Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

ΔΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση αργού θανάτου των ατομικών επιθυμιών και των συλλογικών οραμάτων. Στην μηχανική των οικονομικών συστημάτων, δεν υπάρχει ΜΙΑ Αριστερά που να μπορεί σήμερα να γυρίσει σωστά τους ιμάντες του κέρδους και να αναδιανείμει πλούτο στις μάζες.
Επειδή το εξωτερικό συστημικό άγχος της υπερπροσπάθειας μετοικεί σε μεγάλο βαθμο εντός της διχασμένης μας υποκειμενικότητας, μεγαλώνει ο ατομικός φόβος μιας αποτυχίας ή της χρεοκοπίας ψυχής και περιουσιών...
Η δομική οικονομική κρίση στηρίζεται και στην ενδοψυχική εμπλοκή, στην νευρωτική διαστολή των ατόμων, που απεικονίζεται στην δήθεν συλλογική νοημοσύνη των ΜΜΕ,ως μια κατάσταση παθητικής αποδοχής των δρώμενων(οι κοινωνίες σερβίρουν στα μέσα αυτά που τις αποχαυνώνουν. ο Μαρξ,εάν υπήρχε στην εποχή του η τηλεόραση, θα την όνομαζε-υποθέτω- μέσο παραγωγής υπερεξουσίας( κεφαλαιοκρατών και πολιτικών).
Η επικληση μιας Αριστεράς, ως ιδεολογία και κινηματική συμβολοποίηση κοινωνικής δικαιοσύνης, δεν μπορεί να αποσοβήσει δομικές ανισορροπίες διοτι μετέχει σε αυτές, είναι μέρος της δομημένης και συντεταγμένης πολιτειακής οργάνωσης των κοινωνιών. Επιτέλους, ας θυμηθούμε την μεγάλη μαρξιστική συμβολή στην α-δυνατότητα του οργανωτικού Συμβολικού θεάτρου της ανατροπής: η προτροπή για για τους προλετάριους να ενωθούν, ηταν περισσότερο σαν ευχή του γεροΚάρολου, μάλλον απωθημένη, προιόν της εσχατολογικής του προσέγγισης για την συλλογική νοημοσύνη των καταπιεσμένων ,την ασυντόνιστη δράση των ατόμων που εξεγείρονται στους αδυσώπητους νόμους της Αγοράς.
Πιθανολογώ, οτι αν ζούσε σήμερα , και ξανάγραφε το Κεφάλαιο ,ίσως να έμπαινε στον πειρασμό να αλλάξει και τον τίτλο :'' Η ΑΓΟΡΑ'')