Τρίτη, 21 Αυγούστου 2007

ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

‘Το σημαντικό στις αγορές είναι να επιτρέπεται στους επενδυτές να μεταβιβάζουν μεταξύ τους κινδύνους...’’ (Financial Times,15/8/07)

Στην εποχή του σημειοκαπιταλισμού,αυτό που κυρίως φαίνεται να επικρατεί είναι μια κατάρρευση της ψυχοκοινωνικής ισορροπίας και ενα πραγματικό παθολογικό κραχ στον ατομικό ψυχισμό,ως αποτέλεσμα ΄΄...της αποτυχίας οικονομικής επένδυσης της κοινωνικής επιθυμίας’’ (Bifo,La Stampa,11/10/ 2006) Μετά τη κρίση απο την ιντερνετική μανία( .com) στις αρχές του 2000, συνδυασμός των ατομικών ψευδαισθήσεων πλουτισμού (μικροκαπιταλιστικά όνειρα) και υπεραυτοπεποίθησης για διανοητική εργασία παραγωγής κερδών, γιγαντώθηκε ένας ανέκαθεν μή παραγωγικός τομέας της εικονικής επαγγελματικής τάξης (τραπεζίτες, χρηματιστές, δικηγόροι, λογιστές) που καρπώνονται την γνωστική υπεραξία των φυσικών, των γιατρών, των μηχανικών και όσων επιστημόνων ερευνούν και καινοτομούν.

Δουλειά πλέον των χειριστών του παγκόσμιου χρήματος είναι να γεννούν και να διαχειρίζονται τον κινδυνο που στηρίζεται σε μια βασική ανάγκη της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίακής δομής: την ανάγκη για ιδέες και επιθυμίες. Σήμερα, δημιουργείται μια ολόκληρη γραμμή συναρμολόγησης του κινδύνου, π.χ : θέλω σπίτι, αν και δεν μπορώ να το ξεπληρώσω, με δανείζουν ακριβά και κάποιοι τρίτοι επενδύον στοιχηματίζοντας (δομημένα πιστωτικά προιόντα) αν θα αντέξω να πληρώνω, ζώντας με τις θηλειές των υψηλού κόστους δόσεων ή αν τελικά χάσω το όνειρο( περίπτωση μεταφοράς της επιυμίας στην αγορά κινδύνου). Αν π.χ είμαι γιατρός και επι 10 χρόνια ερευνώ και πειραματίζομαι σε αντικαρκινικό φάρμακο, κάποιο με χρηματοδοτούν να το τελειοποιήσω για να βγεί στην κυκλοφορία και κάποιο τρίτοι ποντάρουν στον αν η γνωστική μου εργασία είναι ουσιαστικά ένα υβριδικής φύσεως κεφάλαιο μελλοντικών υπεραξιών για τις φαρμακοβιομηχανίες ή αν 10 χρόνια ιδρώτα ηταν μή καρποφόρα, κοινώς φούσκα για το χρηματιστήριο των καινοτομικών προιόντων
(περίπτωση μεταφοράς ιδέας στην αγορά κινδύνου).

Η θεωρητικώς ελέυθερη αγορά εξιδανικέυτηκε πλεον σαν ένας ελεύθερος χρόνος όπου συγκλίνουν γνώση,πείρα, δημιουργικότητα. Αυτά τα στοιχεία συν το γεγονός οτι γιας τους αδαείς των χρηματιστηριακών διακυμάνσεων, κίνδυνος ίσον ηδονή, τα εκμεταλλέυεται μια παγκόσμια αλλά αόρατη ,συνωμοτική σχεδον, ομάδα μεγαλοτραπεζιτών και χρηματιστών, που ¨ρυθμίζει¨ σήμερα τον ψυχισμό του χαμηλοεισοδηματία στις φτωχές περιοχές του πλανήτη , αφού άμεσα ή εμμεσα συμμετέχεο και αυτός στον μεγάλο κουμπαρά του κινδύνου( πολλοί πλεον είναι άμεσοι παίχτες, μεταμορφωμένοι σε παγκόσμιοποιημένους τζογαδόρους, με όνειρα για κέρδη χωρίς ιδρώτα,απλά με την διαχέιριση( ανευ ειδίκευσης) των πληροφοριών και των αριθμών της ψευδοευτυχίας που περνάει μποροστά απο τις οθόνες της πρόσβασης στο δίκτυο...

Οταν εμπορέυεται ο κίνδυνος αποπληρωμής του ονέιρου για στέγη της κας Γκονζάλες, φτωχής Μεξικανής στο Τεξας, οταν στοιχηματίζουν απο τα γραφεία τους στο Λονδίνο για το αν θα απολυθουν οι Ασιάτες κακαοπληρωμένοι εργαζόμενοι στα εργοστάσια της Απω Ανατολής, ωστε να μην γίνου default τα εταιρικά ομόλογα των πολυεθνικών στηνΑπω Ανατολή, τοτε το μοντέλο της μή χειραγωγούμενης και ελέυθερης αγοράς είναι ενα πρακτικό και θεωρητικό ψέμα! Το εξειδικευμένο ΄΄γνωσιαριάτο’’ με τις γραβάτες και τις ευφορικές ψυχοσωματικές εξάρσεις, ρυθμίζει απο τα κινητά τηλέφωνα και τα laptops, τις τυχες ,τον ιδρώτα και την ζωή των απανταχού μεροκαματιάρηδων..

Οχι, δεν δαιμονοποιείται ετσι οκαπιταλισμός και η σχεδον αποδεκτή ανγκαιότητα του,ουτε το μονολιθικό πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού. Απλά, κάποτε οφείλουμε ναδούμε πού συγκλίνουν τελικά οι μαζικές ψυχώσεις στις αγορές κινδύνου,χρεών, μετοχών: στο να μένουν αλώβητοι και πάντα κερδισμένοι , οι μεγάλοι του διαμεσολαβητικού/παρασιτικού κλάδου της οικονομίας. Goldman Sachs, Morgan Stanley, Deutsche bank και κάποιο άλλοι συνασπισμοί πολυθενικών συμφερόντων , εμφανίζονται ως μεσσίες για να διασώσουν με την απύθμενη ρευστότητα τους στις κρίσες, μια ολόκληρη αλυσίδα διαμεσολαβητών , μεταξύ αυτών και του οικονομικά ενεργού κοσμάκη, που οι ίδιοι γέννησαν και στήριξαν διεθνώς. Μικρές τράπεζες, χρηματιστηριακές και πάσης φυσεως πιστωτικόι οργανισμοί, ανοιγουν καταστήματα σχεδον και στο.. τελευταίο χωριό του πλανήτη, ωστε να ΄΄διαχειριστούν΄΄ καθε μονάδα ιδρώτα και να ΄΄μυήσουν΄΄ στο όνειρο του χάρτινου πλούτου , τον αγρότη, τον συνταξιούχο, τον μισθοσυντήρητο..Δανειο, επένδυση, παράγωγα, αντιστάθμιση κινδύνου, έγιναν σχεδον μαγικές έννοιες, κοινωνικά ιερογλυφικά , στο μυαλό του καθενός που παλεύει για το άυριο της ζωής.

Και όμως, η κοινωνική επιθυμία για εύκολο χρήμα, τεμπελιά, όνειρα πλουτισμού, ΄΄ επενδύεται΄΄ και ΄΄ κινδυνοποιείται΄΄ δια μεσου της μεθόδου της κυτταροποίσης του ρίσκου, σε μια ατέρμονης διαδικασίας κύκλο διαχέιρισης ,όπου το προμηθειακό και διαμεσολαβητικό έσοδο των μεσαζόντων είναι το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα.
Η διαφήμιση γεννάει και ρυθμίζει επιθυμίες και ανάγκες που τα σύγχρονα εργαλέια της οικονομικής θεωρίας , αναλαμβάνουν να τις ομογενοποιήσουν και να τις πετάξουν στην χοάνη των αγορών....