Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

ENA ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ...

Δεδομένης της καταγωγής μου( Ροδος) δικαιούμαι να σχολιάσω την προβληματική περί πηδήματος,με την οποία καταλήγει ο Μίμης στο blog του.
''Νεος Καπιταλισμός και Νέα Αριστερά'',λεει ο Μίμης( χρόνια τώρα, με '' άλλα'' λόγια και πολλά πρόσθετα αναλυτικά διηγήμητα πολιτικής φιλοσοφίας, το επικαλείται και το υπερθεματίζει) Πολλοί συνεπικουρούμε την ''προσπάθεια'' του να εκφραστεί όσο το δυνατον πιο δυνατά,να καθοδηγήσει.
Αυτόνομο think tank ο Μίμης, σπρώχνει την Αριστερά πρός την ορθολογική πλατφόρμα πολιτικού προβληματισμού,ασχετα αν η Αριστερά(αόριστη,ακαθόριστη,μή ομογενοποιημένη,ετερόκλητα κομματικοποιημένη) δεν ακολουθεί αυτή την τροχιά.Μέσα απο το ΠΑΣΟΚ,και μέσα απο τον Γ.Παπανδρεόυ,ο Μίμης προσπαθεί να πετύχει αυτό ακριβώς: την έμμεση στροφή της Αριστεράς στην "ρεαλπολιτίκ" εκδοχή λόγων και έργων.Η ευφυία του όμως, δεν συνέλαβε το ανέφικτο αυτής της προσπάθειας( ξέρω οτι θα επικαλεστεί πώς δεν είναι αυτό το ζητούμενο του λόγου του,όμως επιμένω.).
Η οξυδέρκεια του, οχι για να αυτοσυντηρηθεί πολιτικά ,ουτε και να επιβιώσει κομματικά, τον οδηγεί σε ένα συνεχές εκφραστικό έργο δημιουργικής(δηθεν)αμφιβολίας.
Πιο απλά:δεν ξέρει ,και ως καλός μαθηματικός δεν θέλει, να παραμετροποιήσει αυθαίρετα την ένταση της δυναμικής διάσπασης συτών των ημερών στο ΠΑΣΟΚ.Ετσι επαναλαμβάνει σχεδόν μονότονα, το πρόταγμα της ταυτοτικής αναζήτησης του κόμματος, του επανακαθορισμού μιας εκδοχής κομματικής φυσιογνωμίας (στα πρότυπα του Linux φορέα που έχει ως κεντρικό στοιχείο ο Μίμης στην σκέψη του περί πολιτικής συλλογικότητας).
Το ελληνικό προσωποπαγές πολιτικό τοπίο, υπο την δικτατορική παρουσία του δικομματισμού, μπορέι όντως να αναδιαμορφωθεί απο συγκρουσιακά οικονομικά συμφέροντα που επιθυμούν να ανακατανεμηθεί η επιρροή ισχύος(δεν κάνω μαρξιστική ανάλυση, ουτε αοριστολογική τοποθέτηση τύπου Κακλαμάνη ή Τζουμάκα).
Μια αναδιαμόρφωση όμως δυνάμεων δεν σημαίνει και ανακατανομή ισχύος.
Αυτό διαφεύγει και του Μίμη και του Γιώργου, μάλλον όχι του Βενιζέλου, και σίγουρα όχι του Καραμανλή.
Δεν ξέρω τελικά, αν ο Μίμης Ανδρουλάκης και η σχολή σκέψης του,εντός και εκτός πολιτικής, μπορεί να επιβιώσει μετά την 11η Νοεμβριου.Τότε, με όποιο αποτέλεσμα εκλογής αρχηγού, θα υπάρξει το σχεδόν αυτονόητο: θα πεθάνει το ιδεολόγημα της ''μεγάλης δημοκρατικής παράταξης'' και θα γεννηθεί ενα καινούριο πολιτικό ''υποκείμενο'' αντιπολίτευσης,ίσως και μια φαντασιακή ''3η Σεπτέμβρη του 2007'', κόντρα στην ''Δεξιά'' του 2007.
Στο τέλος θα νικήσει η αθάνατη ελληνική ψυχή του νεποτισμού και του ατομικού συμφέροντος. Ας μην κρυβόμαστε :καθένας δίπλα στον Γιώργο ή τον Βαγγέλη, δεν θα αποκτήσει ποτέ την απόσταση που έξυπνα ο Καραμανλής εγκατέστησε σε αυλικούς του,διοτι αυτή η απόσταση ''τέθηκε'' και απο την αδύναμη κοινωνική επιρροή του Γιωργάκη.
Με βάση αυτά φίλε Μίμη, το ερώτημα δεν είναι'' Ιδού η Ρόδος'',αλλά ''Ίδού ο Καραμανλής''....