Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2007

ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗ ΛΟΓΙΚΗΣ

Το ζήτημα του ασφαλιστικού, εμπεριέχει και άλλους παράγοντες πέραν του οικονομικού εξορθολογισμού και της συνετής διαχείρισης.
Ενσωματώνει μια κοινωνική πραγματικότητα, μια συλλογική θεώρηση του μέλλοντος, μια ψυχολογική αποτύπωση των ατομικών και κοινωνικών ενστίκτων θανάτου, απομόνωσης στα γηρατειά, κεφαλαιοποίησης του ιδρώτα της ζώης και ανταπόδοσης του μόχθου( ο Κίμπι στο σαββατιάτικο σχόλιο του στον Κόσμο του Επενδυτή( 25/11) αναφέρθηκε στην γραμμή της ζωής, παραλληλίζοντας τις γραμμές του χεριού μας με τις τροχιές του βίου μας)
Νιώθω μεγάλη απέχθεια στην τεχνοκρατική αντιμετώπιση του ασφαλιστικού(αν και υπηρξα πρώην μέλος σε γνωστή ομάδα μελέτης του.) και συμμετείχα ,πριν 3-4 χρόνια,στην δημιουργία ενός ευέλικτου μοντέλου κοινωνικών παραδοχών με Αυστραλούς και Σουηδούς συναδέλφους μακροοικονομολόγους, το οποίο και έγινε αποδεκτό απο συγκεκριμένα ταμεία ασφάλισης στην Τουρκία και στην Βουλγαρία,με υψηλό σήμερα βαθμό προσαρμογής στα μακροχρόνια επιθυμητά αποτελέσματα ( αυτονόητο είναι οτι τα συντεχνιακά συμφέροντα ελληνικών ταμείων δεν δέχθηκαν καν να το εφαρμόσουν,διοτι ..έβλαπτε κεκτημένα)
Αλλά ας μιλήσω με την γλώσσα που αντιπαθώ,αλλά είναι της..δουλειάς μού:η παρατήρηση του μεσοπρόθεσμου βαθμού προσαρμογής στην διαχείριση συνταξιοδοτικών ταμείων, δηλαδή ο περιοδικός έλεγχος των αποκλίσεων απο τις τελικές προσδοκίες, είναι πολύ πιο απαραίτητος, απο μια π.χ. άκρως ξεκάθαρη και ακριβη αναλογιστική μελέτη..
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πόσοι φεύγουν και πόσοι μπάινουν στα συντάξιμα μεγέθη. Δεν είναι μόνο ζήτημα του ''πόσα υπάρχουν και πόσα χάθηκαν ''( άποψη ΚΚΕ, να επιστραφούν τα κλεμμένα απο το 1950 και μετά!). Το ζήτημα είναι πώς θα συνδυαστεί μια προσδοκώμενη αποδοτική διαχείριση των αποθεματικών, με την ταυτόχρονη διαχείριση της ασφαλιστικής συνείδησης των σημερινών εργαζομένων( π.χ δουλεύουμε για τα παιδιά μάς ή και για τα γηρατειά μας; )
Αν π.χ. καταργηθεί για μια μερίδα ελεύθερων επαγγελματιών και για μια μερίδα χαμηλόμισθων, που πνίγονται απο έλλειψη ρευστότητας, η υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση, τί ακριβώς θα χάσουν ώς μέλλουσες ροές τα ταμεία και πώς η πολιτεία θα επιβάλλει στις ιδιωτικές ασφαλιστικές κατώτατα όρια ασφαλίστρων ζωής και συνταξιοδοτικών εισφορών, ώστε να αποφευχθεί ένα ακόμη καρτέλ;
Σε κάθε περίπτωση, η ελάχιστη εγγυημένη σύντξαξη σε συγκεριμένα χρόνια εργασίας, είναι οτι πιο ψεύτικο επιχειρεί να εγγυηθεί μια κυβέρνηση! Εχει μετρηθέι αυτή η ψευδής εγγύηση, να είστε βέβαιοι....( ας μας εγγυηθούν πρώτα οτι δεν θα πεθάνουμε απο το καθημερινό άγχος επιβίωσης, απο τις χαμένες ανθρωποώρες στους δρόμους, στις ουρές των υπηρεσιών, απο την μή ελεγχόμενη κερδοσκοπία και ακρίβεια, και μετά ας νοιαστούν για τις συντάξεις μας...)