Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Νομίζω οτι όλοι κουραστήκαμε απο την φαρσοκωμωδία του τελευταίου μήνα. Σχεδον αγανακτούμε ,ανακαλύπτωντας ο καθένας μας θεωρητικολογίες και ευχολόγια αριστερής διαλεκτικής και προταγμάτων(νομίζω οτι σε πολλούς μας ,βγήκε μια επαναστατική/ανατρεπτική απωθημένη διάθεση έκφρασης). Τέλικά, όλοι μας ξέρουμε οτι στην χώρα αυτή,καλό είναι να κρατάς το σάλιο σου και να ασχολείσαι με την καθημερινότητα και την τεχνική μηνιαίου ισοζυγίου των απαξιωμένων ευρώ...
Αποφόρτιση και διαλεκτική δεν νομίζω φίλοι μου οτι ταιριάζουν. Διανόηση και θεωρητικο-πρακτικά μίγματα θέσεων , επίσης πιστεύω οτι απέχουν μεταξύ τους.Blogosfaira και ανωνυμία,συγχέουν ,ενίοτε αποδυναμώνουν, την εγκυρότητα ορθών μηνυμάτων...
Δεν εννοώ να σιωπήσουμε, όυτε και κατ'ανάγκη να αλλάξουμε θέμα. Προσωπικά, απέκτησα μια ανοσία στην πληροφοριακή εκπομπή ανούσιων πολιτικών μηνυμάτων( δυο εκλογές σε δυο μήνες, ιδια πρόσωπα, ιδια γευση)
Ζητάω απο όλους που διατίθενται να αποδώσουν πραγματική πολιτική σκέψη(οχι οτι δεν το πράτταμε)στην μικρή δικτυακή πολιτική μας κοινότητα, να σκεφτούν το εξής:
υπάρχει πιθανότητα διάλυσης του ελληνικού πολιτικού συστήματος, στην βάση της επικράτησης Απλής Αναλογικής, μετρώντας τους όποιους κινδύνους ακυβερνησίας για κάποιο διάστημα; Μπορεί η κοινωνία να κατανοήσει την υφιστάμενη αντιδημοκρατική εκλογικη μηχανική εξουσίας; Μήπως ετσι θα πάψει να έχει και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ο ΛΑΟΣ, δογματικό, εύκολο και καταγγελτικό λόγο; Τί φοβάται η καθεστωτική νοοτροπία των δικομματικών προνομιούχων; Μήπως αυξηθούν οι κομμουνιστές ή μήπως αυξηθούν οι ακροδεξιοί;Και λοιπόν; Εχει ή δεν έχει ''μαξιλάρια'' και δικλείδες ασφαλείας η σύγχρονη πρωθυπουργοκεντρική-απολυταρχική δημοκρατία,που δυστυχώς ανδρώθηκε επι Α.Παπανδρέου και που σήμερα βρίσκει στον Καραμανλή την υπερτατη πραγμάτωση της;
(συστήνω επ'αυτού( και συγχωρέστε με που πάντα ''συστήνω'') το εξαιρετικό βιβλίο Το Δημοκρατικό Παράδοξο, της S.Mufe. )
Αν και πολλοί πλεον υποστηρίζουμε οτι ήλθε ο καιρός να πρακτικοποιούμε τα ζητήματα πολιτικής διαχείρισης, εγώ θελω ακόμη να ζώ με την άποψη οτι πρέπει πρώτα να τα θεωρητικοποιούμε. Ο εκλογικός νόμος, η διαδιακασία ανάδειξης αρχηγού κόμματος, και άλλα πρωτεύονται θέματα που αναδεικνούν ομάδες και πρόσωπα εξουσίας που μας διαφεντέυουν, έχουν μελετηθεί διεθνώς, και σε αρκετές περιπτώσεις,δημοκρατικοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό ,παράγοντας εξαιρετικά αποτελέσματα( βλ. Κίνητρα,Διαφωνία,Αποχώρηση του Μ.Olson)
Ζωή, εργασία,οικονομία,πολιτική, εξουσία, είναι παίγνια με κρυμμένους μηχανισμούς προτιμήσεων( επι τη ευκαιρία, το Νόμπελ Οικονομίας δόθηκε σε ομάδα Οικονομολόγων που 25 χρόνια ασχολέιται με άυτή την Συμπεριφορική Μηχανική των συναλλαγών μεταξύ ατόμων με διαφορετικές προτιμήσεις). Τα πάιγνια, θέλουν κανόνες. Οι κανόνες είναι λάθος στην ελληνική πολιτική σκηνή και απο αυτούς πηγάζουν και οι μή αποδοτικοί θεσμοί.
Η ανατροπή των κανόνων δεν είναι αναρχική πράξη κατεδάφισης νόμων και θεσμών. Είναι πολιτική πράξη ,πράξη παρέμβασης.
Μην με ρωτάτε πώς θα αλλάξουν οι κανόνες και σε ποιά συμφέροντα σταματούν.Αν δεν έχετ και εσείς την απάντηση, τότε γιατί να τη έχω εγώ; Εξάλλου, δεν θα ρωτούσα, σε αυτή την περίπτωση,αλλά θα ξαναδιάβαζα Τομας Μαν: Οι στοχασμοί ενός Απολιτικου, εκει υπάρχουν κατι χρήσιμες απαντήσεις...