Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2007

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΣ

Κατι έχασα απο τις συνήθειες του Σαββατιάτικου απογεύματος..Μαζί με την δόση πληροφόρησης, την μανία ανάγνωσης των κυριακάτικων εφημερίδων, υπήρχε και μια σχεδον καταναγκαστική μανία :ηταν η ανάλυση , η κοπιαστική για το πνέυμα ανάλυση του σχολίου που έγραφε στο ένθετο 7 ημέρες της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας ,στη στήλη παράδοξα, ο Ευγένιος Αρανίτσης...
Πριν απο 15 χρόνια ,νόμιζα οτι αυτός ο τύπος δεν είχε τα λογικά του !Πριν απο 7-8 χρόνια, έλεγα οτι ηταν ενας σχεδον φλύαρος και ανευ ουσίας φιλόσοφος ή λογοτέχνης...Πριν 3 χρόνια , πίστεψα οτι επρόκειτο για τον πλέον ιδιαίτερο σε στυλ συγγραφέα,ποιητή, λογοτέχνη...Φέτος , κατέληξα οτι πρόκειται για ένα φαινόμενο, ένα εκπληκτικου βάθους αναλυτικό πνεύμα, εναν στοχαστή που σπάνια συναντάς στην ζωή σου και σίγουρα ,θα επιθυμούσες να έχεις στην παρέα σου. ( δεν είμαι μονο εγώ που βασανιζόμουνα να βρώ τί επιτέλους άτομο είναι, μια αναγνώστρια του έστειλε κάποτε το εκπληκτικό ερώτημα: ''τί ακριβώς είστε;'')
Το τριμηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό ΠΟΡΦΥΡΑΣ, αφιέρωσε στον Αρανίτση ενα τεύχος ,και μάλιστα με επανέκδοση, όπου αρκετοί σύγχρονοι λόγιοι και διανοούμενοι των ελληνικών λογοτεχνικών πραγμάτων , αναλύουν μεσα απο τα έργα του ,τον άνθρωπο Ευγένιο Αρανίτση αλλά και τον στοχαστή .
Ο Θ.Πυλαρινός, λέει χαρακτηριστικά:''... την συμβατική και αυτοεγκλωβισμένη σκέψη θέλει να συντρίψει ο Αρανίτσης,ανιχνεύοντας επίμονα και συστηματικά τον ένδον κόσμο του..."
''..εχεις την αίσθηση οτι μια μυστική ενότητα διαπερνά όλα τα κέιμενα του...μια υφέρπουσα ασχηματοποίητη ανησυχία...".
Ο Δ.Καράμπελας, κάνει το εξής εύστοχο σχόλιο:''...βρίσκει στην ψυχανάλυση μια πρόσφορη γλώσσα για να μεταδώσει την εμπειρία του...Στον Αρανίτση η θεραπεία είναι τα κείμενα..είναι ο ίδιος κυριολεκτικά μυθικός....Η γλώσσα του είναι βαθιά ιδιοσυγκρασιακή επιλογή....μοιάζει να εναλλάσει διαρκώς ταυτότητες ,αρνούμενος την καθήλωση στον ρόλο που θα του επεφύλασσε το καλλίτεχνικό υπερεγώ...''
Οι περισσότεροι στο τέυχος του ΠΟΡΦΥΡΑ έχουν επικεντρωθεί,και σωστά, στην εμμονή του Αρανίτση με το πένθος,το τέλος και το βαθύ υπαρξιακό σκηνικό της παιδικής του ηλικίας...
Ως γνήσιο τέκνο των σύγχρονων νευρώσεων ενημέρωσης , με μανία αποθησαυρισμού κειμένων και σχολίων απο τις εφημερίδες και τα περιοδικά, έχω ειδικό φάκελλο με τίτλο ΠΑΡΑΔΟΞΑ. Εκεί ο Αρανίτσης δεν είναι ο λάτρης του Τέλους,του Πένθιμου, όπως στα βιβλία και στις Ανθολογίες του. Στην κυριακάτικη στήλη και σε μια άλλη που διατηρούσε σε ένθετο βιβλιοκριτικής,συνήθως σχολίαζε ως τεχνίτης της γλώσσας και πνευματώδης κριτικός της νεωτερικής καθημερινότητας.Οι παρατηρήσεις του ηταν ερμηνείες, η μακροσκοπική του ενατένιση παίζει με την διάταση των σημασιών,με σημειολογικά παροιμιώδη αινίγματα..
Αυτός ο άνθρωπος, απαιτεί σίγουρα εναν προειδοποιημένο και ετοιμοπόλεμο αναγνώστη
απαιτεί να διαβάζεις με το Αυτό, οχι με το Εγώ....
Οπου και αν είναι, ας μας γράψει κάποτε, όπου και οτι μπορέι.Σίγουρα θα είναι χρήσιμο!

1 σχόλιο:

3 parties a day είπε...

Καλώς ήλθες στην μπλογκόσφαιρα...