Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2007

ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗ ΛΟΓΙΚΗΣ

Το ζήτημα του ασφαλιστικού, εμπεριέχει και άλλους παράγοντες πέραν του οικονομικού εξορθολογισμού και της συνετής διαχείρισης.
Ενσωματώνει μια κοινωνική πραγματικότητα, μια συλλογική θεώρηση του μέλλοντος, μια ψυχολογική αποτύπωση των ατομικών και κοινωνικών ενστίκτων θανάτου, απομόνωσης στα γηρατειά, κεφαλαιοποίησης του ιδρώτα της ζώης και ανταπόδοσης του μόχθου( ο Κίμπι στο σαββατιάτικο σχόλιο του στον Κόσμο του Επενδυτή( 25/11) αναφέρθηκε στην γραμμή της ζωής, παραλληλίζοντας τις γραμμές του χεριού μας με τις τροχιές του βίου μας)
Νιώθω μεγάλη απέχθεια στην τεχνοκρατική αντιμετώπιση του ασφαλιστικού(αν και υπηρξα πρώην μέλος σε γνωστή ομάδα μελέτης του.) και συμμετείχα ,πριν 3-4 χρόνια,στην δημιουργία ενός ευέλικτου μοντέλου κοινωνικών παραδοχών με Αυστραλούς και Σουηδούς συναδέλφους μακροοικονομολόγους, το οποίο και έγινε αποδεκτό απο συγκεκριμένα ταμεία ασφάλισης στην Τουρκία και στην Βουλγαρία,με υψηλό σήμερα βαθμό προσαρμογής στα μακροχρόνια επιθυμητά αποτελέσματα ( αυτονόητο είναι οτι τα συντεχνιακά συμφέροντα ελληνικών ταμείων δεν δέχθηκαν καν να το εφαρμόσουν,διοτι ..έβλαπτε κεκτημένα)
Αλλά ας μιλήσω με την γλώσσα που αντιπαθώ,αλλά είναι της..δουλειάς μού:η παρατήρηση του μεσοπρόθεσμου βαθμού προσαρμογής στην διαχείριση συνταξιοδοτικών ταμείων, δηλαδή ο περιοδικός έλεγχος των αποκλίσεων απο τις τελικές προσδοκίες, είναι πολύ πιο απαραίτητος, απο μια π.χ. άκρως ξεκάθαρη και ακριβη αναλογιστική μελέτη..
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πόσοι φεύγουν και πόσοι μπάινουν στα συντάξιμα μεγέθη. Δεν είναι μόνο ζήτημα του ''πόσα υπάρχουν και πόσα χάθηκαν ''( άποψη ΚΚΕ, να επιστραφούν τα κλεμμένα απο το 1950 και μετά!). Το ζήτημα είναι πώς θα συνδυαστεί μια προσδοκώμενη αποδοτική διαχείριση των αποθεματικών, με την ταυτόχρονη διαχείριση της ασφαλιστικής συνείδησης των σημερινών εργαζομένων( π.χ δουλεύουμε για τα παιδιά μάς ή και για τα γηρατειά μας; )
Αν π.χ. καταργηθεί για μια μερίδα ελεύθερων επαγγελματιών και για μια μερίδα χαμηλόμισθων, που πνίγονται απο έλλειψη ρευστότητας, η υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση, τί ακριβώς θα χάσουν ώς μέλλουσες ροές τα ταμεία και πώς η πολιτεία θα επιβάλλει στις ιδιωτικές ασφαλιστικές κατώτατα όρια ασφαλίστρων ζωής και συνταξιοδοτικών εισφορών, ώστε να αποφευχθεί ένα ακόμη καρτέλ;
Σε κάθε περίπτωση, η ελάχιστη εγγυημένη σύντξαξη σε συγκεριμένα χρόνια εργασίας, είναι οτι πιο ψεύτικο επιχειρεί να εγγυηθεί μια κυβέρνηση! Εχει μετρηθέι αυτή η ψευδής εγγύηση, να είστε βέβαιοι....( ας μας εγγυηθούν πρώτα οτι δεν θα πεθάνουμε απο το καθημερινό άγχος επιβίωσης, απο τις χαμένες ανθρωποώρες στους δρόμους, στις ουρές των υπηρεσιών, απο την μή ελεγχόμενη κερδοσκοπία και ακρίβεια, και μετά ας νοιαστούν για τις συντάξεις μας...)

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007

ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ;

(comment σε comment της προηγούμενης ανάρτησης)

Το Συγκεκριμένο που ζητάς, και καλά κάνεις, δεν είναι παρά το Αυτονόητο αγαπητέ φίλε: επιβάλλεται μια επαναστατική θέσμιση Ατομικών Φιλοδοξιών,μια Διαπίστευση Ατομικής Συνεισφοράς στον τόπο.
Δεν νιώθω την ανάγκη απο ιδεολογικο-κομματικά προτάγματα και θεωρίες,αλλά απο Μυαλά,Ικανότητες, Συνθετικούς Διανοητές.
Ζητώ, συγκεκριμένα,την ένωση Εγκεφάλων,την ένωση Διαβασμένων, Δοκιμασμένων, με διαχειριστικα αποτελέσματα σε κυβερνητικές θέσεις ή σε παραγωγικά πόστα(ιδιωτικού ή κρατικού χώρου).
Ζητώ την δικτατορία των Βιογραφικών, την επικράτηση των Πετυχημένων,των Εγκρατών, των Φιλόδοξων Συνειδητοποιημένων.
Δεν θέλω να διαφεντεύομαι απο ανθρώπους με αραχνιασμένες βιβλιοθήκες στα σπίτια τους , δεν επίθυμώ να εξουσιάζομαι απο Πολιτικούς.
Επιθυμώ να κυβερνιέμαι απο Επιστήμονες του Διοικείν και του Κοινωνικού Οφέλους.
Επιθυμώ να γίνει κλειστό επάγγελμα , για τους Φελλούς, η πολιτική ενασχόληση.
Ζητώ φίλε μου το αυτονόητο: να μην προσβάλλεται η νοημοσύνη μου, να ακούω και να κρίνω Εξυπνους, Ικανούς και να εποπτέυω τις Αξίες τους μέσα απο το Αποτέλεσμα.
(πάλι θα μου πεί ο φίλος οτι δεν είμαι συγκεκριμένος,όμως δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκεκριμένο απο την επικίνδυνη παρουσία και επικράτηση των Βλακών ,φίλε μου)

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2007

ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ...

Γράφουμε και σχολιάζουμε Πολιτική, Οικονομία,
για να δώσουμε κατι στις παιδικές φατσούλες του μέλλοντος....
Γράφουμε για το αύριο( κατι σαν ιντερνετικοί πατριώτες,χωρίς όπλα,χωρίς εξωτερικό εχθρό,αλλά με συνείδηση της εσωτερικής μας -ατομικής και εθνικής- ανισορροπίας)...
Η αλήθεια είναι οτι δεν είναι σωστό να παραπονιέμαι για την καθημερινότητα της ζωής μου σε αυτον τον (ευλογημένο)τόπο, και να μην αναλαμβάνω την ευθύνη της επιλογής μου να ζώ εδώ...
Πάντα θα είμαι ενάντια στην λογική της μίζερης καταγγελτικής μοιρολατρίας,ποτέ όμως δεν θα ανεχθώ να συμβιβάζομαι.
Το μέλλον δεν είναι κατι έξω και πέρα απο το σήμερα, δεν είναι καν προιόν φαντασίας: το μέλλον είναι το αποτέλεσμα του τώρα,και δεν μιλάω ως οπαδός συντηρητισμού και οπισθοδρόμησης....
Αριστερά και Δεξιά, αποτελούν μια φαντασιακή θέσμιση της διπολικής κοινωνικής οντότητας. Αποτελούν την εκδοχή της ιδεολογικοποιημένης ζωής του ανθρώπου....
Πολίτες-τουρίστες,νομάδες της σύγχρονης κοινωνίας, μικρομέτοχοι του χρόνου και της μοριακής ανάλυσης της καθημερινότητας,όλοι μας τροχοποιούμε την ζώη ,γυρω απο δυο-τρείς δορυφόρους(χρήμα-θάνατος-ερωτας). ...
Η Πολιτική ,για μας τους νομάδες, δεν είναι Μέλλουσα, είναι Παρούσα....
Δεν αποτελεί Ελπίδα, αλλά Πράξη....
Τέχνη του εφικτού : ναι , αλλά σήμερα όμως ,όχι αύριο...