιονομική διαχείριση. Σοσιαλισμός με ευχολόγια και ευμάρεια για όλους, δεν γίνονται χωρίς μηχανισμούς υποστήριξης της κοινωνικής θυρίδας της οικονομίας...

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

ΠΡΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΕΠΙΣΤΟΛΗ...

"Αλλάξτε την εικόνα της πλειοψηφικής στην κοινωνία κεντροαριστερής αντίληψης των πραγμάτων. Ηλθε η στιγμή της εφαρμογής της Ορθολογικής Πολιτικής προσέγγισης. Η δεύτερη συνεχόμενη επικράτηση του αρχηγικού και πλέον προσωποπαγούς κόμματος της ΝΔ, οριοθετεί την αναγκη για μετάβαση σε μια εποχή Νέας Συλλογικότητας.. Η ελληνική κοινωνία των 2/3 και κυρίως αυτή των χαμηλόμισθων εργαζομένων ,των βιοπαλαιστών μικρεμπόρων/ατομικών επιχειρηματιών, απαιτεί σύγχρονες πολιτικές παρεμβάσεις(New Public Management )ρεαλιστικές αλλά ταυτόχρονα εναλλακτικές και ανατρεπτικές ως προς τον στόχο τους.
Οι εντός του προγράμματος σύγκλισης της ΕΕ οικονομικές περιοριστικές ''οδηγίες'' ,μπορούν να φιλτραριστούν, να διαχειριστούν, οχι ως πειθαναγκασμοί ,ντιρεκτίβες συμμόρφωσης ,αλλά ως ''οδηγοί'' ,σε επίπεδο στρατηγικής κατεύθυνσης της Οικονομιας, σε επίπεδο νέο μίγματος Οικονομικής Πολιτικής( απαράδεκτη η τοποθέτηση προεκλογικά του Γιώργου, οτι δεν είναι πρόβλημ τα λεφτά!)
Πιο απλά: η Ελληνική Οικονομία χρειάζεται πλέον να ενσωματώσει στην ταυτότητα της,ως βασική παράμετρο διαμόρφωσης τάσεων, και την ελληνική κοινωνική πραγματικότητα ,που επιβάλλει την ανθρώπινη αντίληψη διαχείρησης των αριθμών και των δημοσιονομικών μεγεθών..Δεν χρειάζεται να καταφύγουμε στις περιβόητες ,κενές περιεχομένου, ρητορείες : μεταρρυθμίσεις( ο φίλος μου Θ.Πελαγίδης ονόμασε κυριολεκτικά τις αληθινές μεταρρυθμίσεις) ανατροπές, ρήξεις, τομές, και λοιπές καραμανλικές καραμέλες που μοιάζουν με πανάκεια( σχεδόν πέτυχαν να τις μυθοποιήσουν, μέσω γκεμπελικής μεθόδου επανάληψης..)
Χρειάζεται να δίνουμε όνομα στα καθημερινά κοινωνικά προβλήματα και να ποσοτικοποιούμε τα οικονομικα απαιτούμενα σχέδια επίλυσης τους, με δημιουργικά ποιοτική διαχείριση( behavioral targeting, macro/micro factors, non-profit strategic planning) χωρίς να επιχειρηματικοποιήσουμε τον τρόπο οργάνωσης και διοίκησης, ουτε καν την δημοσιονομική διαχέιριση της χώρας.
Πρέπει να κατανοήσετε οτι επιβάλλεται να συνθέσουμε την Πολιτική με την Οικονομική, ως επιστημονικά εργαλεία κοινωνιολογικής, υψηλού επιπέδου ανάλυσης, ώστε να ανταποκριθούμε στην αναγκαία για την εποχή τεχνογνωσία αναδιανομής πλούτου και βιώσιμης ανάπτυξης.(βλ. comment δικό μου στο blog σας, στην ίδια ανάρτηση των δηλώσεων σας στο Ζαπππειο)
Σκανάρετε την Ελληνική επιστημονική ,και μή, κοινότητα ,και βρείτε διαχειριστές με κοινωνική ευαισθησία, βρείτε ανθρώπινο δυναμικό που θα αντιμετωπίσει τις δομικές ανισορροπίες του ελληνικού πολιτικού συστήματος και τις λειτουργικές στρεβλώσεις της αγοράς και του οικονομικού παιγνίου των εποχών."

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007

H ΩΡΑ ΤΩΝ OPEN-MINDED

Επιστολή-μανιφέστο για τον Ε. Βενιζέλο, απο έναν πρώην τροφοδότη της νεοδεξιάς πολιτικής σκέψης,αλλά πρόθυμο πλέον να συνεισφέρει στην εξελίξεις....
''Είναι η ώρα για αληθινή μεταρρυθμιστική δράση, η ώρα της παραγωγής συγχρονης πολιτικής ,η ωρα του σχεδιασμού κοινωνικών και οικονομικών πλάνων που μπορούν να συγκροτήσουν μια αξιόπιστη δομική παρέμβαση στην ελληνική πραγματικότητα. Οφείλουμε να συνδράμουμε ενεργά , με ρόλο και άποψη, σε οτι μας αφορά, σε οτι μας μοτιβάρει για δράση. Ο τόπος έχει ανάγκη απο την ενεργοποίηση ανένταχτων (και μή) ατόμων με υψηλή αντίληψη οικονομικής, κοινωνιολογικής και διοικητικής οργάνωσης της χώρας. Ο τόπος έχει ανάγκη μιας προχωρημένης ρεφορμιστικής σύνθεσης απόψεων, απο τους μή ενεργοποιημένους πολίτες με άποψη. Σήμανε η ωρα της επιστημονικής αλλά και ταυτόχρονα πρακτικής παρέμβασης στην κοινωνία, της αποιδεολογικοποίησης των λύσεων και των δράσεων. Είναι οι καιροί τέτοιοι, που η αριστερή διανόηση πρέπει να συναντηθεί με την ρεαλιστική σοσιαλιστική και φιλελεύθερη αντίληψη των προβλημάτων. Οφείλουμε να εντάξουμε στους χώρους της πολιτικής δράσης μια καινούργια γενιά ανθρώπων ωστε να σχεδιάσουν τα αναχώματα και τις προτάσεις αποφυγής των συντηρητικών μονόδρομων του αύριο. Οφείλουμε να ανιχνεύσουμε στην κοινωνία όλους εκείνους που δεν γνώρισαν τις διαφορές δεξιάς/αριστεράς αλλά γνώρισαν τις διαφορές δράσης/αδράνειας, έργων/λόγων. Εκέινους που θέλουν να ενταχθούν αλλά δεν μπορούν να ρισκάρουν. Εκείνους που ξέρουν πώς να οργανώσουν μια σύγχρονη, δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία,για τίς επόμενες γενιές''

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2007

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ ΒΕΝΙΖΕΛΟ-ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

Αξιότιμοι κύριοι,
Επειδή την επαύριο των εκλογών ξερετε τί θα συμβεί, θα σας έλεγα το απλό: γίνεται το επόμενο ατίθασο άλογο, δώστε άλλον αέρα στην εικόνα της Κεντροαριστεράς, μπόλιασετε το ρεπερτόριο της ρητορείας σας με την ανατρεπτική σκέψη,φτιάξτε δομές και πλαίσια μή κομματικής ταυτότητας,φέρτε νεους και αφθαρτους ανθρώπους στην συμμετοχική διαδικασία, ΄΄βγείτε ΄΄ απο εκέινο το κόμμα που δυστυχώς το κρίσιμο 5% των ψηφοφόρων δεν μπορέι να το αποσυνδέσει απο το γνωστό κόμμα των 10-15 ατόμων που ο Ανδρέας έφερε στο προσκήνιο την δεκαετία του '80 , με τα γνωστά παθογόνα στοιχεία που εμφυτεύθηκαν στην κοινωνική νοημοσύνη...Ακολουθήστε την φιλοσοφία της επανάγνωσης των θεωριών: επανασύνδεστε οικονομία με κοινωνία,''ξαναδιάβαστε'' Μαρξ, Κευνς, προσάρμοστε τους στην δημοσιονομική περιοριστική πολιτική της Ε.Ε.. Καθοδήγηστε,ως ικανοί διανοητές,την στρατηγικής σημασίας μετάβαση της Κεντροαριστεράς σε εναν νεο φορέα, μίληστε στον Αλαβάνο, βάλτε στο τραπέζι την διάλυση του μύθου της.....Δημοκρατικής Συμπαράταξης.
Επιστημονικοποίηστε το κόμμα,γίνετε μπροστάρηδες να μπουν στην αρένα και να βγούν στο τηλεκοινοβούλιο, απέναντι στην κάστα των δημοσιογράφων, άνθρωποι της διανόησης και της επιστήμης, οχι αστέρες, περσόνες εφήμερες ... Βοηθήστε να αναδυθεί το κρυμμένο δυναμικό της ελληνικής κοινωνίας,περίπου 100 άτομα που κινούνται στον ιδιαίτερα στεγανό χώρο της ιδιωτικότητας τους και της δημοσίευσης των ιδεών τους σε αξιόλογα δίκτυα..Ψάξτε ανθρώπους( Ζητούνται Αλχημιστές), ατομα που ψυχογράφησαν την ελληνική κοινωνία,και που οι ίδιοι ξέρον απο Ψυχανάλυση και κοινωνικά συμπτώματα.Που δεν θα πολιτευθούν για να μείνουν στο επάγγελμα της πολιτικής αλλά θα κοινωνικοποιήσουν τις ιδέες τους, θα ΄΄πληρωθούν΄΄ για την αναλυτική τους ικανότητα, τον στρατηγικό τους σχεδιασμό, χωρίς την ψυχρή τεχνοκρατική διαχείριση των αριθμών, όυτε και την λαικίστική διαχειριση της κοινωνικής επιθυμίας. Χρειάζεται, μετά τις εκλογές, να συνάψετε σχέσεις με ανθρώπους που ξέρουν να συναρμολογούν τον κίδυνο, την αβεβαιότητα,χωρίς να την μετακυλίουν στους πολίτες. Χρειάζεστε άτομα ικανά να εφαρμόσουν μίγμα πολιτικής που αναδιανέμει και αυξάνει,που διαχερίζεται χωρίς να συντηρεί. Μπορεί και να υπάρχουν στο Πασοκ, όμως δεν φάνηκαν, δεν μίλησαν ,δεν ανέλυσαν, δεν μοτιβάρισαν κόσμο...
Γιατί;μα φοράνε φανέλα, έχουν ετικέτα,είναι προιοντα παλιάς συσκευασίας. Οι εκλογές συνοψίζονται στην φράση του Μητσοτάκη, γνωστός για τον κυνισμό του: θα κερδίσει ο λιγότερο κακός...( τα λάθη 3,5 ετών της νεοδεξιάς, δεν φαντάζουν στους μή φανατικούς του 5% μεγάλο πρόβλημα ,μπροστά στα λάθη 15-20 ετών του Πασοκ, αν και αυτή η κυβέρνηση είναι απο τίς πλέον αδρανείς και απαθείς)...

ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

‘Το σημαντικό στις αγορές είναι να επιτρέπεται στους επενδυτές να μεταβιβάζουν μεταξύ τους κινδύνους...’’ (Financial Times,15/8/07)

Στην εποχή του σημειοκαπιταλισμού,αυτό που κυρίως φαίνεται να επικρατεί είναι μια κατάρρευση της ψυχοκοινωνικής ισορροπίας και ενα πραγματικό παθολογικό κραχ στον ατομικό ψυχισμό,ως αποτέλεσμα ΄΄...της αποτυχίας οικονομικής επένδυσης της κοινωνικής επιθυμίας’’ (Bifo,La Stampa,11/10/ 2006) Μετά τη κρίση απο την ιντερνετική μανία( .com) στις αρχές του 2000, συνδυασμός των ατομικών ψευδαισθήσεων πλουτισμού (μικροκαπιταλιστικά όνειρα) και υπεραυτοπεποίθησης για διανοητική εργασία παραγωγής κερδών, γιγαντώθηκε ένας ανέκαθεν μή παραγωγικός τομέας της εικονικής επαγγελματικής τάξης (τραπεζίτες, χρηματιστές, δικηγόροι, λογιστές) που καρπώνονται την γνωστική υπεραξία των φυσικών, των γιατρών, των μηχανικών και όσων επιστημόνων ερευνούν και καινοτομούν.

Δουλειά πλέον των χειριστών του παγκόσμιου χρήματος είναι να γεννούν και να διαχειρίζονται τον κινδυνο που στηρίζεται σε μια βασική ανάγκη της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίακής δομής: την ανάγκη για ιδέες και επιθυμίες. Σήμερα, δημιουργείται μια ολόκληρη γραμμή συναρμολόγησης του κινδύνου, π.χ : θέλω σπίτι, αν και δεν μπορώ να το ξεπληρώσω, με δανείζουν ακριβά και κάποιοι τρίτοι επενδύον στοιχηματίζοντας (δομημένα πιστωτικά προιόντα) αν θα αντέξω να πληρώνω, ζώντας με τις θηλειές των υψηλού κόστους δόσεων ή αν τελικά χάσω το όνειρο( περίπτωση μεταφοράς της επιυμίας στην αγορά κινδύνου). Αν π.χ είμαι γιατρός και επι 10 χρόνια ερευνώ και πειραματίζομαι σε αντικαρκινικό φάρμακο, κάποιο με χρηματοδοτούν να το τελειοποιήσω για να βγεί στην κυκλοφορία και κάποιο τρίτοι ποντάρουν στον αν η γνωστική μου εργασία είναι ουσιαστικά ένα υβριδικής φύσεως κεφάλαιο μελλοντικών υπεραξιών για τις φαρμακοβιομηχανίες ή αν 10 χρόνια ιδρώτα ηταν μή καρποφόρα, κοινώς φούσκα για το χρηματιστήριο των καινοτομικών προιόντων
(περίπτωση μεταφοράς ιδέας στην αγορά κινδύνου).

Η θεωρητικώς ελέυθερη αγορά εξιδανικέυτηκε πλεον σαν ένας ελεύθερος χρόνος όπου συγκλίνουν γνώση,πείρα, δημιουργικότητα. Αυτά τα στοιχεία συν το γεγονός οτι γιας τους αδαείς των χρηματιστηριακών διακυμάνσεων, κίνδυνος ίσον ηδονή, τα εκμεταλλέυεται μια παγκόσμια αλλά αόρατη ,συνωμοτική σχεδον, ομάδα μεγαλοτραπεζιτών και χρηματιστών, που ¨ρυθμίζει¨ σήμερα τον ψυχισμό του χαμηλοεισοδηματία στις φτωχές περιοχές του πλανήτη , αφού άμεσα ή εμμεσα συμμετέχεο και αυτός στον μεγάλο κουμπαρά του κινδύνου( πολλοί πλεον είναι άμεσοι παίχτες, μεταμορφωμένοι σε παγκόσμιοποιημένους τζογαδόρους, με όνειρα για κέρδη χωρίς ιδρώτα,απλά με την διαχέιριση( ανευ ειδίκευσης) των πληροφοριών και των αριθμών της ψευδοευτυχίας που περνάει μποροστά απο τις οθόνες της πρόσβασης στο δίκτυο...

Οταν εμπορέυεται ο κίνδυνος αποπληρωμής του ονέιρου για στέγη της κας Γκονζάλες, φτωχής Μεξικανής στο Τεξας, οταν στοιχηματίζουν απο τα γραφεία τους στο Λονδίνο για το αν θα απολυθουν οι Ασιάτες κακαοπληρωμένοι εργαζόμενοι στα εργοστάσια της Απω Ανατολής, ωστε να μην γίνου default τα εταιρικά ομόλογα των πολυεθνικών στηνΑπω Ανατολή, τοτε το μοντέλο της μή χειραγωγούμενης και ελέυθερης αγοράς είναι ενα πρακτικό και θεωρητικό ψέμα! Το εξειδικευμένο ΄΄γνωσιαριάτο’’ με τις γραβάτες και τις ευφορικές ψυχοσωματικές εξάρσεις, ρυθμίζει απο τα κινητά τηλέφωνα και τα laptops, τις τυχες ,τον ιδρώτα και την ζωή των απανταχού μεροκαματιάρηδων..

Οχι, δεν δαιμονοποιείται ετσι οκαπιταλισμός και η σχεδον αποδεκτή ανγκαιότητα του,ουτε το μονολιθικό πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού. Απλά, κάποτε οφείλουμε ναδούμε πού συγκλίνουν τελικά οι μαζικές ψυχώσεις στις αγορές κινδύνου,χρεών, μετοχών: στο να μένουν αλώβητοι και πάντα κερδισμένοι , οι μεγάλοι του διαμεσολαβητικού/παρασιτικού κλάδου της οικονομίας. Goldman Sachs, Morgan Stanley, Deutsche bank και κάποιο άλλοι συνασπισμοί πολυθενικών συμφερόντων , εμφανίζονται ως μεσσίες για να διασώσουν με την απύθμενη ρευστότητα τους στις κρίσες, μια ολόκληρη αλυσίδα διαμεσολαβητών , μεταξύ αυτών και του οικονομικά ενεργού κοσμάκη, που οι ίδιοι γέννησαν και στήριξαν διεθνώς. Μικρές τράπεζες, χρηματιστηριακές και πάσης φυσεως πιστωτικόι οργανισμοί, ανοιγουν καταστήματα σχεδον και στο.. τελευταίο χωριό του πλανήτη, ωστε να ΄΄διαχειριστούν΄΄ καθε μονάδα ιδρώτα και να ΄΄μυήσουν΄΄ στο όνειρο του χάρτινου πλούτου , τον αγρότη, τον συνταξιούχο, τον μισθοσυντήρητο..Δανειο, επένδυση, παράγωγα, αντιστάθμιση κινδύνου, έγιναν σχεδον μαγικές έννοιες, κοινωνικά ιερογλυφικά , στο μυαλό του καθενός που παλεύει για το άυριο της ζωής.

Και όμως, η κοινωνική επιθυμία για εύκολο χρήμα, τεμπελιά, όνειρα πλουτισμού, ΄΄ επενδύεται΄΄ και ΄΄ κινδυνοποιείται΄΄ δια μεσου της μεθόδου της κυτταροποίσης του ρίσκου, σε μια ατέρμονης διαδικασίας κύκλο διαχέιρισης ,όπου το προμηθειακό και διαμεσολαβητικό έσοδο των μεσαζόντων είναι το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα.
Η διαφήμιση γεννάει και ρυθμίζει επιθυμίες και ανάγκες που τα σύγχρονα εργαλέια της οικονομικής θεωρίας , αναλαμβάνουν να τις ομογενοποιήσουν και να τις πετάξουν στην χοάνη των αγορών....

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2007

ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚEYNES.....

<<Έχουμε τόση άγνοια της δομής των οικονομιών στις οποίες ζούμε και του τρόπου με τον οποίο μεταβάλλεται η δομή αυτή, που είναι αδύνατο να εφαρμόσουμε με σιγουριά μια ενεργό πολιτική σταθεροποίησης στο παρόν περιβάλλον ή στο προβλεπτό μέλλον>>.
(Laidler, Economics,1981, σελ. 19)
Αυτό που σημερα παρατηρείται στην ανάλυση της οικονομικής πολιτικης , ειναι το φαινόμενο να αποδεχόμαστε το επιχείρημα ότι η πολιτική σταθεροποίησης της οικονομίας είναι αναποτελεσματική, ενώ την ίδια στιγμή ισχύει η ανάλυση του Keynes για την διαχείριση της ζήτησης σε μια οικονομία. Έπομένως, οι ταμπέλες «Μονεταριστές» και «Κεϊνσιανοί» είναι θεωρητικώς ξεπερασμένες, και θα μπορούσαν να αντικαταστασθούν από τις ονομασίες «παρεμβατιστές» και «μη παρεμβατιστές»

Παρεμβατιστές είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η κυβέρνηση γνωρίζει πολλά και είναι αρκετά αξιόπιστη ώστε να προσαρμόζει την πολιτικής της σύμφωνα με τις διακυμάνσεις της οικονομικής δραστηριότητας. Αντίθετα, μη παρεμβατιστές είναι εκείνοι οι οποίοι δεν τρέφουν τέτοια εμπιστοσύνη στις ικανότητες της κυβέρνησης ή δεν της αναγνωρίζουν τέτοιες προθέσεις. Πράγματι,ο ίδιος ο Κeynes στην θεωρία του δεν ευνοούσε τους λεπτούς χειρισμούς των παρεμβατιστών και δεν αποδεχόταν τις πολιτικές που έμελλε να καταγραφούν ως “κεϊνσιανές.”

Επεξεργάστηκε τις απόψεις του για το πώς είναι δυνατόν να ελεγχθεί η οικονομία σε μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα The Times τον Ιανουάριο του1937. Στα άρθρα αυτά επαναδιατύπωσε την άποψη του ότι η παραγωγή επενδυτικών αγαθών έχει την τάση να παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις πρώτα των κερδών και μετά της γενικής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η κύρια πρόταση πολιτικής για τη σταθεροποίηση των επενδύσεων ήταν η σταθεροποίηση του μακροχρόνιου επιτοκίου το οποίο «πρέπει να διατηρεί πάντοτε όσο το δυνατόν κοντά στο μακροχρόνιο άριστο επίπεδο του. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται ως ένα βραχυπρόθεσμο παρεμβατικό μέσο» .(Τhe Times, 13/1/1937) Ο τύπος αυτός της πολιτικής μπορεί να θεωρηθεί ως μη παρεμβατική πολιτική, παρόμοια με τον τύπο του ελέγχου της προσφοράς χρήματος που, αποτέλεσε την κύρια πρόταση οικονομικής πολιτικής του Friedman.


Περαν των απόψεων του σχετικά με τον βαθμό παρεμβατικότητας των μετρων οικονομικης πολιτικής, αξίζει να διεισδύσουμε και να επανερμηνεύσουμε πλήθος άλλων θεωρητικών προσεγγίσεων της Γενικής Θεωρίας. Π.χ. ,οδηγούμενες στα ακραία όριά τους, οι απόψεις του Κeynes για την αβεβαιότητα, την αστάθεια και την υποκειμενικότητα των προσδοκιών καταλήγουν στο εικονοπλαστικό συμπέρασμα ότι οι προσδοκίες είναι πραγματικά αδύνατον να γίνουν αντικείμενο πραγμάτευσης μέσα στο πλαίσιο ενός τυπικού οικονομικού υποδείγματος. Αντιθέτως, η οικονομία πρέπει να εξετάζεται ως ιστορική εξελικτική διαδικασία Τα πολιτικά αυτά συμπεράσματα συμφωνούν με μια ερμηνεία σε ορισμένες ιδέες του Κeynes, ότι φαινόταν δηλαδή να θέλει ταυτόχρονα : την διατήρηση των δυνάμεων (και των κινήτρων της αγοράς)και τη χρησιμοποίηση του κράτους, αποκλειστικά και μόνο για να εξασφαλιστεί ένα αρκετά υψηλό και σταθερό επίπεδο επενδύσεων.



Αξίζει να σημειώσουμε ότι άλλα επιχειρήματα του Κeynes, σε άρθρα του στους Times, εκφράζουν κάποιο βαθμό εμπιστοσύνης στις παρεμβατικές πολιτικές, που συμβαδίζει με τις πολιτικές των λεπτών συντονιστικών χειρισμών που εισηγούνται οι μετέπειτα oπαδοί του.Ετσι αν και αναγνωρίζει ότι είναι πολύ λεπτή δουλειά η διατήρηση της σταθερότητας, σε άρθρα του στην ίδια εφημερίδα , δεν διστάζει να προτείνει στην κυβέρνηση να στραφεί από τη χρηματοδότηση του δημοσίου ελλείμματος με την έκδοση ομολόγων, στη χρηματοδότηση του διαμέσου της φορολογίας.Ετσι, μειώνεται η συνολική ζήτηση όταν η οικονομία πλησιάζει ένα κορυφαίο σημείο του οικονομικού κύκλου και προσαρμόζονται οι δημόσιες δαπάνες ώστε να διατηρείται σταθερή η συναθροιστική ζήτηση (η εφαρμογή αυτής της πρότασης θα διευκολυνόταν με το διορισμό ενός «συμβουλίου δημοσίων επενδύσεων για την κατάρτιση ασφαλών επενδυτικών προγραμμάτων σε σχέση με το χρόνο που χρειάζονται»(Τhe Times,14 /1/ 1937). Πρότεινε ακόμη την προσαρμογή των δασμών που βαρύνουν εισαγόμενα αγαθά σε όλη τη διάρκεια του οικονομικού κύκλου.

Όπως βλέπουμε λοιπόν, αν και ο Κeynes ήθελε να αναπτύξει θεσμικές ρυθμίσεις που ενισχύουν τη μακροχρόνια σταθερότητα, δεν είδε τις ρυθμίσεις αυτές ως υποκατάστατο των συντονιστικών χειρισμών. Hταν απολύτως προετοιμασμένος να προτείνει την εφαρμογή, ταυτόχρονα, ενός μίγματος παρεμβατικών μέτρων οικονομικής πολιτικής.



Μαζί με την αβεβαιότητα και τις προσδοκίες, ο Κeynes απέδωσε επίσης ένα ρόλο στα αποτελέσματα διανομής του εισοδήματος και τους σχετικούς μισθούς. Ο ρόλος των διανεμητικών αποτελεσμάτων έχει τονισθεί ιδιαίτερα στις εργασίες του Kalecki και των μαθητών του. Ο δε ρόλος των σχετικών μισθών μπορεί να είναι μια βάσιμη ερμηνεία του γιατί οι εργάτες μπορεί να αποδεχτούν μια μείωση στους πραγματικούς μισθούς τους, την οποία επιφέρει ο πληθωρισμός ή μια γενική συμφωνία για περικοπές στους ονομαστικούς μισθούς.


Oι εναλλακτικές ερμηνείες της Γενική Θεωρίας μπορούν εν μέρει να «συμφιλιωθούν» και το ίδιο το βιβλίο του Κeynes πρέπει να ιδωθεί ως μια συνεπής, πολυμέτωπη επίθεση εναντίον του Κλασικού υποδείγματος. Και αν η Γενική Θεωρία είναι ένα ακατάστατο βιβλίο που σκορπά σύγχυση ή που το ίδιο πέφτει θύμα σύγχυσης, αυτό πρέπει να είναι μάλλον αποτέλεσμα των δύσκολων προβλημάτων με τα οποία καταπιάστηκε ο Κeynes, και όχι κάποιας αδυναμίας του ως συγγραφέα ή θεωρητικού.
Επειδή υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθεί το συμπέρασμα αυτό υπερβολικά γενναιόδωρο για τον μεγάλο αυτό φιλόσοφο-οικονομολόγο, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ακόμη και αν γίνει δεκτό, δεν είναι απαραίτητο να αποδεχτεί κανείς τη θεωρία του Κeynes ή τις εισηγήσεις του για τη οικονομική πολιτική. Αξίζει να επισημάνουμε ξανά ότι ακόμη και αν διέγνωσε σωστά την αδυναμία της οικονομίας του laissez-faire να επιτυγχάνει συνεχώς τη λειτουργία της στο επίπεδο της πλήρους απασχολήσεως, αυτό δεν συνεπάγεται κατ΄ανάγκη ότι η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα ή τη θέληση να παρέμβει στην οικονομία υπέρ του κοινωνικού συμφέροντος. Ο Κeynes έδειξε μόνον ότι είναι δυνατόν να βελτιωθεί η λειτουργία της οικονομίας του laissez-faire αν η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα και τη θέληση να παρέμβει με την πολιτική της ,προς όφελος της κοινωνίας.

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2007

ΤΟ ΚΕΡΑΜΙΔΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ....


Χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας εθνικής αγοράς ακινήτων είναι οι μεγάλοι οικονομικοί κύκλοι που διαχρονικά παρουσιάζουν όλο και εντονότερη συσχέτιση με την παγκόσμια οικονομική κατάσταση¹. Οι ψυχολογικές όμως παράμετροι διαμόρφωσης των τιμών σε κάθε χώρα ,φαίνεται να υπερτερούν των γενικότερων οικονομικών συνθηκών,αν και ποτέ δεν έμεινε αλώβητη μια αγορά ακινήτων απο μια διεθνή ύφεση ή κατάρρευση.Ανάλογη φαίνεται να είναι και η επίδραση απο τους ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ μιας χώρας².


Η κρίση εντός του 2007 στις ΗΠΑ, στον περίφημο τομέα των ‘σκάρτων’ στεγαστικών δανείων( που αντιστοιχεί στο 15% της πιστωτικής αγοράς σπιτιών και γραφείων), επάνέφερε στην επικαιρότητα το ζήτημα της φερργυότητας των δανειοληπτών για αγορά ακινήτων και των επισφαλειών που ενδεχομένως μαζεύουν οι τράπεζες και οι εταιρείες δανεισμού( 50 απο αυτές κύρηξαν πτώχευση απο αρχές του 2007 στις ΗΠΑ). Μάλιστα , υπήρξε και κρίση στην επενδυτική αγορά των αφερέεγυων δανείων, μια δευτερογενή( sub -prime)αγορά στη οποία εκτέθηκαν αρκετοί θεσμικοί επενδυτές και καταγράφουν ζημίες. Τα χρηματοικονομικά εργαλεία που καλούνται να διαχειριστούν αυτούς τους κινδύνους για το παγκόσμιο σύστημα , φαίνεται και πάλι να μην μπορούν να ενσωματώσουν επαρκώς τις περίφημες ασταθείς ψυχολογικές παραμέτρους των ατομικών επιλογών και προσδοκιών, που σε εκταταμένο σύνολο δημιουργούν οικονομικές στρεβλώσεις στις αγορές.

Στον τομέα της Ακίνητης Περιουσίας , τόσο στην Ε.Ε όσο και στις ΗΠΑ, παρατηρείται εντονα το φαινόμενο της ψυχολογικής παραμετροποίησης των αξιών(psychological parameters of values) δεδομένης της εντονης εξάρτησης που αποδίδεται κυρίως στην έννοια της ιδιοκατοίκησης, αλλά και στην ασφάλεια της επένδυσης ,λόγω εμπράγματης μορφής που παίρνει το κεφάλαιο. Εντονη όμως είναι και η μιμητική τάση για πολυτελή σπίτια και καταξίωση μέσω αυτών:“Oι άνθρωποι εδώ δεν αισθάνονται ασφαλείς με 2 ή 3 εκατ.$ ,ούτε αρκούνται στο να έχουν σπίτι του 1 εκατ.$’’, σχολίασε πρόσφατα ,στους Νew York Times ένας σχεδιαστής ακινήτων στην Silicon Valley ,όπου βρίσκονται ορισμένες απο τις ακριβότερες κατοικίες των ΗΠΑ. ‘Ολοι εδώ κοιτούν αυτούς που βρίσκονται πιο πάνω...’’

Ειδικά στην Ελλάδα, συμφωνα με επίσημα στοιχεία της Ε.Ε , ο δείκτης ιδιοικατοίκησης ξεπερνάει το 90%, κατι που συσχετίζεται έντονα με μια ψυχολογική κληρονομιά απο την αρχαιότητα, όπου ο φόβος του θανάτου έβρισκε έντονη απώθηση στην δημιουργία οικίας , ασφαλούς στέγης για διαγενεακή κληρονομιά( ‘κεραμίδι πάνω απο το κεφάλι’ λέμε μέχρι και σήμερα). Μελέτες, σε διεθνές επίπεδο, δείχνουν έντονη την συσχέτιση των τιμών στην ζήτηση και προσφορά ακινήτων, με αυτό που ονομάζουμε ‘ ιδιαίτερη αξίoδότηση’( special valuation ). Αυτή η αξιοδότηση αποτελεί την πλέον σύγχρονη έννοια ανάλυσης στα Χρηματοικονομικά της Συμπεριφοράς( Behavioral Finance)

Η ιδιοκατοίκηση αποτελεί το κλασικότερο παράδειγμα εμφάνισης του διλήμματος χρήση/ιδιοκτησία ,στην Οικονομική θεωρία. Η περίφημη λαική άποψη οτι ‘το ενοίκιο είναι πεταμένα λεφτά, άρα συμφέρει το δάνειο’, φαίνεται οτι έχει πάψει να ισχύει. Η απόδειξη είναι πάρα πολύ απλή, και στηρίζεται στην θεωρία της συγκριτικής ανάλυσης:
- με το ενοίκιο που πληρώνω, σε πόσα χρόνια μπορώ να αγοράσω το σπίτι που μένω, αν δανειστώ χρήματα απο την τράπεζα; Δυστυχώς η απάντηση, αφήνει σχεδον άφωνους τους πάντες ,αφού μάλλον δεν μπορούν να δανειστούν καν, καθ’οτι χρειάζονται απο 55- 65 χρόνια να αποπληρώσουν το δάνειο στην τράπεζα( ως γνωστόν , οι τράπεζες δανείζουν μόνο για 40 χρόνια, μέχρι στιγμής τουλάχιστον...). Δεν τίθεται καν λοιπον το θέμα, περί υπολογισμού των τόκων που πρέπει να επιστραφούν στην τράπεζα. Πού οφείλεται αυτή η αναορθολογική συμπεριφορά και κυρίως απο πού πηγάζει ως γενικό φαινόμενο; Γιατί ο μέσος άνθρωπος δεν μπορέι να αποσυσχετίσει την αξία χρήσης απο την αξία κατοχής ενός σπιτιού; ( ερώτημα που δεν αφορά μονο φυσικά την αγορά ακινήτων). Οι απαντήσεις έχουν άμεση σχέση με την γενική οικονομική κατάσταση, κατα κύριο λόγο ,κια την ιδιοσυγκρασία του καθενός. Στην ελληνική περίπτωση, η μαζική σχεδόν τάση για αγορά σπιτιού , έχει μια ορθολογική εξήγηση.


Τις δεκαετίες μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο αλλά κυρίως μετά την πτώση της δικτατορίας( 1974) , η Ελλάδα γνώρισε μια ‘ύπουλη’ άνοδο του πληθωρισμού . Χρησιμοποιούμε αυτόν τον αδόκιμο στην Οικονομία όρο, για να περιγράψουμε την αδυναμία του μέσου Ελληνα να αντιληφθεί οτι η έννοια πληθωρισμός δεν σημαίνει μόνο ακρίβεια των αγαθών και του επιπέδου ζώης, αλλά άνοδική τάση του γενικού επιπέδου τιμών, συνεπώς και των αξιών απο εισοδήματα, εργασία, περιουσία. Κρίσιμο εδώ είναι να αντιληφθούμε οτι τις προηγούμενες δυο δεκαετίες( ’80-’90) η υπερκατανάλωση σχεδόν δεν υπήρχε ως τάση γενικής ισχύος, αφού η διαφήμιση και ηπαγκοσμιοποίηση δεν είχαν εισβάλλει έντονα( κάτι πιυ έγινε μετα το 2000)
ως έννοιες στην σχέση του πολυεθνικού κεφαλάιου με τις τοπικές/εθνικές οικονομίες
οχι μόνο της Ελλάδας αλλά και πολλών κρατών της Ε.Ε. Συνεπώς, η υψηλή τοκοφορία των ρευστού διαθέσιμου( έφθασε και ανω του 30% στα μέσα της δεκαετίας του ’80) έκανε πολλούς ιδιώτες να διπλασιάζουν τα λεφτά τους σε σχεδόν 3 χρόνια, αφήνοντας τα απλά σε καταθέσεις. Παράλληλα, οι αξίες των ακινήτων και κυρίως της γής, ως μέσο αξιοδότησης της επένδυσης, μπορούσαν να ανέλθουν ταχύτατα ,αφού υπήρχε ρευστό να επενδυθεί. Εδώ πρέπει να εντοπίσουμε την ειδιποιό διαφορά: στην συναλλακτική μας και εν γένει στη οικονομική μας καθημερινότητα , δεν γίνεται εύκολά αντιληπτό το στοιχείο της επένδυτικής ‘συμπεριφοράς’ του δανεικού χρήματος,απο τα ίδια κεφάλαια , και κυρίως δεν συνυπολογίζεται συχνά η διαφορά του κόστους δανεισμού απο το κόστος κεφαλαίου.
Εγκυροι αναλυτές γράφουν για την ελληνική αγορά ακινήτων, οτι σχεδον είναι απίθανο να καταρρεύσει: α)γιατί η προσφορά δεν είναι ελεγχόμενη ολιγοπωλιακά(οι μεγάλες κατασκευστικές δεν μπήκαν μαζικά στην οικιστική ανάπτυξη) και μή συσχτιζόμενη με πιθανή συστημική πιστωτική κρίση( οι επαγγελματίες κατασκευστές στην Ελλάδα είναι σχεδόν χιλιάδες, και μόνο στα τελευταία χρόνια παρατηρούνται φαινόμενα υπερδανεισμού σε μικρό ποσοστό του συνόλου 5-10% δείχνουν οι πρόσφατες μελέτες) και β) επειδή ο Ελληνας πάντα θέλει να αγοράσει το δικό του σπίτι. Η σύγχρονη Οικονομική Ανάλυση προσδιορίζει όμως τις αιτίες προσφοράς και ζήτησης αγαθών και περιουσιακών στοιχείων, κάτω απο νέες συνθήκες, άμεσα συνδεόμενες με το πνέυμα της εποχής. Επιθυμίες, ματαιοδοξία και κοινωνική αναγνώριση μέσα απο τά σύμβολα περιουσίας ,όπως το μεγάλο και πολυτελές σπίτι, ‘’ελέγχονται’’ απο τις νέες ανάγκες που γρήγορα γεννάει το σύστημα της υπερκατανάλωσης περιττών αγαθών στην καθημερινότητα του μέσου εισοδηματικά ατόμου.

1,2 Ιbbotson Associates, papers 2006-2007,New York

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2007

ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΥΠΕΡΑΞΙΑΣ ΤΟΥ ΚΙΜΠΙ...

''Ενα παιδί πολύ φτωχό και ψωριαρικο έφθασε σε μια πόλη ,όπου του κόλλησαν το παρατσούκλι, ο ψωριάρης.Μεγαλώνοντας λίγο ,για να βγάζει το ψωμί του, έπιασε δουλειά σε έναν κρεοπώλη μεταφέροντας τις παραγγελίες των πελατών στα σπίτια τους.Μάζεψε λιγα χρήματα τα οποία άρχιζε να δανείζει ,αυτά πολλαπλασιάστηκαν και αγόρασε κάπως καλύτερα ρούχα.Στη συνέχεια έκανε συμβόλαιο όποτε δάνειζε και άρχισε χάρη στην τοκογλυφία, να κάνει όνομα (Μαρτίνο Οψωριάρη) και λεφτά.Καθώς πλούτισε περισσότερο έγινε ο κος Μαρτίνος, ενω οταν έγινε απο τους πλουσιότερους στην πόλη έγινε ο αξιότιμος κος Μαρτίνος και κατ'οπιν άρχισαν να τον φωνάζουν Αρχοντα Μαρτίνο. Αν όμως δεν ξανακατέβει τα σκαλιά κάνοντας αγαθοεργίες, ξαφνικά όπως τα ανέβηκε, τον περιμένουν τα έγκατα της Κόλασης''
Πρόκειται για λόγια ιεροκήρυκα, που τα άκουσε ο Στέφανος της Βουρβώνης,λόγιος στα τέλη του 19ου αιώνα στην Γαλλία , και παρατίθενται στο εργο του Anecdotes historiques du 13e siecle, Παρίσι 1877 ,μας τα θυμίζει ο Le Goff στο έξοχο βιβλίο ,Το πουγκί και η Ζωή,εκδ.Κέδρος, Στο ίδιο βιβλίο, γράφει στην σελ.51:''...η διαβολική εργασία του χρήματος που θέτει σε κίνηση ο τοκογλύφος, δεν είναι παρα το αποκορύφωμα της επαίσχυντης οκνηρίας του''
Πασα ομοιότητα με τους σημερινούς τραπεζικούς οίκους, δεν είναι παρα τυχαία σύμπτωση που επιβεβαιώνει την θεωρία της ( χρηματιστικής/παρασιτικής) υπεραξίας...

ΑΝΤΙ-ΓΚΟΥΡΟΥ....

Θα προτείνω ορισμένα διαχρονικά συγγράματα/δοκίμια σε ανθρώπους των επιχειρήσεων ,που δυστυχώς μερικές φορές παρασύρονται στο πλαίσιο που τα γρανάζια της οικονομίας, μας καλουπώνουν και εγκλωβίζουν την σκέψη μας στην βελτίωση της απάνθρωπης έννοιας της ανταγωνιστικότητας, ενώ μπορούμε να επιβιώσουμε και να βελτιωθούμε στην αγορά , χωρίς να την βλέπουμε ως ζούγκλα.
Εκτός λοιπόν του στενού-γκουρίστικου πλαισίου marketing/finance /management/business, υπάρχουν διαχρονικά βιβλία, έντονα αποκαλυπτικά των προθέσεων του ανθρώπινου μυαλού και με την σωστή μελέτη και ερμηνεία τους μας βοηθούν ωστε σαν άτομα να κερδίζουμε, κατανοώντας, και οχι να πλουτίσουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε..
1) Περί χρήματος,του Βίντερμαν
2) Το πουγκί και η ζωή, του ΛεΓκοφ
3) Ο Αναρχικός Τραπεζίτης,του Πεσσόα
4) Η Κοινωνία Δημιουργός Θεών,(κεφ. Το χρημα ως Πάθος και Αναπαράσταση), του Μοσκοβιτσί
και φυσικά 5) The philosophy of Money,του Ζίμμελ..
Εκεί θα ανακαλύψουμε αρχετυπα και συσχετίσεις που αφορούν τόσο τις επαγγελματικές ενασχολήσεις μας όσο και την φιλοσοφία μας εντός ή εκτός αγοράς εργασίας..
Αυτές οι εσωτερικές χορδές ,χαρακτηριστικά της ανθρώπινης υπόστασης, έχουν ελάσματα,ελατήρια που μας οδηγούν σε παλινδρομικές/ανορθολογικές συμπεριφορές.
Αξίζει να επικεντρωθούμε στο θέμα της συναλλακτικής και εν γενει οικονομικής συμπεριφοράς του ανθρώπου, στο ζήτημα της νοηματοδότησης που κάνει καθένας μας για έννοιες ,λεπτών αλλά κρίσιμων διαφορών( χρήμα/πλούτος/κέρδος/περιουσία/επιτυχία)
Στα σεμινάρια και στα μαθήματα πωλήσεων,οργανωσιακής συμπεριφοράς,βελτίωσης αποδοτικότητας,μαρκετιγκ και γενικά στον επιμορφωτικό κόσμο των επιχειρήσεων ,οφείλουμε να εισάγουμε στοιχεία φιλοσόφίας και ψυχανάλυσης ως συνδετικους κρίκους στην προσπάθεια να ευημερούμε χωρίς άλλοι να δυστυχούν:κοινώς, να κερδίζουν οι επιχειρήσεις ,αλλά και τα στελέχη τους , χωρίς να χάνουν οι πελάτες/ καταναλωτές.
Βασικό στοιχείο στην συγχρονη οικονομία αποτελεί η κατανόηση των ατομικών προτιμήσεων και επιλογών, συνεπώς και η ανάλυση των όποιων αρχετυπικών χαρακτηριστικών του ανθρώπου.
Η Νευροοικονομία εχεί τεθεί στην υπηρεσία του καπιταλισμού (με το νευρομαρκετιγκ) αλλά και στην υπηρεσία της ιατρικής και κυρίως της ψυχιατρικής!
Το ποιό χρώμα ετικέτας στο αναψυκτικό μου θα βάλουν οι εταιρείες, μπορούν να το δούν απο τα κέντρα αντανακλασης νευρωνων του εγκεφάλου μας, αλλά και το πώς θα αντισταθούμε σε περιττές αγορές και σε παραπλανήσεις,αρα δεν θα νιώθουμε θύματα, παλι μέσα στους νευρώνες μας είναι κωδικοποιημένο....

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2007

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΣ

Κατι έχασα απο τις συνήθειες του Σαββατιάτικου απογεύματος..Μαζί με την δόση πληροφόρησης, την μανία ανάγνωσης των κυριακάτικων εφημερίδων, υπήρχε και μια σχεδον καταναγκαστική μανία :ηταν η ανάλυση , η κοπιαστική για το πνέυμα ανάλυση του σχολίου που έγραφε στο ένθετο 7 ημέρες της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας ,στη στήλη παράδοξα, ο Ευγένιος Αρανίτσης...
Πριν απο 15 χρόνια ,νόμιζα οτι αυτός ο τύπος δεν είχε τα λογικά του !Πριν απο 7-8 χρόνια, έλεγα οτι ηταν ενας σχεδον φλύαρος και ανευ ουσίας φιλόσοφος ή λογοτέχνης...Πριν 3 χρόνια , πίστεψα οτι επρόκειτο για τον πλέον ιδιαίτερο σε στυλ συγγραφέα,ποιητή, λογοτέχνη...Φέτος , κατέληξα οτι πρόκειται για ένα φαινόμενο, ένα εκπληκτικου βάθους αναλυτικό πνεύμα, εναν στοχαστή που σπάνια συναντάς στην ζωή σου και σίγουρα ,θα επιθυμούσες να έχεις στην παρέα σου. ( δεν είμαι μονο εγώ που βασανιζόμουνα να βρώ τί επιτέλους άτομο είναι, μια αναγνώστρια του έστειλε κάποτε το εκπληκτικό ερώτημα: ''τί ακριβώς είστε;'')
Το τριμηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό ΠΟΡΦΥΡΑΣ, αφιέρωσε στον Αρανίτση ενα τεύχος ,και μάλιστα με επανέκδοση, όπου αρκετοί σύγχρονοι λόγιοι και διανοούμενοι των ελληνικών λογοτεχνικών πραγμάτων , αναλύουν μεσα απο τα έργα του ,τον άνθρωπο Ευγένιο Αρανίτση αλλά και τον στοχαστή .
Ο Θ.Πυλαρινός, λέει χαρακτηριστικά:''... την συμβατική και αυτοεγκλωβισμένη σκέψη θέλει να συντρίψει ο Αρανίτσης,ανιχνεύοντας επίμονα και συστηματικά τον ένδον κόσμο του..."
''..εχεις την αίσθηση οτι μια μυστική ενότητα διαπερνά όλα τα κέιμενα του...μια υφέρπουσα ασχηματοποίητη ανησυχία...".
Ο Δ.Καράμπελας, κάνει το εξής εύστοχο σχόλιο:''...βρίσκει στην ψυχανάλυση μια πρόσφορη γλώσσα για να μεταδώσει την εμπειρία του...Στον Αρανίτση η θεραπεία είναι τα κείμενα..είναι ο ίδιος κυριολεκτικά μυθικός....Η γλώσσα του είναι βαθιά ιδιοσυγκρασιακή επιλογή....μοιάζει να εναλλάσει διαρκώς ταυτότητες ,αρνούμενος την καθήλωση στον ρόλο που θα του επεφύλασσε το καλλίτεχνικό υπερεγώ...''
Οι περισσότεροι στο τέυχος του ΠΟΡΦΥΡΑ έχουν επικεντρωθεί,και σωστά, στην εμμονή του Αρανίτση με το πένθος,το τέλος και το βαθύ υπαρξιακό σκηνικό της παιδικής του ηλικίας...
Ως γνήσιο τέκνο των σύγχρονων νευρώσεων ενημέρωσης , με μανία αποθησαυρισμού κειμένων και σχολίων απο τις εφημερίδες και τα περιοδικά, έχω ειδικό φάκελλο με τίτλο ΠΑΡΑΔΟΞΑ. Εκεί ο Αρανίτσης δεν είναι ο λάτρης του Τέλους,του Πένθιμου, όπως στα βιβλία και στις Ανθολογίες του. Στην κυριακάτικη στήλη και σε μια άλλη που διατηρούσε σε ένθετο βιβλιοκριτικής,συνήθως σχολίαζε ως τεχνίτης της γλώσσας και πνευματώδης κριτικός της νεωτερικής καθημερινότητας.Οι παρατηρήσεις του ηταν ερμηνείες, η μακροσκοπική του ενατένιση παίζει με την διάταση των σημασιών,με σημειολογικά παροιμιώδη αινίγματα..
Αυτός ο άνθρωπος, απαιτεί σίγουρα εναν προειδοποιημένο και ετοιμοπόλεμο αναγνώστη
απαιτεί να διαβάζεις με το Αυτό, οχι με το Εγώ....
Οπου και αν είναι, ας μας γράψει κάποτε, όπου και οτι μπορέι.Σίγουρα θα είναι χρήσιμο!

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2007

ΝΕΥΡΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΝΕΑ

Φαίνεται οτι υπάρχει σε κάθε ανθρώπινο εγκέφαλο, μια καινούργιας μορφής data banκ, σύμφωνα με μελέτες που διεξάγονται σε δυο σημαντίκά Ινστ/τα Νευρο/κής( Υale-Cal.Tech)
Μάλλον θα ονομαστεί Experienced Bank , και θα αποτελεί στην μαγική χώρα του Μυαλού, εκέινο το Κέντρο Εμπειρικής Νοημοσύνης ,όπου εικόνες ,μελωδίες,ήχοι, λέξεις ,αρώματα δημιουργούν διάφορα τμήματα και συνδεόνται με τα ήδη αναγνωρισμένα στο Εγκεφαλικό Κράτος, υπουργεία, όπως αυτό της Παραβατικότητας, της Κερδολαγνείας ,της Ανασφάλειας( συνήθως εκεί γίνονται οι συσκέψεις ,εκει καθορίζεται ο φόβος του σύγχρονου νευρωτικού..)
''Να μιλά κανείς σήμερα, σημαίνει να συνδημιουργεί, να πλάθεται απο έναν κόσμο που μοιράζεται με άλλους''( Στασινόπουλος,σχόλιο για σκέψη Ζιζεκ,Πολιτείες 19,νήσος)
Αραγε αυτός ο κόσμος είναι η δημόσια σφαίρα ,ο χώρος του ενεργού πραγματικού(actual) ή μήπως είναι η δυνητική(virual) σκια του νού;
Οι μελέτες των νευροεπιστημόνων του εγκεφάλου, αρχιζουν και επιβεβαιώνουν τον Ζίζεκ:
'' στον σύγχρονο καπιταλισμό ,οι αντικειμενικές σχέσεις μεταξύ πραγμάτων στην αγορά τείνουν να αποκτήσουν μια φαντασμαγορική μορφή ψευδοπροσωποποιημένων σχέσεων μεταξύ ανθρώπων''( Τhe Ticklish subject,1997)

ΜΙΜΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ

Ακολουθώντας την σκέψη του Μίμη, δεν μπορεί κανείς παρά να ανατρέξει σε καινοτόμους στοχαστές της μετανεωτερικότητας ,αναλυτές του Συμβολικού και της Σημειολογίας. Ο Μίμης αποτελεί το λαμπρότερο δείγμα στην στείρα ελληνική διανόηση , σχετικά με σύχγρονους προβληματισμούς και αναλύσεις, ως αποτέλεσμα συνδυαστικής διαλεκτικής μεταξύ Ψυχανάλυσης,Πολιτικής,Οικονομίας,Φιλοσοφίας, Κοινωνιολογιάς.

Ζίζεκ,Ντελέζ,Μποντριγιαρ κ.α, ως σύγχρονοι διανοητές λακανικής έμπνευσης,
έχουν τοποθετηθεί σε προβληματισμούς που συνδέουν την Επιθυμία με την Αλλοτρίωση, το Συμβολικό με το Πραγματικό, την Αγορά με την Κοινωνιά, το Μέσο με το Μήνυμα, το Ιδιωτικό με το Δημόσιο... Δίπολα που καταλαμβάνουν στην σκέψη μας σχεδόν καθημερινά όλο και περισσότερο χρόνο....