Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007

ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

Μετασχηματιστής ηθικών αντιδράσεων και πραγματογνώμων της κοινωνικής κόπωσης που διατρέχει την ελληνική ιδιοσυγκρασία, ένας αποφορτιστής καλλιτέχνης, που εισχωρεί στο κρυμμένο φίλτρο του μυαλού και σκάβει το αυτονόητο.
Συχνά κουράζει,διοτι γελοιοποιεί το γελοίο(σαν να γδύνει τον γυμνό) ενώ σχεδόν ποτέ δεν ξεγυμνώνει τον αδηφάγο δυνάστη της συνείδησης( τηλεόραση) απο τον οποίο ζεί .
Έστω και μέσω της μπίζνας Κοντομηνά, επιτίθεται στην βλακεία,ξυπνά την λογική και αφυπνίζει μέσω του γέλιου τις κοιμισμένες μας αντιστάσεις.
Δεν κινητοποιεί πάντα το μυαλό (αν και έξοχος ηθοποιός). Ο ιδιος θέλει να διαπαιδαγωγεί, να μεταδίδει,να ξεσηκώνει : συνήθως όμως, αθροίζει το καταγγελτικό μας υποσυνείδητο , σκοτώνοντας με τις φοβίες του ,τις δικές μας κρυμμένες εξάρσεις του υπερεγώ.
Θα ήθελα τον Λάκη στην Πολιτική, να σπάσει τον ξύλινο λόγο της και να φέρει άλλο είδος προτάγματος: το βατό, το αυτονόητο.Έχει σπόνσορές, οπότε μπορεί να τολμήσει, αρκεί να μην μπερδέψει την σάτιρα με την δράση.
Ο Λάκης , όπως έγραψε και ο Αρανίτσης πρόσφατα, δαιμονοποιεί και απομυθοποιεί ταυτόχρονα. Κοινώς, δεν μπορεί να γίνει περισσότερο χρήσιμος,απο ευχάριστος.
Οποιος μπορεί, πάιρνει τα χρήσιμα και χαίρεται τα ευχάριστα,ενώ αφήνει και τα περιττά.
Θέλουμε όλοι έναν καθοδηγητή στην γελοιοποίηση του προφανούς ηλίθιου,του εμφανούς βλακώδες ( άλλο να γελάω βλέποντας στην τηλεόραση μια χαζομάρα και άλλο να την διατυπώνει ο σάτυρος για να γελάσω πιο συνειδητά).
Προσωπικά, απο το τρίωρο του Λαζόπουλου, συνήθως βλέπω την μισή εκπομπή, δηλαδή κάνω διαλείμματα. Αυτά τα διαλείμματα, νομίζω οτι χρειάζονται ώστε να μην μυθοποιήσω το πρόσωπο.

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ

O Φρόυντ είχε γράψει κάποτε οτι υπάρχουν τρείς ανυπόφορες θέσεις,τρία αδύνατα έργα για τον άνθρωπο: η διακυβέρνηση,η διαπαιδαγώγηση και η ψυχανάλυση. Ο μεγαλύτερος διάδοχος του, ο Λακάν έγραψε κάποια χρόνια μετά οτι υπάρχουν γύρω μας αδηφάγα πράγματα, όπως η τηλεόραση πχ, στα οποία πολλοί αφήνονται να καταβροχθιστούν,και μάλιστα επινοούν για λογαριασμό τους ένα ενδιαφέρον, γι'αυτό που βλέπουν.
Καλό είναι να συνδέσουμε για λίγο στο μυαλό μας και να επεξεργαστούμε αυτές τις δύο θεωρήσεις των μεγαλύτερων στην ιστορία ειδικών της ατομικής και συλλογικής νεύρωσης...
Δύσκολο πράγμα να κυβερνάς, να λαμβάνεις αποφάσεις για τις ζωές άλλων, να μεριμνάς, να προβλέπεις. Κανέις όμως δεν επιβάλλει σε κανέναν Μαγγίνα ή Καραμανλή να αφήσουν την θαλπωρή των σπιτιών τους και τα παιδάκια τους, για να ... φροντίζουν και να υπηρετούν εμάς τους υπόλοιπους!
Καλό όμως είναι, με την συγκυρία του δήθεν κοινωνικού τρόμου για τα χρόνια της απόσυρσης απο την εργασία , να απαλλαγούμε απο στατιστικές μυθοπλασίες γύρω απο τον μέσο άνθρωπο και την κοινή λογική: ποιός είναι ο μέσος πολίτης; Εγώ, εσείς, ο θυρωρός μας ή ο Υπουργός Απασχόλησης; Κανένας δεν είναι όμοιος με τον άλλο,κανένας δεν έχει τις ίδιες φοβίες,τα ίδια άγχη....
Για να καταλήξω κάπου: ένας αμέτρητος αριθμός εθελοντών θέλει να βοηθήσει τους υπόλοιπους, σε αυτη την ζωή( πχ ,νομίζαμε οτι δεν υπάρχει πιο αδηφάγο τέρας απο την Θρησκεία,αλλά τελικά η Πολιτική φαίνεται να υπερτερεί). Το να προτείνει λοιπόν κάποιος στους ανθρώπους βοήθεια(πχ, λύνοντας το Ασφαλιστικό) σημαίνει σίγουρη εξασφάλιση υστεροφημίας και ίσως επιτυχίας. Το να βοήθησει όμως πραγματικά, είναι πολύ δύσκολο....
Γι΄αυτό κάποτε πρότεινα να μπούν αρκετοί ικανοί Ψυχίατροι ή Κοινωνικοί Ψυχοθεραπευτές στην Πολιτική(ούτως ή άλλως αυτοί έχουν μια δόση αλτρουισμού και βοήθειας για τον συνάνθρωπο τους, τουλάχιστον όσοι δεν έκαναν καθαρά εμπορευματικό ,το λειτούργημα τους) :μόνο έτσι θα μπορέσει η Πολιτική να ξεφύγει απο την προσποιητή προσφορά της στον καθένα μας.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

ΖΕΙΤGEIST

Στο bazioto.blogspot.com, έχει αναρτηθεί ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ ,παραγωγής αριστερών διανοούμενων στις ΗΠΑ που αν και, οταν το πρωτοείδα, το θεωρούσα ολίγον συνωμοσιολογικό και μυστικιστικό, αποτελεί πραγματικά μια καθηλωτική αλήθεια στα παγκόσμια δρώμενα(σημ: επειδή ασχολούμαι με την Μηχανική των Επιθυμιών(Ντελέζ) και την Μικροφυσική της Εξουσίας(Φουκώ),ο πολιτικός σχολιασμός στην καθοδική πορεία του ΠΑΣΟΚ, αποτελέι για μένα ένα πεδίο έκφρασης της κοινωνικής εκδοχής των ενδιαφερόντων μου.Ομως η παγκόσμια οικονομική - κοινωνιολογική -ιστορική ανάλυση, είναι το κλειδί της κατανόησης πολλών στοιχέιων στο γίγνεσθαι,καθώς απο τα μακρο-φαινόμενα, κατανοούμε τα μικρο-φαινόμενα)
Θεωρώ οτι το τραπεζικο-χρηματιστικό κύκλωμα, εξέλιξη τουβιομηχανικού συμπλέγματος συμφερόντων, που ρίζωσε στην αμερικανική κοινωνία πριν το κραχ του 1929(έξοχο το Part III του ντοκιμαντέρ) αποτελεί την μήτρα των παγκόσμιων οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων, την αρχή της εντεινόμενης κοινωνικής ανισότητας στον 20 αιώνα .
Οι σημερινοί απόγονοι,βιολογικοί και μή, των Ροκφέλερ, Μοργκαν, Ροθτσιλντ κ.α έχουν πλέον ''θεσμικοποιημένο'' ρόλο,σφραγισμένο και χρηματοδοτούμενο απο τις μάζες πορτοφόλι κερδών, και φυσικά τεράστια διαπλοκή και αλληλεξάρτηση με τους κανόνες παιγνίων πολέμου, εξουσίας, αγορών. Το τριπλό αυτό αλυσιδωτό δυναμικό φαινομένων,ενσωματωμένο στην παγκοσμιοποιημένη συλλογική συνείδηση, έχει μια καταληκτική σχέση ,πλοκαμοειδή ,με τον ορισμό του παρασιτικού-χρηματιστικού κέρδους.
Στις χοάνες των κερδοσκοπικών αγορών, στα ρετιρέ των πολυεθνικών και της εξουσίας,παίρνονται αποφάσεις που επηρεάζουν την ζωή και την καθημερινότητα των πλέον ορεινών ή απομακρυσμένων κοινοτήτων του πλανήτη. Δεν ζούμε στον Καπιταλισμό, ζούμε στον Μανιακό Καπιταλισμό που μεταφράζει καθημερινά τον χρόνο σε μέγεθος αξιακής χρήσης και απο το φετιχισμό του εμπορεύματος (Μαρξ) περάσαμε στον μαζοχισμό του μόχθου.
Η κοσμοθεωρία του καθενός ατόμου, δεν μπορέι να διαφέρει απο την βιοθέωρία της κοινωνικής πραγματικότητας , με αποτέλεσμα το Εγώ να ενσωματώνεται στο Εμείς ως ομογενοποιημένη ετερότητα(είμαστε ο καθείς μόνος του,διαφορετικοί αλλά τόσο όμοιοι...)

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

'' ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΒΟΥΛΩΝΕΙΣ;''

Βασιλιάς ευρωπαικής ανεπτυγμένης χώρας(Κάρλος ,Ισπανία) προς λατινοαμερικάνό πρόεδρο-επαναστάτη(Τσάβες) σε δημόσια συνάντηση....
Με ενοχλούν και οι δύο: ο Κάρλος απλά διοτι είναι βασιλιάς, και ο Τσάβες διότι προσπαθεί να γίνει ..βασιλιάς!( ζητά δημοψήφισμα για να γίνει ισόβιος πρόεδρος!).
Εχω την αίσθηση,οτι δεν είναι τα πράγματα όπως ακριβώς νομίζουμε: δεν είναι ο Τσάβες αυτό που φάινεται, δεν αγωνίζεται μόνο για τον λαό του. Το να θέλει μανιωδώς την πλήρη κρατικοποίηση των πετρελαιοπαραγωγικών εταιρειών, το να επιδιώκει μια κεντρικοποιημένη οικονομία, σίγουρα δεν αποκλείει κάποιους απο το παράνομο κέρδος(όσοι δεν πηγαίνουν ταξίδι μόνο για ιδεολογική ενδυνάμωση στην Βενεζουέλα, και ξέρω τί λέω, καταλαβαίνουν και βλέπουν οτι υπάρχει ολιγαρχία πλούτου γύρω απο τον μανδύα της επανάστασης του λαικού προέδρου)
Ο Τσάβες προσφέρει στην πολύπαθη Λατινική Αμερική εκείνη την αντιαμερικανική-αντικαπιταλιστική φιγούρα, την φωνή που ο καθένας θέλει να σηκώσει ενάντια στο Κεφάλαιο και τα γεράκια των ΗΠΑ και της Ευρώπης(οι κοινωνίες της Λ.Αμερικής ,μετά τον Τσε και κυρίως τώρα που σβήνει ο Κάστρο, ψάχνουν ''πατερούλη'' με δυναμική φωνή)
Επειδή δεν ήμουν ποτέ οπαδός( αν και σε βάθος μελετητής) της διακυβέρνησης Κάστρο, δεν υιοθετώ την ''μαγκιά'' του Τσάβες. Μπορεί να πετάγομαι απο τον καναπέ μου και να τον χειροκροτώ όταν λέει τον Μπους διάβολο, όταν βρίζει τους πετρελαιάδες,όμως δεν νομίζω οτι παρέχει ασφάλεια και προοπτική στην κοινωνία της Βενεζουέλας, πολεμώντας το κατεστημένο της παγκοσμιοποιημένης επιρροής του Κεφαλαίου( δεν είναι η Βενεζουέλα Ιρλανδία, ούτε Σοηδία για να μην έχει άναγκη ξένο κεφάλαιο...)
Μοιράζωντας φθηνό πετρέλαιο, σίγουρα βοηθάει χαμηλού εισοδήματος στρώματα, ανα τον κόσμο. Καλό είναι όμως ,να αφήσει τους συμπολιτες του και εν γένει όλους τους Λ.Αμερικάνους.όσο και αν πάσχουν απο παιδεία και αντίληψη, να αποφασίσουν χωρίς το όπλο στον κρόταφο.
Ο Βραζιλιάνος ηγέτης Λούλα, έχει ήδη βάλει την χώρα του σε καλό δρόμο,χωρίς να σκύψει το κεφάλι σε ΗΠΑ, Ευρώπη και στα διεθνή μαστίγια του χρήματος
Αντίθετα,η '' επανάσταση΄΄ του Τσάβες, είναι επικίνδυνη(ενέχει σπέρματα απομωνοτισμού) και χρήσιμη ταυτόχρονα(απεξάρτηση απο την ηγεμονία του ξένου κεφαλαίου).Στο μέσο αυτού του διπόλου, βρίσκεται η ωφέλιμη συνιστώσα.
Ας μην λατρεύουμε λοιπόν ηγέτες με υψηλό βαθμό αρχηγομανίας και εξουσιολαγνείας(όπως ο Ιρανός πχ) ,χωρίς να παραβλέπουμε φυσικά τα οφέλη που διαχέει ο τσαμπουκάς τους.
Κοινωνίες όπως του Ιραν και της Βενεζουέλας, μακροπρόθεσμα δεν θα βγούν ωφελημένες απο τέτοιους ηγέτες. Ασχετα αν εμάς ,στον καναπέ και στο γραφείο , μας ξυπνούν επαναστατικά ένστικτα...