Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

ENA ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ...

Δεδομένης της καταγωγής μου( Ροδος) δικαιούμαι να σχολιάσω την προβληματική περί πηδήματος,με την οποία καταλήγει ο Μίμης στο blog του.
''Νεος Καπιταλισμός και Νέα Αριστερά'',λεει ο Μίμης( χρόνια τώρα, με '' άλλα'' λόγια και πολλά πρόσθετα αναλυτικά διηγήμητα πολιτικής φιλοσοφίας, το επικαλείται και το υπερθεματίζει) Πολλοί συνεπικουρούμε την ''προσπάθεια'' του να εκφραστεί όσο το δυνατον πιο δυνατά,να καθοδηγήσει.
Αυτόνομο think tank ο Μίμης, σπρώχνει την Αριστερά πρός την ορθολογική πλατφόρμα πολιτικού προβληματισμού,ασχετα αν η Αριστερά(αόριστη,ακαθόριστη,μή ομογενοποιημένη,ετερόκλητα κομματικοποιημένη) δεν ακολουθεί αυτή την τροχιά.Μέσα απο το ΠΑΣΟΚ,και μέσα απο τον Γ.Παπανδρεόυ,ο Μίμης προσπαθεί να πετύχει αυτό ακριβώς: την έμμεση στροφή της Αριστεράς στην "ρεαλπολιτίκ" εκδοχή λόγων και έργων.Η ευφυία του όμως, δεν συνέλαβε το ανέφικτο αυτής της προσπάθειας( ξέρω οτι θα επικαλεστεί πώς δεν είναι αυτό το ζητούμενο του λόγου του,όμως επιμένω.).
Η οξυδέρκεια του, οχι για να αυτοσυντηρηθεί πολιτικά ,ουτε και να επιβιώσει κομματικά, τον οδηγεί σε ένα συνεχές εκφραστικό έργο δημιουργικής(δηθεν)αμφιβολίας.
Πιο απλά:δεν ξέρει ,και ως καλός μαθηματικός δεν θέλει, να παραμετροποιήσει αυθαίρετα την ένταση της δυναμικής διάσπασης συτών των ημερών στο ΠΑΣΟΚ.Ετσι επαναλαμβάνει σχεδόν μονότονα, το πρόταγμα της ταυτοτικής αναζήτησης του κόμματος, του επανακαθορισμού μιας εκδοχής κομματικής φυσιογνωμίας (στα πρότυπα του Linux φορέα που έχει ως κεντρικό στοιχείο ο Μίμης στην σκέψη του περί πολιτικής συλλογικότητας).
Το ελληνικό προσωποπαγές πολιτικό τοπίο, υπο την δικτατορική παρουσία του δικομματισμού, μπορέι όντως να αναδιαμορφωθεί απο συγκρουσιακά οικονομικά συμφέροντα που επιθυμούν να ανακατανεμηθεί η επιρροή ισχύος(δεν κάνω μαρξιστική ανάλυση, ουτε αοριστολογική τοποθέτηση τύπου Κακλαμάνη ή Τζουμάκα).
Μια αναδιαμόρφωση όμως δυνάμεων δεν σημαίνει και ανακατανομή ισχύος.
Αυτό διαφεύγει και του Μίμη και του Γιώργου, μάλλον όχι του Βενιζέλου, και σίγουρα όχι του Καραμανλή.
Δεν ξέρω τελικά, αν ο Μίμης Ανδρουλάκης και η σχολή σκέψης του,εντός και εκτός πολιτικής, μπορεί να επιβιώσει μετά την 11η Νοεμβριου.Τότε, με όποιο αποτέλεσμα εκλογής αρχηγού, θα υπάρξει το σχεδόν αυτονόητο: θα πεθάνει το ιδεολόγημα της ''μεγάλης δημοκρατικής παράταξης'' και θα γεννηθεί ενα καινούριο πολιτικό ''υποκείμενο'' αντιπολίτευσης,ίσως και μια φαντασιακή ''3η Σεπτέμβρη του 2007'', κόντρα στην ''Δεξιά'' του 2007.
Στο τέλος θα νικήσει η αθάνατη ελληνική ψυχή του νεποτισμού και του ατομικού συμφέροντος. Ας μην κρυβόμαστε :καθένας δίπλα στον Γιώργο ή τον Βαγγέλη, δεν θα αποκτήσει ποτέ την απόσταση που έξυπνα ο Καραμανλής εγκατέστησε σε αυλικούς του,διοτι αυτή η απόσταση ''τέθηκε'' και απο την αδύναμη κοινωνική επιρροή του Γιωργάκη.
Με βάση αυτά φίλε Μίμη, το ερώτημα δεν είναι'' Ιδού η Ρόδος'',αλλά ''Ίδού ο Καραμανλής''....

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

ΜΑΝΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Xιλιάδες γερμανοί αναγνώρισαν το εγώ τους στον Χιτλερ και χιλιάδες σοβιετικοί έβλεπαν στον Στάλιν το αυστηρό υπερεγώ τους..Ετσι και στις συγχρονες δικτατορίες των δημοκρατικοποιημένων πλυντηρίων εγκεφάλου(ΜΜΕ),άπειρος αριθμός ατόμων αναγνωρίζει σε ηγετικές φιγούρες ,στο γραφείο, στο εργοστάσιο, στην παρέα, στην πολιτική( λαμπερά μηδενικά είναι συνήθως) κάποιες μύχιες πλευρές του εσώτερου κόσμου του: όλοι μας κρύβουμε σε ένα σημείο την αφ'υψηλού μεσσιανική νοοτροπία του Καραμανλή,την πονηρή οραματολογία και αθωότητα του Γιώργου και την τολμηρή και παρορμητική αρχηγομανία του Βενιζέλου.
Αλλά τελικά, όλοι ψάχνουμε τον τύρρανο μας, είτε γιατί δεν τον νιώσαμε στην παιδικοεφηβική ηλικία(απουσία του ονοματος-του-πατέρα,κατα τον Λακαν) είτε για θέλουμε να τον ''εκδικηθούμε''.
Ετσι λοιπον,η δημοσιοποίηση στα blogs των πολιτικοφιλοσοφικών και κοινωνικοοικονομικών μας γνώσεων και θέσεων, δεν είναι τίποτα άλλο απο βαθιά κρυμμένη ανάγκη προσφοράς σε κοινοτικό επίπεδο,ειτε μεγάλο είτε μικρό. Η διαφορά είναι οτι περιορίζουμε τις ατομικές φιλοδοξίες καθοδήγησης των σκέψεων των άλλων(απωθούμε τον ηγέτη μεσα μας) κυρίως λόγω αδυνατότητας έπιρροής απο φυσικής παρουσίας και απο την δυνατότητα επιλογής τουχρόνου εκφρασης, οπότε και φιλτράρουμε την γραφική μας αποφόρτιση πριν την ρίξουμε στην οθόνη.
Δωρεάν ομαδική ψυχοθεραπέια απο κοινωνικές και πολιτικές νευρώσεις, απο ατομικές για κάποιους, απο οικονομικούς μαζοχισμους και φετιχοποιήσεις αντικειμένων και ιδεών: αυτό είναι η blogosfaira για μένα,τουλάχιστον. Γράφω ,γιατί έχω ανάγκη απο διπλή ζωή,απο δημοσιοποίηση του άλλου μου εαυτού και ίσως και απο απωθημένο ή υποσυνείδητο άγχος δημοσιότητας,απο το οποίο όλοι και λίγο έχουμε...
Σας ευχαριστώ που συμβάλλετε σε αυτό,και μάλιστα με επίπεδο συνεισφοράς σχεδόν χειρουργικής ακρίβειας(δεν γράφω πάντως για να αποτοξινωθώ απο την αριθμολαγνεία και την εργαλειακής φύσεως δουλειά μου, την ψυχρή τεχνικρατικά αλλά καλοαμειβόμενη θέση ,να συγχωνέυω εταιρείες, να επενδύω λεφτά μεγάλοψυχοπαθητικών ατόμων και ομάδων ,και να αποκωδικοποιώ αριθμούς και πληροφορίες του συστήματος, κερδίζοντας απο την συμβουλευτική στην χρημ/κή,που αν και εξειδικεύτηκα σε αυτήν την χρησιμοποιώ με behavioral παραμέτρους ,μέσα στους χώρους που κινούμαι,στα συγχρονα χταπόδια που απλώνουν πλοκάμια στις κοινωνίες μέ την οικονομική τους ισχύ(Τράπεζες, Venture Capitals, Hedge Funds, κα)
Eυτυχώς, δεν χρειάζεται να διώξω κόσμο απο τις δουλειές του...

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

ΔΟΜΙΚΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

Υπάρχει μια αυταπάτη που πρέπει να εξαλείψουμε:της ικανότητας οργάνωσης και ορθολογικού σχεδιασμού της κοινωνίας.Οι σχέσεις εξουσίας και οι οικονομικές σχέσεις είναι ετσι δομημένες ,που δεν μπορούν να υπερβούν η μία την άλλη.Κόμματα και επιχειρήσεις δρουν με ιδιοκτησιακή(κτητική) και αχαλίνωτη θέσμιση,κυταρροποιώντας την δυναμική των όποιων εξωγενών αντιστάσεων: στεγανοποιούνται και ταυτόχρονα αυτομαραζώνουν.
Ζούμε σε εποχή αναρχης ταξικής καθετοποίησης της κοινωνίας: πυρηνική κατάληξη,αποτελεί η μορφοποίηση της μεσαίας τάξης, και η δυνατότητα παρέμβασης των ανοδικοκαθοδικών μελών της (πολίτες σε ταλάντωση) ,στην εξουσιαστική δομή .
Απο τον Πλάτωνα ως τον Μαρξ, η συλλογικότητα δεν υπήρξε ζητούμενο δημοκρατικής σχηματοποίησης,αλλά μάγμα κοινωνικής φαντασίωσης(θρεμμένος με την Διαλεκτική, ο Μαρξ ήξερε γιατί ηταν ανέφικτη η ένωση του προλεταριάτου).
Κοινώς: κομματικά μορφώματα, όπως το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, εχουν ημερομηνία λήξη πρός την ιστορική τροχιά τους,καθώς είναι δορυφόροι της αυτοτροφοδοτούμενης κοινωνικοοικονομικής ανισότητας( ενα κόμμα εξουσίας, ιδρύεται μεν για να παρέχει κοινωνική δικαιοσύνη,αλλά συμβάλλει στην ανισοκατανομή ευκαιριών,αφού αποτελέι εξ'ορισμού στεγανοποιημένο φορέα κοινωνικής δράσης.
Μια αποσπασματική διαχείριση της εξουσίας,μέσω κομματικου καθεστωτισμού(σταλινικού ή καστρικού τύπου) μπορεί, υπο προυποθέσεις να απο-ενοχοποιήσει στην κοινωνική συνείδηση την στεγανότητα του συλλογικού φορέα,σε όρια εξώφθαλμα αντιδημοκρατικά και καταστροφικά( ναζισμός).
Η Ελλάδα, έζησε επι δεκαετίας '80, το φαινόμενο της κοινωνικοποίησης ατομικών οραμάτων και της εξατομίκευσης συλλογικών στόχων(η αποτυχία του Ανδρέα να μοιράσει πλούτο δίκαια, μιας και δεν φρόντισε πρώτα να τον αυξήσει και πραγματικά,εκτός απο ονομαστικά).
Δεν μπορούμε να έχουμε λύση πριν θέσουμε το πρόβλημα.Και δεν μπορούμε να έχουμε πρόβλημα, αν δεν υπάρχει πρώτα.Σε αυτή την χώρα,είναι περισσότεροι αυτοί που κατασκευάζουν προβλήματα με τις ατομικές τους συμπεριφορές, απο αυτούς που λύνουν αληθινά προβλήματα,κινητοποιώντας συλλογικές δράσεις.

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Νομίζω οτι όλοι κουραστήκαμε απο την φαρσοκωμωδία του τελευταίου μήνα. Σχεδον αγανακτούμε ,ανακαλύπτωντας ο καθένας μας θεωρητικολογίες και ευχολόγια αριστερής διαλεκτικής και προταγμάτων(νομίζω οτι σε πολλούς μας ,βγήκε μια επαναστατική/ανατρεπτική απωθημένη διάθεση έκφρασης). Τέλικά, όλοι μας ξέρουμε οτι στην χώρα αυτή,καλό είναι να κρατάς το σάλιο σου και να ασχολείσαι με την καθημερινότητα και την τεχνική μηνιαίου ισοζυγίου των απαξιωμένων ευρώ...
Αποφόρτιση και διαλεκτική δεν νομίζω φίλοι μου οτι ταιριάζουν. Διανόηση και θεωρητικο-πρακτικά μίγματα θέσεων , επίσης πιστεύω οτι απέχουν μεταξύ τους.Blogosfaira και ανωνυμία,συγχέουν ,ενίοτε αποδυναμώνουν, την εγκυρότητα ορθών μηνυμάτων...
Δεν εννοώ να σιωπήσουμε, όυτε και κατ'ανάγκη να αλλάξουμε θέμα. Προσωπικά, απέκτησα μια ανοσία στην πληροφοριακή εκπομπή ανούσιων πολιτικών μηνυμάτων( δυο εκλογές σε δυο μήνες, ιδια πρόσωπα, ιδια γευση)
Ζητάω απο όλους που διατίθενται να αποδώσουν πραγματική πολιτική σκέψη(οχι οτι δεν το πράτταμε)στην μικρή δικτυακή πολιτική μας κοινότητα, να σκεφτούν το εξής:
υπάρχει πιθανότητα διάλυσης του ελληνικού πολιτικού συστήματος, στην βάση της επικράτησης Απλής Αναλογικής, μετρώντας τους όποιους κινδύνους ακυβερνησίας για κάποιο διάστημα; Μπορεί η κοινωνία να κατανοήσει την υφιστάμενη αντιδημοκρατική εκλογικη μηχανική εξουσίας; Μήπως ετσι θα πάψει να έχει και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ο ΛΑΟΣ, δογματικό, εύκολο και καταγγελτικό λόγο; Τί φοβάται η καθεστωτική νοοτροπία των δικομματικών προνομιούχων; Μήπως αυξηθούν οι κομμουνιστές ή μήπως αυξηθούν οι ακροδεξιοί;Και λοιπόν; Εχει ή δεν έχει ''μαξιλάρια'' και δικλείδες ασφαλείας η σύγχρονη πρωθυπουργοκεντρική-απολυταρχική δημοκρατία,που δυστυχώς ανδρώθηκε επι Α.Παπανδρέου και που σήμερα βρίσκει στον Καραμανλή την υπερτατη πραγμάτωση της;
(συστήνω επ'αυτού( και συγχωρέστε με που πάντα ''συστήνω'') το εξαιρετικό βιβλίο Το Δημοκρατικό Παράδοξο, της S.Mufe. )
Αν και πολλοί πλεον υποστηρίζουμε οτι ήλθε ο καιρός να πρακτικοποιούμε τα ζητήματα πολιτικής διαχείρισης, εγώ θελω ακόμη να ζώ με την άποψη οτι πρέπει πρώτα να τα θεωρητικοποιούμε. Ο εκλογικός νόμος, η διαδιακασία ανάδειξης αρχηγού κόμματος, και άλλα πρωτεύονται θέματα που αναδεικνούν ομάδες και πρόσωπα εξουσίας που μας διαφεντέυουν, έχουν μελετηθεί διεθνώς, και σε αρκετές περιπτώσεις,δημοκρατικοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό ,παράγοντας εξαιρετικά αποτελέσματα( βλ. Κίνητρα,Διαφωνία,Αποχώρηση του Μ.Olson)
Ζωή, εργασία,οικονομία,πολιτική, εξουσία, είναι παίγνια με κρυμμένους μηχανισμούς προτιμήσεων( επι τη ευκαιρία, το Νόμπελ Οικονομίας δόθηκε σε ομάδα Οικονομολόγων που 25 χρόνια ασχολέιται με άυτή την Συμπεριφορική Μηχανική των συναλλαγών μεταξύ ατόμων με διαφορετικές προτιμήσεις). Τα πάιγνια, θέλουν κανόνες. Οι κανόνες είναι λάθος στην ελληνική πολιτική σκηνή και απο αυτούς πηγάζουν και οι μή αποδοτικοί θεσμοί.
Η ανατροπή των κανόνων δεν είναι αναρχική πράξη κατεδάφισης νόμων και θεσμών. Είναι πολιτική πράξη ,πράξη παρέμβασης.
Μην με ρωτάτε πώς θα αλλάξουν οι κανόνες και σε ποιά συμφέροντα σταματούν.Αν δεν έχετ και εσείς την απάντηση, τότε γιατί να τη έχω εγώ; Εξάλλου, δεν θα ρωτούσα, σε αυτή την περίπτωση,αλλά θα ξαναδιάβαζα Τομας Μαν: Οι στοχασμοί ενός Απολιτικου, εκει υπάρχουν κατι χρήσιμες απαντήσεις...

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007

Ο ΜΙΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙ...ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΓΝΙΑ

Στην διαχείριση μιας κρίσιμης πληροφορίας, οι κανόνες ποσοστιαίας συμπύκνωσης μηνυμάτων αποτελούν βασικές παραμέτρους,άρα συμφωνώ με τον Ανδρουλάκη ως προς το σχόλιο του περί ανάγκης πληροφόρησης για τη επιλογή κατάλληλου αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ,αλλά φυσικά το 70% πυκνότητα πληροφορίας, είναι υποκειμενικό κριτήριο,μάλλον εμπειρικής φύσεως. Θα παραπέμψω , σε πολιτικως εφαρόσιμα παίγνια με οριακά εφικτές
ισορροπίες,( νέες τάσεις των Camerer κ.α)όπου οι γύροι επιλογών/ψήφων έχουν μεν ασύμετρη πληροφοριακή αρχή αλλά καταλήγουν σε σχεδόν συμβατές με το κοινό συμφέρον λύσεις( πχ, το αν δεν ξέρεις την ατζέντα Σκανδαλίδη, ίσως σε παρασύρει να θεωρήσεις πιο''σωστή'' ατζέντα μια εκ των δυο άλλων)
Κοινώς, εκτός απο τον εμπειρικό κανόνα στο behavioral game του ΠΑΣΟΚ, αρκετοί άνθρωποι,εν αγνοία τους,αποτελούν τους περίφημους agents της ισορροπίας που ίσως προκύψει.Γιατί λέω ίσως: διοτι,όπως διεπίστωσα και σε άλλες 2 εσωκομματικές εκλογές,σε ξένες χώρες( Cameron /UK, Pronti/Italia) με μικρότερη βάση εκλεκτόρων,ετσι και τώρα βλέπω περιθώρια ορθολογικών αναγωγών για τις μειοψηφικές επιλογές!
Θα γίνω,για τους μή μυημένους με την θεωρία παιγνίων,πιο απλός:αν οι περισσότεροι στις 11/11 ψηφίσουν αρχηγό, με βάση την λογική του 70% πληροφοριακής συσσώρευσης, τότε δεν αποκλέιεται, ένα μειοψηφικό αλλά κρίσιμο ποσοστό ψηφοφόρων ,να έχουν ανω του 70% πληροφορηση και μάλιστα ισοκατανομικής φύσεως μεταξύ των 3 υποψηφίων,και αυτή η μειοψηφία να ''γράψει αποτέλεσμα''( στα πάιγνια ατελούς πληροφόρησης με επιλογές/ψήφους, δεν αποκλείονται οι περιπτώσεις ''τυχαίας σύμπτωσης'' λάθος αξιολογήσεων πληροφοριών)
Κοινώς λοιπόν, αυτοί που θα βγάλουν αρχηγό, δεν είναι κατ άναγκη και αυτοί που πληροφορήθηκαν τις περισσότερες θέσεις των υποψηφίων,αλλά αυτοί που έστω και τυχαία θα επιλέξουν στην πλειοψηφία μή αξιολογημένες αντικεμενικά ατζέντες των τριών εν δυνάμει αρχηγών.
Οπότε,ας μην αναμένουνε να βγεί αυτός που θα πέισει σωστά και τίμια τον κόσμο,ας το καταλάβουν όλοι καλά αυτό!Θα κερδίσει αυτός που θα πέισει τον περισσότερο κόσμο,ετσι απλά,όπως γίνεται πάντα όταν αυτοί που επιλέγουν είναι πολλοί και ευνοούν την ατελή πληροφόρηση

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ?

Getting to Know You: Reputation
and Trust in a Two-Person
Economic (or Political) Exchange
(Casas, Tomlin, Anen, Camerer, Quartz, Montague)

(SCIENCE VOL 308 1 APRIL 2005)

The expression and repayment of trust is an
important social signaling mechanism that
influences competitive and cooperative behavior
The idea of trust typically conjures
images of complex human relationships, so it
would seem to be a difficult part of social
cognition to probe rigorously in a scientific
experiment. Nevertheless, instances of trust can
be stripped of complicating contextual features
and encoded into economic exchange games
that preserve its essential features . For
example, in a game in which two players send
money back and forth with risk, trust is operationalized
as the amount of money a sender
gives to a receiver without external enforcement
Such trust games now enjoy widespread
use both in experimental economics and
neuroscience experiments .
To measure neural correlates of trust using
functionalmagnetic resonance imaging (fMRI),
we first made a simple modification to a singleexchange
trust game in order to improve the
ecological validity of the task (10). Specifically,
we changed the single-round format to a multiround
format in which the same two individuals
(one designated the Binvestor,[ and
the other the Btrustee[) played 10 consecutive
rounds. This modification reflects the fact that
significant social exchanges are rarely singleshot,
and the assumption that algorithms in
our brains are tuned to this fact Thus,
by adapting the multiround format, (i) trust
becomes bidirectional, in that both the investor
and trustee assume the risk that money
sent might not be reciprocated by their partner;
and (ii) reputation building can be probed,
as players develop models of one another
through iterated exchange Participants
were informed that individual rounds of
the trust game would be implemented as follows:
One player (investor) could invest any
portion of $20 with the other player (trustee),
the money appreciated (three times the investment),
and the trustee then decided how much
of the tripled amount to repay
Players maintained their roles throughout the
entire 10-round game. Responses were encoded
only in monetary units and player identities
were never revealed, thus stripping away many
of the confounding elements of context and
communication known to influence trust
Volunteers were recruited from separate subject
pools at Baylor College of Medicine in Houston, TX, and California Institute of Technology
in Pasadena, CA. Volunteers were instructed
identically, but separately, at each
institution (instructors read a script describing
the task).
We used event-related hyperscan-fMRI (hfMRI)
to monitor homologous regions of two
subjects_ brains simultaneously as they played
the multiround trust game
The motivating idea behind this approach is simple:
To probe neural substrates of social interactions,
we scan the brains of multiple subjects engaged
in a social interaction. Social decision-making
critically depends on internally representedmodels
of social partners. In principle, such covert
knowledge might be inferred from behavioral
observations. However, behavioral signals are
intrinsically lower dimensional than their underlying
neural responses, and so behavior alone is
an insufficient signal source for inferring neural
representations. Put another way, an inference
based only on the observable behavior of a social
partner ignores many observable neural
processes that give rise to that behavior. The
measurement of both interacting brains directly
sidesteps this problem and allows us to probe the
cross correlation of internal models—replacing
inference with a measurement.
by adapting the multiround format, (i) trust
becomes bidirectional, in that both the investor
and trustee assume the risk that money
sent might not be reciprocated by their partner;
and (ii) reputation building can be probed,
cross correlation of internal models—replacing
inference with a measurement.