Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007

ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

Μετασχηματιστής ηθικών αντιδράσεων και πραγματογνώμων της κοινωνικής κόπωσης που διατρέχει την ελληνική ιδιοσυγκρασία, ένας αποφορτιστής καλλιτέχνης, που εισχωρεί στο κρυμμένο φίλτρο του μυαλού και σκάβει το αυτονόητο.
Συχνά κουράζει,διοτι γελοιοποιεί το γελοίο(σαν να γδύνει τον γυμνό) ενώ σχεδόν ποτέ δεν ξεγυμνώνει τον αδηφάγο δυνάστη της συνείδησης( τηλεόραση) απο τον οποίο ζεί .
Έστω και μέσω της μπίζνας Κοντομηνά, επιτίθεται στην βλακεία,ξυπνά την λογική και αφυπνίζει μέσω του γέλιου τις κοιμισμένες μας αντιστάσεις.
Δεν κινητοποιεί πάντα το μυαλό (αν και έξοχος ηθοποιός). Ο ιδιος θέλει να διαπαιδαγωγεί, να μεταδίδει,να ξεσηκώνει : συνήθως όμως, αθροίζει το καταγγελτικό μας υποσυνείδητο , σκοτώνοντας με τις φοβίες του ,τις δικές μας κρυμμένες εξάρσεις του υπερεγώ.
Θα ήθελα τον Λάκη στην Πολιτική, να σπάσει τον ξύλινο λόγο της και να φέρει άλλο είδος προτάγματος: το βατό, το αυτονόητο.Έχει σπόνσορές, οπότε μπορεί να τολμήσει, αρκεί να μην μπερδέψει την σάτιρα με την δράση.
Ο Λάκης , όπως έγραψε και ο Αρανίτσης πρόσφατα, δαιμονοποιεί και απομυθοποιεί ταυτόχρονα. Κοινώς, δεν μπορεί να γίνει περισσότερο χρήσιμος,απο ευχάριστος.
Οποιος μπορεί, πάιρνει τα χρήσιμα και χαίρεται τα ευχάριστα,ενώ αφήνει και τα περιττά.
Θέλουμε όλοι έναν καθοδηγητή στην γελοιοποίηση του προφανούς ηλίθιου,του εμφανούς βλακώδες ( άλλο να γελάω βλέποντας στην τηλεόραση μια χαζομάρα και άλλο να την διατυπώνει ο σάτυρος για να γελάσω πιο συνειδητά).
Προσωπικά, απο το τρίωρο του Λαζόπουλου, συνήθως βλέπω την μισή εκπομπή, δηλαδή κάνω διαλείμματα. Αυτά τα διαλείμματα, νομίζω οτι χρειάζονται ώστε να μην μυθοποιήσω το πρόσωπο.