Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2008

COMMENT ΣΤΟΝ Ν.ΞΥΔΑΚΗ( ''Καθημερινη'')

”Να συντασσόμαστε με τα εφαρμόσιμα”, είπε πρόσφατα ο Badiou σε μια συνέντευξη του. Πώς αυτό σχετίζεται με την σκανδαλολογία περί δημοσιογραφίας και γενικού ισοπεδωτισμού;
Η συσχέτιση είναι άμεση: ναρκισσισμοί και νευρώσεις ,οδηγούν κάποιους στο κυνήγι του μή εφικτού αναγνωρίσιμου, του ασήμαντου κοινοποιημένου.Αυτά τα παθογενή φαινόμενα, μπορούν να οδηγήσουν σε προβληματικές κοινωνικές καταστάσεις.
Στην χώρα αυτή υπάρχει μια όψιμη εκδοχή του αμερικανικού ονείρου και ο δημοσιολόγος και έχων πρόσβαση σε δίκτυα ενημέρωσης, απο-δικτυώνεται αυτόματα,μηχανικά( σχεδόν απενεργοποιεί την ιδιότητα του πολίτη και γίνεται τροφοδότης ατομικών συμπτωμάτων)
Θα το κάνω πιο απλό: πολλοί ,στο γυαλί και στις στήλες ,φοράνε μανδύες και προσωπεία κοινωνικής συμμετοχικότητας, ενδύονται ρόλους διαμορφωτών και καθοδηγητών, ενίοτε και κατα φαντασίαν ασθενών( ρωτάει προσκεκλημένη, τον Μάκη:” Γιατί κατηγορήσε;” ,”Για τίποτα!” λεει αυτός, ” Και τότε για ποιό λόγο απολογείσαι’;;;” )Ο διάλογος ,ήταν οτι πιο σημειολογικό έχω ακούσει στα παράθυρα της εσωστρεφούς τηλεοπτικής κοινότητας...
Πολιτική και δημοσιογραφία,αλληλοκαλύπτονται και αυτοκτονούν: θαμπωμένοι απο την γοητεία των μετρήσεων αυτής της μεγάλης ψευτο-σημαντικής ”κοινής γνώμης”, οδηγούν την ατομική συνείδηση σε ομογενοποιημένες ατραπούς σκέψης.Σκεφτόμαστε ,ακούγοντας και βλέποντας αλλότρια και ταυτόχρονα τόσο οικεία πράγματα. Υπάρχουν στιγμές, που τα ρπόσωπα των καναλιών,μοιάζουν δικοί σου άνθρωποι, της οικογένειας, της παρέας.Το ερώτημα είναι απλό:ποιός θα ήθελε να έχει φίλο τον Πρετεντέρη (πχ) και συγγενή τον… Γιακουμάτο;Να ψυχογραφούμε και να απογυμνώνουμε τους καθιστούς απέναντι μας, που αποκτούν μια άλλη διάσταση της προσωπικότητας τους, πίσω απο το γυαλί που μας συντροφεύει στις ώρες ξενοιασιάς του σπιτιού μας. Μόνο ετσι θα κατανοήσουμε έννοιες όπως Πολιτική, Δημοσιογραφία, Λειτούργημα, Δικαιοσύνη…

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2008

ΤΟΞΙΚΗ ΚΑΣΤΑ

Απο τους πλέον εύστοχους παρατηρητές των δρώμενων, ο Ευγένιος Αρανίτσης, έγραψε προχθές στην στήλη του: '' Τα ΜΜΕ θερίζουν ότι έσπειραν: τον υπερθεματισμό ,την αχαλίνωτη υπερβολή ,την αδιάκοπη ρελάνς. Τα γεγονότα, μολονότι συμβαίνουν,στερούνται πραγματικότητας ,διαλύονται στον ορίζοντα της τηλεοπτικής παραίσθησης,μαζί με τα απορρυπαντικά και τις σερβιέτες. Υποφέρουμε απο την έλλειψη πραγματικότητας και ο τρελός σουρεαλισμός των ΜΜΕ μπορεί κάλλιστα να συγκριθεί με τα στερητικά συμπτώματα της κοινωνίας των τηλεθεατών( οταν καποιος βρίσκεται σε κατάσταση στέρησης, όλα τα εξωτερικά ερέθισματα, οξύνονται στο έπακρο)''
Δεν νομίζω οτι η προβολή του θέματος με τα ανδραγαθήματα Ζαχόπουλου να εξαιρείται απο την ανάλυση του Αρανίτση. Πέρα απο τον συνωμοσιολογικό χαρακτήρα, την στόχευση ,και την δήθεν στρατηγική συμφερόντων σε εκδότες/καναλάρχες(μυθοποιημένα συμφέροντα τις περισσότερες φορές)υπάρχει μια ριζική αδυναμία να ξεφύγει η είδηση απο την νοηματοδότηση του συμβάντος.
Μια δίψα για μύχια γνώση,υπαγορευμένη τάχα απο την συνείδηση της κοινής γνώμης, δρομολογεί μια απορρόφηση του Σημαντικού απο το Συμβολικό....
Αν ζούσε σήμερα στην Ελλάδα ο Baudrilliard θα έλεγε το ...απλό: ο Ζαχόπουλος δεν αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει ποτέ( κατά την δήλωση του για την 11η Σεπτεμβρίου, οτι δεν έγινε ποτέ...)
Ευαγγελάτος, Τρέμη, Αναστασιάδης, Μάκης κ.α : η δικτατορία της λαγνείας για δικαίωση, το αισχρό αποτέλεσμα της μισθωμένης ψευδοεπαγγελματικής προβολής, η προσωποποίηση τής δήθεν κοινωνικής ευαισθησίας....

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2008

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΜΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Τετάρτη, 2 Ιανουάριος 2008 -Φάκελοι Προτάσεων
(Elias- Kαλή χρονιά σε όλους, με υγεία)Το θέμα του Ασφαλιστικού, χωρίζεται σε αρκετές συνιστώσες,όπως την οικονομική, την πολιτική, την κοινωνική .Θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω απο την συνθετη οπτική της Συμπεριφορικής Οικονομικής Ανάλυσης, εκμεταλλευόμενος και την εμπειρία μου σε επιτροπή γνωμοδότησης ξένης κυβέρνησης ,πρόσφατα, σε κλαδικά κρατικά ταμεία.Κατ΄αρχην θα ακουστώ αιρετικός, όμως οφείλω να πώ οτι δεν είναι το πρόβλημα σωστά οριοθετημένο και σαφές. Δεν μιλάμε δηλαδή μόνο για κίνδυνο μή πληρωμών συντάξεων σε μέλλουσες γενιές απόμαχων της εργασίας. Δεν είναι μόνο ζήτημα κακοδιαχείρισης των ταμείων και πάταξης της εισφοροδιαφυγής. Το Ασφαλιστικό πρόβλημα, διεθνώς, ξεκινάει και απο αλλού: απο τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας Εργασία και του κοινωνικού οφέλους της Συνταξιοδότησης στα τελευταία χρόνια της ζωής του ατόμου. Αλλά ας μην το κάνουμε τόσο κοινωνιολογικo και φιλοσοφικό το ζήτημα. Ας περιοριστούμε στην ακριβοδίκαιη δίακριση των ρόλων της Κοινωνικής Πρόνοιας, της Κεντρικής Κυβέρνησης, των διορισθέντων Διαχειριστικών Αρχών στα Ταμεία και γενικοτερα στους διαμεσολαβούντες υπέθυνους για την υποχρεωτική διαφύλαξη και απόδοση των πρός σύνταξιοδοτηση χρημάτων των πολιτών.Οι περίφημες Αναλογιστικές μελέτες, είναι ουσιαστικά το αναγκαίο εργαλείο της διαχειριστικής (ταξικής) εξουσίας ώστε να αποτυπώσει την μέλλουσα άξία των τωρινών διαθεσίμων ,ο αναγκαίος calcurator για να μας πούν οι κυβερνώντες και οι τεχνοκράτες( καλή ώρα και εγώ δηλαδή..) αν και πόσο θα καταφέρει να δουλεψει σωστά το ισοζύγιο χρόνου-χρήματος για τα συντάξιμα χρόνια των πολιτών. Ένα σύγχρονο οικονομικό κράτος ,όπως η χώρα μας, καλείται να παρέχει το αυτονόητο στον μέσο πολίτη της: εισόδημα απο τους κόπους μιας ζώης. Αλλά ας αναρωτηθούμε: είναι κουμπαράς ένα δημόσιο ταμείο ασφάλισης; πρέπει να τον εμπιστευθούμε; Ομολογώ οτι έχω άκρως αντίθετες απόψεις απο αυτές των νεοαριστερών συντρόφων και κινούμαι σε πολύ πιο... ακραία σοσιαλιστική φιλοσοφία για το θέμα.Πιστεύω οτι το να μετρηθούν με ράντες μελλοντικής αξίας τα τωρινά αποθέματα των ταμείων, ωφελεί τελικά τους μεγαλοτραπεζίτες και τους μεγαλοχρηματιστές που θα κληθούν να υποσχεθούν τα μαγικά ποσοστά απόδοσης. Και ως γνώστης σύγχρονων εργαλείων χρημ/κής όπως τα περίφημα Δομημένα Ομόλογα και τα κεφάλαια Αντιστάθμισης Κινδύνου(hedge funds) με τις γνωστές αντιδράσεις περί τζόγου και προμηθειών, δεν έχω παρά να καταθέσω το αυτονόητο: είναι τα μόνα αναγκαία όπλα μαζικής οικονομικής καταστροφής ,που άν χρησιμοποιηθούν σωστά και νομίμως ελεγχόμενα,δεν θα εκραγούν στα χέρια των κοινωνιών αλλα θα αποτελέσουν το δίχτυ ασφαλείας.Επειδή όμως οι Φάκελοι Προτάσεων πρέπει να προτείνουν, θα συνοψίσω την προσωπική μου εμπειρία με την μελέτη του φαινομένου, σε πέντε φράσεις: το ασφαλιστικό δεν αποτελεί ούτε πρόβλημα αλλά ούτε και ζήτημα αυτορρύθμισης κοινωνίας και οικονομίας. Αποτελεί μια άσκηση επιστημονικής επάρκειας των οικονομικών στελεχών στην Ανώνυμη Εταιρεία Ελληνικό Δημόσιο, για το αν θα μπορέσει να επιδείξει έναν όχι κατ 'ανάγκη κευνσιανό ή σοσιαλιστικό χαρακτήρα( ελλείμματα προς χάριν κοινωνικής πολιτικής) αλλά ένα αποτέλεσμα σωστής και αποδοτικής φύλαξης των εισφορών των εργαζομένων.Η πρόταση μου, θα ταρακουνήσει κάπως: μεταβίβαση της ευθύνης διαχείρισης στην Κεντρική Τράπεζα,που πλέον , λογώ της ανεξαρτητοποίησης της απο τον κυβερνητικό έλεγχο, να αναλάβει ως φορέας θεματοφυλακής και διαχείρισης , ως νομικό πρόσωπο που οφείλει να αποδίδει ισολογίσμό, την πλήρη διαχείριση των ταμείων ασφάλισης(να σημειώσω ότι είμαι κατά της ενοποίησης των ταμείων και υπέρ της κατάργησης των εξόφθαλμων δήθεν προνομίων συνταξιοδότητησης σε πολλούς κλάδους απασχόλησης)Αν ένας τραπεζικός φορέας μπορέι να μην βγάλει κέρδος απο το σωστό αυγάτισμα των αποθεματικών ,και να έχει και εποπτικές επιτροπές, κρατικά διορισμένες, για περιοδική παρακολούθηση αποτελεσμάτων ,αυτός πιστεύω οτι έιναι η Κεντρική Τράπεζα. Χρειάζεται φυσικά να υιοθετήσει υψηλά πρότυπα χρηματοοικονομικής αξιολόγησης κινδύνου και το αναγκαίο, θα μπορούσε, μήπως και άποκτήσει και κοινωνικό έρεισμα ο αντιπαθής και ψυχρός κος Γκαργκάνας, να εισηγηθεί την δημιουργεία μια θυγατρικής Κεντρικής Τράπεζας Συντάξεων, που χωρίς την συμμετοχή κυβερνώντων αξιωματούχων αλλά με την συμμετοχή ακαδημαικών τεχνοκρατών και Διακομματικής Επιστημονικής Επιτροπής, να αποτυπώνουν κάθε χρόνο σε Ισολογισμούς διεθνών λογιστικών προτύπων , την πορεία των αποθεματικών ,την αξία και τις προβλέψεις, την δημοσιονομική ισοσκελισμένη εικόνα κτλ.Ακούγεται ακραίο, μονεταριστικής εμπνέυσεως,αλλά δεν είναι,πιστέψτε με. Εχει αρχίσει και αποδίδει σε δυο -τρείς χώρες της Αφρικής(!) με παρόμοιο οικονομικό περιβάλλον.Βασική προυπόθεση: πλήρης ανεξαρτητοποίηση της ΚτΕ απο την Κεντρική Εξουσία και φυσικά απόσυρση της μετοχής της απο το Χρηματιστήριο Αξιών, με παράλληλη όμως υποχρέωση δημοσίευσης των αποτελεσμάτων της , με βάση του κανόνες Εταιρικής Διακυβέρνησης. Εξ άλλου, καιρός είναι ο μεγαλομέτοχος της , να γίνει το Κοινό Συμφέρον.Αναμένω τα σχόλια σας...