Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

ΔΟΜΙΚΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

Υπάρχει μια αυταπάτη που πρέπει να εξαλείψουμε:της ικανότητας οργάνωσης και ορθολογικού σχεδιασμού της κοινωνίας.Οι σχέσεις εξουσίας και οι οικονομικές σχέσεις είναι ετσι δομημένες ,που δεν μπορούν να υπερβούν η μία την άλλη.Κόμματα και επιχειρήσεις δρουν με ιδιοκτησιακή(κτητική) και αχαλίνωτη θέσμιση,κυταρροποιώντας την δυναμική των όποιων εξωγενών αντιστάσεων: στεγανοποιούνται και ταυτόχρονα αυτομαραζώνουν.
Ζούμε σε εποχή αναρχης ταξικής καθετοποίησης της κοινωνίας: πυρηνική κατάληξη,αποτελεί η μορφοποίηση της μεσαίας τάξης, και η δυνατότητα παρέμβασης των ανοδικοκαθοδικών μελών της (πολίτες σε ταλάντωση) ,στην εξουσιαστική δομή .
Απο τον Πλάτωνα ως τον Μαρξ, η συλλογικότητα δεν υπήρξε ζητούμενο δημοκρατικής σχηματοποίησης,αλλά μάγμα κοινωνικής φαντασίωσης(θρεμμένος με την Διαλεκτική, ο Μαρξ ήξερε γιατί ηταν ανέφικτη η ένωση του προλεταριάτου).
Κοινώς: κομματικά μορφώματα, όπως το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, εχουν ημερομηνία λήξη πρός την ιστορική τροχιά τους,καθώς είναι δορυφόροι της αυτοτροφοδοτούμενης κοινωνικοοικονομικής ανισότητας( ενα κόμμα εξουσίας, ιδρύεται μεν για να παρέχει κοινωνική δικαιοσύνη,αλλά συμβάλλει στην ανισοκατανομή ευκαιριών,αφού αποτελέι εξ'ορισμού στεγανοποιημένο φορέα κοινωνικής δράσης.
Μια αποσπασματική διαχείριση της εξουσίας,μέσω κομματικου καθεστωτισμού(σταλινικού ή καστρικού τύπου) μπορεί, υπο προυποθέσεις να απο-ενοχοποιήσει στην κοινωνική συνείδηση την στεγανότητα του συλλογικού φορέα,σε όρια εξώφθαλμα αντιδημοκρατικά και καταστροφικά( ναζισμός).
Η Ελλάδα, έζησε επι δεκαετίας '80, το φαινόμενο της κοινωνικοποίησης ατομικών οραμάτων και της εξατομίκευσης συλλογικών στόχων(η αποτυχία του Ανδρέα να μοιράσει πλούτο δίκαια, μιας και δεν φρόντισε πρώτα να τον αυξήσει και πραγματικά,εκτός απο ονομαστικά).
Δεν μπορούμε να έχουμε λύση πριν θέσουμε το πρόβλημα.Και δεν μπορούμε να έχουμε πρόβλημα, αν δεν υπάρχει πρώτα.Σε αυτή την χώρα,είναι περισσότεροι αυτοί που κατασκευάζουν προβλήματα με τις ατομικές τους συμπεριφορές, απο αυτούς που λύνουν αληθινά προβλήματα,κινητοποιώντας συλλογικές δράσεις.

2 σχόλια:

vagnes είπε...

Η ζωη του ατομου πανω στον πλανητη εχει καλυτερευσει, αλλου πιθανον εχει χειροτερευσει στο περασμα του χρονου.
Με ποιο τροπο συνεβη και συμβαινει αυτο;
Ανεξαρτητα απο τις εξωγενεις (ατομικες ή συλλογικες) αντιστασεις;
Τι ρολο παιζουν οι κυβερνησεις και οι πολιτικες τους απο τη μία και τι το ατομο απο την αλλη, σ' αυτη την καλυτερευση (αν υπαρχει), ή χειροτερευση;

Στη χωρα μας γκρεμιζουμε τειχη (προβληματα) με μικροτερη ταχυτητα απ' οτι οι αλλοι που τα κατασκευαζουν. Γιατι τοτε και εδω εχουμε διαρκη βελτιωση των ορων διαβιωσης μας;
Ειναι δυνατον η "κατασκευη" προβληματων απο ατομικες συμπεριφορες να εχουν και τη θετικη πλευρα τους στις συνθηκες διαβιωσης μας;
Μηπως υπαρχει αλλη εξηγηση;

Οι θετικες συλλογικες και ατομικες παρεμβασεις (διεθνεις και τοπικες) και η τεραστια ταχυτητα της επικοινωνιας και της μεταδοσης της πληροφοριας, ειναι ή δεν ειναι, ενα πανισχυρο εργαλειο που ωθει τα πραγματα σε καταστασεις προς κατευθυνσεις που δεν προγραμματιζονται απο την εξουσια ουτε απο το οικονομικο κατεστημενο;
Αυτες οι παρεμβασεις με ενα τροπο (ισως μαγικο) παρ' ολο που δεν αφορουν και παλι το συνολο των πολιτων-ατομων, δρουν θετικα για τα συμφεροντα τους (σε αλλους λιγοτερο σε αλλους περισσοτερο) και γινονται προταγματα και προσταγματα σε κομματα που εχουν τη διαδικασια (συνεδρια κλπ) και τη θεληση να ακουσουν και να πραξουν, ως ενα βαθμο, αναλογα.
Κομματα πραγματικα που δεν αφουγκραζονται αυτον τον παλμο οδηγουνται στο μαρασμο και μπορει να ειναι και το ΠΑΣΟΚ μεσα σ' αυτα.
Το παιχνιδι των προσωπων που παρατηρουμε ολο αυτο το μηνα, αντικειμενικα αποπροσανατολιζει (συνειδητα ή οχι) τη συζητηση απο τα κρισιμα και τα απαιτουμενα των πολιτων.
Οι πολιτες παρασυρονται σ'αυτον τον κατηφορο, αλλά μονον οταν ηρεμησουν τα πραγματα κατανοουν οτι ξεγελαστηκαν και εχασαν την ευκαιρια να "υποχρεωσουν" και να δεσμευσουν την ηγεσια τους για μια πορεια προβληματισμου και επιλυσης προβληματων.
Γι αυτο ειναι επιτακτικη αναγκη να σταματησουμε ΑΜΕΣΑ την κριτικη και προ παντος την υβρεολογία στα προσωπα γιατι το συμφερον ολων μας ειναι να μας ψηφισουν (ακουσουν) και οχι να τους ψηφισουμε, το τελευταιο ειναι ελλασονος σημασιας.

Θα κατεληγα οτι τα κομματα, η εξουσια, ισως και το οικονομικο κατεστημενο να ειμαστε εμεις, με τις πολιτικες και κοινωνικες καταβολες μας.
Ομως με βαθια τη γνωση για την τεραστια δυναμη που εκπεμπουν οι νεες ιδεες και η ταχυτητα της ενημερωσης και της πληροφοριας καθως και με τη γοητεια που ακτινοβολουν οι οραματικες παρεμβασεις, κανενας σε οποια θεση και να βρισκεται δεν εχει ουτε την τολμη ουτε τη διαθεση αυτα να τα αγνοησει. Αν η ποιοτητα (οχι αναγκαστικα η ποσοτητα) των πιο πανω ειναι υψηλη, τα βηματα προοδου θα ειναι και πιο εμφανη.

Οραματιστες ολων των εθνων ενωθειτε η φωνη, η γραφη σας ας γινει η ζωη μας.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε...

"Σε αυτή την χώρα,είναι περισσότεροι αυτοί που κατασκευάζουν προβλήματα με τις ατομικές τους συμπεριφορές, απο αυτούς που λύνουν αληθινά προβλήματα,κινητοποιώντας συλλογικές δράσεις."
Πόσο, μα πόσο καίριος είσαι.
Και βέβαια χρειάζεται ουσιαστική ανατροφότηση της σκέψης όλων μας για να κινητοποιήσουμε δημιουργικές συλλογικές δράσεις...