Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

ΜΑΝΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Xιλιάδες γερμανοί αναγνώρισαν το εγώ τους στον Χιτλερ και χιλιάδες σοβιετικοί έβλεπαν στον Στάλιν το αυστηρό υπερεγώ τους..Ετσι και στις συγχρονες δικτατορίες των δημοκρατικοποιημένων πλυντηρίων εγκεφάλου(ΜΜΕ),άπειρος αριθμός ατόμων αναγνωρίζει σε ηγετικές φιγούρες ,στο γραφείο, στο εργοστάσιο, στην παρέα, στην πολιτική( λαμπερά μηδενικά είναι συνήθως) κάποιες μύχιες πλευρές του εσώτερου κόσμου του: όλοι μας κρύβουμε σε ένα σημείο την αφ'υψηλού μεσσιανική νοοτροπία του Καραμανλή,την πονηρή οραματολογία και αθωότητα του Γιώργου και την τολμηρή και παρορμητική αρχηγομανία του Βενιζέλου.
Αλλά τελικά, όλοι ψάχνουμε τον τύρρανο μας, είτε γιατί δεν τον νιώσαμε στην παιδικοεφηβική ηλικία(απουσία του ονοματος-του-πατέρα,κατα τον Λακαν) είτε για θέλουμε να τον ''εκδικηθούμε''.
Ετσι λοιπον,η δημοσιοποίηση στα blogs των πολιτικοφιλοσοφικών και κοινωνικοοικονομικών μας γνώσεων και θέσεων, δεν είναι τίποτα άλλο απο βαθιά κρυμμένη ανάγκη προσφοράς σε κοινοτικό επίπεδο,ειτε μεγάλο είτε μικρό. Η διαφορά είναι οτι περιορίζουμε τις ατομικές φιλοδοξίες καθοδήγησης των σκέψεων των άλλων(απωθούμε τον ηγέτη μεσα μας) κυρίως λόγω αδυνατότητας έπιρροής απο φυσικής παρουσίας και απο την δυνατότητα επιλογής τουχρόνου εκφρασης, οπότε και φιλτράρουμε την γραφική μας αποφόρτιση πριν την ρίξουμε στην οθόνη.
Δωρεάν ομαδική ψυχοθεραπέια απο κοινωνικές και πολιτικές νευρώσεις, απο ατομικές για κάποιους, απο οικονομικούς μαζοχισμους και φετιχοποιήσεις αντικειμένων και ιδεών: αυτό είναι η blogosfaira για μένα,τουλάχιστον. Γράφω ,γιατί έχω ανάγκη απο διπλή ζωή,απο δημοσιοποίηση του άλλου μου εαυτού και ίσως και απο απωθημένο ή υποσυνείδητο άγχος δημοσιότητας,απο το οποίο όλοι και λίγο έχουμε...
Σας ευχαριστώ που συμβάλλετε σε αυτό,και μάλιστα με επίπεδο συνεισφοράς σχεδόν χειρουργικής ακρίβειας(δεν γράφω πάντως για να αποτοξινωθώ απο την αριθμολαγνεία και την εργαλειακής φύσεως δουλειά μου, την ψυχρή τεχνικρατικά αλλά καλοαμειβόμενη θέση ,να συγχωνέυω εταιρείες, να επενδύω λεφτά μεγάλοψυχοπαθητικών ατόμων και ομάδων ,και να αποκωδικοποιώ αριθμούς και πληροφορίες του συστήματος, κερδίζοντας απο την συμβουλευτική στην χρημ/κή,που αν και εξειδικεύτηκα σε αυτήν την χρησιμοποιώ με behavioral παραμέτρους ,μέσα στους χώρους που κινούμαι,στα συγχρονα χταπόδια που απλώνουν πλοκάμια στις κοινωνίες μέ την οικονομική τους ισχύ(Τράπεζες, Venture Capitals, Hedge Funds, κα)
Eυτυχώς, δεν χρειάζεται να διώξω κόσμο απο τις δουλειές του...

4 σχόλια:

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε...

Αγαπητέ ELLIAS,
Συγχαρητήρια που μέσα εδώ έγραψες για τον εαυτό σου και τις αντιφάσεις του (έτσι εγώ θα το έλεγα). Τελικά αυτή η καλύτερη ευκαιρία του διαδικυτακού λόγου: Ότι μπορούμε να "κουβαλάμε" πιο άνετα τον ευατό μας.
Πάντως.. έπεσες μέσα σε αυτό που έχω στο μυαλό μου για επόμενη δημοσίευση:
"χιλιάδες σοβιετικοί έβλεπαν στον Στάλιν το αυστηρό υπερεγώ τους"
Ξέρεις ένα βιβλίο που διάβασα μόλις μπήκα στην εφηβεία ήταν το "10 μέρες που συγκλόνησαν τον κόσμο" του Τζον Ριντ.
Όχι δεν μου το είχε δώσει κάποιος μεγάλος, το βρήκα σε ένα ράφι, ή με βρήκε..

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε...

γειά σου Ellias.
Στην γειτονιά μου αναρτήθηκε ο Ρηντ

vagnes είπε...

Ειναι μια γοητευτικη γυναικα που επιθυμω να φλερταρω, που μπορω να της εξομολογηθω τον ερωτα μου χωρις ενοχές, ντροπη και ταμπου, με ειλικρινεια και σοβαροτητα, απαλαγμενος απο τη σεμνοτυφια της επωνυμης καθωσπρεπειας μου, που θετει ορια (ακομη και σοβαροφανειας) στην ελευθερια εκφρασης των ιδεων και των οραματων μου.
Αυτα θα προσθετα στις αποψεις σου, του τι ειναι η blogosfaira για μενα.

Σχεδιαζω κοσμηματα για την επιχειρηση μας (πολ. μηχ.ΕΜΠ)και εκεινο που με συγκινει πιο πολυ και απο την ωρα του σχεδιασμου (που ειναι απολαυση), ειναι οταν ενα σχεδιο μου, που εγινε κοσμημα το αγοραζει μια γυναικα για να το ακουμπησει, στο χερι, στο αυτι ή στο στηθος της.
Ειναι η ικανοποιηση της αναγνωρισης της ηθικης ανταμοιβης και καθολου της χρηματικης (αυτη ερχεται και με τα υπολοιπα κοσμηματα ουτως ή αλλως).

Τουτη η αλλη γυναικα (η blofosfaira) επιλεγει να φορεσει (σχολιασει) τη γνωμη, τη γνωση και την αποψη μου.
Η αναγνωριση της προσπαθειας και της προσφορας μας, ειναι μια παιδικη απαιτηση και ικανοποιηση, που δεν μας εγκαταλειπει ποτέ.
Η ελπιδα μου ομως εδω ξεδιπλωνει και μια μεγαλυτερη φιλοδοξια, την οχι ουτοπικη προοπτικη της ωριμανσης, με τη βοηθεια ολων σας, μιας ιδεας-οραματος που μπορει να γινει κτημα της ζωης μας, για την καλιτερευση της. Εστω κι' αν αυτο το τελευταιο πολλες φορες μπορει να ειναι μια ψευδαισθηση. Ψευδαισθηση ομως που σε ταξιδευει...

VKP είπε...

Kapital communist , και εγώ σε ένα ράφι το βλέπω απο μικρό παιδί, σε μία απο τις βιβλιοθήκες που φόρτωσαν στο παιδικό μου δωμάτιο οι γονείς λόγω έλλειψης χώρου.Α, θα το ανοίξω τώρα, βέβαια, σε ευχαριστώ.
Ελίας, παιδί μου, άσε λίγο αυτούς, πολύ σημασία τους δώσαμε, τι θα κάνουμε δηλ μετά την 11/11...
Υ.Γ. Κάνεις πράγματι τέτοια δουλειά? Είσαι φοβερός, πρέπει να σε προσέχουμε.