Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009

Οι αλυσίδες και η φαντασιακή ελευθερία...

Πώς οταν σε περιτρυγιρίζουν τόσα ΄΄άκοπα΄΄ κέρδη , τόσες προμήθειες ,εσύ να αποφασίσεις να αφοσιωθείς στο μεροκάματο;Πως να παρατήσεις αυτό το videogame στο play station της καθημερινότητας;
Εζησα ξανά στο κελί, στην μικροφυσική του Κεφαλαίου...
Μέσα απο μια εργασία σε excel ,ως τεστάρισμα για ένα πόστο ευθύνης( αλλά χαμηλών αμοιβων φυσικά!) έδωσα τον χρόνο μου ώς βορά σε υποψήφιο εργοδότη, Αμερικάνικο κεφάλαιο..
Εκέι, στα excel και στα συστήματα των υπολογιστών μέσα στις πολυεθνικές βρίσκεταιτο κελί που φοβάμαι, στην οθόνη των διεθνοποιημένων εταιρειών που εργάστηκα...
Ο διχασμένος εαυτός απο την αλυσίδα της καταναγκαστικής εργασίας, προσπαθεί να ισορροπήσει αναμεσα στην ελευθερία που γεννά ανασφάλεια και στην εξαρτημένη εργασία που ψευδαισθητικά παράγει ασφάλεια και ουσιαστικά γεννάει σκλαβιά..
Η ζωή ως ένα συνεχές hedging ( αντιστάθμιση) της φαντασιακής μας ελευθερίας επιλογών...
Η εξουσία και το κεφάλαιο, με τα ιερογλυφικά τους, ουσιαστικά τις σύγχρονες αλυσιδες του ατόμου ( ΑΦΜ, αριθμός ασφάλισης,υπέυθυνες δηλώσεις,pin,κωδικοί κ.α)
κάνουν αφόρητη την συναλλαγή με τον μεγάλο Άλλο , με τον Νόμο, με το Πρέπει...

3 σχόλια:

vagnes είπε...

...φίλε μου πόσο μας (μου) έλειψε η ματιά σου
...η ζωή ως μια συνεχής αντιστάθμιση...!

η ζωή μέσα σε μια κοινωνία με ανθρώπους που στην ουσία έχουν τα ίδια οράματα με σένα αλλά που η καθημερινότητα και η πρακτική της, εκτρέφει θηρία χωρίς αξιοπρέπεια που ξεχνούν αξίες και ήθος προς χάριν του εφήμερου και άχρηστου προσωπικού συμφέροντος.

Τόσο ξεχειλωμένα ήθη και τόσο ξεχαρβαλωμένη ηθική που σου δίνει την εντύπωση πως μπορείς να τα "αρπάξεις" όλα, αλλά τόσο αδυσώπητη αν σε βρει ανεξάρτητο και ελεύθερο από δεσμεύσεις, χωρίς τις "χρήσιμες υψηλές" γνωριμίες, χωρίς κονέ, χωρίς αποδείξεις ότι είσαι και συ χωμένος μέσα στην λάσπη ως το λαιμό ή έστω είσαι αποφασισμένος να χωθείς...!!

Elias είπε...

Αγαπητέ φίλε,έλειψα γιατί αηδίασα και οταν αηδιάζω, δεν γράφω, μελετώ...

Nelly Psarrou είπε...

Η αντιφατικότητα των σκέψεων και των συναισθημάτων είναι μια καθημερινότητα, απέναντι στην οποία ευαισθητοποιούμαστε όλοι, ειδικά όσοι την έχουμε βιώσει. Θέλω όμως να προσθέσω, και να ανοίξω τη σχετική συζήτηση αν θέλετε, ότι αυτή η ευαισθησία, σκέψη και αντιφατικότητα δεν πρέπει επ' ουδενί να οδηγεί στο αυτομαστίγωμα!
Το αυτομαστίγωμα: η αγαπημένη συνήθεια των νεοελλήνων, τόσο αυτών που δεν καταφέρνουν να μεταθέσουν τις ευθύνες τους, όσο και όσωςν δεν το επιθυμούν καν. Τι θέλα να πω. Γιατί να θεωρούμε συμβιβασμό τη διευκόλυνση των κελιών του excel; Αν αυτά τα μετατρέψαμε σε νέα κελιά της ύπαρξής μας, δεν φταίει το εργαλείο, αλλά ο χρήστης. Γιατί να καταδικάζουμε την εργασία; Τι φταίει αυτή αν εμείς έχουμε αλλοτριωθεί μέσω αυτής αντί να την χρησιμοποιούμε προς την απελευθέρωσή μας; Τι μας φταίει το χρήμα, και ο εαυτός μας όταν το "βγάζει" ή όταν δεν έχει μία;
Η ουσία είναι στην χαρά που παίρνουμε από την όποια πράξη ή δράση μας. Αν κανείς νιώθει τύψεις ή ενοχές ή αποστροφή γι' αυτό που κάνει, ας πάψει να το κάνει αντί να το βρίζει -ή ας πάψει να βρίζει τον εαυτό του και ας αποδεχτεί την πράξη του.
Φίλε cognitario, διακρίνω μια θλίψη στο κείμενό σου. Ή μάλλον, μια αδιέξοδη αποστροφή. Όμως, όσο είμαστε ζωντανοί, τα αδιέξοδα δεν υπάρχουν. Και η θλίψη μας, που καλώς μας επισκέπτεται που και που, ας γίνεται οδηγός προς την άλλη πλευρά του νομίσματος: δημιουργία.

Αυτά. Από μια επίσης θλιμένη -για άλλους λόγους- φίλη.