Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

ΑΝΕΦΙΚΤΑ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ

H πολιτική δεν είναι ζήτημα λογικής ,είναι ζήτημα επιθυμίας. Αν κανένας τελικά δεν έχει δίκιο, είναι γιατί όλοι επιθυμούν!

Το ΠΑΣΟΚ,νιώθοντας (αλλά χωρίς να είναι ) έτοιμο, ξαναγινεται πάλι τελικά αυτό που δεν έπρεπε να γίνει:αίθουσα κατόπτρων για τίς ψευδαισθήσεις, με χωνευτήρι τον χρόνο.

Ενα κόμμα, εκτός απο συλλογικός οραματιστής,καλείται να λειτουργήσει και ως συλλογικός τεχνοκράτης.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί η σημερινή κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, να κατανοήσει οτι η τεχνογνωσία της οικονομικής διαχείρισης δεν είναι ψυχρή αριθμητική, νεοφιλελέυθερη εφαρμοσμένη πολιτική( ο Σημίτης πλανάται ακόμη ως το φάντασμα του λογιστή που μας έβαλε, σαν κοινωνία,να ανοίξουμε τους λογαριασμούς μας με το μέλλον)

Ας κατανοήσουμε ότι δεν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην οικονομία της αγοράς και στις δυνάμεις της ανακατανομής.

Μια κυβέρνηση πρέπει να αγωνίζεται ωστε η τράποuλα να ανακατεύεται συνέχεια,για ισχυρές συνοδευτικές στρατηγικές στην διαχείριση των παγκόσμιων αλλαγών και να πεί οτι το κράτος δεν είναι τα πάντα, ωστε να κινήσει, με ασφάλεια και εποπτεία,την μηχανή ανάπτυξης και ταυτόχρονης προόδου.

Δεν με πέιθει ο Γ.Παπανδρέου οτι γνωρίζει πως να διαχειριστεί τις λεπτες ισορροπίες μεταξύ δημοσιονομικής πολιτικής και κοινωνικής μέριμνας .

Δεν απαιτώ να τα βάλει με τις τράπεζες( γιατί δεν μπορεί) ουτε με το γονίδιο της ελληνικής ροπής για απάτη( η αλήθεια είναι οτι ο άνθρωπος αυτός δεν φαίνεται να έχει ίχνός γονιδιακής σχέσης με την ελληνική παγαποντιά και απορώ πως θα μυρίζεται τους μακρυχέρηδες δίπλα του,και γιατί δεν το έκανε ως υπουργός κυβερνήσεων! Βεβαια και ο Καραμανλής που ξέρει απο ελληνική μέθοδο σκέπτεσθαι και εργάζεσθαι, κοιμήθηκε όρθιος και κάποιο πλούτισαν...)

Το όραμα της Αλλαγής όμως περνάει μεσα απο επώδυνες συγκρούσεις με τα διλήμματα των καιρών: η ανάπτυξη, δεν διατάζεται ποτέ,αλλά απαιτεί σχέδιο και μίγμα οικονομικής/δημοσιονομικής πολιτικής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: