Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

KEYNES ΞΑΝΑ;

Τρίτη, 3 Ιούνιος 2008

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ LEFT LIBERALS...
ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚEYNES.....

<<Έχουμε τόση άγνοια της δομής των οικονομιών στις οποίες ζούμε και του τρόπου με τον οποίο μεταβάλλεται η δομή αυτή, που είναι αδύνατο να εφαρμόσουμε με σιγουριά μια ενεργό πολιτική σταθεροποίησης στο παρόν περιβάλλον ή στο προβλεπτό μέλλον>>.(Laidler, Economics,1981, σελ. 19)

Αυτό που σημερα παρατηρείται στην ανάλυση της οικονομικής πολιτικης , ειναι να αποδεχόμαστε το επιχείρημα ότι η πολιτική σταθεροποίησης της οικονομίας είναι αναποτελεσματική, ενώ την ίδια στιγμή ισχύει η ανάλυση του Keynes για την διαχείριση της ζήτησης σε μια οικονομία. Έπομένως, οι ταμπέλες «Μονεταριστές» και «Κεϊνσιανοί» είναι θεωρητικώς ξεπερασμένες, και θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από τις ονομασίες «παρεμβατιστές» και «μη παρεμβατιστές»Παρεμβατιστές είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η κυβέρνηση γνωρίζει πολλά και είναι αρκετά αξιόπιστη ώστε να προσαρμόζει την πολιτικής της σύμφωνα με τις διακυμάνσεις της οικονομικής δραστηριότητας. Αντίθετα, μη παρεμβατιστές είναι εκείνοι οι οποίοι δεν τρέφουν τέτοια εμπιστοσύνη στις ικανότητες της κυβέρνησης ή δεν της αναγνωρίζουν τέτοιες προθέσεις.Πράγματι,ο ίδιος ο Κeynes στην θεωρία του δεν ευνοούσε τους λεπτούς χειρισμούς των παρεμβατιστών και δεν αποδεχόταν τις πολιτικές που έμελλε να καταγραφούν ως “κεϊνσιανές.”Επεξεργάστηκε τις απόψεις του για το πώς είναι δυνατόν να ελεγχθεί η οικονομία σε μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα The Times τον Ιανουάριο του1937. Στα άρθρα αυτά επαναδιατύπωσε την άποψη του ότι η παραγωγή επενδυτικών αγαθών έχει την τάση να παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις πρώτα των κερδών και μετά της γενικής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η κύρια πρόταση πολιτικής για τη σταθεροποίηση των επενδύσεων ήταν η σταθεροποίηση του μακροχρόνιου επιτοκίου το οποίο «πρέπει να διατηρεί πάντοτε όσο το δυνατόν κοντά στο μακροχρόνιο άριστο επίπεδο του. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται ως ένα βραχυπρόθεσμο παρεμβατικό μέσο» .(Τhe Times, 13/1/1937) Ο τύπος αυτός της πολιτικής μπορεί να θεωρηθεί ως μη παρεμβατική πολιτική, παρόμοια με τον τύπο του ελέγχου της προσφοράς χρήματος που, αποτέλεσε την κύρια πρόταση οικονομικής πολιτικής του Friedman. Περαν των απόψεων του σχετικά με τον βαθμό παρεμβατικότητας των μετρων οικονομικης πολιτικής, αξίζει να διεισδύσουμε και να επανερμηνεύσουμε πλήθος άλλων θεωρητικών προσεγγίσεων της Γενικής Θεωρίας. Π.χ. ,οδηγούμενες στα ακραία όριά τους, οι απόψεις του Κeynes για την αβεβαιότητα, την αστάθεια και την υποκειμενικότητα των προσδοκιών καταλήγουν στο εικονοπλαστικό συμπέρασμα ότι οι προσδοκίες είναι πραγματικά αδύνατον να γίνουν αντικείμενο πραγμάτευσης μέσα στο πλαίσιο ενός τυπικού οικονομικού υποδείγματος. Αντιθέτως, η οικονομία πρέπει να εξετάζεται ως ιστορική εξελικτική διαδικασία Τα πολιτικά αυτά συμπεράσματα συμφωνούν με μια ερμηνεία σε ορισμένες ιδέες του Κeynes, ότι φαινόταν δηλαδή να θέλει ταυτόχρονα : την διατήρηση των δυνάμεων (και των κινήτρων της αγοράς)και τη χρησιμοποίηση του κράτους, αποκλειστικά και μόνο για να εξασφαλιστεί ένα αρκετά υψηλό και σταθερό επίπεδο επενδύσεων.Αξίζει να σημειώσουμε ότι άλλα επιχειρήματα του Κeynes, σε άρθρα του στους Times, εκφράζουν κάποιο βαθμό εμπιστοσύνης στις παρεμβατικές πολιτικές, που συμβαδίζει με τις πολιτικές των λεπτών συντονιστικών χειρισμών που εισηγούνται οι μετέπειτα oπαδοί του.Ετσι αν και αναγνωρίζει ότι είναι πολύ λεπτή δουλειά η διατήρηση της σταθερότητας, σε άρθρα του στην ίδια εφημερίδα , δεν διστάζει να προτείνει στην κυβέρνηση να στραφεί από τη χρηματοδότηση του δημοσίου ελλείμματος με την έκδοση ομολόγων, στη χρηματοδότηση του διαμέσου της φορολογίας.Ετσι, μειώνεται η συνολική ζήτηση όταν η οικονομία πλησιάζει ένα κορυφαίο σημείο του οικονομικού κύκλου και προσαρμόζονται οι δημόσιες δαπάνες ώστε να διατηρείται σταθερή η συναθροιστική ζήτηση (η εφαρμογή αυτής της πρότασης θα διευκολυνόταν με το διορισμό ενός «συμβουλίου δημοσίων επενδύσεων για την κατάρτιση ασφαλών επενδυτικών προγραμμάτων σε σχέση με το χρόνο που χρειάζονται»(Τhe Times,14 /1/ 1937). Πρότεινε ακόμη την προσαρμογή των δασμών που βαρύνουν εισαγόμενα αγαθά σε όλη τη διάρκεια του οικονομικού κύκλου.Όπως βλέπουμε λοιπόν, αν και ο Κeynes ήθελε να αναπτύξει θεσμικές ρυθμίσεις που ενισχύουν τη μακροχρόνια σταθερότητα, δεν είδε τις ρυθμίσεις αυτές ως υποκατάστατο των συντονιστικών χειρισμών. Hταν απολύτως προετοιμασμένος να προτείνει την εφαρμογή, ταυτόχρονα, ενός μίγματος παρεμβατικών μέτρων οικονομικής πολιτικής.Μαζί με την αβεβαιότητα και τις προσδοκίες, ο Κeynes απέδωσε επίσης ένα ρόλο στα αποτελέσματα διανομής του εισοδήματος και τους σχετικούς μισθούς. Ο ρόλος των διανεμητικών αποτελεσμάτων έχει τονισθεί ιδιαίτερα στις εργασίες του Kalecki και των μαθητών του. Ο δε ρόλος των σχετικών μισθών μπορεί να είναι μια βάσιμη ερμηνεία του γιατί οι εργάτες μπορεί να αποδεχτούν μια μείωση στους πραγματικούς μισθούς τους, την οποία επιφέρει ο πληθωρισμός ή μια γενική συμφωνία για περικοπές στους ονομαστικούς μισθούς.Oι εναλλακτικές ερμηνείες της Γενική Θεωρίας μπορούν εν μέρει να «συμφιλιωθούν» και το ίδιο το βιβλίο του Κeynes πρέπει να ιδωθεί ως μια συνεπής, πολυμέτωπη επίθεση εναντίον του Κλασικού υποδείγματος.Και αν η Γενική Θεωρία είναι ένα ακατάστατο βιβλίο που σκορπά σύγχυση ή που το ίδιο πέφτει θύμα σύγχυσης, αυτό πρέπει να είναι μάλλον αποτέλεσμα των δύσκολων προβλημάτων με τα οποία καταπιάστηκε ο Κeynes, και όχι κάποιας αδυναμίας του ως συγγραφέα ή θεωρητικού.Επειδή υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθεί το συμπέρασμα αυτό υπερβολικά γενναιόδωρο για τον μεγάλο αυτό φιλόσοφο-οικονομολόγο, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ακόμη και αν γίνει δεκτό, δεν είναι απαραίτητο να αποδεχτεί κανείς τη θεωρία του Κeynes ή τις εισηγήσεις του για τη οικονομική πολιτική. Αξίζει να επισημάνουμε ξανά ότι ακόμη και αν διέγνωσε σωστά την αδυναμία της οικονομίας του laissez-faire να επιτυγχάνει συνεχώς τη λειτουργία της στο επίπεδο της πλήρους απασχολήσεως, αυτό δεν συνεπάγεται κατ΄ανάγκη ότι η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα ή τη θέληση να παρέμβει στην οικονομία υπέρ του κοινωνικού συμφέροντος. Ο Κeynes έδειξε μόνον ότι είναι δυνατόν να βελτιωθεί η λειτουργία της οικονομίας του laissez-faire αν η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα και τη θέληση να παρέμβει με την πολιτική της ,προς όφελος της κοινωνίας.
Αναρτήθηκε από Elias στις 12:15 πμ 11 σχόλια

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

ΚΡΙΣΗ....

Το χρήματιστικό κεφάλαιο ,έχει κατοχυρώσει ιστορικά μια μοναδική ιδιότητα: κυκλώνει τις κοινωνίες στα δίχτυα του φόβου και της ανασφάλειας. Κατάρρευση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ,πτώση αξιών ,δεικτών και όλα τα συνεπακόλουθα....
Στην δίνη των κερδοσκοπικών κεφαλαίων, η τιμή των προιόντων και η καθημερινότητα εκατομμυριών ατόμων, εξαρτάται συχνά απο τα στοιχήματα και τα πονταρίσματα γιάπηδων....
Ο καπιταλισμός δείχνει τον δρόμο: ποντάρεται στην μετοχή της ανασφάλειας, στο ομόλογο της αβεβαιότητας, στο προθεσμιακό συμβόλαιο της κρίσης...
Το ξέρουμε όλοι και το ψιθυρίζουμε: η ζωή μας, εν μέρει εξαρτάται και απο τις διαθέσεις, τις ορέξεις μεγαλοτραπεζιτών και μεγαλοχρηματιστών στο Μανχάταν και στο Σιτι του Λονδίνου....
Πετρέλαιο σήμερα, νερό αύριο.... Η σπανιότητα τους, αρχίζει και αποτιμάται, προεξοφλείται ... Το πιθανότερο είναι οτι δεν θα έλθει ποτέ η γενικευμένη,μαζικη καταστροφή....
Υπάρχει τελεια κινητικότητα κεφαλαίων, γρήγορα αντανακλαστικά παρεμβατικών κεντρικών αρχών και κρατική πυρόσβεση( νεοκευνσιανές συνταγές τόνωσης της ζήτησης και διατήρησης ομαλής κυκλοφορίας του χρήματος)
Ο διαστροφικός πυρήνας της επιθυμίας για ξέφρενο και γρήγορο κέρδος, κατέστρεψε την σταθερότητα των αγορών και τώρα απειλεί και τις πραγματικές οικονομίες... Αν το σύστημα επιτρέπει να στοιχηματίζονται τα πάντα, τότε η εποπτεία και η διαχείριση ρίσκου δεν ακολουθεί την συστημική προσέγγιση αλλά την τυχαία.
Η χρηματοοικονομική επιστήμη, εργαλείο στα χέρια των δυνατών του χρήματος,ορίζει την διακύμανση ως βασική παράμετρο αστάθειας των αγορών. Αυτή η παράμετρος, αριθμιτικοποιεί την επιθυμία και οδηγεί στην ανασφάλεια...
Ζούμε ,και θα ζούμε για πάντα, στην σκιά συσχετίσεων και συνδιακυμάνσεων μεταξύ τιμών που ποτέ δεν μετράμε στην καθημερινότητα μας(120 $ βαρέλι πετρελαίου,800 $ ουγκιά χρυσού κ.α ) αλλά καποιοι άλλοι, κάπου αλλού, ρυθμίζουν ερήμην μας...
Στην προθεσμιακή αγορά του φόβου, κερδίζει όποιος ανοίξει θέσεις υπερ του αστάθμητου παράγοντα, του απρόβλεπτου....Και όμως , τίποτα το τυχαίο δεν υπάρχει στα χρηματιστήρια : όλα είναι ρυθμιζόμενα απο την απληστία τζογαδόρων.....

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2008

COMMENT ΣΤΟΝ Ν.ΞΥΔΑΚΗ( ''Καθημερινη'')

”Να συντασσόμαστε με τα εφαρμόσιμα”, είπε πρόσφατα ο Badiou σε μια συνέντευξη του. Πώς αυτό σχετίζεται με την σκανδαλολογία περί δημοσιογραφίας και γενικού ισοπεδωτισμού;
Η συσχέτιση είναι άμεση: ναρκισσισμοί και νευρώσεις ,οδηγούν κάποιους στο κυνήγι του μή εφικτού αναγνωρίσιμου, του ασήμαντου κοινοποιημένου.Αυτά τα παθογενή φαινόμενα, μπορούν να οδηγήσουν σε προβληματικές κοινωνικές καταστάσεις.
Στην χώρα αυτή υπάρχει μια όψιμη εκδοχή του αμερικανικού ονείρου και ο δημοσιολόγος και έχων πρόσβαση σε δίκτυα ενημέρωσης, απο-δικτυώνεται αυτόματα,μηχανικά( σχεδόν απενεργοποιεί την ιδιότητα του πολίτη και γίνεται τροφοδότης ατομικών συμπτωμάτων)
Θα το κάνω πιο απλό: πολλοί ,στο γυαλί και στις στήλες ,φοράνε μανδύες και προσωπεία κοινωνικής συμμετοχικότητας, ενδύονται ρόλους διαμορφωτών και καθοδηγητών, ενίοτε και κατα φαντασίαν ασθενών( ρωτάει προσκεκλημένη, τον Μάκη:” Γιατί κατηγορήσε;” ,”Για τίποτα!” λεει αυτός, ” Και τότε για ποιό λόγο απολογείσαι’;;;” )Ο διάλογος ,ήταν οτι πιο σημειολογικό έχω ακούσει στα παράθυρα της εσωστρεφούς τηλεοπτικής κοινότητας...
Πολιτική και δημοσιογραφία,αλληλοκαλύπτονται και αυτοκτονούν: θαμπωμένοι απο την γοητεία των μετρήσεων αυτής της μεγάλης ψευτο-σημαντικής ”κοινής γνώμης”, οδηγούν την ατομική συνείδηση σε ομογενοποιημένες ατραπούς σκέψης.Σκεφτόμαστε ,ακούγοντας και βλέποντας αλλότρια και ταυτόχρονα τόσο οικεία πράγματα. Υπάρχουν στιγμές, που τα ρπόσωπα των καναλιών,μοιάζουν δικοί σου άνθρωποι, της οικογένειας, της παρέας.Το ερώτημα είναι απλό:ποιός θα ήθελε να έχει φίλο τον Πρετεντέρη (πχ) και συγγενή τον… Γιακουμάτο;Να ψυχογραφούμε και να απογυμνώνουμε τους καθιστούς απέναντι μας, που αποκτούν μια άλλη διάσταση της προσωπικότητας τους, πίσω απο το γυαλί που μας συντροφεύει στις ώρες ξενοιασιάς του σπιτιού μας. Μόνο ετσι θα κατανοήσουμε έννοιες όπως Πολιτική, Δημοσιογραφία, Λειτούργημα, Δικαιοσύνη…

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2008

ΤΟΞΙΚΗ ΚΑΣΤΑ

Απο τους πλέον εύστοχους παρατηρητές των δρώμενων, ο Ευγένιος Αρανίτσης, έγραψε προχθές στην στήλη του: '' Τα ΜΜΕ θερίζουν ότι έσπειραν: τον υπερθεματισμό ,την αχαλίνωτη υπερβολή ,την αδιάκοπη ρελάνς. Τα γεγονότα, μολονότι συμβαίνουν,στερούνται πραγματικότητας ,διαλύονται στον ορίζοντα της τηλεοπτικής παραίσθησης,μαζί με τα απορρυπαντικά και τις σερβιέτες. Υποφέρουμε απο την έλλειψη πραγματικότητας και ο τρελός σουρεαλισμός των ΜΜΕ μπορεί κάλλιστα να συγκριθεί με τα στερητικά συμπτώματα της κοινωνίας των τηλεθεατών( οταν καποιος βρίσκεται σε κατάσταση στέρησης, όλα τα εξωτερικά ερέθισματα, οξύνονται στο έπακρο)''
Δεν νομίζω οτι η προβολή του θέματος με τα ανδραγαθήματα Ζαχόπουλου να εξαιρείται απο την ανάλυση του Αρανίτση. Πέρα απο τον συνωμοσιολογικό χαρακτήρα, την στόχευση ,και την δήθεν στρατηγική συμφερόντων σε εκδότες/καναλάρχες(μυθοποιημένα συμφέροντα τις περισσότερες φορές)υπάρχει μια ριζική αδυναμία να ξεφύγει η είδηση απο την νοηματοδότηση του συμβάντος.
Μια δίψα για μύχια γνώση,υπαγορευμένη τάχα απο την συνείδηση της κοινής γνώμης, δρομολογεί μια απορρόφηση του Σημαντικού απο το Συμβολικό....
Αν ζούσε σήμερα στην Ελλάδα ο Baudrilliard θα έλεγε το ...απλό: ο Ζαχόπουλος δεν αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει ποτέ( κατά την δήλωση του για την 11η Σεπτεμβρίου, οτι δεν έγινε ποτέ...)
Ευαγγελάτος, Τρέμη, Αναστασιάδης, Μάκης κ.α : η δικτατορία της λαγνείας για δικαίωση, το αισχρό αποτέλεσμα της μισθωμένης ψευδοεπαγγελματικής προβολής, η προσωποποίηση τής δήθεν κοινωνικής ευαισθησίας....

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2008

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΜΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Τετάρτη, 2 Ιανουάριος 2008 -Φάκελοι Προτάσεων
(Elias- Kαλή χρονιά σε όλους, με υγεία)Το θέμα του Ασφαλιστικού, χωρίζεται σε αρκετές συνιστώσες,όπως την οικονομική, την πολιτική, την κοινωνική .Θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω απο την συνθετη οπτική της Συμπεριφορικής Οικονομικής Ανάλυσης, εκμεταλλευόμενος και την εμπειρία μου σε επιτροπή γνωμοδότησης ξένης κυβέρνησης ,πρόσφατα, σε κλαδικά κρατικά ταμεία.Κατ΄αρχην θα ακουστώ αιρετικός, όμως οφείλω να πώ οτι δεν είναι το πρόβλημα σωστά οριοθετημένο και σαφές. Δεν μιλάμε δηλαδή μόνο για κίνδυνο μή πληρωμών συντάξεων σε μέλλουσες γενιές απόμαχων της εργασίας. Δεν είναι μόνο ζήτημα κακοδιαχείρισης των ταμείων και πάταξης της εισφοροδιαφυγής. Το Ασφαλιστικό πρόβλημα, διεθνώς, ξεκινάει και απο αλλού: απο τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας Εργασία και του κοινωνικού οφέλους της Συνταξιοδότησης στα τελευταία χρόνια της ζωής του ατόμου. Αλλά ας μην το κάνουμε τόσο κοινωνιολογικo και φιλοσοφικό το ζήτημα. Ας περιοριστούμε στην ακριβοδίκαιη δίακριση των ρόλων της Κοινωνικής Πρόνοιας, της Κεντρικής Κυβέρνησης, των διορισθέντων Διαχειριστικών Αρχών στα Ταμεία και γενικοτερα στους διαμεσολαβούντες υπέθυνους για την υποχρεωτική διαφύλαξη και απόδοση των πρός σύνταξιοδοτηση χρημάτων των πολιτών.Οι περίφημες Αναλογιστικές μελέτες, είναι ουσιαστικά το αναγκαίο εργαλείο της διαχειριστικής (ταξικής) εξουσίας ώστε να αποτυπώσει την μέλλουσα άξία των τωρινών διαθεσίμων ,ο αναγκαίος calcurator για να μας πούν οι κυβερνώντες και οι τεχνοκράτες( καλή ώρα και εγώ δηλαδή..) αν και πόσο θα καταφέρει να δουλεψει σωστά το ισοζύγιο χρόνου-χρήματος για τα συντάξιμα χρόνια των πολιτών. Ένα σύγχρονο οικονομικό κράτος ,όπως η χώρα μας, καλείται να παρέχει το αυτονόητο στον μέσο πολίτη της: εισόδημα απο τους κόπους μιας ζώης. Αλλά ας αναρωτηθούμε: είναι κουμπαράς ένα δημόσιο ταμείο ασφάλισης; πρέπει να τον εμπιστευθούμε; Ομολογώ οτι έχω άκρως αντίθετες απόψεις απο αυτές των νεοαριστερών συντρόφων και κινούμαι σε πολύ πιο... ακραία σοσιαλιστική φιλοσοφία για το θέμα.Πιστεύω οτι το να μετρηθούν με ράντες μελλοντικής αξίας τα τωρινά αποθέματα των ταμείων, ωφελεί τελικά τους μεγαλοτραπεζίτες και τους μεγαλοχρηματιστές που θα κληθούν να υποσχεθούν τα μαγικά ποσοστά απόδοσης. Και ως γνώστης σύγχρονων εργαλείων χρημ/κής όπως τα περίφημα Δομημένα Ομόλογα και τα κεφάλαια Αντιστάθμισης Κινδύνου(hedge funds) με τις γνωστές αντιδράσεις περί τζόγου και προμηθειών, δεν έχω παρά να καταθέσω το αυτονόητο: είναι τα μόνα αναγκαία όπλα μαζικής οικονομικής καταστροφής ,που άν χρησιμοποιηθούν σωστά και νομίμως ελεγχόμενα,δεν θα εκραγούν στα χέρια των κοινωνιών αλλα θα αποτελέσουν το δίχτυ ασφαλείας.Επειδή όμως οι Φάκελοι Προτάσεων πρέπει να προτείνουν, θα συνοψίσω την προσωπική μου εμπειρία με την μελέτη του φαινομένου, σε πέντε φράσεις: το ασφαλιστικό δεν αποτελεί ούτε πρόβλημα αλλά ούτε και ζήτημα αυτορρύθμισης κοινωνίας και οικονομίας. Αποτελεί μια άσκηση επιστημονικής επάρκειας των οικονομικών στελεχών στην Ανώνυμη Εταιρεία Ελληνικό Δημόσιο, για το αν θα μπορέσει να επιδείξει έναν όχι κατ 'ανάγκη κευνσιανό ή σοσιαλιστικό χαρακτήρα( ελλείμματα προς χάριν κοινωνικής πολιτικής) αλλά ένα αποτέλεσμα σωστής και αποδοτικής φύλαξης των εισφορών των εργαζομένων.Η πρόταση μου, θα ταρακουνήσει κάπως: μεταβίβαση της ευθύνης διαχείρισης στην Κεντρική Τράπεζα,που πλέον , λογώ της ανεξαρτητοποίησης της απο τον κυβερνητικό έλεγχο, να αναλάβει ως φορέας θεματοφυλακής και διαχείρισης , ως νομικό πρόσωπο που οφείλει να αποδίδει ισολογίσμό, την πλήρη διαχείριση των ταμείων ασφάλισης(να σημειώσω ότι είμαι κατά της ενοποίησης των ταμείων και υπέρ της κατάργησης των εξόφθαλμων δήθεν προνομίων συνταξιοδότητησης σε πολλούς κλάδους απασχόλησης)Αν ένας τραπεζικός φορέας μπορέι να μην βγάλει κέρδος απο το σωστό αυγάτισμα των αποθεματικών ,και να έχει και εποπτικές επιτροπές, κρατικά διορισμένες, για περιοδική παρακολούθηση αποτελεσμάτων ,αυτός πιστεύω οτι έιναι η Κεντρική Τράπεζα. Χρειάζεται φυσικά να υιοθετήσει υψηλά πρότυπα χρηματοοικονομικής αξιολόγησης κινδύνου και το αναγκαίο, θα μπορούσε, μήπως και άποκτήσει και κοινωνικό έρεισμα ο αντιπαθής και ψυχρός κος Γκαργκάνας, να εισηγηθεί την δημιουργεία μια θυγατρικής Κεντρικής Τράπεζας Συντάξεων, που χωρίς την συμμετοχή κυβερνώντων αξιωματούχων αλλά με την συμμετοχή ακαδημαικών τεχνοκρατών και Διακομματικής Επιστημονικής Επιτροπής, να αποτυπώνουν κάθε χρόνο σε Ισολογισμούς διεθνών λογιστικών προτύπων , την πορεία των αποθεματικών ,την αξία και τις προβλέψεις, την δημοσιονομική ισοσκελισμένη εικόνα κτλ.Ακούγεται ακραίο, μονεταριστικής εμπνέυσεως,αλλά δεν είναι,πιστέψτε με. Εχει αρχίσει και αποδίδει σε δυο -τρείς χώρες της Αφρικής(!) με παρόμοιο οικονομικό περιβάλλον.Βασική προυπόθεση: πλήρης ανεξαρτητοποίηση της ΚτΕ απο την Κεντρική Εξουσία και φυσικά απόσυρση της μετοχής της απο το Χρηματιστήριο Αξιών, με παράλληλη όμως υποχρέωση δημοσίευσης των αποτελεσμάτων της , με βάση του κανόνες Εταιρικής Διακυβέρνησης. Εξ άλλου, καιρός είναι ο μεγαλομέτοχος της , να γίνει το Κοινό Συμφέρον.Αναμένω τα σχόλια σας...