Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

H Θλίψη που δεν γίνεται Πράξη...

(Ευχαριστώ την συγγραφέα Νέλλη Ψαρρού για ένα σχόλιο της και την θαυμάζω για την κοφτερή σκέψη της. Εξαιρετικό το νέο της βιβλίο,Ταξίδι στη Σαμοθράκη-Ένα Πολιτικό ημερολόγιο, μια πραγματεία για την έλλειψη αυθεντικής πολιτικής στην σύγχρονη Ελλάδα)

Πρώτη φορά κάποιος έπιασε την ....θλίψη μου μέσα απο το blog και
παραβιάζει με σκληρό τρόπο, ερμητικά κλεισμένες πόρτες του αυτοσεβασμού μου...
Ανάμεσα στην αναπαραγωγή της μοναδικής ζωής του καθενός και την ατομική εργασία , την προσωπική δράση και πράξη, υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα...
Ο Adorno έλεγε οτι η επίγνωση της εμπλοκής μας στην ζώη και η ευτυχία της ελάχιστης ελευθερίας, κρύβονται μέσα στην Γνώση...
Η αλήθεια είναι οτι η καθυπόταξη της ζωής στην διαδικασία παραγωγής ,επιβάλλει ταπεινωτικά στον καθένα κατι απο την απομόνωση και την μοναξιά...
Δεν υπάρχει αναγκαστική διέξοδος απο την εμπλοκή που γεννάει η ελευθερία :το μόνο που μπορέι να κάνει ο καθένας υπεύθυνα είναι να αρνηθεί την ιδεολογική κατάχρηση της ύπαρξης του...
Προσωπικά, έχω κόψει την συνηθεια να εξάπτωμαι, γράφοντας ...θλιμμένα! Περίπου σαν να εκδιδω συναλλαγματικές γαλήνης για το καλύτερο...
Οσο η κοινωνία της ορθοπεταλιάς απαιτεί απο τα καταναγκαστικά μέλη της να ...ομολογούν τα πάντα( στα βιβλία, στα άρθρα, στο δίκτυο)τόσο η διανοητική ροπη προς τα κάτω δεν θα σημαίνει απαραίτητα και αποχή απο την καταγγελία, τον μηδενισμό, την απαισιοδοξία...
Το δοχείο των ιδιωτικών, μυστικών και απαισιόδοξων σκέψεων,νιώθω οτι είναι οχημα για να αποκρυσταλλώσω την δική μου αίσθηση εαυτού...
Γράφω ,ενίοτε σημαίνει και οτι καταγράφω την εναλλακτική εκδοχή της ζωής μου και του κοσμου..

Where everything is bad,
it must be good to know the worst...
Just know it, before doing something

F.Bradley