Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

'' ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΒΟΥΛΩΝΕΙΣ;''

Βασιλιάς ευρωπαικής ανεπτυγμένης χώρας(Κάρλος ,Ισπανία) προς λατινοαμερικάνό πρόεδρο-επαναστάτη(Τσάβες) σε δημόσια συνάντηση....
Με ενοχλούν και οι δύο: ο Κάρλος απλά διοτι είναι βασιλιάς, και ο Τσάβες διότι προσπαθεί να γίνει ..βασιλιάς!( ζητά δημοψήφισμα για να γίνει ισόβιος πρόεδρος!).
Εχω την αίσθηση,οτι δεν είναι τα πράγματα όπως ακριβώς νομίζουμε: δεν είναι ο Τσάβες αυτό που φάινεται, δεν αγωνίζεται μόνο για τον λαό του. Το να θέλει μανιωδώς την πλήρη κρατικοποίηση των πετρελαιοπαραγωγικών εταιρειών, το να επιδιώκει μια κεντρικοποιημένη οικονομία, σίγουρα δεν αποκλείει κάποιους απο το παράνομο κέρδος(όσοι δεν πηγαίνουν ταξίδι μόνο για ιδεολογική ενδυνάμωση στην Βενεζουέλα, και ξέρω τί λέω, καταλαβαίνουν και βλέπουν οτι υπάρχει ολιγαρχία πλούτου γύρω απο τον μανδύα της επανάστασης του λαικού προέδρου)
Ο Τσάβες προσφέρει στην πολύπαθη Λατινική Αμερική εκείνη την αντιαμερικανική-αντικαπιταλιστική φιγούρα, την φωνή που ο καθένας θέλει να σηκώσει ενάντια στο Κεφάλαιο και τα γεράκια των ΗΠΑ και της Ευρώπης(οι κοινωνίες της Λ.Αμερικής ,μετά τον Τσε και κυρίως τώρα που σβήνει ο Κάστρο, ψάχνουν ''πατερούλη'' με δυναμική φωνή)
Επειδή δεν ήμουν ποτέ οπαδός( αν και σε βάθος μελετητής) της διακυβέρνησης Κάστρο, δεν υιοθετώ την ''μαγκιά'' του Τσάβες. Μπορεί να πετάγομαι απο τον καναπέ μου και να τον χειροκροτώ όταν λέει τον Μπους διάβολο, όταν βρίζει τους πετρελαιάδες,όμως δεν νομίζω οτι παρέχει ασφάλεια και προοπτική στην κοινωνία της Βενεζουέλας, πολεμώντας το κατεστημένο της παγκοσμιοποιημένης επιρροής του Κεφαλαίου( δεν είναι η Βενεζουέλα Ιρλανδία, ούτε Σοηδία για να μην έχει άναγκη ξένο κεφάλαιο...)
Μοιράζωντας φθηνό πετρέλαιο, σίγουρα βοηθάει χαμηλού εισοδήματος στρώματα, ανα τον κόσμο. Καλό είναι όμως ,να αφήσει τους συμπολιτες του και εν γένει όλους τους Λ.Αμερικάνους.όσο και αν πάσχουν απο παιδεία και αντίληψη, να αποφασίσουν χωρίς το όπλο στον κρόταφο.
Ο Βραζιλιάνος ηγέτης Λούλα, έχει ήδη βάλει την χώρα του σε καλό δρόμο,χωρίς να σκύψει το κεφάλι σε ΗΠΑ, Ευρώπη και στα διεθνή μαστίγια του χρήματος
Αντίθετα,η '' επανάσταση΄΄ του Τσάβες, είναι επικίνδυνη(ενέχει σπέρματα απομωνοτισμού) και χρήσιμη ταυτόχρονα(απεξάρτηση απο την ηγεμονία του ξένου κεφαλαίου).Στο μέσο αυτού του διπόλου, βρίσκεται η ωφέλιμη συνιστώσα.
Ας μην λατρεύουμε λοιπόν ηγέτες με υψηλό βαθμό αρχηγομανίας και εξουσιολαγνείας(όπως ο Ιρανός πχ) ,χωρίς να παραβλέπουμε φυσικά τα οφέλη που διαχέει ο τσαμπουκάς τους.
Κοινωνίες όπως του Ιραν και της Βενεζουέλας, μακροπρόθεσμα δεν θα βγούν ωφελημένες απο τέτοιους ηγέτες. Ασχετα αν εμάς ,στον καναπέ και στο γραφείο , μας ξυπνούν επαναστατικά ένστικτα...