Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Τυφλή οργή

Λίγες μέρες πριν τον χαμό των 3 ανθρώπων στο κέντρο της Αθήνας, μπήκα και έκανα ανάληψη απο το κατάστημα αυτό που δούλευαν και έχασαν την ζωή τους άδικα αυτά τα νέα παιδιά..Είδα τότε το τζάμι σπασμένο και είπα''... καλά κάνουν, κάποτε καλό είναι να ραγίζουμε τις βιτρίνες του Κεφαλαίου..''

Όμως , οταν δήθεν επαναστάτες χαμηλής κουλτούρας, που δεν γνωρίζουν απο ένοπλη πάλη και βία αλλά απο γηπεδικής φύσεως παράκρουση και βανδαλισμό, σκότωσαν άδικα τα απλά και δυστυχώς αναγκαστικά γρανάζια του συστήματος ,στο τέλος αφήνουν άθικτο το τελικό ζητούμενο της Ανατροπής..

Γνωρίζω σοβάρούς αναρχικούς, αντιεξουσιαστές,αριστοκράτες του επαναστατικού λόγου, δολοφόνους με τό σπαθί της πειθούς και αφανείς τρομοκράτες του αληθινού Στόχου, του Συστήματος . Ποτέ ομως του απλού -εστω και ''εν υπνώσει και δουλεία'' - σύγχρονου σκλαβου με την γραβάτα, του τραπεζικού υπαλλήλου.

Η χώρα, όσο και αν δικαιούται να μην έχει κηδεμόνες διεθνόύς όργανισμούς και τσιράκια των τραπεζικού παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, δεν αξίζει να ξεφτιλίζεται- εστω και με δόλο - στα μάτια εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολη την γή...

Πολλοί λαοί, ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ,ταξιδεύω, ΈΧΟΥΝ ΣΤΡΑΦΕΙ-ακόμη και τεχνητά, με πλύση εγκεφάλου, εναντίον του Ελληνα..''.. που διαδηλώνει, αγανακτεί, διεκδικέι , ενώ την ίδια ώρα κλεβει, κάνει αλχημείες( και δεν τις κάνουν μόνο υπουργοί, τις κάνουν και οι επιδοτούμενοι αγρότες, και οι επιδοτούμενοι μικροξενοδόχοι,) και ζητάει ξανά δανεικό χρήμα.!

Είμαι οπαδός της αριστερής φιλελέυθερης εκδοχής στην παραγωγή, στις αγορές, στην κοινωνία..Είμαι οπαδός του φιλελέυθερου κευνσιανισμού, του μή κρατικού ηδονισμού και του ελεγχόμενου για τις στρεβλώσεις του ιδιωτικού τομέα..

Δεν είμαι όμως οπαδός της αυταπάτης, τής ψευδοεπανάστασης, της δήθεν αναρχίας.....

Στο σύστημα μέσα, εκεί θα κερδίσουμε ! .Βία στις Δομές, βία στην Γραφειοκρατία,πάλη στην καθημερινή εκμετάλλευση απο το παρασιτικό κέρδοσκοπικό κονκλάβιο, πάγωμα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας καταστροφής, εξωστρέφεια ιδεών και εισβολή του ελληνικού μυαλού στο διεθνές κύκλωμα του χάρτινου πλούτου.

Σκοτώθηκαν τρία νέα παιδιά, στο μαγαζί των Αράβων και του Βγενόπουλου, και δεν θα θρηνήσει ούτε θα εξοργιστεί η ελληνική κοινωνία, επέιδή δεν ήταν.... δολοφονία 16χρονου απο αστυνομικό( διαδήλωσα και εγώ τότε, εννοείται)..

Σεβασμός όμως στην έννοια της νομιμότητας και όποιος θέλει να ανατρέψει το Σύνταγμα και να επιβάλλει αναρχία ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ και να έλθει να πετάξει μολοτωφ στο σπίτι μου, στα σπίτια μας, μαζί με μια προκήρυξη,την ώρα που εμείς δουλεύουμε στα γραφεία και στους δρόμους για να πληρώσουμε τα ενοίκια και τους λογαριασμούς αυτού του σπιτιού!
Θα τον ακολουθήσω και θα τον παραδεχτώ, διότι μου περνάει μήνυμα .Αλλιώς, να σαπίσει στο κελί του αστικού και βίαιου κράτους, να νιώθει τύψεις για την δολοφονία 3 νέων συνανθρώπων του που δεν διαδήλωναν, αλλά αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν με την ζωή, ώστε να μην τρελαθούν, ενδεχομένως...

Ενοπλη πάλη, αντάρτικό πόλεων, εμπρησμοί στο κράτος και στην μεγάλη Εταιρεία, δεν σημαίνει να γεμίσουμε με άδικο πόνο μανάδες που δεν ξέρουν τί θα πεί ΔΝΤ, και χάνουν τα παιδιά τους χωρίς να έχουν καταλάβει ποιός εχθρός έσπρωξε το χέρι του εμπρηστή...

Ηλίας

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Stabilization Economics

Elias Karavolias,

(to be published, in the

- Liberal Democrats Research News

and the academic papers of the

- Institute for Public Policy and Research ,

(London, May 2010)

΄΄New Age Economics’ Stabilization Programs : basic theories and research ΄΄


Basic Academic Research

1. Rethinking Monetary Stabilization in the Presence of an Asset Bubble

Marc D. Hayford ,A. G. (Tassos) Malliaris Loyola University of Chicago - Department of Economics

2. Asymmetric Fiscal Stabilization Policy and the Public Deficit

Karin Mayr ,Johann Scharler. Vienna,Linz

3 .Long-term debt and optimal policy in the fiscal theory of the price level

Cohrane J, University of Chicago


4.Fiscal stabilisation and debt

S. Wren-Lewis, Merton College, Oxford,
C. Leith at Glasgow University ,
T. Kirsanova at Exeter University




Some fiscal policy myths

-“Ricardian Equivalence means fiscal policy does not work”

-Temporary increases in government spending raise demand even if consumers are totally Ricardian

-In an open economy independent fiscal action gets crowded out through an appreciation

-If interest rates are stuck at zero, and the fiscal expansion is temporary, the exchange rate should not appreciate.

-Any increase in government borrowing crowds out private borrowing

-Even if we deny that prices can be sticky, the zero bound is a fact, and it prevents demand adjustment

.


Fiscal expansion without higher debt?

-Inter temporal incentives

-Anticipated VAT increases – fiscal policy as monetary policy
• Tax financed temporary increases in government spending
(Will expand demand if consumers are Ricardian)
• Redistribution from unconstrained to credit constrained consumers
• All redistribute, but so does monetary policy



Outside of the zero bound, is the conventional assignment still right?

-Given lags, precautionary fiscal expansion may on occasion be warranted

-Theory – fusion of two literatures

1) Dynamic optimal taxation theory /Schmitt-Grohe, S. and Uribe, M. (2004) – sticky prices make an important difference
2) Keynesian theory (Woodford – social welfare measure of business cycle costs)

-(Robust?) Result: If monetary policy unconstrained, optimal fiscal demand management is no demand management /Eser, F, Leith, C and Wren-Lewis, S (2008)




Fiscal policy still has a stabilisation role in changing relative prices

• If wages as well as prices are sticky, tax changes can help ‘correct’ the real wage .
• Tax changes can offset cost-push shocks
• Tax measures may be more efficient at pricking asset bubbles in particular markets than general interest rate changes.


Optimal debt policy: the random walk result

• Assume away default risk, and assume infinitely lived Ricardian consumers
• Taxation is distortionary , so any non-negative government debt has social costs
• Despite this, if a demand shock raises government debt, the optimal response is to live with this higher level of debt
• Essentially a tax smoothing result


How best to achieve gradual and erratic debt reduction?

-Targets set by governments are likely to be economically and politically sub-optimal

-Governments have a temptation to be over optimistic in making fiscal projections

-Need Fiscal Councils to

-Independently forecast development of government debt

-Advise on the optimal timing and speed of debt reduction (have the political authority to act as an effective public watchdog )



By Elias Karavolias

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Do the math and ...don't speak : the Greek deficit and the ''spread effect''

Data from the Central Bank of Greece (CBG) ,sent to ECB...

At 15/3/2010 the greek deficit was 12.9% of GDP , 20% less than 31/6/ 2009, without increase in the taxation income the first 3 months of 2010....


Estimation - with the new Stabilization Program - from CBG, for the second quarter is that the deficit could be 30 % less than 31/12/2009 ...( from 12,7 bill in 31/6/2009, 8,9 billions 31/6/2010)


NOTE- the real growth is negative ( -5%) , so 30% decrease of the deficit without growth, means more ''real'' decrease of deficit .


So the real deficit could have been -estimated- 10% at the first 6months of 2010- with almost zero expected taxation income...


Let's see the influence of the spread prices for the first 3m of 2010 .The additional cost of loans repayment was 100 mill euros ( average spread 370 b.p) from 2,6 bill in the same period of 2009 to 2,7 bill in 2010

So, Greece needs 20 billions and even an average spread of 400 b.p for all the 2010, this is 800 mill, more for the budget.

If- according to the CBG- the deficit will keep this decrease trend and could be -average- 40% at the second 6months period of 2010, which means 15,3 bil plus the ''spread effect''= 16,1 bil, this will mean 8,7 % of GDP- even according to negative growth < -5% ....


Even if the average spread prices could have been risen more than 400 b.p, the 1-1,2 bil, total additional amount in the 2010 fiscal budget, could be afforded from the deficit's decrease...


So, a possible bankruptcy for Greece, couldn't be driven from the bond market , but from the possible deviation of the stabilization fiscal program....If this is not strongly enough to persuade the markets, the '' spread effect'' could not lead to the end of the road...


The problem is so simple: rumours, comments, published opinions, panic and .... a lot of non-measurable in the GDP figure - Greek deposit high wealth individual accounts,to Swiss and Cyprus...

And of course, because of panic, the problem could be higher if the consumption and the investments are going to be almost less than 1% during the next months ....

Do not speak in order to avoid the death...

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Aνάλυση στην RMF του forum διαλόγου ΣΥΡΙΖΑ.

Φίλοι μου, εάν με σεβασμό και περισσότερη αδογμάτιστη προσέγγιση, ξαναδιαβάσουμε Πουλαντζά, Αλτουσέρ και άλλους νεομαρξιστές, θα δούμε ΕΜΦΑΝΩΣ οτι διαχωρίζουν στην ανάλυση τους το κρατικοδίατο μονοπωλιακό κομμάτι της οικονομίας ,απο την κρατικο-καπιταλιστική λογική της διαπλοκής, που ορθώς αναφέρομαστε συνέχεια.
Δεν είναι κακό πράγμα η αγορά οταν έχει κανόνες, ούτε δαίμονας το κράτος οταν εποπτεύει την αναδιανομή του πλούτου..
Επιτέλους, ας κατεβούμε απο το άλογο του δήθεν αντικαπατιλαστικού αγώνα, διοτι ετσι ενσιχύουμε τον αρνητικό,τον μανιακό καπιταλισμό.Σύγχρονοι αναρχικοί ,αναλύουν οτι σχεδόν τα 2/3 της κοινωνίας έχουν χρηματιστηριακοποιήσει τον ιδρώτα τους, έχουν αποκτήσει την έξη της συναλλαγής, του εμπορεύεσθαι με κέρδος, υπεραξία, του ''καταναλώνειν ηδονικά''...
Η δημοκρατική συμμετοχή, περνάει ΔΥΣΤΥΧΩΣ απο την αγοραστική δύναμη και τις συναλλακτικές ισορροπίες των καθημερινών ισοζυγίων και λογαριασμών, του ατόμου-καταναλωτή-παραγωγού-κεφαλαιούχου.
Εκεί μείναμε πίσω ως Αριστεροί, στην behavoral ανάλυση των οικονομικών διαστρωματώσεων, στην ανικανότητα να εξηγήσουμε την εξισωτική λογική της καταναλωτικής συνήθειας του χαμηλόμισθου και του υψηλου εισοδηματία και την εξομοιωτική κουλτούρα συναλλαγών του έργαζόμενου και του μεγαλοεπιχειρηματία.
Εκεί χάνεται το παιχνίδι της μή αφύπνισης των μαζών: στην ανικανότητα να αντιληφθούμε οτι οι μάζες... δεν υπάρχουν ! Χάνονται κάτω απο τις καλυμμένες κονωνικές ανισότητες,τις μασκαρεμένες ταξικές διαφορές που διευρύνονατι αθόρυβα και μεταστατικά στην κοινωνική διαστρωμάτωση.
Δεν μπορούμε να προτάξουμε την ελπίδα μέσω εναλλακτικής πολιτικής, αφαιρώντας μεγάλο μέρος των επιθυμιών και τεχνητών αναγκών που το σύστημα εγκαθιστά στον ψυχισμό των ανθρώπων, είτε κερδίζουν χρήματα, είτε χρωστάνε.
Στην ανικανότητα ανάλυσης και ψυχογραφήματος της λακανικής απόλαυσης του ''υπάρχειν εντός της κοινωνίας της επιθυμίας'' βρίσκεται το κλειδί για να αρθρωθεί ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΌΣ λόγος, για τους πολλούς...
Βλέπω μια τεράστια σε βάθος και χρόνο αδράνεια των μαζών, ενίσχυση των καπιταλιστικών δομών μέσω έντασης ανισοτήτων και οξυνσης των αφανών ανισορροπιών πλούτου/παραγωγής…
Τα ερωτήματα θα συνεχίζονται:θέλουμε το Κράτος να παίζει τον κρυφο-ατζέντη των χρηματιστών μέσω της επιχειρηματικής του δράσης;
Θα συνεχίσουν κόμματα της Ευρωπαικής Αριστεράς να μας κοροιδεύουν με δήθεν κοινωνικής μέριμνας μέτρα ενάντια στην κερδοσκοπία, χωρίς να τα αριθμητικοποιούμε? Μήπως νομίζουμε οτι...υπάρχουν λεφτά, όπως έλεγε και ο Παπανδρεόυ??ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΔΙΑΝΕΙΜΟΥΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ...ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ, ΜΕΘΟΔΟ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΘΕΛΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ...
Μην ξεγελιόμαστε, το σύστημα δεν καταρρεει, η χρονικότητα και η χωρικότητα του καπιταλισμού θα θρέφονται απο το μακρύ χέρι του κράτους και κυρίως απο τα δάχτυλα κρατικοδίατων μεσαζόντων διαχειριστών,τραπεζιτών,ενδιάμεσων...
Οι αγορές μπορούν να απορρυθμίζουν την κοινωνία επειδή μπήκαν ..μπέσα της! Η κοινωνία δεν μπορεί να ρυθμίσει τις αγορές, ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ
Ας ασχοληθούμε λοιπόν με την ρύθμιση των αγορών, ως δρώντες της, αφού όλοι είμαστε ΤΕΛΙΚΆ ( ακόμη και οταν συζητάμε σε ιστολόγιο, σε ηλεκτρονικό καφενείο, ”παίζουμε” το παιχνίδι του συστήματος, μετέχουμε στην αέναη κυκλοφορία του άυλου εμπορεύματος που εξάγεται πετυχήμένα στο Ιντερνετ: του φόβου! Διοτι τελικά,μπορεί αυτός να μας κινητοποιεί,οχι η ελπίδα...
Eπιτέλους,να μιλήσουμε για την Αριστερά των προτάσεων, να μιλήσουμε για την αποτελεσματική παρέμβαση στους μηχανισμούς της αγοράς, να μιλήσουμε για το πώς να μην περιγράφουμε απλώς αλλά και να διεισδύουμε στην ανθρώπινη διάσταση των δεικτών δημοσίου και ιδιωτικού χρέους...
Αλλά να πουμε κάτι πρακτικό, συγκεκριμένο! Αντί πχ. τα 2,5 δις που θα εξοικονομηθούν απο τις περικοπές των επιδομάτων, τί προτείνουμε ΑΚΡΙΒΩΣ? Γιατί τα 2,5 δις ΠΡΕΠΕΙ να βρεθούν!! Με περικοπές αμυντικών δαπανών, σύμφωνοι! Ποιές?? συγκεκριμένα!
Τα spreads πχ, ξαναανεβήκανε απο τους νόμιμους τοκογλύφους μας και σήμερα και ο προυπολογισμός μας θα εξυπηρετεί αυτά τα τοκογλυφικά επιτόκια για χρόνια! ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ, ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ! Τί προτείνουμε?? ΜΕ ΑΚΡΙΒΕΙΑ! Να δανειστούμε απο πού αλλού?
Καποιο πχ, μιλάνε για μια δραχμοποιημένη εκδοχή της οικονομίας, για νέα νομισματική κατάσταση, για πάυση πληρωμών, για απεγκλωβισμό απο τα δεσμά του ευρώ....ΝΟΥΜΕΡΑ ΚΥΡΙΟΙ, ΠΕΙΤΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ, βασισμένουνς σε ανάλυση κόστους /οφέλους! Ακόμη και στα μαθηματικά χειρόγραφα του Μαρξ υπήρχε -διάολε -ένας μαθηματικός τύπος αντικατάστασης δημοσιονομικών μέτρων της κλασικής πολιτικής οικονομίας! Εμείς γιατί δεν μπορούμε να γίνουμε πιο σαφείς?
Τον μπαμπούλα του ΔΝΤ και τα δεινά που συσσώρευσε σε άλλες κοινωνίες, πώς τον αντικαθιστούμε? Αυτά τα 5-10 δίς που θα μας δώσει ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ προτείνουμε να τα βρούμε;
ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΑΝ ΜΠΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΜΕ ΡΥΘΜΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΙΩΣΕΙ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΙΔΡΩΤΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟ. Με παράγωγα,με καπιταλιστικά εργαλεία αφάιμαξης πλούτου, με ύπουλη φορολογική επιδρομή στο κεφάλαιο, με σταθερή και σταδιακή δημοσιονομική εναλλαγή του βραχυπρόθεσμου χρέους σε μακροπρόθεσμο χρέος, μπορούμε να μην ματώνουμε απο την απληστεία των γιάπηδων.
ΓΡΟΘΙΑ ΑΥΤΟΙ, ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΕΜΕΙΣ!ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΑΥΤΟΙ, ΓΡΟΘΙΑ ΕΜΕΙΣ…
Ας μπεί λίγο η επαναστατική μας σπίθα στα... πληκτρολόγια των υπολογιστών τους ,στην ΑΓΟΡΑ !
Ας παλέψουμε με το θηρίο, ωστε να το ματώσουμε για να μην μας δαγκώνει τόσο έντονα. Δεν πέφτει το θηρίο,το ξέρουμε όλοι, αλλά αν φωνάζουμε μόνο στους δρόμους , αν χρησιμοποιούμε βία, μην νομίζετε οτι το θηρίο μας ακούει...
Μάλλον εκεί,μας ακούει λιγότερο…
Διοτι του αφήνουμε ξανά το πληκτρολόγιο ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΚΟ ΤΟΥ…

Ευχαριστώ

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Summary of the lecture at the London Greek Business Community ,London,29/3/2010

1. The Myth of the Governmental Hand...


´´There is no disagreement that we need action by our government,a recovery plan that will help to jumpstart the economy´´


PRESIDENT-ELECT, BARACK OBAMA, JANUARY 9 , 2009


With all due respect Mr.President, that is not true....

Notwithstanding reports that all economists are now Keynesians andthat we all support a big increase in the burden of Government but I do not believe that more government spending is a way to improve economic performance.
More government spending by Hoover and Roosevelt did not pull the United States economy out of the Great Depression in the 1930s. More government spending did not solve Japan's "lost decade" in the 1990s. As such, it is a triumph of hope overexperience to believe that more government spending will help the U.S. today. To improve the economy, policymakers should focus on reforms that remove impediments to work, saving, investment and production. Lower tax rates and a reduction in the burden of government are the best ways of using fiscal policy to boost growth.


2. The pseudo-intellectual Keynesianism- Six Fundamental Errors of the Current Orthodoxy


Aggregation.
Relative prices.
The rate of interest.
Capital and its structure.
Malinvestments and money pumping.
Regime uncertainty.


3. The exit strategy for the policymakers(3T)


Timing: when should fiscal and monetary tightening begin?

Tactics: starting by cutting budget deficits or by raising interest
rates?

Τechnique: how will central banks go about the tightening monetary
positions?


Policy makers have to distinguish between relative and absolute price movements, while also linking broad price increases to money and credit expansion. They have to evaluate developments in key asset markets properly and quickly


4. Stimulus Packages and the new assumptions.


Let G = increase in government spending
1-á= value of a dollar of government spending (á measures the
inefficiency of government)
Let f equal the fraction of the output produced using "idle"
resources.
Let ë be the relative value of "idle" resources
Let d be the deadweight cost per dollar of revenue from the taxation required to pay for the spending

So, when Will the Stimulus Add Value?

- The net gain is the value of the output produced less the costs of the inputs and the deadweight loss
- In terms of the previous notation we have:
Net Gain = (1-á)G -[(1-f)G + ëfG] -dG
Net gain = (f(1-ë) -á-d)G
A positive net gain requires that: f(1-ë) > á+d


Difference of opinion comes from different assumptions about f,e,a


With these parameters the stimulus package is likely to be a bad idea!


5.Questions for the policymakers


-If it is difficult to summon the political courage today, why will it be easier tomorrow?

-How the governemnets have to use their regulatory and supervisory
powers to deal with various types of prices inflation?

-How they should incorporate a view on asset prices into monetary
policy decision making?

-Is FED's or ECB's job to try and estimate the correct or fair value for asset prices!)

-Can they have predictions for a bubble in all asset markets at the
same time?

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΗΔΟΝΙΣΜΟΣ

Institute of Diplomacy and Global Affairs
Athens, Plaka, Ypitou 17b

Forhcoming event, 23 March 2010, 18.30 pm

''Governmental Hedonism''

Elias Karavolias, Economist



Η παγκόσμια οικονομία , από τον Οκτώβριο του 2008 μέχρι και σήμερα, δέχθηκε την μεγαλύτερη ένεση κρατικού χρήματος μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, με σκοπό την εξομάλυνση της κρίσης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Χρήμα των φορολογουμένων από στις μεγάλες δυτικές κοινωνίες ,αλλά και στην Ελλάδα, διοχετεύτηκε στον τραπεζικό κλάδο, με το πρόσχημα να τονωθεί η οικονομική δραστηριότητα και να μην καταρρεύσει η εμπιστοσύνη στις αγορές. Σε πολλές δε περιπτώσεις, υπήρξαν άμεσες κρατικοποιήσεις( AIG στις ΗΠΑ, Northern Rock στην Μ. Βρεττανία, κ.α), δηλαδή επανεμφάνιση του κράτους –σωτήρα(!) κατά πολλούς…
Στα μέτρα που προωθούνται για να αντιμετωπιστεί η κρίση, πολλοί έσπευσαν να διακρίνουν την επάνοδο του «κρατικού παρεμβατισμού», την «επιστροφή του μαρξισμού» ή την αναπόδραστη πορεία προς ένα νέο κεϊνσιανισμό του 21ου αιώνα. Εξαιρετικά συμβολικό εδώ είναι το παράδειγμα του σοσιαλδημοκράτη υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας , Στόινμπεργκ, που στις 12/9/2009 χαρακτήριζε «πεταμένα λεφτά» αυτά που διοχετεύονται σε κεϊνσιανές ρυθμίσεις, αλλά ένα μήνα μετά δήλωνε ότι «ορισμένα τμήματα της θεωρίας του Μαρξ δεν είναι και τόσοι κακά».

Το επιχείρημα περί επιστροφής του κρατικού παρεμβατισμού στηρίζεται στην εξής απλουστευτική και βαθιά λαθεμένη εξίσωση (που, δυστυχώς, υιοθετούν και αρκετές συνετές φωνές ): οτιδήποτε κρατικό είναι εξ ορισμού κοινωνικά αποτελεσματικό και φιλεργατικό !
Ωστόσο, η οικονομική και πολιτική παρέμβαση του κράτους , όταν νομοθετεί ,όταν κρατικοποιεί, όταν αυξάνει ή περιορίζει τα δημόσια ελλείμματα, όταν αναπτύσσει επιχειρηματική δράση , έχει έντονα αρνητικά αποτελέσματα για τις κοινωνικές ισορροπίες και την εύρυθμη λειτουργία των ελεύθερων οικονομιών.
Στη βάση όλων αυτών, οι κρατικές παρεμβάσεις της περιόδου που ζούμε δεν συνιστούν ένα σύγχρονο ‘’ new deal’ ούτε μια επανεμφάνιση του κεϊνσιανισμού, ο οποίος ούτως ή άλλως, δεν ταυτίζεται απλώς και μόνο με τις αυξημένες κρατικές χρηματοδοτήσεις –επενδύσεις- επιχειρήσεις !

Τα βαθύτερα αίτια της χρηματοπιστωτικής κρίσης στις ΗΠΑ ,έχουν- όπως αναλυτικά και παραστατικά θα αποδείξουμε- την σφραγίδα του ‘’μακρυχέρη’’ κρατικού νομοθέτη και ρυθμιστή! Τα δημοσιονομικά ελλείμματα της νέας κρίσης που σέρνουν τις οικονομίες στην ύφεση, δεν είναι σίγουρα προιόν της ανεξέλεγκτης λειτουργίας των αγορών! Φορολογικές επιδρομές και κρατικοποιήσεις ιδιωτικών εταιρειών ή ανασυγκρότηση προβληματικών κρατικών οργανισμών, είναι το εύκολο φάρμακο των κυβερνήσεων στις στρεβλώσεις των αγορών…

Κανείς δεν αρνείται την ρυθμιστική και εποπτική παρέμβαση των κρατικών αρχών στις οικονομικές ανισορροπίες, ούτε την αναγκαία κρατική μέριμνα αναδιανεμητικής κοινωνικής πολιτικής. Κανείς επίσης δεν αρνείται την απληστία και την αλαζονεία μεγάλων -κερδοσκόπων και ισχυρών του χρήματος, όμως μέσα όμως από τις ‘’σωτήριες’’ δήθεν παρεμβάσεις , την αναγκαία λήψη μέτρων και την ψευδαισθητική πανοπλία που χαρίζει μια κυβέρνηση στους πολίτες της , ουσιαστικά χειροτερεύει την οικονομική λειτουργία των κοινωνιών και ευνοεί τους αληθινούς κερδοσκόπους( πολιτικούς –χειριστές της οικονομικής πολιτικής) να παίρνουν μέτρα ανεξέλεγκτα, χωρίς πυξίδα και γνώση των καταστάσεων .

Χρειαζόμαστε αγορές με κανόνες, όχι με αλυσίδες ,ώστε να μην επιταχύνεται η ύφεση στις οικονομίες, να μην λεηλατείται ο δημιουργικός μόχθος και πλούτος από την βάρβαρη φορολογία και την πολιτική της αφειδούς σπατάλης κρατικών πόρων.
Ακόμη και ο ίδιος ο Κeynes μας έδειξε οτι

΄΄ …είναι δυνατόν να βελτιωθεί η λειτουργία της οικονομίας του laissez-faire , αν η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα και τη θέληση να παρέμβει με την πολιτική της ,προς όφελος της κοινωνίας΄΄

Το ερώτημα λοιπόν είναι αν έχουν οι κυβερνήσεις την ικανότητα και την θέληση να χειριστούν τις πληροφορίες των αγορών ! Εκτός και αν δεν μπορούν να δουν κάν τις πληροφορίες αυτές!

Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010

My paper...

Dealing with the ''psychological due-dilligence'', through behavioral game theory ,it is necessary to adopt a combination of psychological/sociological parametres with financial assumptions, for forecasting modelling in Funds, Private Equities,VC's .

Ι managed to combine some result-oriented assumptions for high -reliability forecasting ratios according to the modern risk factor's analysis for investments ' decisions .
The ''testing scenarios '' through mathematical economics and simulation, are based on the question

'' how to involve in a proposal structure for a deal, during due dilligence period, Exit Strategy Ratios with Projections and Valuation of current estimation ,in order to have more reliable and non-stochastic results from human decisions or non-financial criteria ''

In simple words:

''how to minimize the human feeling’s criteria according to the investment criteria ''

Τhe forecasting ( interactive ) model is based on some emotional and intelligence decision parameters like:

- Οverconfidence
- Pessimism/ Optimism
- Cooperation bias

and on some finacial parameters ,like :

- Base case IRR & cash flows
- Variation IRR & cash flows

So, either a Prιvate Equity , a Fund , a VC, or an individual investor , during due dillingence and decision period ,they need to adopt the interaction of human and financial assumptions for the projections and the expected figures like : ( tested from algorithm's time series for projects < 100 millions )

- Entry value for PE (deal total/EBITDA )
- Entry value for PE (based on Yr 1-5 EBITDA)
- Entry Fund risk to last 12m EBITDA
- Exit PE (base case Yr 3 EBITDA)
- VC multiple of investment on exit
- Net debt projections( pre-deal )

After the above, the valuation model can show to us the effect of human’s mistakes in changing the financial variables on the exit value and IRR .

Talent, experience, and tendency for non-rational or rational investment decisions are not following the traditional decision makinf or risk management assumptions, especially nowadays , where the financial crisis remind us the neccessity of research and development in behavioral finance and economic psychology.

Elias Karavolias

Director of Upgrade London Partners

Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

Αλληλόχρεοι...

''Ο ένας χρωστάει στον άλλο και οι δυο μας στο μέλλον...''

Η λογική του Χρέους τέμνεται με την λογική του χρόνου ακριβώς εκεί που η επιθυμία συναντάει το Συλλογικό.

Η Οικονομία της διαχείρισης των επιθυμιών μετατρέπεται σε Οικονομία διαχείρισης των αναγκών.

Οι ανισότητες( ηταν καλυμμένες και σχεδον αφανείς) ήλθαν στην επιφάνεια και οι ταξικές διαφορές που ποτέ δεν είχαν πάρει μορφή, ΘΑ ΑΦΑΝΙΣΤΟΥΝ εντελώς απο την σύγχυση επιθυμίας/ανάγκης, μέσα στον χρόνο..
Τα άτομα θα απομονώνονται όλο και περισσότερο και δεν θα ακολουθούν ουτε ακραίες φωνές οργής ή χιτλερικής υστερίας...
Προβλέπω πολύ μεγάλη περίοδο αφασίας και αδράνειας, μια ύφεση αντίδρασης και μια συνεχή έξαρση της ατομικότητας έναντι του Συλλογικού.

Καμία Αριστερά ή κανένα κινηματικό ιστολόγιο ή ρεύμα κοινωνικό δεν μπορεί να μετατρέψει ξανά τις Ανάγκες σε Επιθυμίες.Ακόμη και η γενιά των 18άρηδων, πρόλαβε και μπήκε στο Επιθυμητό, δεν ένιωσε στις δυτικές κοινωνίες την ανέχεια, την κακουχία...

Θα επιβιώσει ο ναρκισσιμός των μικρών διαφορών και θα θρέψει ξανά την υπεροχή όσων μεταφέρνουν στους λογαρισμούς τους κέρδη απο την μετακύλιση ζημιών στις κοινωνίες...

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Tαγίπ Ερντογάν!

Με αφορμή τα δήθεν αναγκαία μέτρα δημοσιονομικού χαρακτήρα και την εγκληματική άγνοια για επιτάχυνση της ύφεσης που αυτά συνεπάγονται, θέλω να παραθέσω μια άποψη.

Σε μια Οικονομία ''μνησικακίας'' υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι η κυβέρνηση γνωρίζει πολλά και είναι αρκετά αξιόπιστη ώστε να προσαρμόζει την πολιτικής της σύμφωνα με τις διακυμάνσεις των αγορών και της οικονομικής δραστηριότητας, και εκείνοι οι οποίοι δεν τρέφουν τέτοια εμπιστοσύνη στις ικανότητες της κυβέρνησης ή δεν της αναγνωρίζουν τέτοιες προθέσεις !

Στα μέτρα που προωθούνται για να αντιμετωπιστεί η κρίση, πολλοί έσπευσαν να διακρίνουν την επάνοδο του «κρατικού παρεμβατισμού», την «επιστροφή του μαρξισμού» ή την αναπόδραστη πορεία προς ένα νέο κεϊνσιανισμό.

Εξαιρετικά συμβολικό εδώ είναι το παράδειγμα του σοσιαλδημοκράτη υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Πέερ Στόινμπεργκ, που στις 12/9 χαρακτήριζε «πεταμένα λεφτά» αυτά που διοχετεύονται σε κεϊνσιανές ρυθμίσεις, αλλά ένα μήνα μετά δήλωνε ότι «ορισμένα τμήματα της θεωρίας του Μαρξ δεν είναι και τόσοι κακά».

Βλέπουμε όμως οτι οι δικοί μας νεοσοσιαλιστές άρχοντες, δεν σπούδασαν καθόλου Barro-Ricardo(αρνητική επίδραση στα κρατικά έσοδα απο την φορολογία) ούτε και γνωρίζουν την εκδοχή του αναγκαίου μίγματος νομισματικής/δημοσιονομικής πολιτικής. Φυσικά ,εκεί που τέμνονται οι καμπύλες αδιαφορίας των πολιτών με τις καμπύλες επιθυμιών των κυβερνώντων, υπάρχει ανισορροπία!

Στην περίπτωση Παπανδρεόυ ,που ευφυώς υιοθετεί την συνωμοσιολογία γερμανο-τραπεζικού λόμπι και της συντονισμένης λύσσας κερδοσκόπων, ας συμβουλευσει και τους Βρετανούς μιας και απο χθές υποφέρει και η στερλίνα (σε λίγο καιρό θα πάρει μέτρα και ο Μπράουν.)!

Η αλήθεια είναι , για να μην αδικούμε τον πρωθυπουργό,οτι λογικά υπάρχει πακέτο διάσωσης απο την Ε.Ε και απλά τού είπαν να το ανακοινώσουν μετά τα δικά του μέτρα, ωστε να ρεφάρουν για την κάλυψη (Μπαρόζο) που έδιναν καιρό στον Καραμανλή.

Όπως είπε και ό Λαζόπουλος, μόνο πολίτες βρίσκουν στον δρόμο τον πρωθυπουργό και τουλένε οτι δίνουν μέχρι και τον μισθό τους για την χώρα ! Τραπεζίτες, επιχειρηματίες δημοσίων έργων και κρατικοί λειουργοί, δεν περνάνε φαίνεται καθόλου απο την Ηρωδου Αττικού ,οταν εξέρχεται αυτος του Μαξίμου!

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε -και προσπαθώ να το δείξω καιρό τώρα- είναι οτι ο ηδονισμός της κρατικής παρέμβασης γίνεται το ίδιο επικίνδυνος με την ξέφρενη επίθεση στα χαμηλά εισόδήματα και την εξόντωση της κοινωνίας. Πιο συγκεριμένα: μοιάζει αναπόφευκτο οτι μόνο με μέτρα μακρο-ασφάλισης εντός τής κερδοσκοπικής θύελλας (δηλαδή πριν 2-3 μήνες) μπορείς να καλμάρεις
την απαίτηση των δανειστών και την πίεση τους, για να στραγγίσεις την κοινωνία.

Αλλά οι διακυμάνσεις των spreads ,είναι οι σχεδόν απόλυτοι δείκτες της απίθανης άγνοιας που υπάρχει στα υψηλά κλιμάκια της διαχείρισης του δημοσίου χρέους!

Καλό θα ήταν να αφήσουν κατα μέρος , ο Παπανδρεόυ και ο Παπακων/νου ,τα ταξίδια και να καταλάβουν οτι το συναίσθημα δεν το αξιολογούν ως κεφάλαιο οι κερδοσκοπικές αγορές !

Ας αφήσουν και τα συνωμοσιολογικά μας σύνδρομα και να καταλάβουν οτι 5 μήνες χάθηκαν χωρίς να γίνουν τρία αυτονόητα πράγματα, με βάση τις βασικές αρχές διαχείρισης χρέους:

1.Συναλλαγματικός εκβιασμός των ευρωπαίων κατόχων του χρέους μας -δηλαδή πωλήσεις ομολόγων σε Κίνα με ρήτρα δολαρίου..

2. Sovereign fund απο κράτος-εφοπλιστές -
ξένους ιδιώτες,με αντάλλαγμα ΕΡΓΑ ΑΛΗΘΙΝΑ στην χώρα-άκόμη και με τιτλοποίηση ή ιδιωτ ικοποίηση κρατικών εταιρειών ή περιουσίας

3.Πίεση στην Ε.Ε για έκδοση έκτακτου ευρωομολόγου - με βάση τον εκβιασμό για πωλήσεις ομολόγων σε Κινέζουνς - για τις χώρες με δυναμικό έλλειμα και χρέος μή βιώσιμο(deficit index-linked national bonds).

Μια κυβέρνηση εκτός απο policymaker πρέπει να άσκεί και debt management hedging ,refinancing ! Aν δεν μπορούν, ας βάλουν την Τράπεζα της Ελλάδος να το κάνει,αφού βάση νόμοθεσίας εκτός απο νομισματική πολιτική μπορεί και να ''συστήνει'' μέτρα διαχειριστικής πολιτικής χρέους και αγορών ομολόγων( ο ΟΔΔΗΧ έπρεπε να αποτελείται απο στελέχη διεθνούς πείρας, με διασυνδέσεις στους κερδοσκοπικούς κύκλους και η ΤτΕ να εποπτεύει τις συναλλαγές τους, ώστε να μην έχουμε φαινόμενα σαν του νέου Διαχειριστή στον ΟΔΔΗΧ, Χριστοδούλου, που ανακρίνεται την άλλη εβδομάδα απο την SEC για τον ρόλο του στην υπόθεση με το swap της Goldman Sachs στην οποία ήταν στέλεχος της όταν κάναμε την τράμπα το 2001!Ωραία πράγματα!

Αυτά που ζούμε είναι τά αποτέλεσμα της μαγειρικής με νεοκευνσιανές συνταγές και λίγη δόση μονεταριστικής λογικής.

Aν θέλουμε να ανήκουμε στην σχολή της αντικαπιταλιστικής οργής χωρίς να έχουμε εργαλεία -απο τα σπλάχνα του καπιταλισμού-να τον τιθασεύσουμε, πρέπει να ΜΑΘΟΥΜΕ πολιτικές διαχείρισης του φόβου και ανακατανομής επιθυμιών -ατομικών και συλλογικών.
Να αποκρούσουμε την μανία της επίθεσης του παρασιτικού κεφαλαίου στις κοινωνίες, σημαίνει να ασφαλιστούμε ως έθνη,κυνερνήσεις, επιχειρήσεις, ιδιώτες, με τα ίδια όπλα μαζικής καταστροφής που οι traders ομολόγων και χρεών παίζουν στα δάχτυλα τους τις κοινωνίες!
Ψηφίζουμε κυβερνήσεις υποτίθεται για να ασφαλιστούμε απο τον τουρμποκαπιταλισμό και τελικά γινόμαστε ρουλέτα και μπιλιάρδο για τους χρυσοδάκτυλους των χρηματιστηρίων διεθνώς.

Ας αφήσουμε τον μύθο της αναγκαίας δημοσιονομικής πολιτικής με μειώσεις μισθών και ανόδο ΦΠΑ και φόρων! Ας κινηθούμε στην λογική της ανάπτυξης, επιτέλους!

Να γινω κυνικός:φέρτε ξένο χρήμα και χρήμα ελλήνων εφοπλιστών στην χώρα κύριοι, να δουλεψει ο κόσμος ! Μιμηθείτε τον Ερντογάν! Αντιγράψτε τον! Και τους στρατηγούς βάζει φυλακή, και την ανεργία μειώνει! Ο άνθρωπος ''πουλάει'' την χώρα του στο διεθνές κεφάλαιο και κατάφερε να ξεχρεώσει την στήριξη του ληστρικού ΔΝΤ !Εμείς, αν ο μή γένοιτο, πάμε εκεί ή συνεχίσουμε να χρωστάμε στους νόμιμους τοκογλύφους, τί θα ''πουλήσουμε''?

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Alternative Analysis for the crisis.

( δομή της διάλεξης μου στο London Greek Business Community και σύντομα στο American Institute of Diplomacy)

The Leggacy of the Economic Crisis:governmental hedonism and the next policymakers' mistake

- Chicago Schools New Theory(Fama, Cohrane,Thaler)

''Do not blame the efficient market hypothesis for the over- investment effect of the state and credit money injection! It wasn’t just housing bubble. Corporate investment was very high. All forms of investment were very high. Somewhere in the world people were saving a lot—the Chinese, for example. They were providing capital to the rest of the world. The U.S. was consuming capital like it was going out of sight''

Understanding the functioning of free economies

-how to preserve them,

- how to solve the problems that arise in them,

- how to capitalize on their strengths.




Current examples of false analysis for markets‘ crisis

Subrime market :

-Misguided Blame :government policy, not a failure of the market

-Act of 1999, also known as the Gramm-Leach-Bliley Act, blamed as a source of recent problems, but that act opened the door for financial firms to diversify:

-JPMorgan Chase could not have acquired Bear Stearns ,nor Bank of America(it is not the Act’s fault that the Fed
sweetened the Bear Stearns acquisition at taxpayer expense and forced Bank of America to acquire Merrill Lynch).

-Goldman Sachs and Morgan Stanley become bank holding companies when it became clear that they could no longer survive as investment banks


Origins of the Financial Crisis

-Unusual monetary policy moves and novel federal regulatory interventions.

-Poorly chosen public policies distorted interest rates and asset prices, diverted loanable
funds into the wrong investments, and twisted normally robust financial institutions into unsustainable positions

-Default rates on nonprime-mortgages rose to unexpected highs.

-Firms directly holding mortgages saw reduced cash flows. Firms holding securitized mortgage bundles (often called “mortgage-backed securities”) saw the expectation of continuing reductions in cash flows reflected in declining market values for their securities

-Countrywide Financial, the investment banks Lehman Brothers and Merrill Lynch, and the government-sponsored mortgage purchasers Fannie Mae and Freddie Mac, went broke or had to find a last-minute purchaser to avoid bankruptcy

The Federal Reserve Expands Credit

-From early 2001 until late 2006, the Fed pushed the actual federal funds rate below the estimated rate that would have been consistent with targeting a 2 percent inflation rate.1

-The demand bubble thus created went heavily into real estate. From mid-2003 to mid-2007, while the dollar volume of final sales of goods and services was growing at 5 percent to 7 percent, real estate loans at commercial banks were growing at 10–17 percent

-Credit-fueled demand pushed up the sale prices of existing houses and encouraged the construction of new housing on undeveloped land


Fanie Mae/Freddie Mac : state’s lovers

- 1992, Congress pushed Fannie Mae and Freddie Mac to increase their purchases of mortgages going to low- and moderate-income borrowers.

-1996, the Department of Housing and Urban Development (HUD) gave Fannie and Freddie an explicit target—42 percent of their mortgage financing had to go to borrowers with income below the median in their area. The target increased to 50 percent in 2000 and 52 percent in 2005.

-The hyperexpansion of Fannie Mae and Freddie Mac was made possible by their implicit backing from the U.S. Treasury.

- To fund their enormous growth, Fannie Mae and Freddie Mac had to borrow huge sums in wholesale financial markets.

Credit crisis or economic crisis ?

-to explain the decline in real estate prices we have to explain why they declined in places that didn’t have subprime mortgages !



Corporate Debt market :

- Modigliani-Miller world = zero transaction costs/leverage problem

( Suppose the government stepped aside and let these institutions fail. How long would it have taken to have unscrambled everything and figured everything out ? )

- A financial market in which failed enterprises like Freddie Mac or AIG are never shut down΄΄…. is like an American Idol contest in which the poorest singers never go home΄΄(Lawrence H. White)

-The closure of Lehman Brothers (and the near-closure of Merrill Lynch), by raising the interest rate that the market charges to highly leveraged investment banks, forced Goldman Sachs and Morgan Stanley to change their business models drastically

- The most effective and appropriate form of business regulation is regulation by profit and loss ?


Stock markets :

- stock returns went up to 60 % a year

( measure of volatility was running at about sixty per cent, non- effective and almost stupid to give credit ,STARTING FROM FANIE MAE/FREDIE MAC ,in those circumstances )



National Debts :

- Analysis of official Net Debt, % GDP and the Total net liabilities (on and off balance sheet), % GDP (2010 projections) for European Countries and USA


- The primary fiscal balances governments should be running in order to stabilise on-balance sheet debt to GDP ratios (% of GDP)

- Fiscal credibility gap – difference between required and actual primary surplus (% of GDP)

- Permanent fiscal contractions required to stabilise off-balance sheet liabilities (% of GDP)




Questions for the Policymakers

-How to use their formidable regulatory and supervisory powers to deal with various types of
potentially destabilizing prices inflation?

-How they should incorporate a view on asset prices into monetary policy decision making? ( it is NOT the Fed’s job to try and estimate the correct or fair value
for asset prices!)

- Can they have predictions for a bubble in all asset markets at the same time?


No easy answers to these old Questions

- the models used to assess the appropriate monetary policy are narrow and inflexible

- Where do we draw the line on what prices matter?)



Imbalances and Bubbles

-Policy makers have to distinguish between relative and absolute price movements, while also
linking broad price increases to money and credit expansion.

-we have to evaluate developments in key asset markets properly and quickly.


A new tool : Broad Price Index

-Prices from currently produced goods and services (both consumer and producer prices) as well as real and financial asset prices.

- Taylor rule, a guidepost for the official level of interest rates based on the standard consumer price measure vs Carson-Shen rule, an alternative measure of official rates.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

ΣΤΙΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΔΝΤ

Παραθέτω την συνταγή και όποιοι γνωρίζουν αγγλικά, θα καταλάβουν αν έπιασε η θεραπεία

ARGENTINA

1983
• Raúl Alfonsin elected president,$45 billion due to IMF, World Bank, US Export Import Bank and private US banks 1989
• Following a currency crisis resulting in 15-fold jump in prices, Alfonsin resigns.
• Replaced by Carlos Menem
– pro union, nationalist economic policies.
– Under pressure from IMF, he appointed Domingo Cavallo as economy minister (junta-era official & corporate-friendly)
– Buenos Aires stock market spiked 30%
– Cavallo stacked government with Friedman students – “Chicago Boys”
• Massive cuts to public spending
• New currency – peso –pegged to US dollar”
• Sold off riches of the country – (including the oil company, YPF,
post office, telephone, gas, electricity and water utilities): 90%
of all state enterprises by 1994
• Fired 700,000 workers

RESULTS


• 2000
– over 50% of country below poverty level
– Unemployment over 20%
• 2001
– Argentina’s economy collapsed
• 2002
– defaulted on $805 million debt to World Bank
– Peso's 11 year-old tie to the U.S. dollar was rescinded,
resulting in a major depreciation of the peso and a spike in
inflation
• 2002
– Unemployment as high as 25% by late 2002 and the lowest real
wages in sixty years

2003
• Néstor Kirchner, social democratic elected president:
– Restructured defaulted debt with a steep discount (about 66%) on most bonds
– Paid off debts with the IMF.
– Renegotiated contracts with utilities.
– Nationalized some previously privatized enterprises.
– Pursued vigorous income policies and public works investments.
2007
• Néstor’s wife, Cristina Fernández de Kirchner elected president:
– Following massive agrarian protests and lockouts,
robust economic growth returned and double-digit inflation eased somewhat
– The global financial crisis has since prompted Mrs. Kirchner
to step up her husband's policy of state intervention in troubled sectors of the economy.

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

ΘΕΩΡΙΑ ΔΗΜ/ΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΤΟΥ CHICAGO

Professor's Murfhy's framework for the Stimulus Package

Let G = increase in government spending
1-α= value of a dollar of government spending (αmeasures the inefficiency of government)
Let f equal the fraction of the output produced using “idle” resources.
Let λ be the relative value of “idle” resources
Let d be the deadweight cost per dollar of revenue from the taxation required to pay for the spending

When Will the Stimulus Add Value?

- The net gain is the value of the output produced less the costs of the inputs and the deadweight loss

- In terms of the previous notation we have:

Net Gain = (1-α)G –[(1-f)G + λfG] –dG
Net gain = (f(1-λ) –α–d)G

A positive net gain requires that: f(1-λ) > α+d

Difference of opinion comes from different assumptions about f, λ, α, and d

The new assumptions

- Government in general is inefficient

-The need to act quickly will make it more inefficient

-The desire to spend a lot in a short period of time will make it more inefficient

-Trying to be both stimulus and investment will make it even more inefficient

- 1-f likely to be positive and may be large.

- With a large fraction of resources employed(roughly 93%) much will
be drawn from other activities rather than “idle” resources .

- Ricardian equivalence implies that people will save to pay for future
taxes reducing private spending

- λ is non-zero and likely to be substantial
(People place positive value on their time,unemployed resources produce value through relocation e.g. mobility & job search)

- d is likely to be significant
(Wide range of estimates of d ,estimates based on taxable income)


With these parameters the stimulus package is likely to be a bad idea!


Αμετανόητοι Chicago boys....

ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΗΔΟΝΙΣΜΟ

SOCIETE GENERALE-Global Strategy Team

Popular Delusions: Government hedonism and the next policy mistake


''What you as the City of London have done for financial services, we as a government intend to do for the economy as a whole”- Gordon Brown speech to bankers, Mansion House June 2002.


Behavioural psychology applies to central bankers, regulators and politicians as much as it does to investors. In promising to ‘fiscally retrench tomorrow’, finance ministers are exhibitingthe behavioural phenomenon of overconfidence in their future self-control. The bitter fiscal medicine required to stabilise debt levels won’t become more palatable today relative to tomorrow until the bond market makes it so. It can only do this through higher yields. Thus,Ireland and perhaps now Greece lead the way. For the Japanese it’s too late.


Why should behavioural psychology be seen as something applying only to investors? Behavioural finance is a well defined sub-discipline in its own right. But where is behavioural politics, behavioural central banking, or behavioural regulation? Remember
the Fed policy statements around the end of the 1990s? The ones that kept referring to the technology-enhanced’ rate of GDP growth? Wasn't this herding around a bad idea the very
same herding then fuelling the NASDAQ bubble?

And as the housing bubble inflated, Bernanke in a quite staggering display of logical sloppiness, concluded that the risk of a housing collapse in the future was small because there had never been one in the past. Weren't they then guilty of framing their analysis in a way guaranteed to preclude an uncomfortable conclusion? If you don't expect to see something,you are less likely to see it. Similarly worthy logic was used when sub-prime rolled over,and Bernanke concluded that there was no risk of contagion to the rest of the economy yet ! Wasn' t this over-weighted?

It probably was, and it probably demonstrates that central bankers are as prone to be as systematically silly as the rest of us ! Indeed, just last year a study by Bernanke concluded that “monetary policy was not a primary factor in the housing
bubble”. I don't want to pretend I am any kind of behavioural expert, but isn't this the well documented ''attribution bias''by which people attribute positive outcomes to themselves,
but negative ones to others?

So here we are today, with regulators rounding on investment banks, hedge funds and tax havens, apparently in denial of the reality that the problem was not the regulations but
the regulators ! After all, heavily regulated institutions like Fannie Mae and Freddie Mac were at the epicentre of the crisis (as was AIG, whose financial services business model was the
facilitation of ''regulatory arbitrage'' around Basle capital requirements). Not that it makes any difference. The regulators are merely bowing to pressure applied by politicians whose
understanding today is as flawed as Gordon Brown' s was in the Mansion House back then.

If this sounds like a rant then I apologise it isn' t meant to be one. We are all fallible and policy making is an impossible job. But that means policy mistakes are inevitable, and I believe we are seeing one right now....

Oscar Wilde said he could resist anything but temptation. But doing something you know you shouldn' t is easier if you can convince yourself that this will be the last time you indulge, that
you won't do it again. So we convince ourselves that since we'll be strong in the future, we can still indulge today. Whether it's smoking, eating too much or going to the pub instead of
the gym, we delude ourselves into thinking that we will take the more difficult path next time.

A few years ago, two economists actually looked at the issue using gym membership data. They found that in a club in which non-members could pay a no-strings fee of $10 per visit, people preferred to pay the $70 per month for unlimited access. And since members only
attended 4.3 times a month on average, they ended up paying an average $17 per visit. The authors concluded this to be clear evidence of overconfidence about future self control.
Investors understand the affliction all too well: a stock trades at £10 and we tell ourselves that we are buyers at £8. But how many of us buy when it gets to £8? Some of us do, but most of
us don' t. Most ofus (I can' t be the only one!) convince ourselves that it's going lower still:
“I’ll buy at £7” becomes “I’ll buy at £6” and by the time it's back at £8we're “waiting for a pullback”. Each investor has their own way of circumventing this problem. But at root, such
poor decision-making is a consequence of our fundamental underestimation today of the discipline and even courage we will require in the future.

G7 ''committed'' itself to the path of further stimulus and they presented it as though it was somehow a difficult decision: ''the position for most countries is to support the economies now, and get the budget deficit down as the economy recovers.'' said the UK's Chancellor, Alistair Darling, nodding earnestly. Well, it got me thinking about how much governments need to retrench to stabilise existing debt to GDP levels. And although I consider myself fortunate enough to have forgotten most of the economics I learned at university, one lesson which was useful, or in any case has stuck with me, is of the arithmetic behind government debt sustainability.

There are lots of books containing lots of equations outlining lots of limits and theorems about the dynamics of government debt sustainability, but the basic intuition is that if I am a finance
minister mulling out how much money I should be borrowing, I want my GDP growth (and therefore my tax revenue growth) to pay the coupons on any debt I take on today. If the GDP growth rate equals that interest rate, the incremental revenue flowing into my coffers thanks to the incrementally higher level of GDP covers my coupon payments. I don' t need to borrow any more money and my debt ratios are stable. But if the interest rate is higher than GDP growth, my
incremental tax revenue won' t cover interest payments. I'll be in deficit and I'll have to issue more debt to plug the gap and my debt ratio will rise. The only way I can prevent further debt
growth is by running a primary budget surplus (i.e. a surplus excluding interest payments).

There are nuances and qualifications to this arithmetic, and limitations too, but in essence the fault line between sustainable and unsustainable debt dynamics can be summarised as:
maintaining a stable debt to GDP ratio requires governments to run a primary balance proportionate to the difference between interest rates and GDP growth.But if it is difficult to summon the political courage today, why will it be easier tomorrow?

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2010

ΑΠΕΡΓΙΑ

Να απεργήσουμε,να μην εργαστούμε,να διεκδικήσουμε...
Να κινήσουμε την μηχανή της διαμαρτυρίας, αλλά κάποτε να γυρίσουμε και τον τροχό της οικονομίας, τον ιμάντα του κέρδους, τον αγωγό της υπεραξίας...
Να διαδηλώσουμε, αλλά και να στοχαστούμε σύντροφοι..
Να σκεφτούμε το ''Δικαίωμα στην τεμπελιά'' του Λαφάργκ,το προλεταριακό μανιφέστο του πεθερού του,Μαρξ, τους αγώνες των εργατών σε όλη την γή...
Και απο Πέμπτη, να ξανακαθήσουμε στα σύγχρονα εργοστάσια παραγωγής: σε τράπεζες ,γραφεία, πολυεθνικές, δημόσιες υπηρεσίες, ωστε να εισφέρουμε τον χρόνο μας στο απρόσωπο εργοδοτικό καθεστώς, στο αντικοινωνικό και παρασιτικό κύκλωμα των τοκογλύφων της χρηματιστηριακής διεθνούς και των πολιτικών τους νταβατζήδων...
Δεν απεργώ, γιατί δεν δουλεύω σύντροφοι...
Αποσύρθηκα και δρώ απ έξω, όχι απο μέσα...

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

ΔΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση αργού θανάτου των ατομικών επιθυμιών και των συλλογικών οραμάτων. Στην μηχανική των οικονομικών συστημάτων, δεν υπάρχει ΜΙΑ Αριστερά που να μπορεί σήμερα να γυρίσει σωστά τους ιμάντες του κέρδους και να αναδιανείμει πλούτο στις μάζες.
Επειδή το εξωτερικό συστημικό άγχος της υπερπροσπάθειας μετοικεί σε μεγάλο βαθμο εντός της διχασμένης μας υποκειμενικότητας, μεγαλώνει ο ατομικός φόβος μιας αποτυχίας ή της χρεοκοπίας ψυχής και περιουσιών...
Η δομική οικονομική κρίση στηρίζεται και στην ενδοψυχική εμπλοκή, στην νευρωτική διαστολή των ατόμων, που απεικονίζεται στην δήθεν συλλογική νοημοσύνη των ΜΜΕ,ως μια κατάσταση παθητικής αποδοχής των δρώμενων(οι κοινωνίες σερβίρουν στα μέσα αυτά που τις αποχαυνώνουν. ο Μαρξ,εάν υπήρχε στην εποχή του η τηλεόραση, θα την όνομαζε-υποθέτω- μέσο παραγωγής υπερεξουσίας( κεφαλαιοκρατών και πολιτικών).
Η επικληση μιας Αριστεράς, ως ιδεολογία και κινηματική συμβολοποίηση κοινωνικής δικαιοσύνης, δεν μπορεί να αποσοβήσει δομικές ανισορροπίες διοτι μετέχει σε αυτές, είναι μέρος της δομημένης και συντεταγμένης πολιτειακής οργάνωσης των κοινωνιών. Επιτέλους, ας θυμηθούμε την μεγάλη μαρξιστική συμβολή στην α-δυνατότητα του οργανωτικού Συμβολικού θεάτρου της ανατροπής: η προτροπή για για τους προλετάριους να ενωθούν, ηταν περισσότερο σαν ευχή του γεροΚάρολου, μάλλον απωθημένη, προιόν της εσχατολογικής του προσέγγισης για την συλλογική νοημοσύνη των καταπιεσμένων ,την ασυντόνιστη δράση των ατόμων που εξεγείρονται στους αδυσώπητους νόμους της Αγοράς.
Πιθανολογώ, οτι αν ζούσε σήμερα , και ξανάγραφε το Κεφάλαιο ,ίσως να έμπαινε στον πειρασμό να αλλάξει και τον τίτλο :'' Η ΑΓΟΡΑ'')

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

Ψυχοπαθολογία του Οικονομικού.

Με τον πρόλογο αυτό θέλω να παραθέσω- ίσως σύντομα και με την μορφή βιβλίου- κάποιες λακανικές σταθερές, που φάινεται οτι διατρέχουν τον ψυχισμό των ατόμων -μελών στις σύγχρονες αγοραίες οικονομίες και να επιχειρήσω μια θεώρηση των μηχανισμών κοινωνικής οργάνωσης της Οικονομίας , μέσα απο την ψυχανάλυση των κοινωνικά δρώντων υποκειμένων.

Ξεκινώντας απο μια αυτονόητη αποδοχή της οικονομικής πραγματικότητας, οτι τα συναλλακτικά ήθη διαμορφώνουν και διαμορφώνονται απο τους ατομικούς ψυχισμούς και την επίδραση του Συμβολικού στην επιθυμητή -καταλήγουμε να ψηλαφούμε την σχεδόν ιδεατή και εξω-συμβατική με τις ηθικές νόρμες , εξατομικευμένη σχέση με το χρήμα, όπως αυτή σχετίζεται με τις λακανικές θεωρήσεις.
Π.χ την έννοια του Αλλου στην οικονομική συμπεριφορά, θα ηταν προχειρότητα να την ταυτίσουμε με την θεοποίηση της επιθυμίας για κέρδος ή συσσώρευση πλούτου, αν και πρόσφατες προσεγγίσεις του λακανικού ακαδημαικού κοινού, φαίνεται να καταλήγουν στην αναλυτική προβληματική για την ψυχική εξουσία του χρήματος.

Να επισημάνουμε την πολύ σημαντική ζιμμελιανή προσέγγιση για την Φιλοσοφία του Χρήματος( 1900)όπου σχεδόν μας εισάγει στην οικονομική πραγματικότητα ως σκηνικό πάθους και αναπαράστασης.

Η φρουδική και λακανική προσέγγιση του Οικονομικού δεν υφίσταται ξεχωριστά απο την ιδεολογική και πολιτική ψυχοπαθολογία και ανάλυση διοτι υπόρρητα εννοείται στους μηχανισμούς που διαμορφώνουν την επιθυμία του υποκειμένου.

Θα τολμήσω να διεισδύσω στην Μηχανική των Επιθυμιών ,μέσω του Ντελέζ και του Μπωντριγιάρ, κυρίως για να συσχετίσω -οσο είναι εφικτό- την εξουσιαστική δομή της επιθυμίας κέρδους με το Επιθυμητό.

Εάν σήμερα απομυθοποιήσουμε το Μεγάλο Κεφάλαιο ως δαιμονιακό και πυρηνικό κομμάτι της καπιταλιστικής πραγματικότητας -χωρίς να απορρίψουμε την μαρξιστική φιλοσοφία περί φετιχισμού χρήματος και εμπορέυματος- τότε μπορούμε να δούμε την συμβολική διάσταση της χρηματικής επιθυμίας ως παράγοντα ψυχοπαθολογίας του υποκειμένου.
Τόσο η αλτουσεριανή όσο και η φουκωική έννοια της καθυπόταξης, έξοχα προσαρμοσμένη στην σύγχρονη εκδοχή του ατομικού ψυχισμου απο την Μπάτλερ, μας θυμίζουν οτι η έγκληση του Άλλου είναι ουσιαστικά ο φορέας της αυτοαναφοράς ως ψυχικό προαπαιτούμενο εξουσιαστικής κυριαρχίας. Αν τώρα μεταβούμε σε επίπεδο ανάλυσης του συμπεριφορικού μοντέλου των ατόμων στην Οικονομία,όπου η υπερχρέωση και η υπερκατανάλωση, ως σημαινόμενα/ φαντασιακά άγχη με τις θανατερές τους σημειολογικές θέσεις στους ατομικούς ιδεοψυχαναγκαστικούς κόσμους,τότε θα αντιληφθούμε την καθυπόταξη ως προγενέστερη της νέυρωσης για ανταπόκριση στο κάλεσμα του συμβολικού μέσου κοινωνικής καταξίωσης και πλούτου, του χρήματος δηλαδή.
Κοινωνίες και άτομα,υποβάλλονται για πολύ καιρό στον τρόμο της έλλειψης ρευστότητας και στην μελλοντική αβεβαιότητα πιστωτικών ονείρων και ελπίδας, απορροφώντας τον δημοσιονομικό τρόμο που εξαπολύουν τα ΜΜΕ, και σωματοποιώντας-ατομικά και συλλογικά - τις νευρώσεις επιβίωσης που αντικαθιστούν πλέον τις νευρώσεις επιτυχίας των προηγούμενων δεκαετιών.

Χρήσιμο είναι λοιπόν να προσεγγίσουμε την ψυχοπαθολογική εκδοχή της ταξικής νεύρωσης και το σύμπτωμα πλουτισμού υπο το πρίσμα της εντεινόμενης οικονομικής ανασφάλειας, αποτυπώνοντας κάπως επικίνδυνα φυσικά, την λακανική τρισδιάστατη κατηγοριοποίηση του ψυχικού κόσμου( Συμβολικό-Πραγματικο -Φανταστικό) και διεισδύοντας στον διαστροφικό πυρήντα της επιθυμίας, με το πάντα χρήσιμο και διαχρονικό βυθόμετρο της μαρξιστικής ανάλυσης για φετιχισμό και αλλοτρίωση, όπως αυτά εμφανίζονται στους ψυχικούς κόσμους των σημερινών ανασφαλών και απο-ιδεολογικοποιημένων στην πλειοψηφία τους ατόμων.