Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ

O Φρόυντ είχε γράψει κάποτε οτι υπάρχουν τρείς ανυπόφορες θέσεις,τρία αδύνατα έργα για τον άνθρωπο: η διακυβέρνηση,η διαπαιδαγώγηση και η ψυχανάλυση. Ο μεγαλύτερος διάδοχος του, ο Λακάν έγραψε κάποια χρόνια μετά οτι υπάρχουν γύρω μας αδηφάγα πράγματα, όπως η τηλεόραση πχ, στα οποία πολλοί αφήνονται να καταβροχθιστούν,και μάλιστα επινοούν για λογαριασμό τους ένα ενδιαφέρον, γι'αυτό που βλέπουν.
Καλό είναι να συνδέσουμε για λίγο στο μυαλό μας και να επεξεργαστούμε αυτές τις δύο θεωρήσεις των μεγαλύτερων στην ιστορία ειδικών της ατομικής και συλλογικής νεύρωσης...
Δύσκολο πράγμα να κυβερνάς, να λαμβάνεις αποφάσεις για τις ζωές άλλων, να μεριμνάς, να προβλέπεις. Κανέις όμως δεν επιβάλλει σε κανέναν Μαγγίνα ή Καραμανλή να αφήσουν την θαλπωρή των σπιτιών τους και τα παιδάκια τους, για να ... φροντίζουν και να υπηρετούν εμάς τους υπόλοιπους!
Καλό όμως είναι, με την συγκυρία του δήθεν κοινωνικού τρόμου για τα χρόνια της απόσυρσης απο την εργασία , να απαλλαγούμε απο στατιστικές μυθοπλασίες γύρω απο τον μέσο άνθρωπο και την κοινή λογική: ποιός είναι ο μέσος πολίτης; Εγώ, εσείς, ο θυρωρός μας ή ο Υπουργός Απασχόλησης; Κανένας δεν είναι όμοιος με τον άλλο,κανένας δεν έχει τις ίδιες φοβίες,τα ίδια άγχη....
Για να καταλήξω κάπου: ένας αμέτρητος αριθμός εθελοντών θέλει να βοηθήσει τους υπόλοιπους, σε αυτη την ζωή( πχ ,νομίζαμε οτι δεν υπάρχει πιο αδηφάγο τέρας απο την Θρησκεία,αλλά τελικά η Πολιτική φαίνεται να υπερτερεί). Το να προτείνει λοιπόν κάποιος στους ανθρώπους βοήθεια(πχ, λύνοντας το Ασφαλιστικό) σημαίνει σίγουρη εξασφάλιση υστεροφημίας και ίσως επιτυχίας. Το να βοήθησει όμως πραγματικά, είναι πολύ δύσκολο....
Γι΄αυτό κάποτε πρότεινα να μπούν αρκετοί ικανοί Ψυχίατροι ή Κοινωνικοί Ψυχοθεραπευτές στην Πολιτική(ούτως ή άλλως αυτοί έχουν μια δόση αλτρουισμού και βοήθειας για τον συνάνθρωπο τους, τουλάχιστον όσοι δεν έκαναν καθαρά εμπορευματικό ,το λειτούργημα τους) :μόνο έτσι θα μπορέσει η Πολιτική να ξεφύγει απο την προσποιητή προσφορά της στον καθένα μας.

4 σχόλια:

katerina είπε...

Τα πολιτικά μας κόμματα, αποθαρρημένα από το όλο και μειούμενο εκτόπισμά τους, χωρίς ενθουσιασμό, αντιγράφουν τους μαρκετίστες και την ιδιωτική τηλεόραση: απλώς αφουγκράζονται τις προκαταλήψεις ενός φανταστικού «μέσου» ανθρώπου, και τις αναπαράγουν, λέγοντάς μας αυτό που αυτοί νομίζουν ότι «εκείνος» θέλει να ακούσει.
Σιγά σιγά, τείνουν στον «μεσαίο χώρο», εκεί που, μετά την οριστική μετανάστευση των νοημόνων πολιτών, κατοικοεδρεύει μόνος του ο απολιτικός «μέσος» άνθρωπος που, με αφάνταστη πλήξη στο πρόσωπό του, στοιβάζει τις μπροσούρες των κομμάτων μαζί με εκείνες των πολυκαταστημάτων και των αντιπροσωπιών αυτοκινήτων.
Μία κλειστή ολιγαρχία της εξουσίας και του πλούτου υποδύεται την άρχουσα τάξη στην σημερινή Ελλάδα.
Υποδύεται, αλλά δεν είναι.
Διότι ο μεν πλούτος της ολιγαρχίας αυτής αποτελείται από δάνεια και ελεημοσύνες από το εξωτερικό, καθώς και την νομή του χρήματος των Ελλήνων φορολογουμένων.
Η δε εξουσία της είναι υποθηκευμένη από την αβουλία της, την υποτέλειά της στα διάφορα ενδοελληνικά και εξωελληνικά κέντρα εξουσίας και, κυρίως, από την γενικευμένη πλέον δυσαρέσκεια του ελληνικού λαού προς το σύνολο των κομμάτων και των θεσμών
Η ολιγαρχία αυτή διακατέχεται από τις ψευδαισθήσεις που κατά κανόνα συνοδεύουν κάθε ολιγαρχία: την ψευδαίσθηση της αιωνιότητάς της, την πλάνη ότι τίποτε δεν απειλεί την πολυτελή της ησυχία.
Εν μέσω των ψευδαισθήσεών της, η ολιγαρχία έχει δημιουργήσει έναν εικονικό κόσμο, προβάλλοντας το είδωλό της στους καθρέφτες των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε...

Οι Ψυχίατροι καλοί είναι σαν όλα τα επαγγέλματα.
Αν κρίνω βέβαια από την Μαριέττα..
Τέλος πάντων άνθρωποι με άλλη αντίληψη της πολιτικής από τις κατεστημένες και έρπουσες χρειάζονται..
Η "Θεραπεία" τους δεν χρειάζεται να έχει φτάσει στο τέλος... Νομίζω ότι θα μπορούσαν να είναι επαρκείς πολιτικοί πιο εύκολα από ότι χρειάζεται κανείς σήμερα για είναι επαρκής γονιός..

Αλλά τα πράγματα είναι απείρως πιο πεζά. Δυστυχώς η Κατερίνα έχει μεγάλο δίκαιο..

tractatus είπε...

Το post σου συνδέεται και με το ερώτημα που θέτει ό gpapoul στο δικό του blog. Γιατί, λοιπόν, κάποιοι αφήνονται να καταβροχθιστούν όπως ίσχυρίζεται ο Λακάν;Γιατί βαριούνται και φοβούνται να έχουν ευθύνη για μένα.
Στο δεύτερο κομμάτι σου σχετικά με το κατά πόσο υπάρχουν 'εθελοντές' για να βοηθήσουν να πάνε τα πράγματα καλύτερα στη ζωή....αυτό δεν μπορούμε να το δικακρίνουμε κατ'ευθείαν αν δεν συμπεριλάβουμε κι ένα σωρό άλλα στοιχεία που συνθέτουν την προσωπικότητα του ενασχολούμενου με τα Κοινά. Υπάρχουν συνήθως οι Επαγγελματίες της Πολιτικής αλλά υπάρχουν και κάποιοι, ελάχιστοι ίσως, που ενδιαφέρονται για τον καθημερινό άνθρωπο που δεν ασχολείται....αυτόν που λες 'μέσον άνθρωπο'...τώρα για τους ψυχολόγους θα προτιμούσα τα πράγματα να είναι πιο ελεύθερα απο κατευθυνόμενα απο τους ειδικούς. Αλλωστε το σημαίνον έχει μεγάλη απόσταση απο το σημαινόμενον....

Elias είπε...

Τό σχόλιο της Κατερίνας,είναι πραγματικά εύστοχο και τοποθετεί σε σωστή διάσταση τις δήθεν κανονικότητες και τις δήθεν μεσαίες ψευδοεικόνες της κοινωνικής και πολιτικής διαστρωμάτωσης.
@ Kαπ.Κομ. ώς συνήθως, με λίγες φράσεις επεκτείνεις και παρεμβαίνεις καίρια.
@ tractatus, θα μπώ στον grapoul και θα διαβάσω τί λέει,ευχαριστώ