Cognitariato

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

2011-11-25T04:59:00.000-08:00

Κατ οπιν επιμονής του φίλου Γιάννη Παγιασλή, παραθέτω το link με το σύνολο των άρθρων μου εντός του 2011 (http://www.elzoni.gr/search/index.asp?q=%EA%E1%F1%E1%E2%EF%EB%E9%E1%F2) Aν δεν ανοίγει εύκολα, τότε στο www.elzoni.gr και στο search ,με μικρά γράμματα,γράφετε καραβόλιας....

Tην τελευταία ομιλία μου ανάρτησε εδώ http://leftliberalantithesis.blogspot.com/ ο φίλτατος Γιάννης Παγιασλής, που απορώ πώς τρέχει ταυτόχρονα τόσα blogs !
Tον ευχαριστώ θερμά...

Οι Αγορές εχουν ονομα και διευθυνση

2011-04-05T15:51:00.000-07:00

Είναι αλήθεια πως το ʽκούρεμαʼ του χρέους γίνεται πλέον πολιτικά και οικονομικά αποδεκτό ως πιθανότητα από την Ε.Ε. με τον Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης που ετοιμάζεται να λειτουργήσει από το 2013. Αλλά κρύβεται απο όλους μια μεγάλη αλήθεια:ως κίνδυνος για τους ιδιώτες επενδυτές θα ισχύει μόνον για τις νέες εκδόσεις κρατικών ομολόγων, στην πρωτογενή αγορά των οποίων θα μπορεί να συμμετέχει και ο Μηχανισμός.

Να διευκρινιστεί κατ αρχήν οτι άλλο ο μόνιμος μηχανισμός σταθερότητας (European Stability Mechanism) απο τον σημερινό προσωρινό (European Financial Stability Mechanism) και άλλο ο μή θεσμικός αλλά πολύ ουσιαστικός μηχανισμός δημοσιονομικής επιτήρησης, που θα πετύχει την αποφυγή δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων στο μέλλον και θα ολοκληρωθεί τον Ιούνιο.

Η Ε.Ε είναι αληθεια οτι ναι μεν δηλωνει παρούσα αλλα με έναν μηχανισμό διαμεσολάβησης ανάμεσα στις χρεωμένες χώρες (που δεν μπορούν να δανειστούν από τις αγορές) και τις ίδιες τις αγορές ! (θα δανείζεται από τις αγορές όσα χρήματα χρειάζεται με όρους πιστοληπτικής αξιοπιστίας ΑΑΑ (λόγω των εγγυήσεων) και στη συνέχεια θα δανείζει τις χώρες με λίγο υψηλότερο επιτόκιο.

Πραγματικό χρήμα θα συνεισφέρουν οι 27 χώρες - μέλη μόλις 80 δισ. - και αυτά σταδιακά, εντός πενταετίας. Τα 620 δισ. θα είναι εγγυήσεις ! Ας μην ονειρευόμαστε ρευστότητα λοιπόν ,αντιθέτως να προετοιμαζόμαστε για πρόωρη εξάλειψη της επιτυχίας εξοικονόμησης 6 δις για την Ελλάδα, απο μείωση του επιτοκίου, καθώς αυτή θα υπερκαλυφθεί από την αύξηση του βασικού επιτοκίου της ΕΚΤ και των επιτοκίων της αγοράς που φέρνει η νέα διεθνής κρίση ρευστότητας και αφερεγγυότητας.

Οπως δείχνει τελευταία μελέτη των Reinhart & Rogoff (“A decade of debt”, April 2011), έχουμε εισέλθει σε μια δεκαετία όπου το ύψος των χρεών -δημοσίων και ιδιωτικών- παγκοσμίως ξεπερνά κάθε άλλη ιστορική περίοδο και δεν επιτρέπει καμία αισιοδοξία για επιστροφή σε ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης, ικανούς να δικαιολογήσουν μαζικές επενδύσεις και ομαλή αποπληρωμή και μείωση των χρεών.

Κάποιοι επιμένουν να μην κατανοούν το πόσο έντονα άλλαξε ο κόσμος τις τελευταίες εδομάδες με την γεωπολιτική κρίση που ξεκινά από τη Β. Αφρική και φθάνει στην Ιαπωνία ( ακόμα και οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. 24-25 Μαρτίου,θα βρίσκονται -για άλλη μία φορά- πίσω από τις εξελίξεις. Κάτι που έγινε πλέον κανόνας τον οποίο αντιλαμβάνονται οι αγορές και αντιδρούν αναλόγως αυξάνοντας επιτόκια και σπρεντ για τις προβληματικές οικονομίες..)

Αλλού όμως είναι το μεγάλο πρόβλημα στην παγκόσμια ισορροπία του ατέρμονου χρεόυς: οι αραβικές χώρες του Κόλπου και η Ιαπωνία καλύπτουν αγοραστικά το 25% των 4,5 τρισ. δολ. των ετήσιων εκδόσεων ομολόγων για την αναχρηματοδότηση του χρέους των ΗΠΑ. Όμως, στις μεν αραβικές οικονομίες με την αποσταθεροποίηση των απολυταρχικών καθεστώτων, και τις προσπάθειες των ΗΠΑ εκεί να αποτρέψουν κινεζική εισβολή κεφαλαίων ,ένα μεγάλο μέρος των πλεονασμάτων αυτών στρέφονται πλέον σε επενδύσεις υποδομών και δημοσίων υπηρεσιών στο εσωτερικό των χωρών του στη δε Ιαπωνία οι τεράστιες ανάγκες χρηματοδότησης (υπολογίζονται 600 δισ.) για την ανακατασκευή των κατεστραμμένων υποδομών .

Ετσι καθίσταται εξαιρετικά εξαντλήσιμη η δεξαμενή ρευστότητας για την χρηματοδότηση των αμερικανικών ελλειμμάτων και χρεών. Διότι ενώ παγκοσμίως τα κρατικά χρέη ανέρχονται σε 42 τρισ. δολ. και μαζί με αυτά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης φθάνουν τα 50 τρις. Μόνον στις ΗΠΑ, τα υφιστάμενα και δυνητικά κρατικά χρέη (λόγω χρεωκοπημένων ασφαλιστικών ταμείων και προγραμμάτων υγειονομικής περίθαλψης) υπολογίζονται σε 75 τρισ. δολ, προφανώς γι αυτό και η PIMCO νο1 παγκοσμίως fund manager, πουλάει κρατικά αμερικανικά ομόλογα εδώ και δύο μήνες...

Και αυτό σε μία περίοδο που η Κίνα (ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής σε ομόλογα ΗΠΑ) εμφανώς περιορίζει τη δική της συμμετοχή, με το πρόσχημα της συναλλαγματικής κάλυψης
των πλεονασμάτων της έναντι του κινδύνου του δολαρίου. Η δέ Μ. Βρετανία, που έχει καταντήσει μια προβληματική και ελλειμματική δημοσιονομικά χώρα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, επίσης αδυνατεί να επενδύσει σε αμερικανικούς τίτλους όπως το έκανε μέχρι τώρα. Είναι πασιφανές ότι το τεράστιο αμερικανικό χρέος μπορεί πρακτικά να χρηματοδοτηθεί μόνον εσωτερικά, με την έκδοση νέου χρήματος από τη Fed- μια νοσηρή πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης που έχει καθαρά πληθωριστικά αποτελέσματα και οδηγεί σε συνεχή εξασθένιση του δολαρίου.

Αυτή τη στιγμή, Ιαπωνία και Αμερική αντιμετωπίζουν μια τεράστια δημοσιονομική κρίση χρηματοδότησης απλώς τυπώνοντας νέο πληθωριστικό χρήμα και εντείνοντας την ανισορροπία στις νομισματικές σχέσεις και προκαλώντας αφανή εμπορικό πόλεμο.

Κάτι μας διδάσκει όμως η μακρο/κή θεωρία , για όσες οικονομίες δεν εκτυπώνουν χρήμα και οφείλουμε να το ζυγίσουμε σοβαρά : υπάρχει μία διαδικασία αύξησης του κόστους διαβίωσης (πληθωρισμός) και του κόστους του χρήματος (επιτόκια) με καταστροφικές επιπτώσεις για όσες χρεωμένες χώρες δεν έχουν τη δυνατότητα να
αυτοχρηματοδοτηθούν .

Η προτεινόμενη διαχείριση του χρέους από ΔΝΤ και Ε.Ε είναι η ακόλουθη:
-- 110 δισ. που πρέπει να αποπληρωθούν από το 2013 μέχρι το 2020, η Ελλάδα δεν θα μπορεί μάλλον να τα πληρώσει, άρα θα έχει τη δυνατότητα να τα αναχρηματοδοτήσει με νέα ομόλογα που θα αγοράζει ο μηχανισμός στήριξης.
--80 δισ. που είναι στη δευτερογενή αγορά θα επαναγοραστούν κατά ένα μέρος, μέσω ιδίων πόρων - από τα 50 δισ. δηλαδή των ιδιωτικοποιήσεων.
--τα ομόλογα στην ΕΚΤ μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο ...
μέλλον (να ανταλλαγούν δηλαδή με νέες σειρές ομολόγων που θα εκδοθούν με την εγγύηση ΑΑΑ του μηχανισμού )

Το σχέδιο λοιπόν αυτό δεν σταθμίζει τίς σημερινές ρεαλιστικές δυνατότητες των πλέον ισχυρών επενδυτών στις αγορές Ομολόγων ,δηλαδή Κινέζων, Ιαπώνων και Αράβων ...

Γι αυτό φωνάζαμε απο πέρσι, οτι αυτούς τους επενδυτές έπρεπε να τους δούμε σαν χώρα μόνοι μας, πριν εμπλακεί μαζί μας ο Μηχανισμός Στήριξης ΔΝΤ-ΕΕ και φυσικά πρίν διογκωθεί το χρέος των ΗΠΑ ή ξεσπάσουν έκτακτα γεωπολιτικά γεγονότα ( πέρυσι, δεν είχαμε ακραία φαινόμενα αβεβαιότητας, αν και υπήρχε το μέγα πρόβλημα της φούσκας κρατικών ομολόγων )

Αλλά δυστυχώς , δεν εξηγεί κάποιος στον πρωθυπουργό και στον υπουργό οικονομίας, οτι αν δεν ξέρουν να φέρουν χρήμα απο τα θεσμικά πορτοφόλια, ελληνικά και ξένα, τότε απλά δεν μας κάνουν και κακώς πληρώνονται...

Μην κτίζεις γέφυρα εκεί που δεν υπάρχει ποτάμι, λέει μια Κινέζικη Παροιμία....

Η Συστημική Αδράνεια στην Κρίση.

2011-03-23T13:47:00.001-07:00

Μας καλούν πολλές φωνές να απεργήσουμε,να μην εργαστούμε,να διεκδικήσουμε, να κινήσουμε την μηχανή της διαμαρτυρίας...Σύμφωνοι!
Αλλά δεν πρέπει όμως κάποτε να γυρίσουμε και τον τροχό της οικονομίας, τον ιμάντα του κέρδους, τον αγωγό της υπεραξίας που χωρίς αυτόν δεν αναδιανέμεται ο πλούτος ;

Μας καλούν να διαδηλώσουμε, αλλά και να στοχαστούμε. θα πρόσθετα να μελετήσουμε και το ''Δικαίωμα στην τεμπελιά'' του Λαφάργκ,αλλά και τα προλεταριακά μανιφέστα του ...πεθερού του (Μαρξ) καθώς και τους αγώνες των εργατών σε όλη την γή.
Και μετά ; Θα...ξανακαθήσουμε στα σύγχρονα εργοστάσια παραγωγής: σε τράπεζες ,γραφεία, πολυεθνικές, δημόσιες υπηρεσίες, ωστε να εισφέρουμε τον χρόνο μας στο απρόσωπο εργοδοτικό καθεστώς, στο αντικοινωνικό και παρασιτικό κύκλωμα των τοκογλύφων της χρηματιστηριακής διεθνούς και των ντόπιων πολιτικών τους νταβατζήδων...

Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση σύγχυσης μεταξύ
-της ελευθερίας επιλογής του Ατόμου να δρά εντος Αγοράς και της Κοινωνίας , και
- της ...συμμετοχής του σε αυτές !

Και ενώ συνεχίζεται το σπιράλ αργού θανάτου των ατομικών επιθυμιών και των συλλογικών οραμάτων,όλοι παραβλέπουν οτι στην μηχανική των οικονομικών συστημάτων, δεν υπάρχει μια ...αριστερή (!) π.χ. θεωρία/ιδεολογία που να μπορεί σήμερα να γυρίσει σωστά τους ιμάντες του κέρδους και να αναδιανείμει πλούτο στις μάζες.
Τον ρόλο αυτό , αναλαμβάνουν τα.... δελτία των 8:00 ,με τα οποία το εξωτερικό συστημικό καθημερινό άγχος της υπερπροσπάθειας μετοικεί σε μεγάλο βαθμο εντός της δικής μας, διχασμένης υποκειμενικότητας, μεγαλώνοντας τον ατομικό φόβο μιας αποτυχίας ή της χρεοκοπίας ψυχής και περιουσιών...
Η δομική οικονομική κρίση που ζουν πολλές κοινωνίες ,αλλά κυρίως η νεοελληνική, στηρίζεται με αυτό τον τρόπο και στην ενδοψυχική εμπλοκή,χαρακτηριστική της δήθεν συλλογικής νοημοσύνης των ΜΜΕ.

Μια κατάσταση παθητικής αποδοχής των δρώμενων, οπότε και οι κοινωνίες...σερβίρουν στα μέσα αυτά που τις αποχαυνώνουν !

Η επικληση λοιπόν απο ακραίες φωνές για δηθεν κινηματική συμβολοποίηση της αγνάκτησης, δεν μπορεί να αποσοβήσει δομικές ανισορροπίες :
ολοι μας , μετέχουμε έμμεσα ή αμεσα -σε αυτές τις ανισορροπίες ,ασχετα αν δεν ισχύει η ηλίθια κατα Πάγκαλο λογική οτι όλοι μαζί τα φαγαμα...

Ακόμα και αν ανατρέξουμε στην μαρξιστική θεωρία, θα δούμε την α-δυνατότητα του οργανωτικού Συμβολικού θεάτρου της ανατροπής: η προτροπή για τους προλετάριους να ενωθούν, ηταν περισσότερο σαν...ευχή του γεροΚάρολου, μάλλον απωθημένη, προιόν της εσχατολογικής του προσέγγισης για την συλλογική νοημοσύνη των καταπιεσμένων και την ασυντόνιστη δράση των ατόμων που εξεγείρονται στους δηθεν αδυσώπητους νόμους της Αγοράς.

Πιθανολογώ, οτι αν ζούσε σήμερα ο Μαρξ,παρά την ουτοπική του θεώρηση τη οποία ξεπέρασε η ίδια η Ιστορία, αν ξανάγραφε το Κεφάλαιο ,ίσως να έμπαινε στον πειρασμό να αλλάξει και τον τίτλο , βαζοντας τον τίτλο : η Αγορά....

Η Συστημική Αδράνεια στην Κρίση.

2011-03-22T11:28:00.000-07:00

Μας καλούν πολλές φωνές - όλους μας- να απεργήσουμε,να μην εργαστούμε,να διεκδικήσουμε, να κινήσουμε την μηχανή της διαμαρτυρίας...Σύμφωνοι!
Αλλά δεν πρέπει όμως κάποτε να γυρίσουμε και τον τροχό της οικονομίας, τον ιμάντα του κέρδους, τον αγωγό της υπεραξίας που χωρίς αυτόν δεν αναδιανέμεται ο πλούτος ;

Μας καλούν να διαδηλώσουμε, αλλά και να στοχαστούμε. θα πρόσθετα να μελετήσουμε και το ''Δικαίωμα στην τεμπελιά'' του Λαφάργκ,αλλά και τα προλεταριακά μανιφέστα του ...πεθερού του (Μαρξ) καθώς και τους αγώνες των εργατών σε όλη την γή.
Και μετά ; Θα...ξανακαθήσουμε στα σύγχρονα εργοστάσια παραγωγής: σε τράπεζες ,γραφεία, πολυεθνικές, δημόσιες υπηρεσίες, ωστε να εισφέρουμε τον χρόνο μας στο απρόσωπο εργοδοτικό καθεστώς, στο αντικοινωνικό και παρασιτικό κύκλωμα των τοκογλύφων της χρηματιστηριακής διεθνούς και των ντόπιων πολιτικών τους νταβατζήδων...

Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση σύγχυσης της ελευθερίας επιλογής του Ατόμου να δρά εντος Αγοράς και Κοινωνίας , και της ...συμμετοχής του σε αυτές !
Και ενώ συνεχίζεται το σπιράλ αργού θανάτου των ατομικών επιθυμιών και των συλλογικών οραμάτων,όλοι παραβλέπουν οτι στην μηχανική των οικονομικών συστημάτων, δεν υπάρχει μια ...αριστερή (!) π.χ. θεωρία/ιδεολογία που να μπορεί σήμερα να γυρίσει σωστά τους ιμάντες του κέρδους και να αναδιανείμει πλούτο στις μάζες.
Στα δελτία των 8:00 ,νιώθουμε ότι το εξωτερικό συστημικό καθημερινό άγχος της υπερπροσπάθειας μετοικεί σε μεγάλο βαθμο εντός της δικής μας, διχασμένης υποκειμενικότητας, μεγαλώνοντας τον ατομικό φόβο μιας αποτυχίας ή της χρεοκοπίας ψυχής και περιουσιών...
Η δομική οικονομική κρίση που ζουν πολλές κοινωνίες ,αλλά κυρίως η νεοελληνική,
στηρίζεται και στην ενδοψυχική εμπλοκή,χαρακτηριστική της δήθεν συλλογικής
νοημοσύνης των ΜΜΕ.

Μια κατάσταση παθητικής αποδοχής των δρώμενων, οπότε και οι κοινωνίες...σερβίρουν στα μέσα αυτά που τις αποχαυνώνουν !

Η επικληση λοιπόν απο ακραίες φωνές για κινηματική συμβολοποίηση της
κοινωνικής δικαιοσύνης, δεν μπορεί να αποσοβήσει δομικές ανισορροπίες .
Όλοι μας , μετέχουμε σε αυτές τις ανισορροπίες που είναι μέρος της δομημένης και συντεταγμένης πολιτειακής οργάνωσης των ελέυθερων κοινωνιών.

Επιτέλους, ας θυμηθούμε την μεγάλη μαρξιστική συμβολή στην α-δυνατότητα του οργανωτικού Συμβολικού θεάτρου της ανατροπής: η προτροπή για τους προλετάριους να ενωθούν, ηταν περισσότερο σαν...ευχή του γεροΚάρολου, μάλλον απωθημένη, προιόν της εσχατολογικής του προσέγγισης για την συλλογική νοημοσύνη των καταπιεσμένων ,την ασυντόνιστη δράση των ατόμων που εξεγείρονται στους αδυσώπητους νόμους της Αγοράς.

Πιθανολογώ, οτι αν ζούσε σήμερα ο Μαρξ,παρά την ουτοπική του θεώρηση τη οποία ξεπέ
ρασε η ίδια η Ιστορία, αν ξανάγραφε το Κεφάλαιο ,ίσως να έμπαινε στον πειρασμό να αλλάξει και τον τίτλο , βαζοντας τον τίτλο : η Αγορά....

Η Ευρωπη είναι εδω...

2011-03-13T10:28:00.001-07:00

Οι σημερινές εξελίξεις στις Βρυξέλλες, με την ανάσα της επιμήκυνσης αποπληρωμής και την μείωση του κόστους δανεισμού, δεν είναι μια μεγάλη ''νικη'' ,αλλά σίγουρα είναι μια στρατηγικής σημασίας εξελιξη για να αποφύγουμε τις οδυνηρές συνέπειες μιας έσχατης λύσης στο οικονομικό μας αδιέξοδο σαν χώρα.

Στις 23/1 /2011 σε άρθρο μου στο www.moneygate.gr (Aυτοεκπληρούμενες Προφητείες) ,που αναδημοσιέυτηκε απο πολλά ειδησεογραφικα sites είχα επισημάνει μεταξύ άλλων ότι

''.....η βιωσιμότητα ή μη του ελληνικού χρέους , δεν στηρίζεται σε απλά μαθηματικά, αλλά σε μια σύνθεση οικονομετρικών προβλέψεων και αλγοριθμικής μηχανικής .Ειδικα στην περίπτωση της Ελλάδας περιλαμβάνει και την παράμετρο της ευρωπαικής πραγματικότητας( κοινό νόμισμα, αρχή αλληλεγγύης, domino effect κ.α) ''

Επίσης στο www.elzoni.gr έγραφα,3/2/2011 (Το πιο πιθανό σενάριο )

''Ενόψει της Συνόδου Κορυφης, αυτό που είναι πιθανότερο να συμβεί, είναι ότι η ΕΕ θα επιμηκύνει το χρόνο αποπληρωμής των 110 δις. ευρώ και στη συνέχεια θα θέσει το θέμα της επιμήκυνσης για το υπόλοιπο χρέος . Είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα γία κάτι τέτοιο , παρά το ενδεχόμενο να συμβεί έστω και βελούδινο «κούρεμα». Δεν είναι «ορθολογικό» να γίνει επαναγορά χρέους από την ελληνική κυβέρνηση στις σημερινές τρέχουσες αξίες ( -25-30%) με ενέχυρο την έκδοση ΑΑΑ ομολόγων από την ΕΚΤ.''

Τό ιδιο υποστηρίξα στις τρείς διαλέξεις μου (23/3/ 2010, 1/1/22010, 10/3/ 2011)
στο Institute of Diplomacy and Global Affairs, του Αmerical College of Greece. Ειδικά τον Δεκέμβριο του 2010 είχα επισημάνει.

''' Οι αποκρατικοποιήσεις οτι είναι το κλειδί για να μην χρεοκοπήσουμε .Μια ανάσα επιμήκυνσης, δεν θα είναι απλά προσωρινή λυση ,και επιμένω : παρα την ανικανοτητα εισπραξης εσοδων και την υφεση λογω κυριως Μνημονίου, ούτε κούρεμα, ούτε ευρωομολογο θελουν στην Ε.Ε,ουτε και σχέδιο επαναγοράς με χαμηλότοκα δάνεια επεξεργαζονται M.ια ηπια ανδιαρθρωση μπορεί να συμβει ,αλλά πλεον με λίγες πλεον πιθανότητες και μετά τις γερμανικές εκλογές... '

Επέμενα και δημοσίευα ,ότι το ελληνικό χρεός, και να μην ηταν βιώσιμο , θα το κανουν... βιώσιμο ! Και θα μας βγαλουν στις αγορες , το αργότερο μεσα του 2012...

Δεν ειμαι απλα ο .... αισιόδοξος οικονομολόγος, ούτε φυσικά ο φιλο- κυβερνητικός supporter ! Όμως όποιος ασχολείται με τις αγορές χρέους ,δεν θα πρέπει να συγχέει τα απλά μαθηματικά με την συνθετη λογική της θεωρίας παιγνίων σε πολιτικο/οικονομικά διακυβεύματα . Το default μιας χωρας του ευρώ το 2011, θα γεννουσε συστημικό ρίσκο στα alpha metrics(συστήματα διαείρισης αποδόσεων ) κυρίως στα euro/dollar ratios( δείκτες ευρω/δολαρρίου) και όχι τόσο αναστάτση στις αγορές ομολόγων. Κοινώς, θα σήμαινε την έναρξη μιας πιθανής ανισορροπίας νομισματικής κυκλοφορίας,αφού θα ήταν βαρύ πλήγμα για το ευρώ ,χωρίς για αυτό να είχε κάνει κα΄τι η εμποριή πολιτική των ΗΠΑ ή της Κίνας. Δηλαδή θα επρόκειτο για ενδογενή αστάθεια..

Και όπως είχα επισημάνει και παλιότερα ( www.elzoni.gr 3/2/2011

'''Το θέμα βρίσκεται στα «μαύρα κουτιά» των hedge funds, και στο πόσο «χρέος» δικό μας παίζουν στις αγορές, δηλαδή πώς αποτιμούν και μοχλεύουν διαφορετικά τα ομόλογα μας, από τους συντηρητικούς θεσμικούς (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία), που έστω και αργότερα τουλάχιστον θα πάρουν σίγουρα τα λεφτά τους, αφού θα έχουν τώρα υψηλότερη εγγύηση. Τα hedge funds δεν έχουν όφελός να αλλάξουν αυτή την στιγμή τα ελληνικά ομόλογα διότι θα αποκτήσουν αυτόματα χρονική επιμήκυνση στις προσδοκώμενες αποδόσεις και δεν θα μπορούν να στοιχηματίζουν, αντισταθμίζοντας στην δευτερογενή αγορά!''

Αναγκάζομαι να ξανατονίζω τις απόψεις αυτές, διότι όταν απο καιρό τώρα η Μερκελ μιλούσε για ένα σχέδιο ωστε να επομιστούν και οι ιδιώτες επενδυτές -τράπεζες/θεσμικοι- το βαρος μιας κάποιας ελεγχομενης πτώχευσης,δεν το έλεγε έτσι τυχαία. Είχε σταθμίσει τα οφέλη τόσο για το τραπεζικό της σύστημα όσο και για την ευρύτερη εμπορική της πολιτική , και δεν στράφηκε τυχαία τοτε κατά των κερδοσκόπικών επενδυτικών τραπεζών στις ΗΠΑ και των hedge funds...

Όσο για τη λυση του ευρωομολογου, που ούτε καν συζητήθηκε, σας παραπέμπω στο άρθρο μου στο www.moneygate.gr και www.elzoni.gr ,με τίτλο ''Γιατί δεν πρέπει να τυπωθεί νέο χρήμα στην ευρωζώνη '' όπου το σχεδόν το μηδένιζα ώς ενδεχόμενο,πρός το παρόν..

Η νέα αρχιτεκτονική στην Ευρωζώνη ωφελεί την Ελλάδα αφού επιβάλλει μακροπρόθεσμη πειθαρχία χωρίς βραχυχρόνιους περιορισμούς σε σχέση με τους ήδη υπάρχοντες στο Μνημόνιο. Και φυσικά δεν είναι τυχαία η μετονομασία του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας σε Σύμφωνο του Ευρώ.

Η Ευρώπη είναι εδώ , αυτό φαίνεται να ισχύει πλεόν για τις παγκόσμιες αγορές.Μένει να εκμεταλλευτούμε την νέα ευκαιρία που μας δίνει να ζήσουμε κάτω απο την ομπρέλα της, και οχι να κατασκευάζουμε ηλίθια και επικίνδυνα σενάρια περί πτώχευσης και δραχμής...
Δεν σωθηκαμε, αλλά προσωρινα θα κολυμπάμε ακόμη με το κεφάλι έξω απο το νερό. Αρκεί να μην το ξαναβουτήξουμε μέσα στην θάλασσα της ανικανότητας διαχείρισης και θάρρους για τομές.

Ο Xάρτινος πόλεμος των Αγορών : η διπλωματία της ‘νομισματικής υποτίμησης’

2011-03-02T14:14:00.000-08:00

Eίναι πλέον εμφανές ότι εδώ και δεκαετίες διεξάγεται ένας παγκόσμιος εμπορικός πόλεμος που αφορά την “κατάκτηση” ή την “διατήρηση” αγορών. Αυτός ο πόλεμος διεξάγεται καθολικά, όχι δηλαδή επιχείρηση εναντίον επιχείρησης, αλλά κρατικές συμμαχίες εναντίον άλλων συμμαχιών,μέσω της ανταγωνιστικής υποτίμησης των νομισμάτων.

Παράλληλα, σε ένα διαφορετικό επίπεδο, διεξάγεται μια επιχείρηση διαμόρφωσης ή και ενίσχυσης των “εθνικών χαρακτηριστικών ” των μεγάλων δυνάμεων.

Eνδιάμεσα στα δύο προηγούμενα , βρίσκεται η νέα μέθοδος της…. κρατικοποίησης των χρεών, με διφορούμενες συνέπειες : ναι μεν εδραιώνει ισχυρά τον ρόλο των ως παιχτών του παγκόσμιου “εμπορικού” πολέμου, αλλά παράλληλα ενισχύει επιδεικτικά τον ρόλο των κρατών ως διαχειριστών της οικονομικής ελευθερίας των αγορών .

Την 1η του Oκτώβρη 2010 , όταν τέθηκε προς ψήφιση ο νόμος στις ΗΠΑ Currency Reform for Fair Trade Act ( “Nόμος για την νομισματική μεταρρύθμιση υπέρ του Δίκαιου Eμπορίου”) η ατμόσφαιρα μεταξύ των μελών του Κογκρέσο , θα πρέπει να ήταν ελάχιστα πιο “ήπια” σε σχέση με εκείνη την συνεδρίαση όπου ο Mπους ανακοίνωσε τον “παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”, μετά την 9η Σεπτέμβρη 2001.Χαρακτηριστικά παραθέτουμε δηλώσεις εκείνης τηε συνεδρίασης:

“Tο διεθνές εμπόριο είναι μια δύσκολη, φονική [cutthroat =για μαχαιροβγάλτες...] δουλειά. Kαι κάθε φορά που εμείς απλά μιλάμε, η απέναντι μεριά δρα. Kαι κάθε φορά που αυτοί δρουν, ένας Aμερικάνος χάνει τη δουλειά του”

Xavier Becerra, δημοκρατικός γερουσιαστής, Kαλιφόρνια.

“Θα χάσουμε την θέση μας σαν παγκόσμιοι ηγέτες του χρόνου, όταν η Kίνα θα μας ξεπεράσει και θα γίνει ο μεγαλύτερος βιομηχανικός κατασκευαστής στον κόσμο. Kαι το πρόβλημα είναι ότι η Kίνα ποτέ δεν αποδέχτηκε στ’ αλήθεια τους βασικούς κανόνες του δίκαιου εμπορίου”

Timothy Murphy, ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής , Πενσυλβάνια.

Ενώ λοιπόν κάποτε στις ΗΠΑ νοιαζότανε οι επιτελείς του Πενταγώνου για το πόσα και ποιά αεροπλανοφόρα θα παραταχθούν στην Kίτρινη Θάλασσα , σήμερα οι επικεφαλείς του οικονομικού επιτελείου του Προέδρου προσπαθούν να μάθουν τις μεθόδους του Πεκίνο ώστε να δηλώσουν αν κάνει ή όχι ….“δίκαιο εμπόριο” .

Για πολλά χρόνια η Κίνα ήταν το “παγκόσμιο εργοστάσιο” που βόλευε ΗΠΑ και Ευρώπη, και φυσικά το Πεκίνο συσσώρευε τεράστια πλεονάσματα στο εμπορικό ισοζύγιο, σε σκληρό νόμισμα: δολάριο και ευρώ. Αυτά τα πλεονάσματα τα δάνειζε - τεράστια ποσά δολαρίων -στο αμερικανικό κράτος, μέσω αγοράς κρατικών ομολόγων. Έτσι, η Oυάσιγκτον ήταν ήσυχη και… ευχαριστημένη, αφού μπορούσε να κάνει “εξαγωγή των χρεών της” διατηρώντας το νόμισμά της σχετικά “σκληρό”, στη θέση του παγκόσμιου αποθέματος.

Όμως, μετά την εκκίνηση της χρηματοπιστωτικής κρίσης το φθινόπωρο του 2008, το πραγματικό μέτρο της αξίας του αμερικανικού δολαρίου δεν είναι πλέον η…. ευκολία με την οποία δανείζεται η Oυάσιγκτον και φυσικά δεν είναι απόλυτο ότι μόνο ή κυρίως το Πεκίνο “χειραγωγεί” την διεθνή ισοτιμία του νομίσματός του.
Όταν η Fed τυπώνει δολάρια εδώ και δύο χρόνια και με το μεγαλύτερο μέρος αυτών των ποσών να μην “πέφτουν στην αγορά” αλλά να μένουν και να…. παλινδρομούν μεταξύ μεγάλων αμερικανικών τραπεζών και κράτους( γλυτώνοντας έτσι έναν αστρονομικό πληθωρισμό ,τουλάχιστον ως τώρα), εύκολα κατανοούμε ότι αυτό συνεπάγεται την υποτίμηση αυτού του νομίσματος. Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στο ότι τα δανεικά του αμερικανικού κράτους, είτε απ’ την Fed είτε από τρίτους, έχουν ξεφύγει σε τέτοια ύψη ώστε πυκνώνουν οι αμφιβολίες αν και πότε το αμερικανικό δημόσιο θα ξεχρεώσει.
Από το 2002 το δολάριο έχει υποτιμηθεί πάνω από 30% σε σχέση με το ευρώ. Yποτίθεται ότι αυτή η υποτίμηση θα βοηθούσε τις αμερικανικές εξαγωγές. Ποιό είναι το πραγματικό αποτέλεσμα; Σήμερα οι ΗΠΑ έχουν εμπορικά ελλείμματα με τουλάχιστον 90 κράτη!( με την Κίνα το μεγαλύτερο φυσικά ) Kι αυτό δεν είναι σίγουρα εκείνο που χρειάζεται ένα κράτος που πρέπει κάποτε ν’ αρχίσει να ξεχρεώνει!

Ένα διαρκώς αυξανόμενο πλήθος κρατών για να προστατέψουν όσο μπορούν τις εξαγωγικές τους επιχειρήσεις (και, ως ένα βαθμό, να μειώσουν τις εισαγωγές τους προστατεύοντας τις όποιες επιχειρήσεις εσωτερικής αγοράς διαθέτουν) υποτιμούν με διάφορα …κόλπα τα νομίσματά τους, τα τελευταία 2 χρόνια Ελβετία, Ιαπωνία, Ταϊβάν, Ν. Κορέα, Βιετνάμ, Ταϋλάνδη, Αυστραλία, Βραζιλία και - φυσικά – η Ευρωζώνη.
Πρόκειται για μια διαρκή ανισορροπία, για την οποία το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς είναι να…. γενικευτεί ! Από την στιγμή που δεν υπάρχει ούτε ένα κοινά αποδεκτό μέτρο της “αξίας” των νομισμάτων (και άρα της μεταξύ τους “δίκαιης” συναλλαγματικής ισοτιμίας) - αυτόν τον ρόλο έπαιζε στο παρελθόν είτε ο “κανόνας του χρυσού” είτε, μετά το 1945, η σταθερή πρόσδεση του δολαρίου στον χρυσό κάθε νόμισμα μπορεί να πέσει μόνο σε σχέση με άλλα, που αντίστοιχα ανεβαίνουν. Και τότε επεμβαίνουν οι κεντρικές τράπεζες για να τα ξαναρίξουν (είτε τυπώνοντας νέες ποσότητες χρήματος, είτε ρίχνοντας τα επιτόκια ,είτε με άλλους τρόπους από τις ομολογιακές αγορές) .
Σ’ αυτό το συνεχές παίγνιο των νομισματικών μεταπτώσεων και παλινδρομήσεων δεν υπάρχει μόνιμη έξοδος προς τις αγορές για το κάθε κράτος: στην πράξη κερδίζει εκείνο το κράτος που διαθέτει την φτηνότερη εργασία - ή την φανερά καλύτερη ποιότητα. H απειλή της Κίνας ανήκει στην πρώτη περίπτωση - αλλά δεν είναι μόνον αυτή.
Η σημερινή επεκτατική εμπορική πολιτική της Κίνας στηρίζεται στην υπόθεση ότι το δολάριο δεν θα είναι για καιρό ένα αξιόπιστο διεθνές νόμισμα (ή θέλοντας να συμβάλει στο να πάψει να είναι τέτοιο). Οπότε , το Πεκίνο κλείνει διακρατικές εμπορικές συμφωνίες για συναλλαγές σε άλλα νομίσματα (Ρωσία, Βραζιλία, Τουρκία ) κάτι που σημαίνει ότι εάν το δολάριο παραμεριστεί από τις διεθνείς συναλλαγές τότε θα αρχίσει να υποτιμάται πιο δυναμικά. Το ερώτημα είναι αν ένα καθοδικό σπιράλ απαξίωσης του, οδηγήσει την Fed αναγκαστικά να αγοράζει νομίσματα ανταγωνιστών της για να συναλλάσσεται διεθνώς !
Αυτό πρόσκαιρα μπορεί να έχει μια κάποια ευνοϊκή συνέπεια στην πραγματική αξία του αμερικανικού χρέους, όμως σίγουρα περιορίζει την ισχυρή οικονομική ηγεμονία της ΗΠΑ.
Λόγους να ανησυχεί από μια τέτοια εξέλιξη , έχει και η Ιαπωνία πού επεκτείνει τις εμπορικές / οικονομικές σχέσεις του με το ασιατικό μπλοκ των γειτονικών του κρατών( μια άτυπη “Ένωση των κρατών της νοτιοανατολικής Ασίας” που ξεκίνησε το 1967 απ’ την Ινδονησία, την Μαλαισία, τις Φιλιππίνες, την Σιγκαπούρη και την Ταϋλάνδη, περιλαμβάνει σήμερα (επιπλέον των προηγούμενων) και το Μπρουνέι, την Καμπότζη, το Λάος και το Βιετνάμ). Πρόκειται για μια οικονομική συνεργασία κρατών που έχουν συνολικό πληθυσμό 580 εκατομμυρίων ψυχών, και συνολικό ΑΕΠ 1,8 τρισ. δολάρια.
Η Κίνα έχει εγκαινιάσει σχέσεις “ελεύθερου εμπορίου” (κάτι σαν την ευρωπαϊκή κοινή αγορά πριν την εξέλιξή της σε ευρωπαϊκή ένωση) με αυτό το μπλοκ κρατών και έχει αρχίσει να “απελευθερώνει” απ’ τα μέσα του 2009 την χρήση του γουάν , κάνοντας το ουσιαστικά σε νόμισμα διεθνών συναλλαγών . Τότε, καλοκαίρι του 2008, 5 κινεζικές επαρχίες με εξαγωγικές δραστηριότητες, και ανάμεσά τους η Shanghai και το Guangzhou, πήραν την άδεια της κεντρικής κυβέρνησης να κάνουν συναλλαγές διεθνώς με το γουάν.
Ένα χρόνο μετά αυτό το “πιλοτικό πρόγραμμα” διεθνοποίησης του γουάν επεκτάθηκε ώστε να περιλαμβάνει 16 επαρχίες. Οι προοπτικές αυτής της “ελεγχόμενης” εξόδου του γουάν - και η αντί-δολλαριακή λειτουργία της ,αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής. Mε δυο λόγια το Πεκίνο δεν κατεβαίνει μόνο του στην διεθνή αρένα του “νομισματικού πολέμου’’ αλλά σαν ηγέτης ενός μπλοκ αναπτυσσομένων κρατών.

Η Αξία του Πετρελαίου και η… Τιμή του Μαυρου Χρυσού

2011-03-02T14:13:00.000-08:00

Mε αφορμή την αναστάτωση στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου από τις γεωπολιτικές εξελίξεις σε Αίγυπτο, Λιβύη θα ήταν καλό να ανατρέξουμε σε μοτίβα ανάλυσης και πρόβλεψης που σχετίζονται με τέτοιου είδους εξωγενείς παράγοντες.
Να κατανοήσουμε κατ αρχήν τον βασικό μηχανισμό ανέλιξης των τιμών πετρελαίου, όπως αυτός συσχετίζεται και αλληλεπιδρά με τα κέρδη των πετρελαικών εταιρειών οι οποίες και είναι οι άμεσα εμπλεκόμενες στις επικίνδυνες ενεργειακές ζώνες της Μεσογείου και της Ερυθράς.
Η μεγάλη αλήθεια είναι- ιστορικά διαπιστωμένη- ότι κάθε κορύφωση στην τιμή του ενεργειακού ‘αγαθού’ που λέγεται πετρέλαιο, συνοδεύεται από εξίσου μεγάλη υποτίμηση του ‘αγαθού’ σταθερότητα. Στον 21ο αιώνα μοιάζει σαν η ανατίμηση (οικονομική και πολιτική) του πετρελαίου να έχει «ξεφύγει από κάθε λογική». Yπάρχει λογική - που μάλιστα απλώνεται και σε άλλα βασικά εμπορεύματα,πέραν του πετρελαίου, αλλά αξίει να ψάξουμε βαθύτερα και να γυρίσουμε λίγο πίσω.
Στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων της Nέας Yόρκης (New York Mercantile Exhange, NYMEX) γίνονται αγοραπωλησίες τεράστιων ποσοτήτων διαφόρων βασικών εμπορευμάτων, όπως το βούτυρο, η ζάχαρη, το στάρι ή οι πατάτες, το πετρέλαιο, διαμορφώνοντας τις διεθνείς τιμές. Όλα τα εμπορεύματα των οποίων οι τιμές είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο NYMEX είναι βασικά: χρησιμοποιούνται για την παραγωγή άλλων αγαθών. Aπ’ τα τέλη της δεκαετίας του ‘70 στο NYMEX κλείνονται, και άρα είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης, συμβόλαια εμπορίου ακατέργαστου (crude) πετρελαίου, σε προθεσμιακή βάση (συμφωνίες μελλοντικής παράδοσης) .Συνεπώς οι τιμές που κλείνονται (και ανακοινώνονται αυθημερόν) είναι οι τιμές που θα πληρωθούν σε 1 ή 2 μήνες και διαμορφώνονται απ’ τα εξωγενή δεδομένα, όπως π.χ η επανάσταση στην πετρελαιοπαραγωγο Λιβύη για την τιμή του πετρελαίου ή ένας βαρύς χειμώνας ,μια κακή χρονιά,για το ρωσικό στάρι, (μείζονες διαταραχές στην προσφορά δηλαδή) .

Η πιο γνστή ιστορικά περίοδος ξεκίνησε όταν το 1973(πετρελαικό σοκ) όταν τα κράτη μέλη του OΠEK αποφάσισαν διακοπή (εμπάργκο) στις πωλήσεις πετρελαίου προς τα κράτη της Δύσης, σαν απάντηση στην φιλοϊσραηλινή στάση των τελευταίων.
Επίσης, το 1979 εξαιτίας της επανάστασης στο Ιράν, το 1980 όταν το Ιράκ επιτέθηκε στο Ιράν ξεκινώντας έναν 7ετή πόλεμο στην καρδιά των μεσανατολικών κοιτασμάτων πετρλαίου και φυσικά το 1990, όταν το Ιράκ εισέβαλε στο Κουβέιτ και ξεκινησε η επέμαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους( Πόλεμος του Κόλπου)
H μεγάλη αλλαγή όμως σε επίπεδο διαμόρφσης των τιμών, έγινε στα τέλη της δεκαετίας του ‘90. Tότε, τα αμερικανικά συνταξιοδοτικά ταμεία, που είναι και λειτουργούν με «ιδιωτικο-οικονομικά» κριτήρια αποδοσης και διαχειρίζονταν τεράστια ποσά στα αποθεματικά τους, πείστηκαν να ρίξουν μεγάλο μέρος των ρευστών τους διαθεσίμν στην προθεσμιακή αγορά δευτερογενών (παράγωγων) χρηματιστηριακών προϊόντων και φυσικά στην προθεσμιακή αγορά πετρελαίου.
Mεγάλες τράπεζες, μεγάλοι χρηματιστιριακοί οίκοι, κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου( hedge funds) άρχισαν στους ισολογισμούς να εμφανίζουν μεγάλα κέρδη από τη ‘αειροστικού λογισμού ‘ αγοραπωλησία κάποιων μακρινών (και…. ξεχασμένων) βαρελιών πετρελαίου.

Έτσι , αυτοί οι μεγάλοι πάιχτες στην αγορά άρχισαν να δημιουργούνν ……εικονικά, λογιστικά αποθέματα πετρελαίου, σαν να ήταν πετρελαϊκές εταιρείες(!) παρκάροντας απλά κάποια συμβόλαια ή «σύνθετα πετρελαϊκά προϊόντα» στους ισολογισμούς τους ! Eνώ τα τελευταία 5 χρόνια η αύξηση της πραγματικής (υλικής) ζήτησης για πετρέλαιο ήταν του μεγέθους 1,9% κατά μέσο όρο ανά έτος, ο όγκος του εμπορίου πετρελαίου (μέσω των προθεσμιακών πωλήσεών του) αυξήθηκε κατά 300% ! ( στοιχεία ΝΥΜΕΧ 2010)

Tελικά σήμερα, ενώ η παγκόσμια κατανάλωση είναι 86 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, η ποσότητα για την οποία γίνονται συνλλαγές στο NYMEX είναι 17 πλάσια! H διαφορά δηλαδή ανάμεσα στην πραγματική και στην εικονική / λογιστική ποσότητα, αφορά το ποντάρισμα για τις μελλοντικές τιμές του προιόντος πετρέλαιο
H εικονική υπερτίμηση της υπεραξίας (που ΔEN μπορεί να «πραγματοποιηθεί» με υλικό τρόπο στην καθ’ εαυτό αγορά πετρελαίου) γίνεται μέσα απ’ την εικονική «πραγματοποίηση» της σε μια αγορά «φανταστικών» παραδόσεων /παραλαβών .
Ας είμαστε λοιπόν κάπως ρεαλιστικοί όταν εντάσσουμε ις γεωπολιτικές παραμέτρους στην ανάλυση για την άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Γεγονότα όπως : πιθανή κατάληψη των καναλιών στο Σουέζ, μια ρουκέτα απ’ τη λωρίδα της Γάζας, μια συμπλοκή για κατάληψη αγωγών στην Νιγηρία ή στην Ρωσία από Τσετσένους ακόμη και κάποιες επικίνδυνες δηλώσεις του Aχμαντινετζάντ, είναι πλεόν …φυσιολογικές μεταβλητές ! Άλλωστε, όπως έγραψε πρόσφατα και ένα αγγλικό περιοδικό ΄΄…στην Παλαιστίνη γίνεται πόλεμος που επηρεάζει τη Μέση Ανατολή εδώ και 60 χρόνια και οι αντάρτες στη Νιγηρία παλεύουν εναντίον των πετρελαϊκών εταιρειών για δεκαετίες. Απ’ ότι φαίνεται η κίνα θα συνεχίσει για καιρό να χρησιμοποιεί πετρέλαιο και η Ρωσία να έει πρόβλημα με τους αγωγούς και τις στρόφιγγες λόγω Ουκρανίας,Τσετσενίας’’

Λόγω της κατάρρευσης της αγοράς ‘τιτλοποίησης δανείων’ στην αγορά ακινήτων στις ΗΠΑ, όλοι οι μεγάλοι παίκτες των αγορών μετακινούμενοι στην αγορά πρώτων υλών, προσπαθούν να διορθώσουν… ζημιές. Kι αυτή η αγορά δεν αφορά μόνο το πετρέλαιο πλέον, αλλά και τις πρώτες ύλες της βιομηχανίας βασικών ειδών διατροφής. Oι διεθνείς τιμές του σταριού για παράδειγμα, σκαρφαλώνουν σαν τις τιμές του …χρυσού!
Μια κατάρρευση αυτής της λογιστικής υπερ-δομής στις αγορές εμπορευμάτων ,δεν είναι ευκολη και δεν φαίνεται άμεσα να πλήττει την ευημερία των κοινωνιών ούτε και να συνεπάγεται-όπως πολλοί αριστεροί προφητεύουν –το τέλος του καπιταλισμού!
Ο χρηματοπιστωτικός παροξυσμός των τελευταίων 10 - 15 χρόνων, άγγιξε και το πλέον αναγκαίο ενεργειακό αγαθό, το πετρέλαιο. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό βρίσκεται πάντα στα χέρια ( μάλλον στα…πόδια ) παρανοικών ηγετών,που πλούτισαν τόσο αυτοί όσο και οι οικογένειες και οι αυλές τους, σε χώρες όπου οι δυτικές κυβερνήσεις έκαναν δυστυχώς- σοβαρά λάθη στους γεωπολιτικούς χειρισμούς τους. Τα γεγονότα σε Αίγυπτο, Λιβύη και ίσως αύριο στην πλούσια σε πετρέλαιο Σ.Αραβία, πάλι θα αντικατοπτριστούν προκαταβολικά στις αγορές προθεσμιακών συμβολαίων πετρελαίου, όχι κατ ανάγκη με μεγάλη άνοδο των τιμών. Μια παρατεταμένη κρίση στις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες της Μ.Ανατολής, ίσως να αποτελεί αφορμή για νέες εξορύξεις των μεγάλων παραγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, σε νέες ζωνες του πλανήτη.
Ήδη , πολλοί οργανισμοί στοχεύουν πλέον σε νέα κοιτάσματα σε ΗΠΑ,Καναδά και Κ.Ασία, ώστε να μειώσουν τηνεξάρτηση τους από τον ασταθή αραβικό γεωπολιτικό παράγοντα . Και στις αγορές, μια ανακοίνωση για ένα νέο πιθανό κοίτασμα μπορεί να αντισταθμίσει τους φόβους από μια εξάπλωση των ταραχών και σε άλλες αραβικές χώρες που παράγουν ή διακινούν τον μάυρο χρυσό…

Τυφλή οργή

2010-05-05T15:34:00.000-07:00

Λίγες μέρες πριν τον χαμό των 3 ανθρώπων στο κέντρο της Αθήνας, μπήκα και έκανα ανάληψη απο το κατάστημα αυτό που δούλευαν και έχασαν την ζωή τους άδικα αυτά τα νέα παιδιά..Είδα τότε το τζάμι σπασμένο και είπα''... καλά κάνουν, κάποτε καλό είναι να ραγίζουμε τις βιτρίνες του Κεφαλαίου..''

Όμως , οταν δήθεν επαναστάτες χαμηλής κουλτούρας, που δεν γνωρίζουν απο ένοπλη πάλη και βία αλλά απο γηπεδικής φύσεως παράκρουση και βανδαλισμό, σκότωσαν άδικα τα απλά και δυστυχώς αναγκαστικά γρανάζια του συστήματος ,στο τέλος αφήνουν άθικτο το τελικό ζητούμενο της Ανατροπής..

Γνωρίζω σοβάρούς αναρχικούς, αντιεξουσιαστές,αριστοκράτες του επαναστατικού λόγου, δολοφόνους με τό σπαθί της πειθούς και αφανείς τρομοκράτες του αληθινού Στόχου, του Συστήματος . Ποτέ ομως του απλού -εστω και ''εν υπνώσει και δουλεία'' - σύγχρονου σκλαβου με την γραβάτα, του τραπεζικού υπαλλήλου.

Η χώρα, όσο και αν δικαιούται να μην έχει κηδεμόνες διεθνόύς όργανισμούς και τσιράκια των τραπεζικού παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, δεν αξίζει να ξεφτιλίζεται- εστω και με δόλο - στα μάτια εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολη την γή...

Πολλοί λαοί, ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ,ταξιδεύω, ΈΧΟΥΝ ΣΤΡΑΦΕΙ-ακόμη και τεχνητά, με πλύση εγκεφάλου, εναντίον του Ελληνα..''.. που διαδηλώνει, αγανακτεί, διεκδικέι , ενώ την ίδια ώρα κλεβει, κάνει αλχημείες( και δεν τις κάνουν μόνο υπουργοί, τις κάνουν και οι επιδοτούμενοι αγρότες, και οι επιδοτούμενοι μικροξενοδόχοι,) και ζητάει ξανά δανεικό χρήμα.!

Είμαι οπαδός της αριστερής φιλελέυθερης εκδοχής στην παραγωγή, στις αγορές, στην κοινωνία..Είμαι οπαδός του φιλελέυθερου κευνσιανισμού, του μή κρατικού ηδονισμού και του ελεγχόμενου για τις στρεβλώσεις του ιδιωτικού τομέα..

Δεν είμαι όμως οπαδός της αυταπάτης, τής ψευδοεπανάστασης, της δήθεν αναρχίας.....

Στο σύστημα μέσα, εκεί θα κερδίσουμε ! .Βία στις Δομές, βία στην Γραφειοκρατία,πάλη στην καθημερινή εκμετάλλευση απο το παρασιτικό κέρδοσκοπικό κονκλάβιο, πάγωμα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας καταστροφής, εξωστρέφεια ιδεών και εισβολή του ελληνικού μυαλού στο διεθνές κύκλωμα του χάρτινου πλούτου.

Σκοτώθηκαν τρία νέα παιδιά, στο μαγαζί των Αράβων και του Βγενόπουλου, και δεν θα θρηνήσει ούτε θα εξοργιστεί η ελληνική κοινωνία, επέιδή δεν ήταν.... δολοφονία 16χρονου απο αστυνομικό( διαδήλωσα και εγώ τότε, εννοείται)..

Σεβασμός όμως στην έννοια της νομιμότητας και όποιος θέλει να ανατρέψει το Σύνταγμα και να επιβάλλει αναρχία ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ και να έλθει να πετάξει μολοτωφ στο σπίτι μου, στα σπίτια μας, μαζί με μια προκήρυξη,την ώρα που εμείς δουλεύουμε στα γραφεία και στους δρόμους για να πληρώσουμε τα ενοίκια και τους λογαριασμούς αυτού του σπιτιού!
Θα τον ακολουθήσω και θα τον παραδεχτώ, διότι μου περνάει μήνυμα .Αλλιώς, να σαπίσει στο κελί του αστικού και βίαιου κράτους, να νιώθει τύψεις για την δολοφονία 3 νέων συνανθρώπων του που δεν διαδήλωναν, αλλά αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν με την ζωή, ώστε να μην τρελαθούν, ενδεχομένως...

Ενοπλη πάλη, αντάρτικό πόλεων, εμπρησμοί στο κράτος και στην μεγάλη Εταιρεία, δεν σημαίνει να γεμίσουμε με άδικο πόνο μανάδες που δεν ξέρουν τί θα πεί ΔΝΤ, και χάνουν τα παιδιά τους χωρίς να έχουν καταλάβει ποιός εχθρός έσπρωξε το χέρι του εμπρηστή...

Ηλίας

Stabilization Economics

2010-04-24T12:30:00.000-07:00

Elias Karavolias,

(to be published, in the

- Liberal Democrats Research News

and the academic papers of the

- Institute for Public Policy and Research ,

(London, May 2010)

΄΄New Age Economics’ Stabilization Programs : basic theories and research ΄΄

Basic Academic Research

1. Rethinking Monetary Stabilization in the Presence of an Asset Bubble

Marc D. Hayford ,A. G. (Tassos) Malliaris Loyola University of Chicago - Department of Economics

2. Asymmetric Fiscal Stabilization Policy and the Public Deficit

Karin Mayr ,Johann Scharler. Vienna,Linz

3 .Long-term debt and optimal policy in the fiscal theory of the price level

Cohrane J, University of Chicago

4.Fiscal stabilisation and debt

S. Wren-Lewis, Merton College, Oxford,
C. Leith at Glasgow University ,
T. Kirsanova at Exeter University

Some fiscal policy myths

-“Ricardian Equivalence means fiscal policy does not work”

-Temporary increases in government spending raise demand even if consumers are totally Ricardian

-In an open economy independent fiscal action gets crowded out through an appreciation

-If interest rates are stuck at zero, and the fiscal expansion is temporary, the exchange rate should not appreciate.

-Any increase in government borrowing crowds out private borrowing

-Even if we deny that prices can be sticky, the zero bound is a fact, and it prevents demand adjustment

.

Fiscal expansion without higher debt?

-Inter temporal incentives

-Anticipated VAT increases – fiscal policy as monetary policy
• Tax financed temporary increases in government spending
(Will expand demand if consumers are Ricardian)
• Redistribution from unconstrained to credit constrained consumers
• All redistribute, but so does monetary policy

Outside of the zero bound, is the conventional assignment still right?

-Given lags, precautionary fiscal expansion may on occasion be warranted

-Theory – fusion of two literatures

1) Dynamic optimal taxation theory /Schmitt-Grohe, S. and Uribe, M. (2004) – sticky prices make an important difference
2) Keynesian theory (Woodford – social welfare measure of business cycle costs)

-(Robust?) Result: If monetary policy unconstrained, optimal fiscal demand management is no demand management /Eser, F, Leith, C and Wren-Lewis, S (2008)

Fiscal policy still has a stabilisation role in changing relative prices

• If wages as well as prices are sticky, tax changes can help ‘correct’ the real wage .
• Tax changes can offset cost-push shocks
• Tax measures may be more efficient at pricking asset bubbles in particular markets than general interest rate changes.

Optimal debt policy: the random walk result

• Assume away default risk, and assume infinitely lived Ricardian consumers
• Taxation is distortionary , so any non-negative government debt has social costs
• Despite this, if a demand shock raises government debt, the optimal response is to live with this higher level of debt
• Essentially a tax smoothing result

How best to achieve gradual and erratic debt reduction?

-Targets set by governments are likely to be economically and politically sub-optimal

-Governments have a temptation to be over optimistic in making fiscal projections

-Need Fiscal Councils to

-Independently forecast development of government debt

-Advise on the optimal timing and speed of debt reduction (have the political authority to act as an effective public watchdog )

By Elias Karavolias

Do the math and ...don't speak : the Greek deficit and the ''spread effect''

2010-04-21T11:43:00.000-07:00

Data from the Central Bank of Greece (CBG) ,sent to ECB...

At 15/3/2010 the greek deficit was 12.9% of GDP , 20% less than 31/6/ 2009, without increase in the taxation income the first 3 months of 2010....

Estimation - with the new Stabilization Program - from CBG, for the second quarter is that the deficit could be 30 % less than 31/12/2009 ...( from 12,7 bill in 31/6/2009, 8,9 billions 31/6/2010)

NOTE- the real growth is negative ( -5%) , so 30% decrease of the deficit without growth, means more ''real'' decrease of deficit .

So the real deficit could have been -estimated- 10% at the first 6months of 2010- with almost zero expected taxation income...

Let's see the influence of the spread prices for the first 3m of 2010 .The additional cost of loans repayment was 100 mill euros ( average spread 370 b.p) from 2,6 bill in the same period of 2009 to 2,7 bill in 2010

So, Greece needs 20 billions and even an average spread of 400 b.p for all the 2010, this is 800 mill, more for the budget.

If- according to the CBG- the deficit will keep this decrease trend and could be -average- 40% at the second 6months period of 2010, which means 15,3 bil plus the ''spread effect''= 16,1 bil, this will mean 8,7 % of GDP- even according to negative growth < -5% ....

Even if the average spread prices could have been risen more than 400 b.p, the 1-1,2 bil, total additional amount in the 2010 fiscal budget, could be afforded from the deficit's decrease...

So, a possible bankruptcy for Greece, couldn't be driven from the bond market , but from the possible deviation of the stabilization fiscal program....If this is not strongly enough to persuade the markets, the '' spread effect'' could not lead to the end of the road...

The problem is so simple: rumours, comments, published opinions, panic and .... a lot of non-measurable in the GDP figure - Greek deposit high wealth individual accounts,to Swiss and Cyprus...

And of course, because of panic, the problem could be higher if the consumption and the investments are going to be almost less than 1% during the next months ....

Do not speak in order to avoid the death...

Aνάλυση στην RMF του forum διαλόγου ΣΥΡΙΖΑ.

2010-04-06T16:28:00.000-07:00

Φίλοι μου, εάν με σεβασμό και περισσότερη αδογμάτιστη προσέγγιση, ξαναδιαβάσουμε Πουλαντζά, Αλτουσέρ και άλλους νεομαρξιστές, θα δούμε ΕΜΦΑΝΩΣ οτι διαχωρίζουν στην ανάλυση τους το κρατικοδίατο μονοπωλιακό κομμάτι της οικονομίας ,απο την κρατικο-καπιταλιστική λογική της διαπλοκής, που ορθώς αναφέρομαστε συνέχεια.
Δεν είναι κακό πράγμα η αγορά οταν έχει κανόνες, ούτε δαίμονας το κράτος οταν εποπτεύει την αναδιανομή του πλούτου..
Επιτέλους, ας κατεβούμε απο το άλογο του δήθεν αντικαπατιλαστικού αγώνα, διοτι ετσι ενσιχύουμε τον αρνητικό,τον μανιακό καπιταλισμό.Σύγχρονοι αναρχικοί ,αναλύουν οτι σχεδόν τα 2/3 της κοινωνίας έχουν χρηματιστηριακοποιήσει τον ιδρώτα τους, έχουν αποκτήσει την έξη της συναλλαγής, του εμπορεύεσθαι με κέρδος, υπεραξία, του ''καταναλώνειν ηδονικά''...
Η δημοκρατική συμμετοχή, περνάει ΔΥΣΤΥΧΩΣ απο την αγοραστική δύναμη και τις συναλλακτικές ισορροπίες των καθημερινών ισοζυγίων και λογαριασμών, του ατόμου-καταναλωτή-παραγωγού-κεφαλαιούχου.
Εκεί μείναμε πίσω ως Αριστεροί, στην behavoral ανάλυση των οικονομικών διαστρωματώσεων, στην ανικανότητα να εξηγήσουμε την εξισωτική λογική της καταναλωτικής συνήθειας του χαμηλόμισθου και του υψηλου εισοδηματία και την εξομοιωτική κουλτούρα συναλλαγών του έργαζόμενου και του μεγαλοεπιχειρηματία.
Εκεί χάνεται το παιχνίδι της μή αφύπνισης των μαζών: στην ανικανότητα να αντιληφθούμε οτι οι μάζες... δεν υπάρχουν ! Χάνονται κάτω απο τις καλυμμένες κονωνικές ανισότητες,τις μασκαρεμένες ταξικές διαφορές που διευρύνονατι αθόρυβα και μεταστατικά στην κοινωνική διαστρωμάτωση.
Δεν μπορούμε να προτάξουμε την ελπίδα μέσω εναλλακτικής πολιτικής, αφαιρώντας μεγάλο μέρος των επιθυμιών και τεχνητών αναγκών που το σύστημα εγκαθιστά στον ψυχισμό των ανθρώπων, είτε κερδίζουν χρήματα, είτε χρωστάνε.
Στην ανικανότητα ανάλυσης και ψυχογραφήματος της λακανικής απόλαυσης του ''υπάρχειν εντός της κοινωνίας της επιθυμίας'' βρίσκεται το κλειδί για να αρθρωθεί ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΌΣ λόγος, για τους πολλούς...
Βλέπω μια τεράστια σε βάθος και χρόνο αδράνεια των μαζών, ενίσχυση των καπιταλιστικών δομών μέσω έντασης ανισοτήτων και οξυνσης των αφανών ανισορροπιών πλούτου/παραγωγής…
Τα ερωτήματα θα συνεχίζονται:θέλουμε το Κράτος να παίζει τον κρυφο-ατζέντη των χρηματιστών μέσω της επιχειρηματικής του δράσης;
Θα συνεχίσουν κόμματα της Ευρωπαικής Αριστεράς να μας κοροιδεύουν με δήθεν κοινωνικής μέριμνας μέτρα ενάντια στην κερδοσκοπία, χωρίς να τα αριθμητικοποιούμε? Μήπως νομίζουμε οτι...υπάρχουν λεφτά, όπως έλεγε και ο Παπανδρεόυ??ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΔΙΑΝΕΙΜΟΥΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ...ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ, ΜΕΘΟΔΟ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΘΕΛΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ...
Μην ξεγελιόμαστε, το σύστημα δεν καταρρεει, η χρονικότητα και η χωρικότητα του καπιταλισμού θα θρέφονται απο το μακρύ χέρι του κράτους και κυρίως απο τα δάχτυλα κρατικοδίατων μεσαζόντων διαχειριστών,τραπεζιτών,ενδιάμεσων...
Οι αγορές μπορούν να απορρυθμίζουν την κοινωνία επειδή μπήκαν ..μπέσα της! Η κοινωνία δεν μπορεί να ρυθμίσει τις αγορές, ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ
Ας ασχοληθούμε λοιπόν με την ρύθμιση των αγορών, ως δρώντες της, αφού όλοι είμαστε ΤΕΛΙΚΆ ( ακόμη και οταν συζητάμε σε ιστολόγιο, σε ηλεκτρονικό καφενείο, ”παίζουμε” το παιχνίδι του συστήματος, μετέχουμε στην αέναη κυκλοφορία του άυλου εμπορεύματος που εξάγεται πετυχήμένα στο Ιντερνετ: του φόβου! Διοτι τελικά,μπορεί αυτός να μας κινητοποιεί,οχι η ελπίδα...
Eπιτέλους,να μιλήσουμε για την Αριστερά των προτάσεων, να μιλήσουμε για την αποτελεσματική παρέμβαση στους μηχανισμούς της αγοράς, να μιλήσουμε για το πώς να μην περιγράφουμε απλώς αλλά και να διεισδύουμε στην ανθρώπινη διάσταση των δεικτών δημοσίου και ιδιωτικού χρέους...
Αλλά να πουμε κάτι πρακτικό, συγκεκριμένο! Αντί πχ. τα 2,5 δις που θα εξοικονομηθούν απο τις περικοπές των επιδομάτων, τί προτείνουμε ΑΚΡΙΒΩΣ? Γιατί τα 2,5 δις ΠΡΕΠΕΙ να βρεθούν!! Με περικοπές αμυντικών δαπανών, σύμφωνοι! Ποιές?? συγκεκριμένα!
Τα spreads πχ, ξαναανεβήκανε απο τους νόμιμους τοκογλύφους μας και σήμερα και ο προυπολογισμός μας θα εξυπηρετεί αυτά τα τοκογλυφικά επιτόκια για χρόνια! ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ, ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ! Τί προτείνουμε?? ΜΕ ΑΚΡΙΒΕΙΑ! Να δανειστούμε απο πού αλλού?
Καποιο πχ, μιλάνε για μια δραχμοποιημένη εκδοχή της οικονομίας, για νέα νομισματική κατάσταση, για πάυση πληρωμών, για απεγκλωβισμό απο τα δεσμά του ευρώ....ΝΟΥΜΕΡΑ ΚΥΡΙΟΙ, ΠΕΙΤΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ, βασισμένουνς σε ανάλυση κόστους /οφέλους! Ακόμη και στα μαθηματικά χειρόγραφα του Μαρξ υπήρχε -διάολε -ένας μαθηματικός τύπος αντικατάστασης δημοσιονομικών μέτρων της κλασικής πολιτικής οικονομίας! Εμείς γιατί δεν μπορούμε να γίνουμε πιο σαφείς?
Τον μπαμπούλα του ΔΝΤ και τα δεινά που συσσώρευσε σε άλλες κοινωνίες, πώς τον αντικαθιστούμε? Αυτά τα 5-10 δίς που θα μας δώσει ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ προτείνουμε να τα βρούμε;
ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΑΝ ΜΠΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΜΕ ΡΥΘΜΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΙΩΣΕΙ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΙΔΡΩΤΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟ. Με παράγωγα,με καπιταλιστικά εργαλεία αφάιμαξης πλούτου, με ύπουλη φορολογική επιδρομή στο κεφάλαιο, με σταθερή και σταδιακή δημοσιονομική εναλλαγή του βραχυπρόθεσμου χρέους σε μακροπρόθεσμο χρέος, μπορούμε να μην ματώνουμε απο την απληστεία των γιάπηδων.
ΓΡΟΘΙΑ ΑΥΤΟΙ, ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΕΜΕΙΣ!ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΑΥΤΟΙ, ΓΡΟΘΙΑ ΕΜΕΙΣ…
Ας μπεί λίγο η επαναστατική μας σπίθα στα... πληκτρολόγια των υπολογιστών τους ,στην ΑΓΟΡΑ !
Ας παλέψουμε με το θηρίο, ωστε να το ματώσουμε για να μην μας δαγκώνει τόσο έντονα. Δεν πέφτει το θηρίο,το ξέρουμε όλοι, αλλά αν φωνάζουμε μόνο στους δρόμους , αν χρησιμοποιούμε βία, μην νομίζετε οτι το θηρίο μας ακούει...
Μάλλον εκεί,μας ακούει λιγότερο…
Διοτι του αφήνουμε ξανά το πληκτρολόγιο ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΚΟ ΤΟΥ…

Ευχαριστώ

Summary of the lecture at the London Greek Business Community ,London,29/3/2010

2010-03-29T11:23:00.000-07:00

1. The Myth of the Governmental Hand...

´´There is no disagreement that we need action by our government,a recovery plan that will help to jumpstart the economy´´

PRESIDENT-ELECT, BARACK OBAMA, JANUARY 9 , 2009

With all due respect Mr.President, that is not true....

Notwithstanding reports that all economists are now Keynesians andthat we all support a big increase in the burden of Government but I do not believe that more government spending is a way to improve economic performance.
More government spending by Hoover and Roosevelt did not pull the United States economy out of the Great Depression in the 1930s. More government spending did not solve Japan's "lost decade" in the 1990s. As such, it is a triumph of hope overexperience to believe that more government spending will help the U.S. today. To improve the economy, policymakers should focus on reforms that remove impediments to work, saving, investment and production. Lower tax rates and a reduction in the burden of government are the best ways of using fiscal policy to boost growth.

2. The pseudo-intellectual Keynesianism- Six Fundamental Errors of the Current Orthodoxy

Aggregation.
Relative prices.
The rate of interest.
Capital and its structure.
Malinvestments and money pumping.
Regime uncertainty.

3. The exit strategy for the policymakers(3T)

Timing: when should fiscal and monetary tightening begin?

Tactics: starting by cutting budget deficits or by raising interest
rates?

Τechnique: how will central banks go about the tightening monetary
positions?

Policy makers have to distinguish between relative and absolute price movements, while also linking broad price increases to money and credit expansion. They have to evaluate developments in key asset markets properly and quickly

4. Stimulus Packages and the new assumptions.

Let G = increase in government spending
1-á= value of a dollar of government spending (á measures the
inefficiency of government)
Let f equal the fraction of the output produced using "idle"
resources.
Let ë be the relative value of "idle" resources
Let d be the deadweight cost per dollar of revenue from the taxation required to pay for the spending

So, when Will the Stimulus Add Value?

- The net gain is the value of the output produced less the costs of the inputs and the deadweight loss
- In terms of the previous notation we have:
Net Gain = (1-á)G -[(1-f)G + ëfG] -dG
Net gain = (f(1-ë) -á-d)G
A positive net gain requires that: f(1-ë) > á+d

Difference of opinion comes from different assumptions about f,e,a

With these parameters the stimulus package is likely to be a bad idea!

5.Questions for the policymakers

-If it is difficult to summon the political courage today, why will it be easier tomorrow?

-How the governemnets have to use their regulatory and supervisory
powers to deal with various types of prices inflation?

-How they should incorporate a view on asset prices into monetary
policy decision making?

-Is FED's or ECB's job to try and estimate the correct or fair value for asset prices!)

-Can they have predictions for a bubble in all asset markets at the
same time?

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΗΔΟΝΙΣΜΟΣ

2010-03-15T05:25:00.000-07:00

Institute of Diplomacy and Global Affairs
Athens, Plaka, Ypitou 17b

Forhcoming event, 23 March 2010, 18.30 pm

''Governmental Hedonism''

Elias Karavolias, Economist

Η παγκόσμια οικονομία , από τον Οκτώβριο του 2008 μέχρι και σήμερα, δέχθηκε την μεγαλύτερη ένεση κρατικού χρήματος μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, με σκοπό την εξομάλυνση της κρίσης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Χρήμα των φορολογουμένων από στις μεγάλες δυτικές κοινωνίες ,αλλά και στην Ελλάδα, διοχετεύτηκε στον τραπεζικό κλάδο, με το πρόσχημα να τονωθεί η οικονομική δραστηριότητα και να μην καταρρεύσει η εμπιστοσύνη στις αγορές. Σε πολλές δε περιπτώσεις, υπήρξαν άμεσες κρατικοποιήσεις( AIG στις ΗΠΑ, Northern Rock στην Μ. Βρεττανία, κ.α), δηλαδή επανεμφάνιση του κράτους –σωτήρα(!) κατά πολλούς…
Στα μέτρα που προωθούνται για να αντιμετωπιστεί η κρίση, πολλοί έσπευσαν να διακρίνουν την επάνοδο του «κρατικού παρεμβατισμού», την «επιστροφή του μαρξισμού» ή την αναπόδραστη πορεία προς ένα νέο κεϊνσιανισμό του 21ου αιώνα. Εξαιρετικά συμβολικό εδώ είναι το παράδειγμα του σοσιαλδημοκράτη υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας , Στόινμπεργκ, που στις 12/9/2009 χαρακτήριζε «πεταμένα λεφτά» αυτά που διοχετεύονται σε κεϊνσιανές ρυθμίσεις, αλλά ένα μήνα μετά δήλωνε ότι «ορισμένα τμήματα της θεωρίας του Μαρξ δεν είναι και τόσοι κακά».

Το επιχείρημα περί επιστροφής του κρατικού παρεμβατισμού στηρίζεται στην εξής απλουστευτική και βαθιά λαθεμένη εξίσωση (που, δυστυχώς, υιοθετούν και αρκετές συνετές φωνές ): οτιδήποτε κρατικό είναι εξ ορισμού κοινωνικά αποτελεσματικό και φιλεργατικό !
Ωστόσο, η οικονομική και πολιτική παρέμβαση του κράτους , όταν νομοθετεί ,όταν κρατικοποιεί, όταν αυξάνει ή περιορίζει τα δημόσια ελλείμματα, όταν αναπτύσσει επιχειρηματική δράση , έχει έντονα αρνητικά αποτελέσματα για τις κοινωνικές ισορροπίες και την εύρυθμη λειτουργία των ελεύθερων οικονομιών.
Στη βάση όλων αυτών, οι κρατικές παρεμβάσεις της περιόδου που ζούμε δεν συνιστούν ένα σύγχρονο ‘’ new deal’ ούτε μια επανεμφάνιση του κεϊνσιανισμού, ο οποίος ούτως ή άλλως, δεν ταυτίζεται απλώς και μόνο με τις αυξημένες κρατικές χρηματοδοτήσεις –επενδύσεις- επιχειρήσεις !

Τα βαθύτερα αίτια της χρηματοπιστωτικής κρίσης στις ΗΠΑ ,έχουν- όπως αναλυτικά και παραστατικά θα αποδείξουμε- την σφραγίδα του ‘’μακρυχέρη’’ κρατικού νομοθέτη και ρυθμιστή! Τα δημοσιονομικά ελλείμματα της νέας κρίσης που σέρνουν τις οικονομίες στην ύφεση, δεν είναι σίγουρα προιόν της ανεξέλεγκτης λειτουργίας των αγορών! Φορολογικές επιδρομές και κρατικοποιήσεις ιδιωτικών εταιρειών ή ανασυγκρότηση προβληματικών κρατικών οργανισμών, είναι το εύκολο φάρμακο των κυβερνήσεων στις στρεβλώσεις των αγορών…

Κανείς δεν αρνείται την ρυθμιστική και εποπτική παρέμβαση των κρατικών αρχών στις οικονομικές ανισορροπίες, ούτε την αναγκαία κρατική μέριμνα αναδιανεμητικής κοινωνικής πολιτικής. Κανείς επίσης δεν αρνείται την απληστία και την αλαζονεία μεγάλων -κερδοσκόπων και ισχυρών του χρήματος, όμως μέσα όμως από τις ‘’σωτήριες’’ δήθεν παρεμβάσεις , την αναγκαία λήψη μέτρων και την ψευδαισθητική πανοπλία που χαρίζει μια κυβέρνηση στους πολίτες της , ουσιαστικά χειροτερεύει την οικονομική λειτουργία των κοινωνιών και ευνοεί τους αληθινούς κερδοσκόπους( πολιτικούς –χειριστές της οικονομικής πολιτικής) να παίρνουν μέτρα ανεξέλεγκτα, χωρίς πυξίδα και γνώση των καταστάσεων .

Χρειαζόμαστε αγορές με κανόνες, όχι με αλυσίδες ,ώστε να μην επιταχύνεται η ύφεση στις οικονομίες, να μην λεηλατείται ο δημιουργικός μόχθος και πλούτος από την βάρβαρη φορολογία και την πολιτική της αφειδούς σπατάλης κρατικών πόρων.
Ακόμη και ο ίδιος ο Κeynes μας έδειξε οτι

΄΄ …είναι δυνατόν να βελτιωθεί η λειτουργία της οικονομίας του laissez-faire , αν η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα και τη θέληση να παρέμβει με την πολιτική της ,προς όφελος της κοινωνίας΄΄

Το ερώτημα λοιπόν είναι αν έχουν οι κυβερνήσεις την ικανότητα και την θέληση να χειριστούν τις πληροφορίες των αγορών ! Εκτός και αν δεν μπορούν να δουν κάν τις πληροφορίες αυτές!

My paper...

2010-03-13T07:42:00.000-08:00

Dealing with the ''psychological due-dilligence'', through behavioral game theory ,it is necessary to adopt a combination of psychological/sociological parametres with financial assumptions, for forecasting modelling in Funds, Private Equities,VC's .

Ι managed to combine some result-oriented assumptions for high -reliability forecasting ratios according to the modern risk factor's analysis for investments ' decisions .
The ''testing scenarios '' through mathematical economics and simulation, are based on the question

'' how to involve in a proposal structure for a deal, during due dilligence period, Exit Strategy Ratios with Projections and Valuation of current estimation ,in order to have more reliable and non-stochastic results from human decisions or non-financial criteria ''

In simple words:

''how to minimize the human feeling’s criteria according to the investment criteria ''

Τhe forecasting ( interactive ) model is based on some emotional and intelligence decision parameters like:

- Οverconfidence
- Pessimism/ Optimism
- Cooperation bias

and on some finacial parameters ,like :

- Base case IRR & cash flows
- Variation IRR & cash flows

So, either a Prιvate Equity , a Fund , a VC, or an individual investor , during due dillingence and decision period ,they need to adopt the interaction of human and financial assumptions for the projections and the expected figures like : ( tested from algorithm's time series for projects < 100 millions )

- Entry value for PE (deal total/EBITDA )
- Entry value for PE (based on Yr 1-5 EBITDA)
- Entry Fund risk to last 12m EBITDA
- Exit PE (base case Yr 3 EBITDA)
- VC multiple of investment on exit
- Net debt projections( pre-deal )

After the above, the valuation model can show to us the effect of human’s mistakes in changing the financial variables on the exit value and IRR .

Talent, experience, and tendency for non-rational or rational investment decisions are not following the traditional decision makinf or risk management assumptions, especially nowadays , where the financial crisis remind us the neccessity of research and development in behavioral finance and economic psychology.

Elias Karavolias

Director of Upgrade London Partners

Αλληλόχρεοι...

2010-03-12T06:19:00.000-08:00

''Ο ένας χρωστάει στον άλλο και οι δυο μας στο μέλλον...''

Η λογική του Χρέους τέμνεται με την λογική του χρόνου ακριβώς εκεί που η επιθυμία συναντάει το Συλλογικό.

Η Οικονομία της διαχείρισης των επιθυμιών μετατρέπεται σε Οικονομία διαχείρισης των αναγκών.

Οι ανισότητες( ηταν καλυμμένες και σχεδον αφανείς) ήλθαν στην επιφάνεια και οι ταξικές διαφορές που ποτέ δεν είχαν πάρει μορφή, ΘΑ ΑΦΑΝΙΣΤΟΥΝ εντελώς απο την σύγχυση επιθυμίας/ανάγκης, μέσα στον χρόνο..
Τα άτομα θα απομονώνονται όλο και περισσότερο και δεν θα ακολουθούν ουτε ακραίες φωνές οργής ή χιτλερικής υστερίας...
Προβλέπω πολύ μεγάλη περίοδο αφασίας και αδράνειας, μια ύφεση αντίδρασης και μια συνεχή έξαρση της ατομικότητας έναντι του Συλλογικού.

Καμία Αριστερά ή κανένα κινηματικό ιστολόγιο ή ρεύμα κοινωνικό δεν μπορεί να μετατρέψει ξανά τις Ανάγκες σε Επιθυμίες.Ακόμη και η γενιά των 18άρηδων, πρόλαβε και μπήκε στο Επιθυμητό, δεν ένιωσε στις δυτικές κοινωνίες την ανέχεια, την κακουχία...

Θα επιβιώσει ο ναρκισσιμός των μικρών διαφορών και θα θρέψει ξανά την υπεροχή όσων μεταφέρνουν στους λογαρισμούς τους κέρδη απο την μετακύλιση ζημιών στις κοινωνίες...

Tαγίπ Ερντογάν!

2010-03-03T15:55:00.000-08:00

Με αφορμή τα δήθεν αναγκαία μέτρα δημοσιονομικού χαρακτήρα και την εγκληματική άγνοια για επιτάχυνση της ύφεσης που αυτά συνεπάγονται, θέλω να παραθέσω μια άποψη.

Σε μια Οικονομία ''μνησικακίας'' υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι η κυβέρνηση γνωρίζει πολλά και είναι αρκετά αξιόπιστη ώστε να προσαρμόζει την πολιτικής της σύμφωνα με τις διακυμάνσεις των αγορών και της οικονομικής δραστηριότητας, και εκείνοι οι οποίοι δεν τρέφουν τέτοια εμπιστοσύνη στις ικανότητες της κυβέρνησης ή δεν της αναγνωρίζουν τέτοιες προθέσεις !

Στα μέτρα που προωθούνται για να αντιμετωπιστεί η κρίση, πολλοί έσπευσαν να διακρίνουν την επάνοδο του «κρατικού παρεμβατισμού», την «επιστροφή του μαρξισμού» ή την αναπόδραστη πορεία προς ένα νέο κεϊνσιανισμό.

Εξαιρετικά συμβολικό εδώ είναι το παράδειγμα του σοσιαλδημοκράτη υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Πέερ Στόινμπεργκ, που στις 12/9 χαρακτήριζε «πεταμένα λεφτά» αυτά που διοχετεύονται σε κεϊνσιανές ρυθμίσεις, αλλά ένα μήνα μετά δήλωνε ότι «ορισμένα τμήματα της θεωρίας του Μαρξ δεν είναι και τόσοι κακά».

Βλέπουμε όμως οτι οι δικοί μας νεοσοσιαλιστές άρχοντες, δεν σπούδασαν καθόλου Barro-Ricardo(αρνητική επίδραση στα κρατικά έσοδα απο την φορολογία) ούτε και γνωρίζουν την εκδοχή του αναγκαίου μίγματος νομισματικής/δημοσιονομικής πολιτικής. Φυσικά ,εκεί που τέμνονται οι καμπύλες αδιαφορίας των πολιτών με τις καμπύλες επιθυμιών των κυβερνώντων, υπάρχει ανισορροπία!

Στην περίπτωση Παπανδρεόυ ,που ευφυώς υιοθετεί την συνωμοσιολογία γερμανο-τραπεζικού λόμπι και της συντονισμένης λύσσας κερδοσκόπων, ας συμβουλευσει και τους Βρετανούς μιας και απο χθές υποφέρει και η στερλίνα (σε λίγο καιρό θα πάρει μέτρα και ο Μπράουν.)!

Η αλήθεια είναι , για να μην αδικούμε τον πρωθυπουργό,οτι λογικά υπάρχει πακέτο διάσωσης απο την Ε.Ε και απλά τού είπαν να το ανακοινώσουν μετά τα δικά του μέτρα, ωστε να ρεφάρουν για την κάλυψη (Μπαρόζο) που έδιναν καιρό στον Καραμανλή.

Όπως είπε και ό Λαζόπουλος, μόνο πολίτες βρίσκουν στον δρόμο τον πρωθυπουργό και τουλένε οτι δίνουν μέχρι και τον μισθό τους για την χώρα ! Τραπεζίτες, επιχειρηματίες δημοσίων έργων και κρατικοί λειουργοί, δεν περνάνε φαίνεται καθόλου απο την Ηρωδου Αττικού ,οταν εξέρχεται αυτος του Μαξίμου!

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε -και προσπαθώ να το δείξω καιρό τώρα- είναι οτι ο ηδονισμός της κρατικής παρέμβασης γίνεται το ίδιο επικίνδυνος με την ξέφρενη επίθεση στα χαμηλά εισόδήματα και την εξόντωση της κοινωνίας. Πιο συγκεριμένα: μοιάζει αναπόφευκτο οτι μόνο με μέτρα μακρο-ασφάλισης εντός τής κερδοσκοπικής θύελλας (δηλαδή πριν 2-3 μήνες) μπορείς να καλμάρεις
την απαίτηση των δανειστών και την πίεση τους, για να στραγγίσεις την κοινωνία.

Αλλά οι διακυμάνσεις των spreads ,είναι οι σχεδόν απόλυτοι δείκτες της απίθανης άγνοιας που υπάρχει στα υψηλά κλιμάκια της διαχείρισης του δημοσίου χρέους!

Καλό θα ήταν να αφήσουν κατα μέρος , ο Παπανδρεόυ και ο Παπακων/νου ,τα ταξίδια και να καταλάβουν οτι το συναίσθημα δεν το αξιολογούν ως κεφάλαιο οι κερδοσκοπικές αγορές !

Ας αφήσουν και τα συνωμοσιολογικά μας σύνδρομα και να καταλάβουν οτι 5 μήνες χάθηκαν χωρίς να γίνουν τρία αυτονόητα πράγματα, με βάση τις βασικές αρχές διαχείρισης χρέους:

1.Συναλλαγματικός εκβιασμός των ευρωπαίων κατόχων του χρέους μας -δηλαδή πωλήσεις ομολόγων σε Κίνα με ρήτρα δολαρίου..

2. Sovereign fund απο κράτος-εφοπλιστές -
ξένους ιδιώτες,με αντάλλαγμα ΕΡΓΑ ΑΛΗΘΙΝΑ στην χώρα-άκόμη και με τιτλοποίηση ή ιδιωτ ικοποίηση κρατικών εταιρειών ή περιουσίας

3.Πίεση στην Ε.Ε για έκδοση έκτακτου ευρωομολόγου - με βάση τον εκβιασμό για πωλήσεις ομολόγων σε Κινέζουνς - για τις χώρες με δυναμικό έλλειμα και χρέος μή βιώσιμο(deficit index-linked national bonds).

Μια κυβέρνηση εκτός απο policymaker πρέπει να άσκεί και debt management hedging ,refinancing ! Aν δεν μπορούν, ας βάλουν την Τράπεζα της Ελλάδος να το κάνει,αφού βάση νόμοθεσίας εκτός απο νομισματική πολιτική μπορεί και να ''συστήνει'' μέτρα διαχειριστικής πολιτικής χρέους και αγορών ομολόγων( ο ΟΔΔΗΧ έπρεπε να αποτελείται απο στελέχη διεθνούς πείρας, με διασυνδέσεις στους κερδοσκοπικούς κύκλους και η ΤτΕ να εποπτεύει τις συναλλαγές τους, ώστε να μην έχουμε φαινόμενα σαν του νέου Διαχειριστή στον ΟΔΔΗΧ, Χριστοδούλου, που ανακρίνεται την άλλη εβδομάδα απο την SEC για τον ρόλο του στην υπόθεση με το swap της Goldman Sachs στην οποία ήταν στέλεχος της όταν κάναμε την τράμπα το 2001!Ωραία πράγματα!

Αυτά που ζούμε είναι τά αποτέλεσμα της μαγειρικής με νεοκευνσιανές συνταγές και λίγη δόση μονεταριστικής λογικής.

Aν θέλουμε να ανήκουμε στην σχολή της αντικαπιταλιστικής οργής χωρίς να έχουμε εργαλεία -απο τα σπλάχνα του καπιταλισμού-να τον τιθασεύσουμε, πρέπει να ΜΑΘΟΥΜΕ πολιτικές διαχείρισης του φόβου και ανακατανομής επιθυμιών -ατομικών και συλλογικών.
Να αποκρούσουμε την μανία της επίθεσης του παρασιτικού κεφαλαίου στις κοινωνίες, σημαίνει να ασφαλιστούμε ως έθνη,κυνερνήσεις, επιχειρήσεις, ιδιώτες, με τα ίδια όπλα μαζικής καταστροφής που οι traders ομολόγων και χρεών παίζουν στα δάχτυλα τους τις κοινωνίες!
Ψηφίζουμε κυβερνήσεις υποτίθεται για να ασφαλιστούμε απο τον τουρμποκαπιταλισμό και τελικά γινόμαστε ρουλέτα και μπιλιάρδο για τους χρυσοδάκτυλους των χρηματιστηρίων διεθνώς.

Ας αφήσουμε τον μύθο της αναγκαίας δημοσιονομικής πολιτικής με μειώσεις μισθών και ανόδο ΦΠΑ και φόρων! Ας κινηθούμε στην λογική της ανάπτυξης, επιτέλους!

Να γινω κυνικός:φέρτε ξένο χρήμα και χρήμα ελλήνων εφοπλιστών στην χώρα κύριοι, να δουλεψει ο κόσμος ! Μιμηθείτε τον Ερντογάν! Αντιγράψτε τον! Και τους στρατηγούς βάζει φυλακή, και την ανεργία μειώνει! Ο άνθρωπος ''πουλάει'' την χώρα του στο διεθνές κεφάλαιο και κατάφερε να ξεχρεώσει την στήριξη του ληστρικού ΔΝΤ !Εμείς, αν ο μή γένοιτο, πάμε εκεί ή συνεχίσουμε να χρωστάμε στους νόμιμους τοκογλύφους, τί θα ''πουλήσουμε''?

Alternative Analysis for the crisis.

2010-02-28T09:39:00.000-08:00

( δομή της διάλεξης μου στο London Greek Business Community και σύντομα στο American Institute of Diplomacy)

The Leggacy of the Economic Crisis:governmental hedonism and the next policymakers' mistake

- Chicago Schools New Theory(Fama, Cohrane,Thaler)

''Do not blame the efficient market hypothesis for the over- investment effect of the state and credit money injection! It wasn’t just housing bubble. Corporate investment was very high. All forms of investment were very high. Somewhere in the world people were saving a lot—the Chinese, for example. They were providing capital to the rest of the world. The U.S. was consuming capital like it was going out of sight''

Understanding the functioning of free economies

-how to preserve them,

- how to solve the problems that arise in them,

- how to capitalize on their strengths.

Current examples of false analysis for markets‘ crisis

Subrime market :

-Misguided Blame :government policy, not a failure of the market

-Act of 1999, also known as the Gramm-Leach-Bliley Act, blamed as a source of recent problems, but that act opened the door for financial firms to diversify:

-JPMorgan Chase could not have acquired Bear Stearns ,nor Bank of America(it is not the Act’s fault that the Fed
sweetened the Bear Stearns acquisition at taxpayer expense and forced Bank of America to acquire Merrill Lynch).

-Goldman Sachs and Morgan Stanley become bank holding companies when it became clear that they could no longer survive as investment banks

Origins of the Financial Crisis

-Unusual monetary policy moves and novel federal regulatory interventions.

-Poorly chosen public policies distorted interest rates and asset prices, diverted loanable
funds into the wrong investments, and twisted normally robust financial institutions into unsustainable positions

-Default rates on nonprime-mortgages rose to unexpected highs.

-Firms directly holding mortgages saw reduced cash flows. Firms holding securitized mortgage bundles (often called “mortgage-backed securities”) saw the expectation of continuing reductions in cash flows reflected in declining market values for their securities

-Countrywide Financial, the investment banks Lehman Brothers and Merrill Lynch, and the government-sponsored mortgage purchasers Fannie Mae and Freddie Mac, went broke or had to find a last-minute purchaser to avoid bankruptcy

The Federal Reserve Expands Credit

-From early 2001 until late 2006, the Fed pushed the actual federal funds rate below the estimated rate that would have been consistent with targeting a 2 percent inflation rate.1

-The demand bubble thus created went heavily into real estate. From mid-2003 to mid-2007, while the dollar volume of final sales of goods and services was growing at 5 percent to 7 percent, real estate loans at commercial banks were growing at 10–17 percent

-Credit-fueled demand pushed up the sale prices of existing houses and encouraged the construction of new housing on undeveloped land

Fanie Mae/Freddie Mac : state’s lovers

- 1992, Congress pushed Fannie Mae and Freddie Mac to increase their purchases of mortgages going to low- and moderate-income borrowers.

-1996, the Department of Housing and Urban Development (HUD) gave Fannie and Freddie an explicit target—42 percent of their mortgage financing had to go to borrowers with income below the median in their area. The target increased to 50 percent in 2000 and 52 percent in 2005.

-The hyperexpansion of Fannie Mae and Freddie Mac was made possible by their implicit backing from the U.S. Treasury.

- To fund their enormous growth, Fannie Mae and Freddie Mac had to borrow huge sums in wholesale financial markets.

Credit crisis or economic crisis ?

-to explain the decline in real estate prices we have to explain why they declined in places that didn’t have subprime mortgages !

Corporate Debt market :

- Modigliani-Miller world = zero transaction costs/leverage problem

( Suppose the government stepped aside and let these institutions fail. How long would it have taken to have unscrambled everything and figured everything out ? )

- A financial market in which failed enterprises like Freddie Mac or AIG are never shut down΄΄…. is like an American Idol contest in which the poorest singers never go home΄΄(Lawrence H. White)

-The closure of Lehman Brothers (and the near-closure of Merrill Lynch), by raising the interest rate that the market charges to highly leveraged investment banks, forced Goldman Sachs and Morgan Stanley to change their business models drastically

- The most effective and appropriate form of business regulation is regulation by profit and loss ?

Stock markets :

- stock returns went up to 60 % a year

( measure of volatility was running at about sixty per cent, non- effective and almost stupid to give credit ,STARTING FROM FANIE MAE/FREDIE MAC ,in those circumstances )

National Debts :

- Analysis of official Net Debt, % GDP and the Total net liabilities (on and off balance sheet), % GDP (2010 projections) for European Countries and USA

- The primary fiscal balances governments should be running in order to stabilise on-balance sheet debt to GDP ratios (% of GDP)

- Fiscal credibility gap – difference between required and actual primary surplus (% of GDP)

- Permanent fiscal contractions required to stabilise off-balance sheet liabilities (% of GDP)

Questions for the Policymakers

-How to use their formidable regulatory and supervisory powers to deal with various types of
potentially destabilizing prices inflation?

-How they should incorporate a view on asset prices into monetary policy decision making? ( it is NOT the Fed’s job to try and estimate the correct or fair value
for asset prices!)

- Can they have predictions for a bubble in all asset markets at the same time?

No easy answers to these old Questions

- the models used to assess the appropriate monetary policy are narrow and inflexible

- Where do we draw the line on what prices matter?)

Imbalances and Bubbles

-Policy makers have to distinguish between relative and absolute price movements, while also
linking broad price increases to money and credit expansion.

-we have to evaluate developments in key asset markets properly and quickly.

A new tool : Broad Price Index

-Prices from currently produced goods and services (both consumer and producer prices) as well as real and financial asset prices.

- Taylor rule, a guidepost for the official level of interest rates based on the standard consumer price measure vs Carson-Shen rule, an alternative measure of official rates.

ΣΤΙΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΔΝΤ

2010-02-18T15:33:00.001-08:00

Παραθέτω την συνταγή και όποιοι γνωρίζουν αγγλικά, θα καταλάβουν αν έπιασε η θεραπεία

ARGENTINA

1983
• Raúl Alfonsin elected president,$45 billion due to IMF, World Bank, US Export Import Bank and private US banks 1989
• Following a currency crisis resulting in 15-fold jump in prices, Alfonsin resigns.
• Replaced by Carlos Menem
– pro union, nationalist economic policies.
– Under pressure from IMF, he appointed Domingo Cavallo as economy minister (junta-era official & corporate-friendly)
– Buenos Aires stock market spiked 30%
– Cavallo stacked government with Friedman students – “Chicago Boys”
• Massive cuts to public spending
• New currency – peso –pegged to US dollar”
• Sold off riches of the country – (including the oil company, YPF,
post office, telephone, gas, electricity and water utilities): 90%
of all state enterprises by 1994
• Fired 700,000 workers

RESULTS

• 2000
– over 50% of country below poverty level
– Unemployment over 20%
• 2001
– Argentina’s economy collapsed
• 2002
– defaulted on $805 million debt to World Bank
– Peso's 11 year-old tie to the U.S. dollar was rescinded,
resulting in a major depreciation of the peso and a spike in
inflation
• 2002
– Unemployment as high as 25% by late 2002 and the lowest real
wages in sixty years

2003
• Néstor Kirchner, social democratic elected president:
– Restructured defaulted debt with a steep discount (about 66%) on most bonds
– Paid off debts with the IMF.
– Renegotiated contracts with utilities.
– Nationalized some previously privatized enterprises.
– Pursued vigorous income policies and public works investments.
2007
• Néstor’s wife, Cristina Fernández de Kirchner elected president:
– Following massive agrarian protests and lockouts,
robust economic growth returned and double-digit inflation eased somewhat
– The global financial crisis has since prompted Mrs. Kirchner
to step up her husband's policy of state intervention in troubled sectors of the economy.

ΘΕΩΡΙΑ ΔΗΜ/ΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΤΟΥ CHICAGO

2010-02-12T09:41:00.000-08:00

Professor's Murfhy's framework for the Stimulus Package

Let G = increase in government spending
1-α= value of a dollar of government spending (αmeasures the inefficiency of government)
Let f equal the fraction of the output produced using “idle” resources.
Let λ be the relative value of “idle” resources
Let d be the deadweight cost per dollar of revenue from the taxation required to pay for the spending

When Will the Stimulus Add Value?

- The net gain is the value of the output produced less the costs of the inputs and the deadweight loss

- In terms of the previous notation we have:

Net Gain = (1-α)G –[(1-f)G + λfG] –dG
Net gain = (f(1-λ) –α–d)G

A positive net gain requires that: f(1-λ) > α+d

Difference of opinion comes from different assumptions about f, λ, α, and d

The new assumptions

- Government in general is inefficient

-The need to act quickly will make it more inefficient

-The desire to spend a lot in a short period of time will make it more inefficient

-Trying to be both stimulus and investment will make it even more inefficient

- 1-f likely to be positive and may be large.

- With a large fraction of resources employed(roughly 93%) much will
be drawn from other activities rather than “idle” resources .

- Ricardian equivalence implies that people will save to pay for future
taxes reducing private spending

- λ is non-zero and likely to be substantial
(People place positive value on their time,unemployed resources produce value through relocation e.g. mobility & job search)

- d is likely to be significant
(Wide range of estimates of d ,estimates based on taxable income)

With these parameters the stimulus package is likely to be a bad idea!

Αμετανόητοι Chicago boys....

ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΗΔΟΝΙΣΜΟ

2010-02-12T09:18:00.000-08:00

SOCIETE GENERALE-Global Strategy Team

Popular Delusions: Government hedonism and the next policy mistake

''What you as the City of London have done for financial services, we as a government intend to do for the economy as a whole”- Gordon Brown speech to bankers, Mansion House June 2002.

Behavioural psychology applies to central bankers, regulators and politicians as much as it does to investors. In promising to ‘fiscally retrench tomorrow’, finance ministers are exhibitingthe behavioural phenomenon of overconfidence in their future self-control. The bitter fiscal medicine required to stabilise debt levels won’t become more palatable today relative to tomorrow until the bond market makes it so. It can only do this through higher yields. Thus,Ireland and perhaps now Greece lead the way. For the Japanese it’s too late.

Why should behavioural psychology be seen as something applying only to investors? Behavioural finance is a well defined sub-discipline in its own right. But where is behavioural politics, behavioural central banking, or behavioural regulation? Remember
the Fed policy statements around the end of the 1990s? The ones that kept referring to the technology-enhanced’ rate of GDP growth? Wasn't this herding around a bad idea the very
same herding then fuelling the NASDAQ bubble?

And as the housing bubble inflated, Bernanke in a quite staggering display of logical sloppiness, concluded that the risk of a housing collapse in the future was small because there had never been one in the past. Weren't they then guilty of framing their analysis in a way guaranteed to preclude an uncomfortable conclusion? If you don't expect to see something,you are less likely to see it. Similarly worthy logic was used when sub-prime rolled over,and Bernanke concluded that there was no risk of contagion to the rest of the economy yet ! Wasn' t this over-weighted?

It probably was, and it probably demonstrates that central bankers are as prone to be as systematically silly as the rest of us ! Indeed, just last year a study by Bernanke concluded that “monetary policy was not a primary factor in the housing
bubble”. I don't want to pretend I am any kind of behavioural expert, but isn't this the well documented ''attribution bias''by which people attribute positive outcomes to themselves,
but negative ones to others?

So here we are today, with regulators rounding on investment banks, hedge funds and tax havens, apparently in denial of the reality that the problem was not the regulations but
the regulators ! After all, heavily regulated institutions like Fannie Mae and Freddie Mac were at the epicentre of the crisis (as was AIG, whose financial services business model was the
facilitation of ''regulatory arbitrage'' around Basle capital requirements). Not that it makes any difference. The regulators are merely bowing to pressure applied by politicians whose
understanding today is as flawed as Gordon Brown' s was in the Mansion House back then.

If this sounds like a rant then I apologise it isn' t meant to be one. We are all fallible and policy making is an impossible job. But that means policy mistakes are inevitable, and I believe we are seeing one right now....

Oscar Wilde said he could resist anything but temptation. But doing something you know you shouldn' t is easier if you can convince yourself that this will be the last time you indulge, that
you won't do it again. So we convince ourselves that since we'll be strong in the future, we can still indulge today. Whether it's smoking, eating too much or going to the pub instead of
the gym, we delude ourselves into thinking that we will take the more difficult path next time.

A few years ago, two economists actually looked at the issue using gym membership data. They found that in a club in which non-members could pay a no-strings fee of $10 per visit, people preferred to pay the $70 per month for unlimited access. And since members only
attended 4.3 times a month on average, they ended up paying an average $17 per visit. The authors concluded this to be clear evidence of overconfidence about future self control.
Investors understand the affliction all too well: a stock trades at £10 and we tell ourselves that we are buyers at £8. But how many of us buy when it gets to £8? Some of us do, but most of
us don' t. Most ofus (I can' t be the only one!) convince ourselves that it's going lower still:
“I’ll buy at £7” becomes “I’ll buy at £6” and by the time it's back at £8we're “waiting for a pullback”. Each investor has their own way of circumventing this problem. But at root, such
poor decision-making is a consequence of our fundamental underestimation today of the discipline and even courage we will require in the future.

G7 ''committed'' itself to the path of further stimulus and they presented it as though it was somehow a difficult decision: ''the position for most countries is to support the economies now, and get the budget deficit down as the economy recovers.'' said the UK's Chancellor, Alistair Darling, nodding earnestly. Well, it got me thinking about how much governments need to retrench to stabilise existing debt to GDP levels. And although I consider myself fortunate enough to have forgotten most of the economics I learned at university, one lesson which was useful, or in any case has stuck with me, is of the arithmetic behind government debt sustainability.

There are lots of books containing lots of equations outlining lots of limits and theorems about the dynamics of government debt sustainability, but the basic intuition is that if I am a finance
minister mulling out how much money I should be borrowing, I want my GDP growth (and therefore my tax revenue growth) to pay the coupons on any debt I take on today. If the GDP growth rate equals that interest rate, the incremental revenue flowing into my coffers thanks to the incrementally higher level of GDP covers my coupon payments. I don' t need to borrow any more money and my debt ratios are stable. But if the interest rate is higher than GDP growth, my
incremental tax revenue won' t cover interest payments. I'll be in deficit and I'll have to issue more debt to plug the gap and my debt ratio will rise. The only way I can prevent further debt
growth is by running a primary budget surplus (i.e. a surplus excluding interest payments).

There are nuances and qualifications to this arithmetic, and limitations too, but in essence the fault line between sustainable and unsustainable debt dynamics can be summarised as:
maintaining a stable debt to GDP ratio requires governments to run a primary balance proportionate to the difference between interest rates and GDP growth.But if it is difficult to summon the political courage today, why will it be easier tomorrow?

ΑΠΕΡΓΙΑ

2010-02-09T13:51:00.001-08:00

Να απεργήσουμε,να μην εργαστούμε,να διεκδικήσουμε...
Να κινήσουμε την μηχανή της διαμαρτυρίας, αλλά κάποτε να γυρίσουμε και τον τροχό της οικονομίας, τον ιμάντα του κέρδους, τον αγωγό της υπεραξίας...
Να διαδηλώσουμε, αλλά και να στοχαστούμε σύντροφοι..
Να σκεφτούμε το ''Δικαίωμα στην τεμπελιά'' του Λαφάργκ,το προλεταριακό μανιφέστο του πεθερού του,Μαρξ, τους αγώνες των εργατών σε όλη την γή...
Και απο Πέμπτη, να ξανακαθήσουμε στα σύγχρονα εργοστάσια παραγωγής: σε τράπεζες ,γραφεία, πολυεθνικές, δημόσιες υπηρεσίες, ωστε να εισφέρουμε τον χρόνο μας στο απρόσωπο εργοδοτικό καθεστώς, στο αντικοινωνικό και παρασιτικό κύκλωμα των τοκογλύφων της χρηματιστηριακής διεθνούς και των πολιτικών τους νταβατζήδων...
Δεν απεργώ, γιατί δεν δουλεύω σύντροφοι...
Αποσύρθηκα και δρώ απ έξω, όχι απο μέσα...

ΔΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

2010-02-03T14:00:00.000-08:00

Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση αργού θανάτου των ατομικών επιθυμιών και των συλλογικών οραμάτων. Στην μηχανική των οικονομικών συστημάτων, δεν υπάρχει ΜΙΑ Αριστερά που να μπορεί σήμερα να γυρίσει σωστά τους ιμάντες του κέρδους και να αναδιανείμει πλούτο στις μάζες.
Επειδή το εξωτερικό συστημικό άγχος της υπερπροσπάθειας μετοικεί σε μεγάλο βαθμο εντός της διχασμένης μας υποκειμενικότητας, μεγαλώνει ο ατομικός φόβος μιας αποτυχίας ή της χρεοκοπίας ψυχής και περιουσιών...
Η δομική οικονομική κρίση στηρίζεται και στην ενδοψυχική εμπλοκή, στην νευρωτική διαστολή των ατόμων, που απεικονίζεται στην δήθεν συλλογική νοημοσύνη των ΜΜΕ,ως μια κατάσταση παθητικής αποδοχής των δρώμενων(οι κοινωνίες σερβίρουν στα μέσα αυτά που τις αποχαυνώνουν. ο Μαρξ,εάν υπήρχε στην εποχή του η τηλεόραση, θα την όνομαζε-υποθέτω- μέσο παραγωγής υπερεξουσίας( κεφαλαιοκρατών και πολιτικών).
Η επικληση μιας Αριστεράς, ως ιδεολογία και κινηματική συμβολοποίηση κοινωνικής δικαιοσύνης, δεν μπορεί να αποσοβήσει δομικές ανισορροπίες διοτι μετέχει σε αυτές, είναι μέρος της δομημένης και συντεταγμένης πολιτειακής οργάνωσης των κοινωνιών. Επιτέλους, ας θυμηθούμε την μεγάλη μαρξιστική συμβολή στην α-δυνατότητα του οργανωτικού Συμβολικού θεάτρου της ανατροπής: η προτροπή για για τους προλετάριους να ενωθούν, ηταν περισσότερο σαν ευχή του γεροΚάρολου, μάλλον απωθημένη, προιόν της εσχατολογικής του προσέγγισης για την συλλογική νοημοσύνη των καταπιεσμένων ,την ασυντόνιστη δράση των ατόμων που εξεγείρονται στους αδυσώπητους νόμους της Αγοράς.
Πιθανολογώ, οτι αν ζούσε σήμερα , και ξανάγραφε το Κεφάλαιο ,ίσως να έμπαινε στον πειρασμό να αλλάξει και τον τίτλο :'' Η ΑΓΟΡΑ'')

Ψυχοπαθολογία του Οικονομικού.

2010-01-09T10:39:00.000-08:00

Με τον πρόλογο αυτό θέλω να παραθέσω- ίσως σύντομα και με την μορφή βιβλίου- κάποιες λακανικές σταθερές, που φάινεται οτι διατρέχουν τον ψυχισμό των ατόμων -μελών στις σύγχρονες αγοραίες οικονομίες και να επιχειρήσω μια θεώρηση των μηχανισμών κοινωνικής οργάνωσης της Οικονομίας , μέσα απο την ψυχανάλυση των κοινωνικά δρώντων υποκειμένων.

Ξεκινώντας απο μια αυτονόητη αποδοχή της οικονομικής πραγματικότητας, οτι τα συναλλακτικά ήθη διαμορφώνουν και διαμορφώνονται απο τους ατομικούς ψυχισμούς και την επίδραση του Συμβολικού στην επιθυμητή -καταλήγουμε να ψηλαφούμε την σχεδόν ιδεατή και εξω-συμβατική με τις ηθικές νόρμες , εξατομικευμένη σχέση με το χρήμα, όπως αυτή σχετίζεται με τις λακανικές θεωρήσεις.
Π.χ την έννοια του Αλλου στην οικονομική συμπεριφορά, θα ηταν προχειρότητα να την ταυτίσουμε με την θεοποίηση της επιθυμίας για κέρδος ή συσσώρευση πλούτου, αν και πρόσφατες προσεγγίσεις του λακανικού ακαδημαικού κοινού, φαίνεται να καταλήγουν στην αναλυτική προβληματική για την ψυχική εξουσία του χρήματος.

Να επισημάνουμε την πολύ σημαντική ζιμμελιανή προσέγγιση για την Φιλοσοφία του Χρήματος( 1900)όπου σχεδόν μας εισάγει στην οικονομική πραγματικότητα ως σκηνικό πάθους και αναπαράστασης.

Η φρουδική και λακανική προσέγγιση του Οικονομικού δεν υφίσταται ξεχωριστά απο την ιδεολογική και πολιτική ψυχοπαθολογία και ανάλυση διοτι υπόρρητα εννοείται στους μηχανισμούς που διαμορφώνουν την επιθυμία του υποκειμένου.

Θα τολμήσω να διεισδύσω στην Μηχανική των Επιθυμιών ,μέσω του Ντελέζ και του Μπωντριγιάρ, κυρίως για να συσχετίσω -οσο είναι εφικτό- την εξουσιαστική δομή της επιθυμίας κέρδους με το Επιθυμητό.

Εάν σήμερα απομυθοποιήσουμε το Μεγάλο Κεφάλαιο ως δαιμονιακό και πυρηνικό κομμάτι της καπιταλιστικής πραγματικότητας -χωρίς να απορρίψουμε την μαρξιστική φιλοσοφία περί φετιχισμού χρήματος και εμπορέυματος- τότε μπορούμε να δούμε την συμβολική διάσταση της χρηματικής επιθυμίας ως παράγοντα ψυχοπαθολογίας του υποκειμένου.
Τόσο η αλτουσεριανή όσο και η φουκωική έννοια της καθυπόταξης, έξοχα προσαρμοσμένη στην σύγχρονη εκδοχή του ατομικού ψυχισμου απο την Μπάτλερ, μας θυμίζουν οτι η έγκληση του Άλλου είναι ουσιαστικά ο φορέας της αυτοαναφοράς ως ψυχικό προαπαιτούμενο εξουσιαστικής κυριαρχίας. Αν τώρα μεταβούμε σε επίπεδο ανάλυσης του συμπεριφορικού μοντέλου των ατόμων στην Οικονομία,όπου η υπερχρέωση και η υπερκατανάλωση, ως σημαινόμενα/ φαντασιακά άγχη με τις θανατερές τους σημειολογικές θέσεις στους ατομικούς ιδεοψυχαναγκαστικούς κόσμους,τότε θα αντιληφθούμε την καθυπόταξη ως προγενέστερη της νέυρωσης για ανταπόκριση στο κάλεσμα του συμβολικού μέσου κοινωνικής καταξίωσης και πλούτου, του χρήματος δηλαδή.
Κοινωνίες και άτομα,υποβάλλονται για πολύ καιρό στον τρόμο της έλλειψης ρευστότητας και στην μελλοντική αβεβαιότητα πιστωτικών ονείρων και ελπίδας, απορροφώντας τον δημοσιονομικό τρόμο που εξαπολύουν τα ΜΜΕ, και σωματοποιώντας-ατομικά και συλλογικά - τις νευρώσεις επιβίωσης που αντικαθιστούν πλέον τις νευρώσεις επιτυχίας των προηγούμενων δεκαετιών.

Χρήσιμο είναι λοιπόν να προσεγγίσουμε την ψυχοπαθολογική εκδοχή της ταξικής νεύρωσης και το σύμπτωμα πλουτισμού υπο το πρίσμα της εντεινόμενης οικονομικής ανασφάλειας, αποτυπώνοντας κάπως επικίνδυνα φυσικά, την λακανική τρισδιάστατη κατηγοριοποίηση του ψυχικού κόσμου( Συμβολικό-Πραγματικο -Φανταστικό) και διεισδύοντας στον διαστροφικό πυρήντα της επιθυμίας, με το πάντα χρήσιμο και διαχρονικό βυθόμετρο της μαρξιστικής ανάλυσης για φετιχισμό και αλλοτρίωση, όπως αυτά εμφανίζονται στους ψυχικούς κόσμους των σημερινών ανασφαλών και απο-ιδεολογικοποιημένων στην πλειοψηφία τους ατόμων.

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ !

2009-12-08T10:26:00.000-08:00

Επιτέλους, μας έριξαν την πιστοληπτική μας ικανότητα! Η διεθνής των κερδοσκόπων έδρασε και πάλι ωστε να μειωθεί η φερεγγυότητα του ελληνικού δημοσίου και να πέσει κατηγορία ο δείκτης βιωσιμότητας του χρέους μας!

Στην καρδιά του αδυσώπητου trading oμολόγων/χρέους, εμφανίζεται και η απόφαση των ''δικαστών'' του μεγάλου κεφαλαίου. S&P,Fitch και όλοι οι πιστοί ακόλουθοι του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας( που για δεκαετίες έθρεφαν δικτατορίες σε φτωχές κοινωνίες) τώρα θρέφουν με κέρδη και ...ποντάκια στα spreads ,τους κατόχους και τους dealers των ομολόγων του εθνικού μας προιόντος(
(αυτό παράγουμε:δημόσιο χρέος)!

Εδώ και 2,5 χρόνια απειλείται με πτώχευση η χώρα της γεμάτης παραλιακής οδού, των γεμάτων καφέ και των ξενυχτάδικων, η κοινωνία του εύ ζην!

Δεν πτοούμαστε κύριοι! Πτωχεύστε μας! Κανείς στον κόσμο σαν εμάς δεν ξέρει οτι η ...φτώχεια θέλει καλοπέραση!

Εμείς, ακόμη και αν μάς στείλετε σε ΒΒΒ-- και κάτω απο το μηδέν δηλαδή, πάλι πρώτο τραπέζι θα καθήσουμε, σχεδόν όλοι!
Αν τα ταμεία του κράτους κηρύξουν στάση πληρωμών, το δικό μας το πορτοφόλι θα τα βγάλει πέρα, αξιότιμοι κύριοι ελεγκτές!

Δεν μας πιανει το auditing που κάνετε, ούτε και η κοστολόγησης σας μας φοβίζει!Ξορκίζουμε τον θάνατο με δικό μας benchmarking,με δικό μας Ατομικό Χρεός, άσχετο απο το δημοσιονομικό των ανίκανων πολιτικών μας!

Θα ζήσουμε υποβαθμισμένοι, αλλά πάντα θα διασκεδάζουμε αγαπητοί κύριοι της Fitch! To ξένο και δανεικό χρήμα δεν μας ενδιαφέρει! Ζούμε αλληλοεξαπατώμενοι, είμαστε η κοινωνία της σιωπηρής συνωμοσίας, που δανειζόμαστε απο το δικό μας μέλλον, οχι το δικό σας!

Την δική μας λογική δεν θα την υποβαθμίσετε ποτέ!

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ...

2009-10-27T11:42:00.000-07:00

Σε μυεί στο Ονειρο, το επιβλητικό και πολυσυλλεκτικό Λονδίνο,καρδιά του trading προσδοκιών και της άκοπης κερδολαγνείας, εστία και πυρήνας του brokering επιθυμιών και της ρευστοποίησης των φαντασιακών IRR( εσωτερικά ποσοστά απόδοσης επενδύσεων)...
Ειδικοί του forecasting στο διαμεσολαβητικό παιχνίδι ανταλλαγής ελπίδας,κερδίζουν φορώντας το προσωπείο της πειθούς...
Και στο τρίγωνο Κολωνακίου-Βαλαωρίτου-Συντάγματος, οι ''γεννήτορες'' φαντασιακών κερδών με μπακάλικα πλάνα και ανύπαρκτα megawatts (μόδα τώρα οι άδειοδοτήσεις ενέργειας), μυθομανείς μεσίτες και dealers ,κατευθύνουν την κλειστή ελληνική οικονομία στο σύμπαν του φαντασιακού ευδαιμόνισμού...
Καπιταλιστές στα όνειρα τους, που έχασαν την αίσθηση του Ποσού και την Αξία της Λογικής τους, περιστρέφονται γύρω απο το οδυνηρό σύμπτωμα της αυτοεξαπάτησης ...
Και εμείς;Κάτι σαν σύμβουλοι συγχώνευσης της τρέλας τους με την Λογική...
Όμως στο Λονδίνο, οι μάσκες πέφτουν, καθώς μιλάς face to face με τοο χρήμα, το success fee, την ''εκτέλεση'' ,το αποτέλεσμα στην συνέργια..
Η φούσκα των νοερών επενδύσεων, που πολλοί φτιάχνουν εντός της ψωροκώσταινας, μας κάνει πολλές φορές να πετάμε σε αερόστατα ελπίδας..
Και όμως, στις οχθες του Τάμεση,''εδώ και τώρα'', γεννιέται χρήμα απο ειδικούς των συναλλαγών, αληθινούς μανικούς των συμφωνιών αν και λιγότερο ικανούς απο εμάς ...
Εκεί νιώθεις οτι πρέπει να βάλεις τέλος στο ψευδαισθητικά αναγκαίο μεροκάματο,στα μηνιαία τέλη ψυχοθεραπείας των νευρωτικών οραμάτων για υπερκέρδη απο μυθομανείς αυτοεξαπατώμενους νεοέλληνες...
Και εμείς; θέλει τόλμη για να τους πετάξουμε τις μασκες τους στα μούτρα τους...
Τελικά η Οικονομια είναι το τεράστιο τραπέζι του μπιλιάρδου για τους τζογαδόρους ψευδοαξιών, ένα τεράστιο στοίχημα στην αγορά των ηδονικών συναλλαγών και των παρασιτικών τιμών...
Χιλιάδες άνθρωποι '' φτιάχνονται'' με προσδοκώμενες συνέργιες ποσών ,ιδεών, αδειοδοτήσεων, συμβολαίων..
Ολοι χρωστάνε στον οικονομικό ορθολογισμό , το τέλος αυνανισμού τους, το ασφάλιστρο της νέυρωσης τους για εύκολο πλουτισμό...
Το economical intelligence δεν παντρεύεται ποτέ με το emotional winning, η ζωή δεν εξισορροπεί επιθυμίες με συναλλαγές...
Και εμείς ;Γυρνάμε ως αντιπρόσωποι του συγχρονου καθόλικισμού και του Πάπα( καπιταλισμός και χρήμα), ελπίζοντας να εισπράξουμε τα τέλη εισόδου όλων αυτών στον πάράδεισο του Cash, ως συγχωροχάρτι της ημιμάθειας τους στις αγορές...

( με αφορμή το πήγαινε-ελα απο Λονδίνο και το εγχείρημα μου εκεί- www.upgrade-london.co.uk- στον χώρο των συγχωνεύσεων/εξαγορών, αλλά και την γελοία κατάσταση στο νεοελληνικό επιχειρείν...)

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

2009-10-05T10:07:00.000-07:00

Μια κλασική ελληνική φιγούρα αδράνειας, ωχαδελφισμού και σχεδόν τεμπέλικης νοοτροπίας,, ένας άνθρωπος που επι 5,5 χρόνια προσπαθούσε να μην φθείρεται( αλλα στην πολιτική σε φθείρουν οι διπλανοί, τα γεγονότα, η αδράνεια)

Κυβέρνησε με σύστημα αμυντικογενές ,με φιλοσοφία...Ρεχάγκελ!(καθ οτι λάτρης του ποδοσφαίρου, του άρεσε το'' βλέποντας και κάνοντας'')

Ονόμαζε την παθογένεια (νταβατζήδες,διαφθορά) και απλά περιέγραφε λύσεις( μεταρρυθμίσεις,μηδενική ανοχή)αλλά ποτέ δεν έδρασε ουσιαστικά.

Πολύ κακός διαχειριστής ανθρωπίνου δυναμικού ,που σχημάτισε αυλή χαμηλού πνευματικού επιπέδου( ο Σημίτης συνομιλούσε καθημερινά με Γιαννίτση ,Στουρνάρα, Θέμελη,Χαρδούβελη,Κοτζιά, ενώ αυτός είχε Ρουσσόπουλο,Αντώναρο, Ανδριανό,Αγγέλου, Σταικούρα !)

Με τον Σουφλιά ουσιαστικά ώς επικεφαλή της κατρακύλας, ο Καραμανλής αφέθηκε στην δήθεν εμπειρία ενός παλαιομοδίτη ανθρώπου, ίσως και στην ιδιοτέλεια του...

Ο Καραμανλής ,επιρρεπής στην υπεραυτοπεποίθηση του οτι είναι ο καταλληλότερος, αποδείχτηκε ακατάλληλος να αντιληφθεί την αλαζονεία των γύρω του(και είναι κρίμα που ένας ικανός άνθρωπος, που απο τα 47 μέχρι τα 53 , τιμήθηκε για πρωθυπουργός δυο φορές, οδήγησε την κεντροδεξιά σε βαθύ πηγάδι και την χώρα σε αδρανή εδάφη πολιτικής)

Ο Κώστας Καραμανλής, έχασε το στοίχημα που έβαλε με τον εαυτό του, να φύγει ( γιατι ήξερε οτι θα χάσει) αξιοπρεπεπώς...

Η ιστορία έχει τώρα τον πρώτο λόγο...

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

2009-09-14T17:44:00.000-07:00

Το σύμπτωμα της διεφθαρμένης οικονομίας ,δεν είναι τίποτα άλλο,παρά το σύμπτωμα της νευρωτικής συλλογικής μας ταυτότητας.
Η ελληνική οικονομία, δεν πέρασε ποτέ απο το βρεφικό σταδιο του καθρέφτη,ωστε να τρομάξει μπροστα στον μεγάλο Αλλο.(παγκοσμιοποιηση).
Στέκομαι στις γνωστές παθήσεις, στην έλλειψη συλλογικών συμφωνιών,συναινετικών μέτρων: δεν έχει η νεοελληνική ιδιοσυγκρασία καμία σχέση με την κοινή προσπάθεια αλλά με την εξατομικευμένη-οχι ατομική-επιχειρηματικότητα ( κάποτε ειχα προσεγγίσει το νοσηρό φαινόμενο της μανιακής ιδρυσης επιχειρήσεων απο όλους για όλα...)
Η ελληνική οικονομία δεν είναι ο μεγάλος ασθενής: είναι το φυσιολογικό σύμπτωμα της νευρωτικής νεοελληνικής κοινωνίας.
Η υψηλή διαφθορά, η χαμηλή ανταγωνιστικότητα ,το ΑΕΠ, η ανάπτυξη, αποτελούν τα τελευταία ζητουμενα στο μυαλό όλων...
Η χώρα δεν είναι αυτό που μας δείχνουν τα ΜΜΕ: η Ελλάδα , πάσχει απο νεύρωση επιτυχίας και σχεδόν όλοι, ζουν για να συμμετέχουν στο σύμπτωμα!
Στις εκλογές του καναπέ, θα ξανακαθήσουμε κάπως ψευδαισθητικά πάλι, στο ντιβάνι της μεταβίβασης : οι ισχυροι νευρωτικοί της εξουσίας θα μας φλομώσουν με τα συμπτώματα της μαζικής προσπάθειας...
Το απέραντο φρενοκομείο, δεν πεθαίνει ποτέ...

ΑΝΕΦΙΚΤΑ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ

2009-09-14T08:52:00.000-07:00

H πολιτική δεν είναι ζήτημα λογικής ,είναι ζήτημα επιθυμίας. Αν κανένας τελικά δεν έχει δίκιο, είναι γιατί όλοι επιθυμούν!

Το ΠΑΣΟΚ,νιώθοντας (αλλά χωρίς να είναι ) έτοιμο, ξαναγινεται πάλι τελικά αυτό που δεν έπρεπε να γίνει:αίθουσα κατόπτρων για τίς ψευδαισθήσεις, με χωνευτήρι τον χρόνο.

Ενα κόμμα, εκτός απο συλλογικός οραματιστής,καλείται να λειτουργήσει και ως συλλογικός τεχνοκράτης.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί η σημερινή κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, να κατανοήσει οτι η τεχνογνωσία της οικονομικής διαχείρισης δεν είναι ψυχρή αριθμητική, νεοφιλελέυθερη εφαρμοσμένη πολιτική( ο Σημίτης πλανάται ακόμη ως το φάντασμα του λογιστή που μας έβαλε, σαν κοινωνία,να ανοίξουμε τους λογαριασμούς μας με το μέλλον)

Ας κατανοήσουμε ότι δεν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην οικονομία της αγοράς και στις δυνάμεις της ανακατανομής.

Μια κυβέρνηση πρέπει να αγωνίζεται ωστε η τράποuλα να ανακατεύεται συνέχεια,για ισχυρές συνοδευτικές στρατηγικές στην διαχείριση των παγκόσμιων αλλαγών και να πεί οτι το κράτος δεν είναι τα πάντα, ωστε να κινήσει, με ασφάλεια και εποπτεία,την μηχανή ανάπτυξης και ταυτόχρονης προόδου.

Δεν με πέιθει ο Γ.Παπανδρέου οτι γνωρίζει πως να διαχειριστεί τις λεπτες ισορροπίες μεταξύ δημοσιονομικής πολιτικής και κοινωνικής μέριμνας .

Δεν απαιτώ να τα βάλει με τις τράπεζες( γιατί δεν μπορεί) ουτε με το γονίδιο της ελληνικής ροπής για απάτη( η αλήθεια είναι οτι ο άνθρωπος αυτός δεν φαίνεται να έχει ίχνός γονιδιακής σχέσης με την ελληνική παγαποντιά και απορώ πως θα μυρίζεται τους μακρυχέρηδες δίπλα του,και γιατί δεν το έκανε ως υπουργός κυβερνήσεων! Βεβαια και ο Καραμανλής που ξέρει απο ελληνική μέθοδο σκέπτεσθαι και εργάζεσθαι, κοιμήθηκε όρθιος και κάποιο πλούτισαν...)

Το όραμα της Αλλαγής όμως περνάει μεσα απο επώδυνες συγκρούσεις με τα διλήμματα των καιρών: η ανάπτυξη, δεν διατάζεται ποτέ,αλλά απαιτεί σχέδιο και μίγμα οικονομικής/δημοσιονομικής πολιτικής.

Ένα αναγκαίο άλμα προς το μέλλον: η Πράσινη Τράπεζα

2009-05-20T06:13:00.001-07:00

Η συζήτηση έχει ξεκινήσει διεθνώς- εδώ και πολύ καιρό- , οι διαθέσεις όλων μοιάζουν θετικές , η χρηματοπιστωτική υποδεικνύει νέα μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης και έτσι η έννοια της πράσινης οικονομίας, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της νέας εποχής.
Κάθε χώρα προσπαθεί αν διαμορφώσει ένα πλάνο ενεργειακής και οικονομικής μετάλλαξης, με βάση τις περίφημες ΑΠΕ( ανανεώσιμες πηγές ενέργειας). Οι πυλώνες όμως κάθε οικονομικού μοντέλου , στηρίζονται στα πήλινα πόδια των πιστωτικών ιδρυμάτων, που σχεδόν παντού καρκινοβατούν.
Η Ελλάδα, χώρα που υπήρξε κάποτε εντάσεως φυσικού κεφαλαίου( μην ξεχνάμε ότι ήμασταν ουσιαστικά ΄΄αγροτική οικονομία΄΄ μέχρι και πριν 20-30 χρόνια) μπορεί σήεμρα να συνδυάσει την προοπτική εξόδου από τον φαύλο κύκλο της στασιμότητας, με μία μεταρρυθμιστική τομή στο τραπεζικό σύστημα .
Το Ελληνικό Δημόσιο, οι Συνεταιριστικές Τράπεζες , καθώς και η Αγροτική Τράπεζα, θα μπορούσαν με την περίφημη μέθοδο των ΣΔΙΤ( συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα) να ταράξου τα νερά στην ΝΑ Ευρώπη, δημιουργώντας την μεγαλύτερη Green Bank στην περιοχή !
Σύμφωνα με τις τωρινές κεφαλαιοποιήσεις Αγροτικής τράπεζας και Συνεταιριστικών τραπεζών και με μια γενναία αύξηση μετοχικού κεφαλαίου μετά την συγχώνευση , που θα καλυφθεί εξ ‘ολοκλήρου από το Δημόσιο , η ελληνική Green Bank θα μπορούσε να αποτελέσει το θεμέλιο της Πράσινης Οικονομίας στην ευρύτερη Βαλκανική ζώνη.
Η έννοια της «Πράσινης Τράπεζας», ενός ιδρύματος παροχής κινήτρων και μέσων για «πράσινες επενδύσεις», με κύριο χαρακτηριστικό την ευελιξία, θα μπορούσε ενδεικτικά να κάνει τα ακόλουθα :
-Να χρηματοδοτεί τον ιδιωτικό τομέα για παραγωγικές επενδύσεις σε ΑΠΕ με τις ανάλογες παροχές σε φορολογικά και αναπτυξιακά κίνητρα για καθαρές πηγές ενέργειας, με μακροπρόθεσμη προοπτική στην ελαχιστοποίηση τής χρήσης υδρογονανθράκων (Φωτοβολταϊκά, Ανεμογεννήτριες, Υδροηλεκτρικά, Γεωθερμικά, Ανακύκλωση, Βιομάζα κ.α)

- Να χρηματοδοτεί προγράμματα ΑΠΕ προερχόμενα από Νομαρχίες και Δήμους, περνώντας κεφάλαια απευθείας από τον Δημόσιο Προϋπολογισμό στην Ενεργειακή Οικονομία ( public ‘bridge financing’), κυρίως σχέδια εκσυγχρονισμού των διακλαδώσεων μεταφοράς και διανομής

- Να επιδοτεί με χαμηλό κόστος ( eco- επιτόκια) την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη
- Να δημιουργήσει μια σειρά eco- Προιόντων( πχ. Ομόλογα Καινοτομίας ,δάνεια για υβριδικά αυτοκίνητα, στεγαστικά προγράμματα για ενεργειακά σπίτια και οικολογικά κτίρια ) των οποίων οι πρόσοδοι θα χρησιμοποιούνται στη χρηματοδότηση προγραμμάτων ΑΠΕ.
Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη αμερικανικού πανεπιστημίου, το 43% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι θα προτιμούσαν να κάνουν συναλλαγές με μια Πράσινη Τράπεζα, όχι μόνο λόγω οικολογικής συνείδησης, αλλά και για λόγους επενδυτικούς /αποδοτικούς!

Είναι ο καιρός κατάλληλος τόσο για μια πρωτοποριακή συγχώνευση στον ασθμαίνοντα τραπεζικό κλάδο της ελληνικής οικονομίας( όλοι μιλάνε για την ανάγκη συγχωνεύσεων και την απαιτούμενη συρρίκνωση του ανταγωνισμού ) ,όσο και για ένα ποιοτικό άλμα προς το μέλλον, όσο αφορά το περίφημο μοντέλο της Πράσινης Οικονομίας. Μόνο με ‘πράσινες πιστώσεις ‘ και ορθολογικό σχεδιασμό θα αποδώσει η αξιοποίηση της πλούσιας σε ΑΠΕ χώρα μας.
Ας ρίξουμε την καύσιμη ύλη-που λέγεται χρήμα-στο ντεπόζιτο της φύσης που μας χαρίζει αυτός ο τόπος….

H Θλίψη που δεν γίνεται Πράξη...

2009-05-08T22:52:00.000-07:00

(Ευχαριστώ την συγγραφέα Νέλλη Ψαρρού για ένα σχόλιο της και την θαυμάζω για την κοφτερή σκέψη της. Εξαιρετικό το νέο της βιβλίο,Ταξίδι στη Σαμοθράκη-Ένα Πολιτικό ημερολόγιο, μια πραγματεία για την έλλειψη αυθεντικής πολιτικής στην σύγχρονη Ελλάδα)

Πρώτη φορά κάποιος έπιασε την ....θλίψη μου μέσα απο το blog και
παραβιάζει με σκληρό τρόπο, ερμητικά κλεισμένες πόρτες του αυτοσεβασμού μου...
Ανάμεσα στην αναπαραγωγή της μοναδικής ζωής του καθενός και την ατομική εργασία , την προσωπική δράση και πράξη, υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα...
Ο Adorno έλεγε οτι η επίγνωση της εμπλοκής μας στην ζώη και η ευτυχία της ελάχιστης ελευθερίας, κρύβονται μέσα στην Γνώση...
Η αλήθεια είναι οτι η καθυπόταξη της ζωής στην διαδικασία παραγωγής ,επιβάλλει ταπεινωτικά στον καθένα κατι απο την απομόνωση και την μοναξιά...
Δεν υπάρχει αναγκαστική διέξοδος απο την εμπλοκή που γεννάει η ελευθερία :το μόνο που μπορέι να κάνει ο καθένας υπεύθυνα είναι να αρνηθεί την ιδεολογική κατάχρηση της ύπαρξης του...
Προσωπικά, έχω κόψει την συνηθεια να εξάπτωμαι, γράφοντας ...θλιμμένα! Περίπου σαν να εκδιδω συναλλαγματικές γαλήνης για το καλύτερο...
Οσο η κοινωνία της ορθοπεταλιάς απαιτεί απο τα καταναγκαστικά μέλη της να ...ομολογούν τα πάντα( στα βιβλία, στα άρθρα, στο δίκτυο)τόσο η διανοητική ροπη προς τα κάτω δεν θα σημαίνει απαραίτητα και αποχή απο την καταγγελία, τον μηδενισμό, την απαισιοδοξία...
Το δοχείο των ιδιωτικών, μυστικών και απαισιόδοξων σκέψεων,νιώθω οτι είναι οχημα για να αποκρυσταλλώσω την δική μου αίσθηση εαυτού...
Γράφω ,ενίοτε σημαίνει και οτι καταγράφω την εναλλακτική εκδοχή της ζωής μου και του κοσμου..

Where everything is bad,
it must be good to know the worst...
Just know it, before doing something

F.Bradley

Οι αλυσίδες και η φαντασιακή ελευθερία...

2009-05-07T03:36:00.000-07:00

Πώς οταν σε περιτρυγιρίζουν τόσα ΄΄άκοπα΄΄ κέρδη , τόσες προμήθειες ,εσύ να αποφασίσεις να αφοσιωθείς στο μεροκάματο;Πως να παρατήσεις αυτό το videogame στο play station της καθημερινότητας;
Εζησα ξανά στο κελί, στην μικροφυσική του Κεφαλαίου...
Μέσα απο μια εργασία σε excel ,ως τεστάρισμα για ένα πόστο ευθύνης( αλλά χαμηλών αμοιβων φυσικά!) έδωσα τον χρόνο μου ώς βορά σε υποψήφιο εργοδότη, Αμερικάνικο κεφάλαιο..
Εκέι, στα excel και στα συστήματα των υπολογιστών μέσα στις πολυεθνικές βρίσκεταιτο κελί που φοβάμαι, στην οθόνη των διεθνοποιημένων εταιρειών που εργάστηκα...
Ο διχασμένος εαυτός απο την αλυσίδα της καταναγκαστικής εργασίας, προσπαθεί να ισορροπήσει αναμεσα στην ελευθερία που γεννά ανασφάλεια και στην εξαρτημένη εργασία που ψευδαισθητικά παράγει ασφάλεια και ουσιαστικά γεννάει σκλαβιά..
Η ζωή ως ένα συνεχές hedging ( αντιστάθμιση) της φαντασιακής μας ελευθερίας επιλογών...
Η εξουσία και το κεφάλαιο, με τα ιερογλυφικά τους, ουσιαστικά τις σύγχρονες αλυσιδες του ατόμου ( ΑΦΜ, αριθμός ασφάλισης,υπέυθυνες δηλώσεις,pin,κωδικοί κ.α)
κάνουν αφόρητη την συναλλαγή με τον μεγάλο Άλλο , με τον Νόμο, με το Πρέπει...

Οι...κουκολοφόροι των αγορών και ο τοκετός του Νέου Καπιταλισμού

2009-04-09T07:49:00.001-07:00

Χρειάζεται με αφορμή αυτή την κρίση να μεταπηδήσουμε απο το κοινωνιολογικό/ιστορικό επίπεδο ανάλυσης του καπιταλισμού στο ατομικό/ψυχολογικό.
Χρειάζεται να κατανοήσουμε τον μηχανισμό κοινωνικής νεύρωσης και ατομικών εμμονών, που γεννάει ο όψιμος σημειο-καπιταλισμός: χρήμα, ηδονή του κέρδους και του status, εικόνες και θεάματα εμποδίζουν την αληθινή ευημερία και εγκαθιστούν δομές επίπλαστης ευφορίας.
Στην ροή της καθημερινότητας, όπου δυστυχώς το άτομο σταματά να σκέφτεται με όρους ουμανιστικής και σοσιαλιστικής ηθικής, αλλά υιοθετεί την τηλεοπτική και αυτοκινιτιστική ταχύτητα, στους δρόμους, στα γραφεία, στα κινητά και στους καναπέδες , νεκρώνουν οι νευρώνες μεταβίβασης της Λογικής και ενεργοποιούνται αυτοί του άγχους και της αλλοτρίωσης.
Και η Πολιτική, εξαντλείται για τον καθένα , μπροστά στους λογαριασμούς και στην ακρίβεια, μπροστά στο χάσμα του θέλω με το μπορώ...

Στην οικονομική κρίση που ζούμε που είναι και κρίση μονεταριστικής/ δημοσιονομικής πολιτικής, θα πρέπει να υιοθετηθούν στα νέα μοντέλα της μακρο-αβεβαιότητας, παράμετροι που να ενσωματώνουν το ζήτημα της διαχείρισης των επιθυμιών, σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο .
Στην μικροοικονομική του πανικού ,δυστυχώς, ανακαλύπτουμε οτι δεν υπάρχει ο μέσος άνθρωπος, η κοινή γνώμη, ο απλός πολίτης. Αυτοί οι όροι είναι μυθεύματα και δημιουργήματα του συστήματος μικροφυσικής της εξουσίας και του κεφαλαίου(να θυμηθούμε και λίγο Φουκώ) και ενισχύθηκαν απο την αριθμητική των αγορών που επέβαλλε η οικονομική σχολή του Σικάγο στην δεκαετία του ’70 ( μονεταρισμός του Φριντμαν)
Ζούμε πάνω σε σεισμικές μετατοπίσεις στο σύστημα του καπιταλισμού και αφορούν δυο τεκτονικές πλάκες οι οποίες στοίβαζαν την απληστία και την αλαζονεία των μεσαζόντων, των συμβούλων, των όψιμων ηλεκτρονικών τραπεζιτών και κερδοσκόπων. Τα private equities, τα hedge funds, τα venture capitals φοράνε την……κουκούλα (!) και οι δήθεν επόπτες των αγορών δεν το στοιχειοθετούν αυτό ως ποινικό αδίκημα!
Πιο απλά: χρειάζεται να ποινικοποιηθούν τα black boxes (μαύρα κουτιά )των αποδόσεων σε όλα τα επενδυτικά οχήματα ,ώστε να σταματήσουν να γίνονται ΄΄νταλίκες με φρένα...σπασμένα ΄΄και μας παρασύρουν όλους!

Για να το πούμε ακόμα πιο ξεκάθαρα : αν δεν αναλύσουμε την νεύρωση που γεννά η καλυμμένη πάλη των τάξεων, η κρυμμένη κοινωνική ανισότητα, αυτή που υπάρχει στο ατομικό μας υποσυνείδητο, τοτε δεν θα μπορέσουμε ως κοινωνίες να σχηματίσουμε τις δομές του Νέου Καπιταλισμού που ψάχνου οι ηγεσίες των ισχυρών κρατών!
Γιατί τελικά , δεν ήταν ο Τρίτος Δρόμος του Μπλέρ ,ούτε φυσικά η επικίνδυνη πολιτική χάρτινου πλούτου του Κλίντον και φθηνού χρήματος του Γκρίνσπαν, σωστές μακροχρόνιες επιλογές πολιτικής διαχείρισης.
Ούτε η σοσιαλδημοκρατική προσπάθεια των Γάλλων ,του Σημίτη, των Ιταλών κεντροαριστερών τα προηγούμενα χρόνια ,αποδείχτηκαν μακρόπνοες βάσεις ευημερίας των κοινωνιών

Σεβαστές επιστημονικές φωνές των Οικονομικών (ι Κρουγκμαν, Στιγκλιτζ, Σεν, κ.α ) δεν μπορούν τελικά να νικήσουν την Οικονομία της Επιθυμίας και τα Χρηματιστήρια των Ηδονών Κέρδους!

Ο καπιταλισμός θα έχει πάντα έναν καλυμμένο νεοφιλελευθερισμό να κερδίζει στα σημεία ,εκτός και αν επικρατήσει μια εναλλακτική πολιτική,
με πυρήνα την διαχείριση των ατομικών απολάσυεσων:

''Αυτό που έχουμε σήμερα δεν είναι τόσο πολύ η ΠΟΛΙΤΙΚΗ της απόλαυσης, όσο, για την ακρίβεια, η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ (η διοίκηση) της απόλαυσης, η οποία με τη στενή έννοια είναι μια μετα-πολιτική πράξη..’’, έγραψε πρόσφατα ο σλοβένος διανοούμενος Σ.Ζίζεκ

Αυτή η διαχείριση αυτή κρύβεται πίσω απο τους ψυχρούς αριθμούς των αγορών και της πολιτικής , εκεί θα παιχθεί το στοίχημα του μέλλοντος: να μεταφέρθεί στις μάζες ή σύγχρονη αξία της αδογμάτιστης μαρξιστικής θεωρίας και η πρακτική και χρήσιμη πλευρά της στο άτομο και στην κοινωνία.

Να δημιουργηθεί Συμβούλιο Δημοσίων Επενδύσεων για τις παρεμβάσεις στην Οικονομία

2009-03-31T12:53:00.000-07:00

Θα πρέπει να επισημάνουμε, με αφορμή τις συζητήσεις περί κρατικοποιήσεων, οτι το πρόβλημα του κρατισμού δεν πρέπει να το εξειδικεύσουμε ως ελληνικό φαινόμενο!

Αυτό που σημερα παρατηρείται στην ανάλυση της οικονομικής πολιτικης διεθνώς ειναι να βλέπουμε τις περίφημες ελέυθερες αγορές( που γνωρίζουμε οτι σχεδόν παντού είναι χειραγωγήσιμες ) να μην τρέφουν εμπιστοσύνη στις ικανότητες καθε κυβέρνησης .

Ομως ενας οικονομικός κύκλος έχει την τάση να παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις πρώτα των κερδών και μετά της γενικής επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Η κύρια πρόταση κευνσιανής πολιτικής για τη σταθεροποίηση των επενδύσεων ήταν η σταθεροποίηση του μακροχρόνιου επιτοκίου το οποίο «πρέπει να διατηρείται πάντοτε όσο το δυνατόν κοντά στο μακροχρόνιο άριστο επίπεδο του. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται ως ένα βραχυπρόθεσμο παρεμβατικό μέσο» .(Τhe Times, 13/1/1937)
Ο τύπος αυτός της πολιτικής μπορεί να θεωρηθεί ως μη παρεμβατική πολιτική, παρόμοια με τον τύπο του ελέγχου της προσφοράς χρήματος που, αποτέλεσε την κύρια πρόταση οικονομικής πολιτικής του πατέρα του νεοφιλελευθερισμού ,Friedman.
Ο κρατισμός σίγουρα δεν είναι η λύση, ειδικά για την ιδιόμορφη ελληνική κοινωνία αλλά σχετικά με τον βαθμό παρεμβατικότητας των μετρων οικονομικης πολιτικής, αξίζει να διεισδύσουμε και να επανερμηνεύσουμε πλήθος άλλων θεωρητικών προσεγγίσεων του Keynes,πατριάρχη των Οικονομικών της Προσφοράς.
Π.χ. , οι απόψεις του για την αβεβαιότητα, την αστάθεια και την υποκειμενικότητα των προσδοκιών καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι προσδοκίες είναι πραγματικά αδύνατον να γίνουν αντικείμενο πραγμάτευσης μέσα στο πλαίσιο ενός τυπικού οικονομικού υποδείγματος. Αντιθέτως, η οικονομία πρέπει να εξετάζεται ως ιστορική εξελικτική διαδικασία . Τα πολιτικά αυτά συμπεράσματα συμφωνούν με μια ερμηνεία σε ορισμένες ιδέες του Κeynes, ότι φαινόταν δηλαδή να θέλει ταυτόχρονα : την διατήρηση των δυνάμεων (και των κινήτρων της αγοράς)και τη χρησιμοποίηση του κράτους, αποκλειστικά και μόνο για να εξασφαλιστεί ένα αρκετά υψηλό και σταθερό επίπεδο επενδύσεων.

Αξίζει να μην ξεχνάμε οτι είναι πολύ λεπτή δουλειά η διατήρηση της σταθερότητας για κάθε κυβέρνηση που αναγκάζεται να στραφεί από τη χρηματοδότηση του δημοσίου ελλείμματος με την έκδοση ομολόγων, στη χρηματοδότηση του διαμέσου της φορολογίας. Ετσι, μειώνεται η συνολική ζήτηση όταν η οικονομία πλησιάζει ένα κορυφαίο σημείο του οικονομικού κύκλου και προσαρμόζονται οι δημόσιες δαπάνες ώστε να διατηρείται σταθερή η συναθροιστική ζήτηση .

Η εφαρμογή αυτής της πρότασης θα διευκολυνόταν με το διορισμό ενός Συμβουλίου Δημοσίων Επενδύσεων για την κατάρτιση ασφαλών επενδυτικών προγραμμάτων σε σχέση με το χρόνο που χρειάζονται να ωριμάσουν. Κανείς δεν αμφιβάλλει οτι η Ελλάδα χρειάζεται θεσμικές ρυθμίσεις που ενισχύουν τη μακροχρόνια σταθερότητα, και οχι ρυθμίσεις ως υποκατάστατο των συντονιστικών χειρισμών.

Στόχος αυτού του διακομματικού Συμβουλίου πρέπει να είναι η εφαρμογή, ταυτόχρονα, ενός μίγματος παρεμβατικών μέτρων οικονομικής πολιτικής, ωστε να εισάγουμε την αβεβαιότητα και τις προσδοκίες ως παραμέτρους μεταβολής στα αποτελέσματα διανομής του εισοδήματος και τους σχετικούς μισθούς.
Πρέπει τα μέλη του να μην ξεχνού οτι ο ρόλος των διανεμητικών αποτελεσμάτων και ο ρόλος των σχετικών μισθών μπορεί να είναι μια βάσιμη ερμηνεία του γιατί κάποιοι εργαζόμενοι μπορεί να αποδεχτούν μια μείωση στους πραγματικούς μισθούς τους, την οποία επιφέρει ο πληθωρισμός ή μια γενική συμφωνία για περικοπές στους ονομαστικούς μισθούς και ελαστικά ωράρια μερικής απασχόλησης .
Αξίζει να επισημάνουμε ότι ακόμη και αν διέγνωσαν κάποιοι την αδυναμία της οικονομίας της αγοράς να επιτυγχάνει συνεχώς τη λειτουργία της στο επίπεδο της πλήρους απασχολήσεως, αυτό δεν συνεπάγεται κατ΄ανάγκη ότι μια κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα ή τη θέληση να παρέμβει στην οικονομία υπέρ του κοινωνικού συμφέροντος.
Οι κοινωνίες της όψιμης υπερχρέωσης, όπως η δική μας ,πρέπει να γνωρίζουν ότι είναι δυνατόν να βελτιωθεί η λειτουργία της ελέυθερης οικονομίας ,μονο αν η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα και τη θέληση να παρέμβει με την πολιτική της ,προς όφελος των πολλών και παντα μακροπρόθεσμα.
Αυτες οι παρεμβάσεις, δεν χρειάζεται να σημαίνουν κρατικοποιήσεις ή ενα επιχειρήματικό τοπίο κεντρικού σχεδισμού ...
Αλλωστε οι Βγενόπουλοι, μπαίνουν πλεόν.... επίσημα στα πρωθυπουργικά γραφεία, υπο το φώς των προβολέων....

ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΚΡΙΣΗΣ...

2009-03-01T12:09:00.000-08:00

ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

Υπάρχει µια αρχή, ότι δεν «πρέπει» να κάνεις τίποτα. Οτι κάνεις επειδή «πρέπει», δεν εγγυάται καλά αποτελέσµατα. Το βασικό κίνητρο είναι η επιθυµία και το ενδιαφέρον. .... Είναι εξίσου µια µορφή εξαναγκασµού. Το ερώτηµα είναι πώς µπορεί να δηµιουργηθεί αυθόρµητα ενδιαφέρον των ανθρώπων για ζητήµατα που έχουν µια ζωτική σχέση µε τα προβλήµατά τους. .....
Υπάρχει ένα οργανωµένο σφυροκόπηµα απ’ τη µια µεριά των επαγγελµατικών αναγκών, του βιοπορισµού, το λαχάνιασµα της καθηµερινότητας που σου σκοτώνει κάθε επιθυµία να σκεφτείς πραγµατικά, να βρεθείς σε µια κατάσταση ρεµβαστική, µέσα απ’ την οποία ν’ αναδυθούν αυτά που πραγµατικά σ’ απασχολούν. Και µετά υπάρχει αυτός ο πολτός µε τον οποίο ο κόσµος βοµβαρδίζεται σαν υποκατάστατο εκείνης της απόλαυσης που δεν µπορεί να έχει από την άθλια ζωή του. Αυτός ο συνδυασµός είναι θανατηφόρος. Συναντώ δεκάδες ανθρώπους που βλέπουν βιβλία και λένε «βρε παιδί µου, ωραία όλα αυτά, αλλά πού να βρεις χρόνο». Πού να Βρεις χρόνo......Και χρήµα...Ναι, γιατί ο χρόνος σε καπιταλιστικές συνθήκες είναι χρήµα..

ZAK ALLEN MILLER

Η εισαγωγή στην ψυχανάλυση πάντοτε αποτελεί για τον καθένα μια κρίσιμη στιγμή, που ανταποκρίνεται σε μια κρίση ή ξεσκεπάζει μια κρίση. Μόνο, αφού αρχίσει, η ψυχανάλυση γίνεται μια σκληρή εργασία. Κρίση κλάματος; Περιμένεις μέχρι να περάσει. Κρίση αγωνίας, επίθεση πανικού; Ηρεμείς. Κρίση τρέλας; Αποφεύγεις να την αρχίσεις.. Επιπλέον, κάθε συνεδρία είναι σαν μια μικρή κρίση, που περνά από παροξυσμό μέχρι να ξεκαθαρίσει. Υπάρχει κρίση με την ψυχαναλυτική έννοια, όταν η ομιλία, ο λόγος, οι λέξεις, τα σχήματα, οι τύποι, η ρουτίνα, όλοι οι συμβολικοί μηχανισμοί, αποδεικνύονται ξαφνικά ότι είναι αδύνατο να ελέγξουν το πραγματικό, που διαμορφώνεται όπως νά ’ναι. Η κρίση είναι το πραγματικό αχαλιναγώγητο, το αδύνατο να ελεγχθεί. Το ισοδύναμο, στον πολιτισμό, εκείνων των θυελλών, με τις οποίες η φύση περιοδικά υπενθυμίζει στην ανθρωπότητα την επισφάλειά της, την τρωτότητά της.
Και ο φόβος να χάσουμε χρήματα, τα χρήματά μας; Η συγκέντρωση χρημάτων είναι το ίδιο πράγμα για έναν μικρό αποταμιευτή, όπως για έναν δισεκατομμυριούχο;
Αν αποταμιεύεις ή μαζεύεις, σημαίνει ότι θυσιάζεις την επιθυμία, ή τουλάχιστον την αναβάλλεις. Το κουτί του Harpagon (του ήρωα του Μολιέρου) είναι το κουτί της απόλαυσης, αλλά της ψυχρής απόλαυσης. Το χρήμα είναι ένας σηματοδότης χωρίς σηματοδότηση, που σκοτώνει όλες τις σηματοδοτήσεις. Όταν αφιερώνεται κανείς στο χρήμα, η αλήθεια χάνει το νόημα, το μόνο που τότε έχει κανείς μπροστά του είναι μια παγίδα. Το δέλεαρ του κέρδους, η επιθυμία να στοιβάζεις μεγάλα χρηματικά ποσά, κάνουν κάτι το εξωπραγματικό. Μια τέτοια ώθηση προς τον πλούτο σχετίζεται με την ενόρμηση του θανάτου. Η ώθηση της αποταμίευσης διαλογίζεται ανοιχτά το θάνατο, τον τρόμο της αρρώστιας, την επιθυμία της διαιώνισης μέσω των απογόνων. Υπάρχει όμως ακόμη κι η ώθηση του δανεισμού, αν μπορώ να το πω έτσι, με την κατανάλωση σαν την ύστατη συνέπειά της, η ασταμάτητη σπατάλη. Και μετά υπάρχει κι η ώθηση του χρήματος χάρη του χρήματος, η καθαρή ευχαρίστηση της αποθησαύρισης. Θάνατος, απόλαυση κι επανάληψη, αυτές είναι οι τρεις πλευρές μιας πυραμίδας, της οποίας η βάση δίνεται από την ασυνείδητη φύση του χρήματος: κι εδώ έχουμε να κάνουμε με το πρωκτικό αντικείμενο. Τι βλέπουμε αυτή τη στιγμή της αλήθειας για την οικονομική κρίση, στην οποίαν είμαστε; Ότι τίποτε δεν αξίζει, ότι το χρήμα είναι σαν τα σκατά!Το σημείο του χρήματος έχει να κάνει με τη φαινομενικότητα, που εξαρτάται από τις κοινωνικές συμβάσεις. Το οικονομικό σύμπαν είναι μια αρχιτεκτονική φτιαγμένη από αποκυήματα της φαντασίας και το θεμέλιό της είναι αυτό που ο Lacan ονόμαζε “υποκείμενο που υποτίθεται ότι γνωρίζει,” ότι γνωρίζει το γιατί και το πώς....

ΣΤΗΛΗ στην e-liberta.gr

2009-01-27T14:39:00.000-08:00

Η διαστροφή, η επιθυμία και οι δήθεν

Πέμπτη 22/01/2009 22:11

Του Ηλία Καραβόλια *

Η παρατεταμένη ύφεση που φαίνεται να εξαπλώνεται ραγδαία και στην ελληνική κοινωνία, δυστυχώς θα βρει έναν ανέλπιστο σύμμαχο την νεοελληνική επιχειρηματικότητα, για τη οποία καλό είναι να ξεσκονίσουμε και τα συγγράμματα της Ψυχαναλυτικής Θεωρίας!

Πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι, οικογενειάρχες ή ακόμα διαζευγμένοι με το βάρος της διατροφής, με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και σχεδόν μηδενικές οικονομικές δυνατότητες( δηλαδή χωρίς ρευστότητα ή σημαντική περιουσιακή κατάσταση) υποθήκευσαν πολλά ,και προσδοκούσαν -δυστυχώς-πολύ περισσότερα.

Μεγάλο μέρος του κοινωνικού συνόλου, εξακολουθεί να πέφτει θύμα -στην κυριολεξία- των μή ορθολογικών προσδοκιών κάποιων που επιθυμούν να πετύχουν στην ζωή. Δηλαδή να δείξουν ότι μπόρεσαν και αγόρασαν ακριβό αυτοκίνητο και σπίτι... Τυλιγμένες από την διαστροφική λογική της Eπιθυμίας του Δήθεν, αυτές οι προσδοκίες τροφοδοτούνται και παίρνουν οξυγόν απο την μαγική κάνουλα της τραπεζικής πίστωσης. Το δάνειο και το πλαφόν των επιταγών, αποτελεί τον βασικό σύντροφο της καθημερινής αγωνίας επιβίωσης για μικρομεσαίους και ελεύθερους επαγγελματίες.

Κάποιοι «εστήσαν» μπίζνα σε κλάδους υποτίθεται δυναμικούς και νομίζουν ότι θα επιβιώσουν. Κι ας είναι σε όλους τους κλάδους η επιβίωση θέμα τραπεζικής εξάρτησης. Μάζεψαν δίπλα τους «έμπιστα» στελέχη, νιώθοντας έτσι αφεντικά, αλλά δυστυχώς τους παρέσυραν και αυτούς στο όνειρο.

Οι 6 στις 10 μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, μετά του 2000, έχουν βίο μικρότερο των 3 ετών(στοιχεία ΙΟΒΕ και Ινσ/του Επιχειρηματικότητας).Τι σημαίνει αυτό, πρακτικά; Εκτός των ιδιοκτητών μιας μικρομεσαίας εταιρείας ,πολλοί υπάλληλοι-συνεργάτες της, ψάχνουν γρήγορα νέες δουλειές, χρεώνονται γρήγορα και γκρεμίζουν όνειρα ,γάμους, οικογένειες.

Το χειρότερο: Αρρωσταίνουν ψυχικά και βιολογικά και βρίσκονται χωρίς να το ξέρουν αντιμέτωποι με τον διαστροφικό πυρήνα της επιθυμίας για κέρδη και καταξίωση.

Δεν είναι ακριβώς ο καρκίνος του χρήματος και το ηλίθιο κυνήγι του, ο μόνος παράγοντας ανορθολογισμού στα σχέδια ενός νεοέλληνα που επιχειρεί να στήσει ένα μαγαζί πάσης φύσεως. Είναι κάτι πιο βαθύ. Κάτι που σχετίζεται με τις στρεβλώσεις του συστήματος και το πώς αυτές συμβάλλουν στην διαμόρφωση φαντασιακών επιθυμιών στο άτομο.

Αυτή η δίψα για επιτυχία και καταξίωση κάποιων, που δεν αναγνωρίζουν τον κίνδυνο προς το ευ ζην γίνεται φορέας αρνητικών αποτελεσμάτων στην ζωή πολλών άλλων ανθρώπων.

Η Ελληνική οικονομία στηρίζεται στα πήλινα πόδια της έμφυτης δαιμονιακής τάσης του Έλληνα να τα καταφέρνει ,έστω και με δυσκολίες. Όμως το γονίδιο του αλά... Ωνάση πλουτισμού, έχει προσβληθεί από τον ιό της παγκοσμιοποίησης ,των πολυεθνικών, των χρηματιστηρίων, των ισχυρών τραπεζιτών. Από την παρασιτική δημιουργία κερδών για τους ισχυρούς ρυθμιστές της κυκλοφορίας του χρήματος.

«Αν έχεις μόνο ιδέα και φαντασία, χωρίς καλή γνώση Μακροοικονομικής θεωρίας και όχι κατ’ ανάγκη διοίκησης επιχειρήσεων ,τότε γίνεσαι θύμα της θηλιάς που το δανεικό χρήμα του νόμιμου τοκογλύφου(τράπεζα) έχει περάσει στον λαιμό σου ,χωρίς να το καταλάβεις.

Και δυστυχώς παρασέρνεις και ανθρώπους που τους πούλησες όνειρά για μεγάλα γραφεία και ανάπτυξη με καλύτερους μισθούς, ενώ στην ουσία , σε αυτούς κάνεις προβολή της ανασφάλειας σου για το αν αυτό που σχεδίασες, στέκει και θα σου αποδώσει».

Αυτά τα λόγια είπα πρόσφατα σε φίλο που θέλει να επιχειρήσει να εξέλθει από την γενιά των 700-1000 ευρώ.

Δεν προτείνω να παραμείνει κανείς σε αυτήν την γενιά, σε αυτήν την τάξη. Αλλά αν επιχειρήσει να αλλάξει οικονομική τάξη σήμερα, οπωσδήποτε εκτός από τα σκαλιά της εφορίας που θα διαβεί για έναρξη ΟΕ,ΕΠΕ κ.α μικροκαπιταλιστικών ψευδοεγχειρημάτων, καλό είναι να επισκέπτεται και το πρακτορείο του ΟΠΑΠ, γράφοντας Λόττο ή Τζόκερ: Τουλάχιστον τα τυχερά παιχνίδια σου δίνουν ρευστότητα ελπίδας χωρίς να σου ζητάνε τοκογλυφικά ποτέ να την ξεχρεώσεις. Εκτός και αν εθιστείς στον τζόγο και την τεμπελιά!

Ανάλυση: Σενάριο-Θρίλερ για την ελληνική οικονομία.

Δευτέρα 19/01/2009 22:50

Του Ηλία Καραβόλια *

Οι Financial Times, το αναφέρουν από χθες ξεκάθαρα: η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει τον αδύναμο κρίκο της Ε.Ε και το ξήλωμα της ΟΝΕ, που διακαώς επιθυμούν κέντρα εκτός Ευρώπης, να ξεκινήσει από την ανικανότητα της ελληνικής οικονομίας για σύγκλιση με τις χώρες της Ευρωζώνης.

Η διεθνής κρίση βρίσκει την Ελλάδα ανοχύρωτη πόλη, ανίκανη να προστατεύσει στόχους του ελληνικού προϋπολογισμού για το 2009 και να τιθασεύσει μεγέθη όπως το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος.

Το πρόβλημα είναι καθαρά πολιτικό: οι αυτόματοι σταθεροποιητές της οικονομίας που κυρίως οι κυβερνήσεις Σημίτη κατάφεραν να εγκαταστήσουν στον οικονομικό σχεδιασμό της χώρας, φαίνεται να μην υπάρχουν πιά…

Στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή, ένα είναι το κύριο χαρακτηριστικό : οι αποκλίσεις των στοχευμένων μεγεθών , τόσο σε επίπεδο κρατικού προϋπολογισμού, όσο και σε επίπεδο παράθεσης στοιχειών στην Κομισιον.

Η ελληνική οικονομία μπαίνει ,και επίσημα πλέον σε περιπέτειες, όχι μονό ελέω υποτιθέμενης συνωμοτικής κίνησης των Financial Times και της Wall Street Journal, αλλά και λόγω του φόβου μεγάλων διαχειριστών διεθνών κεφαλαίων (venture capitals ,private equities, hedge funds) να ποντάρουν στην ελληνική οικονομία.

Η αναστρεψιμότητα της κατάστασης είναι θέμα επανασχεδιασμού της Οικονομικής Πολιτικής. Χρειάζεται , δυστυχώς ένα Νέο Πρόγραμμα Σταθερότητας, μια Εναλλακτική Δημοσιονομική Διαχείριση . Ας το αποκαλέσουμε Νέο Αναπυξιακό Μοντέλο .Πυρήνας του; ο Έλληνας πολίτης και η θέση του στο νέο ασταθές παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, ίσως πλέον και στο ρευστό οικοδόμημα της ΟΝΕ και της Ε.Ε…

Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Αναλυτής Διεθνών Οικονομικών, Σύμβουλος Συγχωνεύσεων – Εξαγορών.

ΣΤΗΛΗ ΣΤΗΝ e~liberta.gr

2009-01-09T11:47:00.000-08:00

Οι Πόλεις και τα Νοήματα...

Τετάρτη 10/12/2008 17:18

Του Ηλία Καραβόλια*

Τούτες τις ώρες, ούτε η έννοια της Αναρχίας ούτε η αντιεξουσιαστική δράση, μπορούν να παράγουν νόημα...
Ας ακούσουμε λίγο τους ποιητές, ας αφεθούμε στους στίχους τους...
Οι μεγάλες πόλεις δεν έχουν τίποτα το αληθινό...
Είναι καταραμένες γιατί οι νέοι προσπαθούν -ανικανοποίητοι-να ζήσουν...
Και δεν γνωρίζουν τελικά ,γιατί υποφέρανε...
Πορεύονται στην τύχη, εξευτελισμένοι από την προσπάθεια να υπηρετούν χωρίς πάθος πράγματα, στερημένα νοήματος...
Οι πόλεις δεν έχουν τίποτα το αληθινό και οι νέοι της ,σημαδεμένοι από την σφραγίδα μιας αγωνίας δίχως νόημα, γυμνωμένοι από όλα, δυστυχώς έβαλαν κουκούλες...
Οι πόλεις και οι άρχοντες τους, σκέφτονται μονάχα τον εαυτό τους, αναλώνουν την νεολαία-κυρίως-στην δίνη τους…
Τα πάντα τους προσβάλλουν και τους αηδιάζουν...
Το μάτι της εξουσίας γυάλισε απότομα...
Αλλά τα νοήματα των καιρών, υψώνονται πανίσχυρα ,χτυπούν στα μάτια: είναι νοήματα φλεγόμενα

Φθηνό Χρήμα - Ακριβές Επιθυμίες…

Τετάρτη 17/12/2008 14:07

Του Ηλία Καραβόλια

Επειδή χθες, με τη μείωση του επιτοκίου δανεισμού από την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ στο 0,25, ζήσαμε μια ιστορική στιγμή στην παγκόσμια οικονομική σκηνή (το χρήμα έγινε το... φθηνότερο όλων των εποχών!) αξίζει να σταθούμε λίγο στην βαθύτερη σημασία του φαινομένου,στην κοινωνιολογική διάσταση αυτής της μονεταριστικής παρέμβασης στις κοινωνίες.
Αυτό που επιβάλλουν οι στιγμές είναι, σε επίπεδο διαχείρισης Οικονομικής Πολιτικής, συγκεκριμένο, για κάθε κοινωνία, κυρίως για την ελληνική, που ζει σε αναβρασμό και ανασφάλεια. Η συγκεκριμένη αναφορά, δεν παραπέμπει, παρά στο αυτονόητο: Επιβάλλεται μια επαναστατική θέσπιση ατομικών Φιλοδοξιών. Μια διαπίστευση ατομικής συνεισφοράς στον τόπο από αυτούς που θέλουν να χαράσσουν οικονομική πολιτική...
Το φθηνό χρήμα, για νοικοκυριά, επιχειρήσεις, κράτη συνεπάγεται και υψηλό επίπεδο στρατηγικής διαχείρισης. Όχι ιδεολογικο-κομματικά προτάγματα και θεωρίες, αλλά... Μυαλά, Ικανότητες, Συνθετικούς Διανοητές της Πολιτικής Οικονομίας .
Το φθηνό χρήμα, είναι παγίδα για τις κοινωνίες. Οι τραπεζίτες μπορούν να το διοχετεύσουν όχι για την ανάπτυξη, αλλά για την επιδείνωση της κρίσης, αφού αυτοί έχουν πλέον την κρατική προστασία όταν φθάσουν στα όρια του κινδύνου.
Πρέπει αυτοί που χαράσσουν οικονομική πολιτική να αποτελούν μια «Ένωση Εγκεφάλων», Ένωση Διαβασμένων, Δοκιμασμένων, με διαχειριστικά αποτελέσματα σε κυβερνητικές θέσεις ή σε παραγωγικά πόστα ιδιωτικού ή κρατικού χώρου. Για να μην ξαναχρεωθούν οι κοινωνίες, όπως η ελληνική που παρασύρεται εύκολά στις Ακριβές Επιθυμίες, απαιτείται πλέον για την τύχη του τόπου να υπάρξει μια ..δικτατορία των Βιογραφικών!
Αν λοιπόν το χρήμα έγινε χθες φθηνό, εμένα τουλάχιστον οι επιθυμίες μου έγιναν ακριβές. Δεν επιθυμώ να διαφεντεύομαι από ανθρώπους με αραχνιασμένες βιβλιοθήκες στα σπίτια τους. Δεν επιθυμώ να «εξουσιάζομαι» από «επαγγελματίες» Πολιτικούς.
Επιθυμώ να με κυβερνούν Επιστήμονες της Οικονομίας και του Κοινωνικού Οφέλους. Επιθυμώ να γίνει κλειστό επάγγελμα, μη προσβάσιμο για τους «φελλούς», η πολιτική ενασχόληση. Και κυρίως η διαχείριση της Οικονομικής Πολιτικής.
Επιθυμώ το αυτονόητο: να μην προσβάλλεται η νοημοσύνη μου από την ασυλία του τραπεζικού καρτέλ και των πολυεθνικών, αλλά να διαλέγω ικανούς ώστε να εποπτεύω τις Αξίες τους μέσα από το Αποτέλεσμα.
Μπορεί να μην είμαι πολύ συγκεκριμένος, ομως δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκεκριμένο σε αυτήν την περίοδο της οικονομικής και κοινωνικής ανασφάλειας, από την επικίνδυνη παρουσία και επικράτηση των ανεύθυνων, στις υπεύθυνες θέσεις...
Το φθηνό χρήμα που πάνε να διοχετεύσουν ξανά οι Αμερικανοί στην ανθρωπότητα, κάνει την Πολιτική, αναγκαία συνθήκη για τις κοινωνίες.

KEYNES ΞΑΝΑ;

2008-10-14T08:48:00.001-07:00

Τρίτη, 3 Ιούνιος 2008

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ LEFT LIBERALS...
ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚEYNES.....

<<Έχουμε τόση άγνοια της δομής των οικονομιών στις οποίες ζούμε και του τρόπου με τον οποίο μεταβάλλεται η δομή αυτή, που είναι αδύνατο να εφαρμόσουμε με σιγουριά μια ενεργό πολιτική σταθεροποίησης στο παρόν περιβάλλον ή στο προβλεπτό μέλλον>>.(Laidler, Economics,1981, σελ. 19)

Αυτό που σημερα παρατηρείται στην ανάλυση της οικονομικής πολιτικης , ειναι να αποδεχόμαστε το επιχείρημα ότι η πολιτική σταθεροποίησης της οικονομίας είναι αναποτελεσματική, ενώ την ίδια στιγμή ισχύει η ανάλυση του Keynes για την διαχείριση της ζήτησης σε μια οικονομία. Έπομένως, οι ταμπέλες «Μονεταριστές» και «Κεϊνσιανοί» είναι θεωρητικώς ξεπερασμένες, και θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από τις ονομασίες «παρεμβατιστές» και «μη παρεμβατιστές»Παρεμβατιστές είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η κυβέρνηση γνωρίζει πολλά και είναι αρκετά αξιόπιστη ώστε να προσαρμόζει την πολιτικής της σύμφωνα με τις διακυμάνσεις της οικονομικής δραστηριότητας. Αντίθετα, μη παρεμβατιστές είναι εκείνοι οι οποίοι δεν τρέφουν τέτοια εμπιστοσύνη στις ικανότητες της κυβέρνησης ή δεν της αναγνωρίζουν τέτοιες προθέσεις.Πράγματι,ο ίδιος ο Κeynes στην θεωρία του δεν ευνοούσε τους λεπτούς χειρισμούς των παρεμβατιστών και δεν αποδεχόταν τις πολιτικές που έμελλε να καταγραφούν ως “κεϊνσιανές.”Επεξεργάστηκε τις απόψεις του για το πώς είναι δυνατόν να ελεγχθεί η οικονομία σε μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα The Times τον Ιανουάριο του1937. Στα άρθρα αυτά επαναδιατύπωσε την άποψη του ότι η παραγωγή επενδυτικών αγαθών έχει την τάση να παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις πρώτα των κερδών και μετά της γενικής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η κύρια πρόταση πολιτικής για τη σταθεροποίηση των επενδύσεων ήταν η σταθεροποίηση του μακροχρόνιου επιτοκίου το οποίο «πρέπει να διατηρεί πάντοτε όσο το δυνατόν κοντά στο μακροχρόνιο άριστο επίπεδο του. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται ως ένα βραχυπρόθεσμο παρεμβατικό μέσο» .(Τhe Times, 13/1/1937) Ο τύπος αυτός της πολιτικής μπορεί να θεωρηθεί ως μη παρεμβατική πολιτική, παρόμοια με τον τύπο του ελέγχου της προσφοράς χρήματος που, αποτέλεσε την κύρια πρόταση οικονομικής πολιτικής του Friedman. Περαν των απόψεων του σχετικά με τον βαθμό παρεμβατικότητας των μετρων οικονομικης πολιτικής, αξίζει να διεισδύσουμε και να επανερμηνεύσουμε πλήθος άλλων θεωρητικών προσεγγίσεων της Γενικής Θεωρίας. Π.χ. ,οδηγούμενες στα ακραία όριά τους, οι απόψεις του Κeynes για την αβεβαιότητα, την αστάθεια και την υποκειμενικότητα των προσδοκιών καταλήγουν στο εικονοπλαστικό συμπέρασμα ότι οι προσδοκίες είναι πραγματικά αδύνατον να γίνουν αντικείμενο πραγμάτευσης μέσα στο πλαίσιο ενός τυπικού οικονομικού υποδείγματος. Αντιθέτως, η οικονομία πρέπει να εξετάζεται ως ιστορική εξελικτική διαδικασία Τα πολιτικά αυτά συμπεράσματα συμφωνούν με μια ερμηνεία σε ορισμένες ιδέες του Κeynes, ότι φαινόταν δηλαδή να θέλει ταυτόχρονα : την διατήρηση των δυνάμεων (και των κινήτρων της αγοράς)και τη χρησιμοποίηση του κράτους, αποκλειστικά και μόνο για να εξασφαλιστεί ένα αρκετά υψηλό και σταθερό επίπεδο επενδύσεων.Αξίζει να σημειώσουμε ότι άλλα επιχειρήματα του Κeynes, σε άρθρα του στους Times, εκφράζουν κάποιο βαθμό εμπιστοσύνης στις παρεμβατικές πολιτικές, που συμβαδίζει με τις πολιτικές των λεπτών συντονιστικών χειρισμών που εισηγούνται οι μετέπειτα oπαδοί του.Ετσι αν και αναγνωρίζει ότι είναι πολύ λεπτή δουλειά η διατήρηση της σταθερότητας, σε άρθρα του στην ίδια εφημερίδα , δεν διστάζει να προτείνει στην κυβέρνηση να στραφεί από τη χρηματοδότηση του δημοσίου ελλείμματος με την έκδοση ομολόγων, στη χρηματοδότηση του διαμέσου της φορολογίας.Ετσι, μειώνεται η συνολική ζήτηση όταν η οικονομία πλησιάζει ένα κορυφαίο σημείο του οικονομικού κύκλου και προσαρμόζονται οι δημόσιες δαπάνες ώστε να διατηρείται σταθερή η συναθροιστική ζήτηση (η εφαρμογή αυτής της πρότασης θα διευκολυνόταν με το διορισμό ενός «συμβουλίου δημοσίων επενδύσεων για την κατάρτιση ασφαλών επενδυτικών προγραμμάτων σε σχέση με το χρόνο που χρειάζονται»(Τhe Times,14 /1/ 1937). Πρότεινε ακόμη την προσαρμογή των δασμών που βαρύνουν εισαγόμενα αγαθά σε όλη τη διάρκεια του οικονομικού κύκλου.Όπως βλέπουμε λοιπόν, αν και ο Κeynes ήθελε να αναπτύξει θεσμικές ρυθμίσεις που ενισχύουν τη μακροχρόνια σταθερότητα, δεν είδε τις ρυθμίσεις αυτές ως υποκατάστατο των συντονιστικών χειρισμών. Hταν απολύτως προετοιμασμένος να προτείνει την εφαρμογή, ταυτόχρονα, ενός μίγματος παρεμβατικών μέτρων οικονομικής πολιτικής.Μαζί με την αβεβαιότητα και τις προσδοκίες, ο Κeynes απέδωσε επίσης ένα ρόλο στα αποτελέσματα διανομής του εισοδήματος και τους σχετικούς μισθούς. Ο ρόλος των διανεμητικών αποτελεσμάτων έχει τονισθεί ιδιαίτερα στις εργασίες του Kalecki και των μαθητών του. Ο δε ρόλος των σχετικών μισθών μπορεί να είναι μια βάσιμη ερμηνεία του γιατί οι εργάτες μπορεί να αποδεχτούν μια μείωση στους πραγματικούς μισθούς τους, την οποία επιφέρει ο πληθωρισμός ή μια γενική συμφωνία για περικοπές στους ονομαστικούς μισθούς.Oι εναλλακτικές ερμηνείες της Γενική Θεωρίας μπορούν εν μέρει να «συμφιλιωθούν» και το ίδιο το βιβλίο του Κeynes πρέπει να ιδωθεί ως μια συνεπής, πολυμέτωπη επίθεση εναντίον του Κλασικού υποδείγματος.Και αν η Γενική Θεωρία είναι ένα ακατάστατο βιβλίο που σκορπά σύγχυση ή που το ίδιο πέφτει θύμα σύγχυσης, αυτό πρέπει να είναι μάλλον αποτέλεσμα των δύσκολων προβλημάτων με τα οποία καταπιάστηκε ο Κeynes, και όχι κάποιας αδυναμίας του ως συγγραφέα ή θεωρητικού.Επειδή υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθεί το συμπέρασμα αυτό υπερβολικά γενναιόδωρο για τον μεγάλο αυτό φιλόσοφο-οικονομολόγο, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ακόμη και αν γίνει δεκτό, δεν είναι απαραίτητο να αποδεχτεί κανείς τη θεωρία του Κeynes ή τις εισηγήσεις του για τη οικονομική πολιτική. Αξίζει να επισημάνουμε ξανά ότι ακόμη και αν διέγνωσε σωστά την αδυναμία της οικονομίας του laissez-faire να επιτυγχάνει συνεχώς τη λειτουργία της στο επίπεδο της πλήρους απασχολήσεως, αυτό δεν συνεπάγεται κατ΄ανάγκη ότι η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα ή τη θέληση να παρέμβει στην οικονομία υπέρ του κοινωνικού συμφέροντος. Ο Κeynes έδειξε μόνον ότι είναι δυνατόν να βελτιωθεί η λειτουργία της οικονομίας του laissez-faire αν η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα και τη θέληση να παρέμβει με την πολιτική της ,προς όφελος της κοινωνίας.
Αναρτήθηκε από Elias στις 12:15 πμ 11 σχόλια

ΚΡΙΣΗ....

2008-09-23T14:02:00.000-07:00

Το χρήματιστικό κεφάλαιο ,έχει κατοχυρώσει ιστορικά μια μοναδική ιδιότητα: κυκλώνει τις κοινωνίες στα δίχτυα του φόβου και της ανασφάλειας. Κατάρρευση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ,πτώση αξιών ,δεικτών και όλα τα συνεπακόλουθα....
Στην δίνη των κερδοσκοπικών κεφαλαίων, η τιμή των προιόντων και η καθημερινότητα εκατομμυριών ατόμων, εξαρτάται συχνά απο τα στοιχήματα και τα πονταρίσματα γιάπηδων....
Ο καπιταλισμός δείχνει τον δρόμο: ποντάρεται στην μετοχή της ανασφάλειας, στο ομόλογο της αβεβαιότητας, στο προθεσμιακό συμβόλαιο της κρίσης...
Το ξέρουμε όλοι και το ψιθυρίζουμε: η ζωή μας, εν μέρει εξαρτάται και απο τις διαθέσεις, τις ορέξεις μεγαλοτραπεζιτών και μεγαλοχρηματιστών στο Μανχάταν και στο Σιτι του Λονδίνου....
Πετρέλαιο σήμερα, νερό αύριο.... Η σπανιότητα τους, αρχίζει και αποτιμάται, προεξοφλείται ... Το πιθανότερο είναι οτι δεν θα έλθει ποτέ η γενικευμένη,μαζικη καταστροφή....
Υπάρχει τελεια κινητικότητα κεφαλαίων, γρήγορα αντανακλαστικά παρεμβατικών κεντρικών αρχών και κρατική πυρόσβεση( νεοκευνσιανές συνταγές τόνωσης της ζήτησης και διατήρησης ομαλής κυκλοφορίας του χρήματος)
Ο διαστροφικός πυρήνας της επιθυμίας για ξέφρενο και γρήγορο κέρδος, κατέστρεψε την σταθερότητα των αγορών και τώρα απειλεί και τις πραγματικές οικονομίες... Αν το σύστημα επιτρέπει να στοιχηματίζονται τα πάντα, τότε η εποπτεία και η διαχείριση ρίσκου δεν ακολουθεί την συστημική προσέγγιση αλλά την τυχαία.
Η χρηματοοικονομική επιστήμη, εργαλείο στα χέρια των δυνατών του χρήματος,ορίζει την διακύμανση ως βασική παράμετρο αστάθειας των αγορών. Αυτή η παράμετρος, αριθμιτικοποιεί την επιθυμία και οδηγεί στην ανασφάλεια...
Ζούμε ,και θα ζούμε για πάντα, στην σκιά συσχετίσεων και συνδιακυμάνσεων μεταξύ τιμών που ποτέ δεν μετράμε στην καθημερινότητα μας(120 $ βαρέλι πετρελαίου,800 $ ουγκιά χρυσού κ.α ) αλλά καποιοι άλλοι, κάπου αλλού, ρυθμίζουν ερήμην μας...
Στην προθεσμιακή αγορά του φόβου, κερδίζει όποιος ανοίξει θέσεις υπερ του αστάθμητου παράγοντα, του απρόβλεπτου....Και όμως , τίποτα το τυχαίο δεν υπάρχει στα χρηματιστήρια : όλα είναι ρυθμιζόμενα απο την απληστία τζογαδόρων.....

ΑΚΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΘΟΔΩΡΟΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ...

2008-09-11T15:19:00.000-07:00

''Είναι ηθικός ο καπιταλισμός;'',ρωτάει με ένα ολόκληρο βιβλίο ο Comte-Sponville, σύγχρονος Γάλλος πολιτικός διανοητής...
''Είναι ηθική η πολιτική';'' ρωτάει επίσης με ένα ολόκληρο βιβλίο η Mouffe, και αυτή Γαλλίδα φιλόσοφος.....
Εδώ στην Ελλάδα, φαίνεται οτι κάποιοι υπουργοι των τελευταίων 15-20 ετών ,δεν θα χρειαστεί να διαβάσουν τέτοια βιβλία...
Εκεί που το χρήμα συναντά την δόξα, τότε εκλείπει το Πολιτικό...
Οταν η εξουσία ανοίγει δρόμους πλουτισμόυ για κάποιους , οι κοινωνίες ζούν με ''αόρατα'' νήματα και όρια σε οικονομία και κρατική διοίκηση...
Το ζήτημα είναι καθαρά μεταξύ Ηθικής και Αξίας, μεταξύ Νόμιμου και Επιτρεπτού...

''Μέ λένε Βουλγαράκη, πλουτίζω σαν πολιτικός και πολιτεύομαι σαν πλούσιος.Το δικαιούμαι, είμαι Οννεδίτης και ιστορικό στέλεχος, είμαι και αστος γνήσιος, αυθεντικός δεξιός και οχι Τσοχατζόπουλος που παραπλούτισε αν και ξεκίνησε -δήθεν- αριστερός''

''Με λένε Ρουσσόπουλο, παράτησα το μικρόφωνο και την τηλεόραση στα 45 μου ,και κατάφερα να φέρω στην εξουσία και να διατηρώ πάντα καταλλήλότερο τον κυβερνήτη του τόπου,άρα δικαιούμαι να μεσολαβώ για δουλειές του πνευματικού μου ή για την σύντροφο μου....Τουλάχιστον εγώ δεν είμαι Λαλιώτης που φρόντιζε συντρόφους και αμελούσε παπάδες και εκκλησίες ....''

Καλό χειμώνα...

SELF-COPYRIGHTED

2008-08-02T10:47:00.001-07:00

''Μα καλά, πώς ζουν όλοι δίπλα μου;
Στιβαγμένοι στις γραμμές του σχιζοκαπιταλισμού, όλοι πουλάνε κάτι και στο τέλος εξαπατούν τους εαυτούς τους...
Ανθρωπάκια της γραφειοκρατίας,που γεμίζουν τα μυαλά τους με αέρα για να αδειάσουν τσέπες άλλων ...
Ολόκληρη η κοινωνία στροβιλίζεται σ'αυτή την δίνη της αλληλοεξαπάτησης!
Κολλάω απο τον ιδρώτα τους, εχω ανάγκη να ξεκολλήσω απο την ηλιθιότητα τους,απο την παρανοική λογική τους...
Zωή τρελών ,ζωή ηλίθιων...
Η αξία του χρόνου είναι το δάσος που έχασαν για να βλέπουν το δένδρο του χρήματος...''

Ξαναβλέπω τα παραπάνω που έγραψα καποτε και καταλαβαίνω οτι στον προσωπικό σου χώρο στο δίκτυο , προβάλλεις μύχιες πλευρές του εαυτού, κυριοτερη ίσως αυτή της ανασφάλειας:

''Ημουν αυτό που θα ήθελα;
Θέλω να δείξω αυτό που δεν έγινα;
Να φαίνομαι οτι είμαι;...''

Αυτή η μυχια πλευρά μας, που βγάζει ψευδοαλήθειες, που λέει τί σκεφτόμαστε χωρίς να φωνάζουμε, τί κάνουμε κρυφά, τί κρύβουμε με την αδράνεια,αυτά βγαίνουν στον διάφανο χώρο του δικτύου.Ταυτότητα κοινή και ατομική, κρυμμένη και φανερή, στην επιφάνει του Πραγματικού και στα όρια του Φανταστικού, το προσωπικό ιστολόγιο μπορέι να γίνει το μέσο βασανιστικής δημοσιοποίησης της κρυφής μας ατζέντας, του μυστικού μας ημερολογίου
.Εστω και ψυχαναγκαστικά, ή ως εμμονη, ως ψύχωτικό σύνδρομο επικοινωνίας, στην blogοσφαιρα σου εμφανίζεται ο καφκικός Άλλος χωρίς να επισείεται η τιμωρία, σου εμφανίζεται ο άλλος κόσμος, όχι της καθημερινότητας όπου υπάρχεις για να ανακρίνεσαι, να συνεντευξιάζεσαι, να δηλώνεις και να υποδηλώνεις, να διχάζεσαι και να αυταπατάσαι συχνά.

''Μάσκα, αιώνια μάσκα,προσωπείο του Είναι μου, θέλω να σε σπάσω'

Στις σελίδες του blog , θέλω να δείξω στου άλλους οτι λειτουργει η θεραπευτική μου γραφή, οτι καταθέτω την Αλήθεια, ενω στην καθημερινή διαπροσωπική/φυσική επικοινωνία, καταθέτω λέξεις ξόρκια στον αιωνιο φόβου του θανάτου.Στην σελίδα του ημερολογίου μου που δεν βλέπουν οι άλλοι ,αποταμιεύω τον χρόνο που έχασα, τον χρόνο που μου πήρανε. Ακόμη και ως Τζεκιλ και Χαιντ, ακόμη και ως καλωδιωμένος ψυχωτικός της επικοινωνίας, αυτός που γράφει και εκτίθεται πετυχαίνει ίσως πράγματα που ψυχαναλυτικά και ψυχοθεραπευτικά μπορεί να μην καταφέρει ποτέ, όπως να χειρίζεται τον χρόνο υπερ του για να νικήσει του φόβους του για τον Αλλο που κρύβει ή που τον κυνηγαέι.Οσο για την κερδολαγνεία που θα μπορούσε να αποκτήσει ενας blogger,κρίνω οτι χρειάζεται να μην μπούμε ακόμη σε τετοιου είδους διαλεκτική νοηματοδότηση του φαινομένου, ας αφήσουμε λίγο το άτομο του Δικτύου να μας δείξει απο μόνο του πώς μπορέι να ξεχωρίζει τα ψηφιακά κοινόβια απο τις ηλεκτρονικές αγορές.Υπομονή, σίγουρα θα εμπορευματοποιηθεί και η linux ζωή,η γραφή ανοιχτού κωδικα ...

ΔΙΑΡΡΟΕΣ (ΡΟΙΔΗ ΕΜΜΟΝΕΣ) ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ(GREEK RIDER)

2008-06-30T01:08:00.000-07:00

ΔΙΑΡΡΟΕΣ.
Διαρρέουν οι μανίες,οι εμμονές, οι ψυχαναγκασμοί, οι νευρώσεις των μεταμφιεσμένων Εγώ τους...
Διαρρέουν σ αυτή την κοινωνία,οι θεατρικοί ρόλοι νευρωτικών υποκειμένων με ημιμάθεια και χαμηλή παιδεία του Πολιτικού...
Διαρρέουν τοξικά αέρια απο την βρόμικη κάστα 10-15 μεγαλοδημοσιογράφων και εκδοτών,καναλαρχών και άλλων βαρόνων των ΜΜΕ...
Πίσω απο τις διαρροές, πάντα κρύβεται το διλημματικό (δηθεν) ερώτημα: δόξα ή πλούτος....
Στην πραγματικότητα όμως συγκρούεται το άγχος δημοσιότητας με ορμές θανάτου στους ναρκισσιστές παρανοικούς του Da Capo και των παραθύρων...
Ζούν με την κάμερα απέναντι απο το βλέμμα τους και νομίζουν οτι τους κοιτάει όλη η κοινωνία....
Λυπάμαι που υπάρχουν μερικοί και νομίζουν οτι με εκπροσωπούν στην σχιζοφρενική δημοκρατία τους...

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ
Είναι αληθεια οτι οι κοινωνίες ζουν τις συνέπειες της απληστίας και της αλαζονείας στις προσδοκιες γιάπηδων.
Μια ισχυρή παρισιτική τάξη εμπόρων χρήματος και στοιχημάτων ,ρυθμίζει τις ζωές αρκετών λαών στον πλανήτη.
Ανέκαθεν αυτό συνέβαινε,όμως τώρα συμβάινει έντονα, φανερά και άμεσα.
Οι επιθυμίες και οι προσδοκίες των εθισμένων στον τζόγο του χρήματος,διαμορφώνουν την καθημερινότητα φτωχών μεροκαματιάρηδων.
Οι αριθμοδέικτες των εταιρειών στα χρηματιστήρια είναι οι καθρέφτες των κοινωνικών ανισοτήτων.
Τα P/E kai τα P/BV είναι τα σύγχρονα ιερογλυφικά δημιουργίας ακούραστου πλούτου...
Ας μην γελιόμαστε: στις χοάνες των αγορών, οι οικονομίες των εθνών γίνονται μετοχικές κεφαλαιοποιήσεις.
''Αγοράζουν'' Ελλάδα, Τουρκία ,και άλλες οικονομίες , αυτοί οι μανιακοί traders των hedge funds και πάιζουν στα πληκτρολόγια τους τις κεφαλαιοποιήσεις εταιρειών με χιλιάδες εργαζόμενους...
Μια εντολή στην οθόνη των on-line προγραμμάτων στα χρηματιστήρια, άφήνει στο δρόμο εκατοντάδες ή και χιλιάδες εργαζομένων...
Δεν ζουμέ την εποχή των εικονικών Τιμών,ζούμε την εποχή των εικονικών Αξιών...

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ

2008-06-23T03:10:00.000-07:00

(επηρεασμένος απο Φ.Πεσόα και το Βιβλίο της Ανησυχίας,θα γράψω χωρίς να διορθώσω την αυθόρμητη σκέψη μου σε διάλειμμα απο ΔΣ μικροεπιχειρηματιών ......)
'' Μα καλά, πώς ζουν όλοι δίπλα μου;
Στιβαγμένοι στις γραμμές του σχιζοκαπιταλισμού, όλοι πουλάνε κάτι και στο τέλος εξαπατούν τους εαυτούς τους...
Ανθρωπάκια της γραφειοκρατίας,που γεμίζουν τα μυαλά τους με αέρα για να αδειάσουν τσέπες άλλων ...
Ολόκληρη η κοινωνία στροβιλίζεται σ'αυτή την δίνη της αλληλοεξαπάτησης!
Κολλάω απο τον ιδρώτα τους, εχω ανάγκη να ξεκολλήσω απο την ηλιθιότητα τους,απο την παρανοική λογική τους...
Ζωή τρελών ,ζωή ηλίθιων...
Η αξία του χρόνου είναι το δάσος που έχασαν για να βλέπουν το δένδρο του χρήματος...''

Ο ΣΗΜΙΤΗΣ,ΤΑ ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΑ

2008-06-17T03:30:00.000-07:00

Παρακολουθούμε ξανά συγκρούσεις ατομικών βουλήσεων και πραγματικό θέατρο του παραλόγου! Συνωμοσιολογία( Λαμπράκης εναντίον Μαργαρίτας!) και κάθε λογής φαντασιώσεις και παραμύθια!
Συγκρούεται πλέον η λογική με την παράνοια,το προφανές με το παράδοξο.Αν είναι δυνατόν να μην μπορεί ένα κόμμα που είχε την εξουσία του τόπου σχεδόν για δυο γενιές Έλλήνων, να βρεί ταυτότητα, αρχηγό και πορεία( και δεν θα βρεί το ΠΑΣΟΚ ταυτότητα και πορεία, θα δείτε συντομα τί εννοώ )
Ισως είναι καιρός να εξαφανιστεί απο την ελληνική πολιτική σκηνή αυτό το περίφημο ''μυθικό'' δημιούργημα δηλαδή η Δημοκρατική συμ-παράταξη. ...(ελεος! Οι υπόλοιπες παρατάξεις, που ανήκουν δηλαδή; Σε αντισυνταγματικά καταστατικά και μή δημοκρατικές δομές; Κουβαλάει δηλαδή το σημερινό ΠΑΣΟΚ ενα δημοκρατικό χάρισμα ,ενώ τα άλλα κόμματα δεν έχουν ιστορική ρίζα δημοκρατικής δράσης και νομιμοφροσύνης; Με αυτά ανέκαθεν κέρδιζετο ΠΑΣΟΚ, με αυτά τα απαράδεκτα και αλαζονικά συνθηματικά χαιδέματα του θυμικού των Ελλήνων...)
Μα είναι δυνατόν, να θέτει ο Παπανδρέου, ένας υποψήφιος πρωθυπουργός , εν ετει 2008, και μάλιστα μετά απο δυο απανωτές ήττες , δίλημμα για ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά, και να περιμένει να κερδίσει την μάχη;Για ποιούς μας περνάνε οι Λαλιώτηδες,οι Αθανασάκηδες και οι λοιποί πολιτικοί χειριστές της προπαγάνδας και της δημαγωγίας;
Ο Ανδρέας πέθανε,η Δεξιά είχε πεθάνει πιο πρίν και η χούντα ακόμη πιο πριν( αλήθεια,δεν κατάλαβαν οτι οι περισσότεροι με αντιδεξιά αντανακλαστικά, μπορεί και να....πέθαναν;;; πρός τί αυτή η έμφαση και η συνεχής υπόμνηση της δημοκρατικής στάμπας του ΠΑΣΟΚ;)
Ενα πράγμα εγώ κατάλαβα και πείτε μου αν κάνω λάθος :τα ποσοστά που λένε οτι έχασε κυρίως προς τα αριστερά το ΠΑΣΟΚ,μάλλον είναι μεγάλη πλάνη! Αν υπάρχει ένα μήνυμα που σίγουρα δεν έπιασε ο Γιώργος , είναι οτι οι νέοι δεν ψηφίζουν με επίγνωση,αλλά με αντίδραση, ενώ μια άλλη κατηγορία, οι αρκετά ενημερωμένοι και μυημένοι στο πάιγνιο πολιτικής και οικονομίας, ψηφίζουν πρόσωπα ,όχι κόμματα.
Και μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων, οι φανατικοί της άγνοιας και της οπαδικής λογικής, ψηφίζουν απο συνήθεια και μανία επανάληψης της κρυμμένης,υποσυνείδητης ψευδαίσθησης της συμμετοχής.
Είναι αναγκαίο το ΠΑΣΟΚ να κάνει μια ανθρωπογεωγραφική ακτινογράφηση του εκλογικού σώματος, μια ενδελεχή ανάλυση των διαστρωματικών και εισοδηματικών παραμέτρων επίδρασης στην ατομική απόφαση ψήφου του καθενός μας, μια τμηματοποιημένη και οριζόντια ανάλυση της απο-ιδεολο γικοποιημένης ταυτότητας των μετακινούμενων ψηφοφόρων .
Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται τελικά να μελετήσει ξανά γιατί δεν έγινε κυβέρνηση! Χρειάζεται να διαβάσει τον ψυχισμό των ψηφοφόρων του,ως πρός την εκλογική αποτυχία!
Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να ''διαλυθεί'' κυριολεκτικά, να ''στραπατσαριστεί'' η φυσιογνωμ.ία του, στην αναγκη να κατρακυλήσει και στο 30%,να γίνει μια παλιά καλή ανάμνηση.
Διοτι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντα. Οι πολιτικοί που ανδρώθηκαν δίπλα στον Α.Παπανδρεόυ ,καιρός είναι να τελειώσουν, να πάνε σπίτια τους. Και ο Σημίτης,''χάνει'' οταν επικαλείται τον Ανδρέα,πρέπει να το κατανοήσουν...
Αν στις άνόργάνωτες ψευδομεταρυθμιστικές αποφάσεις της καραμανλικής κυβέρνησης των 40αρηδων manager,που σε αυτή την 4ετία ξέρουν οτι απλωμένο χέρι δεν επιτρέπεται για πολύ, το ΠΑΣΟΚ δεν προβάλλει μια εικόνα όχι αντιπολιτευτικού και στείρα αρνητικού κόμματος, αλλά μια εικόνα σχεδόν "κυβερνητικής συνυπευθυνότητας" , τοτε θα αρχίσει να κατρακυλάει. Ο μετακινούμενος ψηφοφόρος,προτιμά την σταθερή επανάληψη μιας στρατηγικής, όσο ψεύτικη,όσο δημαγωγική(βλ. μονότονη επανάληψη μεταρυθμισεολογίας απο Καραμανλή) και οσο ανέφικτη και αν είναι αυτή ,απο τα συνθήματα αλά Ομπάμα περί Νεας Αλλαγής και διλημματικά πυροτεχνήματα τύπου Δεξιά ή ΠΑΣΟΚ. Τα διλήμματα είναι για τους χαζούς, τα περί ...¨"Δημοκρατικής" παράταξης είναι για τούς ιδεολογικά και πολιτειακά ημιμαθείς,η αρνητική προπαγάνδα είναι για τους παλιούς πρασινοφρουρούς και η Παπανδρεικη λογική της ελέω θεού βασιλείας, είναι για τους σύγχρονος υποτελείς.(τον Βασιλιά και το σοι του ,τους έδιωξε η γενιά των πατεράδων μας, εμέις καιρός είναι να διώξουμε τίς 2 οικογένειες που δυστυχώς κυβερνάνε 50 χρόνια...)

BLOGO-ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ

2008-06-06T02:49:00.000-07:00

Επειδή είναι ένα νεό κοινωνικό φαινόμενο το blogging ,σίγουρα όλοι βλέπουμε τις επιδράσεις του στην διαμόρφωση της ατομικής μας ταυτότητας. Ο ρόλος των προσωπείων στην καθημερινότητα μας ,μεσα στο σύγχρονο καταναλωτικό περιβάλλον, μεσα στην επικοινωνιακή καταιγίδα που καθημερινά ζεί το ατομο της μετανεωτερικότητας,φαίνεται να παίρνει άλλες διαστάσεις δια μέσου του ιντερνετ και του blogging.
Στον διαδικτυακό του ατομικό καθρέφτη,ακόμη και ο νευρωτικός μπορέι να αποφορτίσει εντάσεις,μέσα απο δίπολα ,όπως το πάθος της επικοινωνίας και τον φόβο της κύρωσης/αποκάλυψης.

''Ας ημουν Αλλος, ας ήμουν Απλός, ας είχα απαγκιστρωθεί απο τα Δεσμά που με κρατούσαν στην ψεύτικη εικόνα του Φαίνεσθαι'...''

.Στον προσωπικό σου χώρο στο δίκτυο , προβάλλεις μύχιες πλευρές του εαυτού, κυριοτερη ίσως αυτή της ανασφάλειας:

''Ημουν αυτό που θα ήθελα;Θέλω να δείξω αυτό που δεν έγινα; να φαίνομαι οτι είμαι;...''

Αυτή η μυχια πλευρά μας, που βγάζει ψευδοαλήθειες, που λέει τί σκεφτόμαστε χωρίς να φωνάζουμε, τί κάνουμε κρυφά, τί κρύβουμε με την αδράνεια,αυτά βγαίνουν στον διάφανο χώρο του δικτύου.
Ταυτότητα κοινή και ατομική, κρυμμένη και φανερή, στην επιφάνει του Πραγματικού και στα όρια του Φανταστικού, το προσωπικό ιστολόγιο μπορέι να γίνει το μέσο βασανιστικής δημοσιοποίησης της κρυφής μας ατζέντας, του μυστικού μας ημερολογίου.
Εστω και ψυχαναγκαστικά, ή ως εμμονη, ως ψύχωτικό σύνδρομο επικοινωνίας, στην blogοσφαιρα σου εμφανίζεται ο καφκικός Άλλος χωρίς να επισείεται η τιμωρία, σου εμφανίζεται ο άλλος κόσμος, όχι της καθημερινότητας όπου υπάρχεις για να ανακρίνεσαι, να συνεντευξιάζεσαι, να δηλώνεις και να υποδηλώνεις, να διχάζεσαι και να αυταπατάσαι συχνά.

''Μάσκα, αιώνια μάσκα,προσωπείο του Είναι μου, θέλω να σε σπάσω''

Στις σελίδες του blog , θέλω να δείξω στου άλλους οτι λειτουργει η θεραπευτική μου γραφή, οτι καταθέτω την Αλήθεια, ενω στην καθημερινή διαπροσωπική/φυσική επικοινωνία, καταθέτω λέξεις ξόρκια στον αιωνιο φόβου του θανάτου.
Στην σελίδα του ημερολογίου μου που δεν βλέπουν οι άλλοι ,αποταμιεύω τον χρόνο που έχασα, τον χρόνο που μου πήρανε.
Ακόμη και ως Τζεκιλ και Χαιντ, ακόμη και ως καλωδιωμένος ψυχωτικός της επικοινωνίας, αυτός που γράφει και εκτίθεται πετυχαίνει ίσως πράγματα που ψυχαναλυτικά και ψυχοθεραπευτικά μπορεί να μην καταφέρει ποτέ, όπως να χειρίζεται τον χρόνο υπερ του για να νικήσει του φόβους του για τον Αλλο που κρύβει ή που τον κυνηγαέι.
Οσο για την κερδολαγνεία που θα μπορούσε να αποκτήσει ενας blogger,κρίνω οτι χρειάζεται να μην μπούμε ακόμη σε τετοιου είδους διαλεκτική νοηματοδότηση του φαινομένου, ας αφήσουμε λίγο το άτομο του Δικτύου να μας δείξει απο μόνο του πώς μπορέι να ξεχωρίζει τα ψηφιακά κοινόβια απο τις ηλεκτρονικές αγορές.
Υπομονή, σίγουρα θα εμπορευματοποιηθεί και η linux ζωή,η γραφή ανοιχτού κωδικα ...

ΣΗΜ: οι στίχοι είναι δικοί μου...

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ LEFT LIBERALS...

2008-06-03T00:15:00.000-07:00

ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚEYNES.....

<<Έχουμε τόση άγνοια της δομής των οικονομιών στις οποίες ζούμε και του τρόπου με τον οποίο μεταβάλλεται η δομή αυτή, που είναι αδύνατο να εφαρμόσουμε με σιγουριά μια ενεργό πολιτική σταθεροποίησης στο παρόν περιβάλλον ή στο προβλεπτό μέλλον>>.(Laidler, Economics,1981, σελ. 19)

Αυτό που σημερα παρατηρείται στην ανάλυση της οικονομικής πολιτικης , ειναι να αποδεχόμαστε το επιχείρημα ότι η πολιτική σταθεροποίησης της οικονομίας είναι αναποτελεσματική, ενώ την ίδια στιγμή ισχύει η ανάλυση του Keynes για την διαχείριση της ζήτησης σε μια οικονομία. Έπομένως, οι ταμπέλες «Μονεταριστές» και «Κεϊνσιανοί» είναι θεωρητικώς ξεπερασμένες, και θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από τις ονομασίες «παρεμβατιστές» και «μη παρεμβατιστές»Παρεμβατιστές είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η κυβέρνηση γνωρίζει πολλά και είναι αρκετά αξιόπιστη ώστε να προσαρμόζει την πολιτικής της σύμφωνα με τις διακυμάνσεις της οικονομικής δραστηριότητας. Αντίθετα, μη παρεμβατιστές είναι εκείνοι οι οποίοι δεν τρέφουν τέτοια εμπιστοσύνη στις ικανότητες της κυβέρνησης ή δεν της αναγνωρίζουν τέτοιες προθέσεις.

Πράγματι,ο ίδιος ο Κeynes στην θεωρία του δεν ευνοούσε τους λεπτούς χειρισμούς των παρεμβατιστών και δεν αποδεχόταν τις πολιτικές που έμελλε να καταγραφούν ως “κεϊνσιανές.”Επεξεργάστηκε τις απόψεις του για το πώς είναι δυνατόν να ελεγχθεί η οικονομία σε μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα The Times τον Ιανουάριο του1937. Στα άρθρα αυτά επαναδιατύπωσε την άποψη του ότι η παραγωγή επενδυτικών αγαθών έχει την τάση να παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις πρώτα των κερδών και μετά της γενικής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η κύρια πρόταση πολιτικής για τη σταθεροποίηση των επενδύσεων ήταν η σταθεροποίηση του μακροχρόνιου επιτοκίου το οποίο «πρέπει να διατηρεί πάντοτε όσο το δυνατόν κοντά στο μακροχρόνιο άριστο επίπεδο του. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται ως ένα βραχυπρόθεσμο παρεμβατικό μέσο» .(Τhe Times, 13/1/1937) Ο τύπος αυτός της πολιτικής μπορεί να θεωρηθεί ως μη παρεμβατική πολιτική, παρόμοια με τον τύπο του ελέγχου της προσφοράς χρήματος που, αποτέλεσε την κύρια πρόταση οικονομικής πολιτικής του Friedman. Περαν των απόψεων του σχετικά με τον βαθμό παρεμβατικότητας των μετρων οικονομικης πολιτικής, αξίζει να διεισδύσουμε και να επανερμηνεύσουμε πλήθος άλλων θεωρητικών προσεγγίσεων της Γενικής Θεωρίας. Π.χ. ,οδηγούμενες στα ακραία όριά τους, οι απόψεις του Κeynes για την αβεβαιότητα, την αστάθεια και την υποκειμενικότητα των προσδοκιών καταλήγουν στο εικονοπλαστικό συμπέρασμα ότι οι προσδοκίες είναι πραγματικά αδύνατον να γίνουν αντικείμενο πραγμάτευσης μέσα στο πλαίσιο ενός τυπικού οικονομικού υποδείγματος. Αντιθέτως, η οικονομία πρέπει να εξετάζεται ως ιστορική εξελικτική διαδικασία Τα πολιτικά αυτά συμπεράσματα συμφωνούν με μια ερμηνεία σε ορισμένες ιδέες του Κeynes, ότι φαινόταν δηλαδή να θέλει ταυτόχρονα : την διατήρηση των δυνάμεων (και των κινήτρων της αγοράς)και τη χρησιμοποίηση του κράτους, αποκλειστικά και μόνο για να εξασφαλιστεί ένα αρκετά υψηλό και σταθερό επίπεδο επενδύσεων.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι άλλα επιχειρήματα του Κeynes, σε άρθρα του στους Times, εκφράζουν κάποιο βαθμό εμπιστοσύνης στις παρεμβατικές πολιτικές, που συμβαδίζει με τις πολιτικές των λεπτών συντονιστικών χειρισμών που εισηγούνται οι μετέπειτα oπαδοί του.Ετσι αν και αναγνωρίζει ότι είναι πολύ λεπτή δουλειά η διατήρηση της σταθερότητας, σε άρθρα του στην ίδια εφημερίδα , δεν διστάζει να προτείνει στην κυβέρνηση να στραφεί από τη χρηματοδότηση του δημοσίου ελλείμματος με την έκδοση ομολόγων, στη χρηματοδότηση του διαμέσου της φορολογίας.Ετσι, μειώνεται η συνολική ζήτηση όταν η οικονομία πλησιάζει ένα κορυφαίο σημείο του οικονομικού κύκλου και προσαρμόζονται οι δημόσιες δαπάνες ώστε να διατηρείται σταθερή η συναθροιστική ζήτηση (η εφαρμογή αυτής της πρότασης θα διευκολυνόταν με το διορισμό ενός «συμβουλίου δημοσίων επενδύσεων για την κατάρτιση ασφαλών επενδυτικών προγραμμάτων σε σχέση με το χρόνο που χρειάζονται»(Τhe Times,14 /1/ 1937). Πρότεινε ακόμη την προσαρμογή των δασμών που βαρύνουν εισαγόμενα αγαθά σε όλη τη διάρκεια του οικονομικού κύκλου.Όπως βλέπουμε λοιπόν, αν και ο Κeynes ήθελε να αναπτύξει θεσμικές ρυθμίσεις που ενισχύουν τη μακροχρόνια σταθερότητα, δεν είδε τις ρυθμίσεις αυτές ως υποκατάστατο των συντονιστικών χειρισμών. Hταν απολύτως προετοιμασμένος να προτείνει την εφαρμογή, ταυτόχρονα, ενός μίγματος παρεμβατικών μέτρων οικονομικής πολιτικής.Μαζί με την αβεβαιότητα και τις προσδοκίες, ο Κeynes απέδωσε επίσης ένα ρόλο στα αποτελέσματα διανομής του εισοδήματος και τους σχετικούς μισθούς. Ο ρόλος των διανεμητικών αποτελεσμάτων έχει τονισθεί ιδιαίτερα στις εργασίες του Kalecki και των μαθητών του. Ο δε ρόλος των σχετικών μισθών μπορεί να είναι μια βάσιμη ερμηνεία του γιατί οι εργάτες μπορεί να αποδεχτούν μια μείωση στους πραγματικούς μισθούς τους, την οποία επιφέρει ο πληθωρισμός ή μια γενική συμφωνία για περικοπές στους ονομαστικούς μισθούς.Oι εναλλακτικές ερμηνείες της Γενική Θεωρίας μπορούν εν μέρει να «συμφιλιωθούν» και το ίδιο το βιβλίο του Κeynes πρέπει να ιδωθεί ως μια συνεπής, πολυμέτωπη επίθεση εναντίον του Κλασικού υποδείγματος.

Και αν η Γενική Θεωρία είναι ένα ακατάστατο βιβλίο που σκορπά σύγχυση ή που το ίδιο πέφτει θύμα σύγχυσης, αυτό πρέπει να είναι μάλλον αποτέλεσμα των δύσκολων προβλημάτων με τα οποία καταπιάστηκε ο Κeynes, και όχι κάποιας αδυναμίας του ως συγγραφέα ή θεωρητικού.Επειδή υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθεί το συμπέρασμα αυτό υπερβολικά γενναιόδωρο για τον μεγάλο αυτό φιλόσοφο-οικονομολόγο, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ακόμη και αν γίνει δεκτό, δεν είναι απαραίτητο να αποδεχτεί κανείς τη θεωρία του Κeynes ή τις εισηγήσεις του για τη οικονομική πολιτική. Αξίζει να επισημάνουμε ξανά ότι ακόμη και αν διέγνωσε σωστά την αδυναμία της οικονομίας του laissez-faire να επιτυγχάνει συνεχώς τη λειτουργία της στο επίπεδο της πλήρους απασχολήσεως, αυτό δεν συνεπάγεται κατ΄ανάγκη ότι η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα ή τη θέληση να παρέμβει στην οικονομία υπέρ του κοινωνικού συμφέροντος. Ο Κeynes έδειξε μόνον ότι είναι δυνατόν να βελτιωθεί η λειτουργία της οικονομίας του laissez-faire αν η κυβέρνηση έχει τις πληροφορίες, την ικανότητα και τη θέληση να παρέμβει με την πολιτική της ,προς όφελος της κοινωνίας.

ΣΚΕΨΗ ΒΑDIOU

2008-05-28T00:12:00.000-07:00

Οι Προϋποθέσεις του Κομουνισμού(αποσπάσματα)

του Alain Badiou

Το φάντασμα

‘Αρνούμαστε να κατατρυχόμαστε εντελώς από ο,τιδήποτε. Δεν αρκεί ότι ο υπαρκτός κομουνισμός έχει εξαφανισθεί. Θέλουμε να απαγορευτούν όλες οι δυνατές μορφές του. Ακόμη κι οι προϋποθέσεις του κομουνισμού – το γενότυπο όνομα της ήττας του – πρέπει να γίνουν ακατανόμαστες.’
Απο τις διακυρήξεις των Καταστασιακών

Αλλά ,ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις του κομουνισμού; Με την γενότυπη έννοια, που δίνεται στους κανόνες του Μανιφέστου, ‘κομουνιστικό’ σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, ότι η ταξική λογική – η θεμελιώδης υποδούλωση της εργασίας σε μια κυρίαρχη τάξη, το σύστημα που διατηρήθηκε από την Αρχαιότητα – δεν είναι κάτι το αναπόφευκτο: μπορεί να ξεπεραστεί.

Σύμφωνα, δηλαδή, με τις προϋποθέσεις του κομουνισμού, κάποια διαφορετική συλλογική οργάνωση είναι εφικτή, κάποια οργάνωση, που θα εξαλείψει τις ανισότητες του πλούτου κι ακόμη και τον καταμερισμό της εργασίας. Η ιδιωτική ιδιοποίηση του πλούτου των ανθρώπων κι η κληρονομική μεταβίβασή του θα εξαφανιστούν. Η ύπαρξη ενός καταπιεστικού κράτους, ξεχωριστού από την κοινωνία των πολιτών, δεν θα εμφανίζεται πλέον σαν αναγκαιότητα: με μια μακρόχρονη διαδικασία αναδιοργάνωσης, βασισμένη στην ελεύθερη εταιρικότητα των παραγωγών, θα την δούμε να μαραζώνει. Ο ‘κομουνισμός,’ σαν τέτοιος, συμβολίζει μόνο αυτό ακριβώς το γενικό σύνολο των διανοητικών αναπαραστάσεων. Είναι αυτό που ο Καντ ονόμαζε Ιδέα, κάτι που έχει μάλλον μια ρυθμιστική λειτουργία, παρά ένα πρόγραμμα. Είναι ανόητο να αποκαλούνται ουτοπιστικές τέτοιες κομουνιστικές αρχές. Με την έννοια, που τις όρισα εδώ, είναι διανοητικά μορφώματα, τα οποία πάντοτε μπορούν να πραγματοποιηθούν με διαφορετικούς τρόπους. Σαν μια καθαρή Ιδέα της ισότητας, οι προϋποθέσεις του κομουνισμού αναμφίβολα υπήρχαν από τις απαρχές του κράτους. Μόλις ακριβώς η μαζική συλλογική δράση άρχισε να αντιπαρατίθεται στην κρατική εξουσία στο όνομα της ισόνομης δικαιοσύνης, άρχισαν να εμφανίζονται και τα στοιχεία ή τα τμήματα των προϋποθέσεων του κομουνισμού. Λαϊκοί ξεσηκωμοί – όπως των σκλάβων με τον Σπάρτακο ή των αγροτών με τον Müntzer – μπορούν να αναγνωρισθούν σαν πραγματικά παραδείγματα των ‘κομουνιστικών αναλλοίωτων αρχών.’ Όμως, έγινε με την Γαλλική Επανάσταση, όταν οι προϋποθέσεις του κομουνισμού εγκαινίασαν την εποχή της νεωτερικότητας. Αυτό που έχει σημασία είναι να προσδιορίσουμε που, σε ποιο σημείο, βρισκόμαστε σήμερα, μέσα στην ιστορική διαδρομή των προϋποθέσεων του κομουνισμού. .

Ο Μαρξισμός, το εργατικό κίνημα, η μαζική δημοκρατία, ο Λενινισμός, το κόμμα του προλεταριάτου, το σοσιαλιστικό κράτος – όλες οι ανακαλύψεις του 20ου αιώνα – στην πραγματικότητα, δεν μας είναι πλέον χρήσιμες. Αλλά στο επίπεδο της πράξης της πολιτικής, έχουν γίνει ανεφάρμοστες.

Το κίνημα (του 19ου αιώνα) και το κόμμα (του 20ου αιώνα) αντιστοιχούσαν σε ειδικές μορφές των κομουνιστικών προϋποθέσεων και δεν είναι πλέον δυνατό να επιστρέψουμε σ’ αυτές. Αντίθετα, μετά από τις αρνητικές εμπειρίες των ‘σοσιαλιστικών’ κρατών και τα αμφιλεγόμενα μαθήματα της Πολιτιστικής Επανάστασης και του Μάη του 68, το καθήκον μας είναι να φέρουμε σε ύπαρξη τις κομουνιστικές προϋποθέσεις κάτω από κάποιες άλλες μορφές, να τις βοηθήσουμε να αναδυθούν μέσα σε κάποιες νέες μορφές πολιτικών εμπειριών. Γι’ αυτό, η δουλειά μας είναι τόσο πολύπλοκη, τόσο πειραματική. Πρέπει μάλλον να εστιασθούμε στις συνθήκες ύπαρξης των κομουνιστικών προϋποθέσεων, παρά απλώς να βελτιώσουμε τις μεθόδους εφαρμογής τους. Χρειάζεται να επανα-εγκαταστήσουμε τις κομουνιστικές προϋποθέσεις – την πρόταση ότι η υποδούλωση της εργασίας στην κυρίαρχη τάξη δεν είναι αναπόφευκτη – μέσα στην ιδεολογική σφαίρα. Τι θα μπορούσε αυτό να συμπεριλαμβάνει; Πειραματικά, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε να βρούμε ένα σημείο, το οποίο θα βρισκόταν έξω από την παροδικότητα της κυρίαρχης τάξης και αυτού, που κάποτε ο Lacan είχε ονομάσει ‘υπηρεσία του πλούτου.’ Οποιοδήποτε σημείο, στο βαθμό που βρίσκεται σε τυπική αντίθεση με κάθε τέτοια υπηρεσία και που παρέχει την πειθαρχία μιας καθολικής αλήθειας. Ένα τέτοιο σημείο θα μπορούσε να ήταν η δήλωση: ‘Υπάρχει μόνο ένας κόσμος.’ Τότε, τι συνέπειες θα υπήρχαν; Ο σύγχρονος καπιταλισμός περηφανεύεται, φυσικά, ότι έχει δημιουργήσει μια παγκόσμια τάξη. Οι αντίπαλοί του ομιλούν επίσης για μια ‘εναλλακτική παγκοσμιοποίηση.’ Ουσιαστικά, προτείνουν έναν ορισμό της πολιτικής σαν το πρακτικό μέσο, που θα μας βοηθήσει να πορευτούμε από τον κόσμο, όπως είναι, προς τον κόσμο, όπως θα επιθυμούσαμε να ήταν.

Αλλά όμως, υπάρχει όντως ένας μοναδικός κόσμος των ανθρώπινων υποκειμένων; Ο ‘ένας κόσμος’ της παγκοσμιοποίησης είναι μόνο κόσμος πραγμάτων – αντικειμένων προς πώληση – και χρηματικών συμβόλων: είναι η παγκόσμια αγορά, όπως την είχε προβλέψει ο Μαρξ. Η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού έχει, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο περιορισμένη πρόσβαση σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι αποκλεισμένη, στην κυριολεξία, έξω απ’ αυτόν. Η πτώση του Τοίχους του Βερολίνου υποτίθεται ότι σηματοδότησε την έλευση ενός ενιαίου κόσμου της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Μετά από είκοσι χρόνια, είναι φανερό ότι οι τοίχοι του κόσμου έχουν απλώς μετατοπιστεί: αντί να διαχωρίζουν Ανατολή και Δύση, τώρα διαιρούν τον πλούσιο καπιταλιστικό Βορρά από τον φτωχό και ρημαγμένο Νότο. Νέοι τοίχοι υψώνονται σ’ ολόκληρο τον κόσμο: μεταξύ Παλαιστίνης και Ισραήλ, μεταξύ Μεξικού και Ηνωμένων Πολιτειών, μεταξύ Αφρικής και Ισπανικών θυλάκων, μεταξύ των απολαύσεων των πλουσίων και των επιθυμιών των φτωχών, είτε πρόκειται για αγρότες σε χωριά ή για κατοίκους αστικών κέντρων, στα Βραζιλιάνικα φαβέλας, στα Γαλλικά προάστια, στις φυτείες, στους ξενώνες, στα κατειλημμένα κτίρια και στις παραγκουπόλεις. Το τίμημα του δήθεν ενιαίου κόσμου του κεφαλαίου είναι η βάναυση διαίρεση της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σε περιοχές, που χωρίζονται μεταξύ τους με σκυλιά της αστυνομίας, γραφειοκρατικούς ελέγχους, ναυτικές περιπόλους, αγκαθωτά συρματοπλέγματα και απελάσεις. Το ‘μεταναστευτικό πρόβλημα’ είναι, στην πραγματικότητα, το γεγονός ότι οι συνθήκες, που αντιμετωπίζουν οι εργάτες άλλων χωρών, αποτελούν ζωντανή απόδειξη του γεγονότος ότι – με ανθρώπινους όρους – ο ‘ενοποιημένος κόσμος’ της παγκοσμιοποίησης δεν είναι παρά μια απάτη, μια υποκρισία.

Το πολιτικό πρόβλημα πρέπει να αντιστραφεί. Δεν μπορούμε να αρχίζουμε με μια αναλυτική συμφωνία για την ύπαρξη του κόσμου και μετά να προχωρούμε σε κανονιστικές δράσεις ως προς τα χαρακτηριστικά του. Η διαφωνία δεν είναι για τις ιδιότητες, αλλά για την ύπαρξη του μοναδικού κόσμου. Αντιμέτωποι με την τεχνητή κι εγκληματική διαίρεση του ενός κόσμου σε δυο κόσμους – ένας διαχωρισμός που απορρέει από το ίδιο το όνομα της ‘Δύσης’ – πρέπει να διαβεβαιώσουμε την ύπαρξη του μοναδικού κόσμου ακριβώς από την αφετηρία μας, σαν αξίωμα και σαν αρχή. Η απλή φράση, ‘υπάρχει μόνο ένας κόσμος,’ δεν αποτελεί κάποιο αντικειμενικό συμπέρασμα. Είναι η ερμηνεία, η εκτέλεση μιας πράξης: αποφαινόμαστε ότι έτσι πρέπει να είναι για μας. Όντας πιστοί σ’ αυτό το σημείο, στη συνέχεια, το μόνο ζήτημα που εγείρεται είναι η αποσαφήνιση των συνεπειών, οι οποίες απορρέουν απ’ αυτήν την απλή δήλωση. Μια πρώτη συνέπεια είναι η αναγνώριση του γεγονότος ότι όλοι ανήκουν στον ίδιο κόσμο με μένα: ο Αφρικανός εργάτης, που βλέπω στην κουζίνα του εστιατορίου, ο Μαροκινός, που βλέπω να σκάβει μια τρύπα στον δρόμο, η γυναίκα με τη μαντίλα στο κεφάλι, που προσέχει τα παιδιά στο πάρκο. Εδώ ακριβώς είναι που αντιστρέφουμε την κυρίαρχη ιδέα για τον έναν κόσμο, τον οποίον τον ενώνουν μόνο τα αντικείμενα και τα σύμβολα, έτσι ώστε να μπορέσουμε να δούμε την ενότητα σε σχέση με τα ζωντανά, με τα ενεργά όντα, εδώ και τώρα. Αυτοί οι άνθρωποι, που είναι διαφορετικοί από μένα σε σχέση με την γλώσσα, τα ρούχα, την θρησκεία, την τροφή, την εκπαίδευση, υπάρχουν ακριβώς όπως υπάρχω εγώ ο ίδιος. Αφού υπάρχουν όπως εγώ, μπορώ να συζητώ μαζί τους – και, όπως μ’ οποιονδήποτε άλλο, μπορούμε να συμφωνούμε ή να διαφωνούμε για κάτι τι. Αλλά, πάντοτε κάτω από τον προκαταρκτικό όρο ότι αυτοί κι εγώ υπάρχουμε στον ίδιο κόσμο. Στο σημείο αυτό, μπορεί να ακουστεί η αντίρρηση για τις πολιτιστικές διαφορές: ο κόσμος ‘μας’ αποτελείται απ’ αυτούς, που αποδέχονται τις αξίες ‘μας’ – την δημοκρατία, το σεβασμό προς τις γυναίκες, τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εκείνοι, των οποίων η κουλτούρα είναι αντίθετη σ’ αυτά, δεν αποτελούν, στην πραγματικότητα, μέρος του ίδιου κόσμου. Αν επιθυμούν να ενταχθούν σ’ αυτόν, πρέπει να συμμερισθούν τις αξίες μας, να ‘ενσωματωθούν’ μαζί μας.

Όπως το έβαλε ο Σαρκοζύ: ‘Αν οι ξένοι θέλουν να παραμείνουν στην Γαλλία, πρέπει να αγαπήσουν την Γαλλία. Αλλιώς, πρέπει να φύγουν.’ Αλλά, θέτοντας όρους είναι σαν να έχουμε ήδη εγκαταλείψει την αρχή ότι ‘υπάρχει ένας μοναδικός κόσμος για όλους τους ζωντανούς άνδρες και γυναίκες.’ Μπορεί να ειπωθεί ότι πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας τους νόμους κάθε χώρας. Πράγματι. Αλλά οι νόμοι δεν θέτουν προκαταρκτικούς όρους για την ένταξη στον κόσμο. Είναι απλώς και μόνο μεταβαλλόμενοι κανόνες, που εφαρμόζονται σε συγκεκριμένες περιοχές του ενιαίου κόσμου. Κι από κανέναν δεν απαιτείται να αγαπά τους νόμους, μόνο να τους υπακούει. Ο μοναδικός κόσμος όλων των ζωντανών γυναικών κι ανδρών, φυσικά, και μπορεί να έχει νόμους. Αυτό, που δεν μπορεί να έχει, είναι υποκειμενικούς ή ‘πολιτιστικούς’ προκαταρκτικούς όρους για την ύπαρξη σ’ αυτόν – να απαιτεί, δηλαδή, ότι πρέπει να είναι κανείς όπως ο κάθε άλλος. Ο ενιαίος κόσμος είναι ακριβώς το μέρος, στο οποίο ένα απεριόριστο σύνολο διαφορών μπορούν να συνυπάρχουν. Από φιλοσοφικής άποψης, αντί να δημιουργούν αμφιβολίες για την ενότητα του κόσμου, αυτές οι διαφορές είναι ακριβώς οι ίδιες οι αρχές της ύπαρξής του. Αλλά τότε εγείρεται το ερώτημα αν υπάρχει κάτι που να διέπει αυτές τις απεριόριστες διαφορές. Μπορεί μεν να υπάρχει μόνο ένας κόσμος, αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν θα έχει σημασία αν είναι κανείς Γάλλος ή Μαροκινός, που ζει στην Γαλλία, η Μουσουλμάνος μέσα σε μια χώρα Χριστιανικών παραδόσεων; Ή μήπως πρέπει να δούμε σαν εμπόδιο την εμμονή σε τέτοιες ταυτότητες;

Ο απλούστατος ορισμός της ‘ταυτότητας’ είναι ότι αποτελεί μια σειρά χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων, με τις οποίες ένα άτομο ή μια ομάδα αναγνωρίζεται η ίδια σαν ο ‘εαυτός’ της. Αλλά τι είναι αυτός ο ‘εαυτός’ της; Είναι εκείνο που, μέσα από όλες τις χαρακτηριστικές ιδιότητες της ταυτότητας, παραμένει λιγότερο ή περισσότερο αναλλοίωτο. Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι η ταυτότητα είναι το σύνολο των ιδιοτήτων, που διατηρούν το αναλλοίωτο. Για παράδειγμα, η ταυτότητα ενός καλλιτέχνη είναι τα πράγματα εκείνα, με τα οποία το αναλλοίωτο του στιλ του/της μπορούν να αναγνωριστούν. Η ομοφυλοφιλική ταυτότητα συγκροτείται από όλα εκείνα τα πράγματα, που εστιάζονται στο αναλλοίωτο του πιθανού αντικειμένου της επιθυμίας. Η ταυτότητα μιας ξένης κοινότητας σε κάποια χώρα είναι όλα εκείνα τα πράγματα, με τα οποία ή υπαγωγή σ’ αυτήν την κοινότητα μπορεί να αναγνωριστεί: η γλώσσα, οι χειρονομίες, η ένδυση, οι διαιτητικές συνήθειες κτλ. Αν έχει ορισθεί μ’ αυτόν τον τρόπο, μέσω των αναλλοίωτων, η ταυτότητα σχετίζεται με την διαφορά μέσω δυο τρόπων: από τη μια μεριά, η ταυτότητα είναι αυτό, που διαφέρει από τα υπόλοιπα, κι από την άλλη μεριά, είναι αυτό, που δεν μπορεί να γίνει διαφορετικό, αυτό που παραμένει αναλλοίωτο. Γι’ αυτό, η δήλωση της ταυτότητας έχει δυο πλευρές. Η πρώτη πλευρά είναι αρνητική. Αναφέρεται στον απεγνωσμένο ισχυρισμό ότι δεν είμαι ο άλλος. Συχνά αυτό είναι κάτι απαραίτητο, για παράδειγμα, απέναντι στις αυταρχικές πιέσεις για ενσωμάτωση. Ο Μαροκινός εργάτης είναι αναγκασμένος να δηλώσει ότι οι παραδόσεις κι οι συνήθειές του δεν είναι αυτές του μικροαστού Ευρωπαίου. Επιπλέον, θα ενδυναμώσει τα χαρακτηριστικά της θρησκευτικής ή εθιμικής ταυτότητάς του. Η δεύτερη πλευρά έχει να κάνει με την αυτοφυή (εμμενή) διαμόρφωση της ταυτότητας μέσα σε μια νέα κατάσταση – κάτι σαν το περίφημο απόφθεγμα του Νίτσε, ‘γίνε ό,τι είσαι.’ Ο Μαροκινός εργάτης δεν εγκαταλείπει αυτά, που συγκροτούν την ατομική ταυτότητά του, είτε μέσα στην οικογένεια ή μέσα στην κοινωνία. Αλλά όλα αυτά θα τα προσαρμόσει σταδιακά μ’ έναν δημιουργικό τρόπο, ανάλογα με την θέση, στην οποία βρίσκεται. Θα αντιληφθεί, έτσι, αυτό που είναι – ένας Μαροκινός εργάτης στο Παρίσι – όχι μέσω μιας εσωτερικής ρήξης, αλλά μιας επέκτασης της ταυτότητάς του.

Οι πολιτικές συνέπειες του αξιώματος, ότι ‘υπάρχει μόνο ένας κόσμος,’ θα λειτουργήσουν λοιπόν, έτσι, όπως χρειάζεται, για να εδραιωθούν αυτά, που είναι καθολικά στις ταυτότητες. Για παράδειγμα – ένα τοπικό πείραμα – μια συνάντηση, που έγινε πρόσφατα στο Παρίσι, στην οποία μετανάστες χωρίς έγγραφα και Γάλλοι πολίτες μαζεύτηκαν, για να απαιτήσουν την κατάργηση των νόμων καταδίωξης, των εφόδων της αστυνομίας και των απελάσεων. Για να απαιτήσουν την αναγνώριση των ξένων εργατών απλώς και μόνο πάνω στην βάση της παρουσίας τους. Γιατί κανείς δεν είναι παράνομος. Αιτήματα πολύ φυσικά για ανθρώπους, που βασικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση ύπαρξης – για ανθρώπους του ίδιου κόσμου. Χρόνος και θάρρος‘Μέσα σε μια τέτοια μεγάλη δυστυχία, τι μένει σε σένα;’ ρωτάται η Μήδεια από τον έμπιστο φίλο της στο έργο του Κορνέιγ. ‘Ο εαυτός μου! Ο εαυτός μου, λέω, κι αρκεί,’ είναι η απάντησή της. Αυτό που διατηρεί η Μήδεια είναι το θάρρος να αποφασίζει για την δική της μοίρα. Και το θάρρος, θα πρότεινα, είναι η κύρια αρετή μπροστά στον αποπροσανατολισμό, ακόμη και της τωρινής εποχής.

Κι ο Lacan επίσης αναφέρεται στο ζήτημα αυτό, όταν συζητά την αναλυτική θεραπεία της κατάθλιψης: επομένως, δεν θα έπρεπε να καταλήξουμε στις μεγάλες συζητήσεις της διαλεκτικής πάνω στο θέμα του θάρρους και της δικαιοσύνης, ακολουθώντας τη μέθοδο των διαλόγων του Πλάτωνα; Στον περίφημο ‘Διάλογο για το Θάρρος,’ ο στρατηγός Λάχης, ερωτώμενος από τον Σωκράτη, απαντά: ‘Θάρρος είναι όταν βλέπω τον εχθρό και τρέχω καταπάνω του, για να μονομαχήσω μαζί του.’ Ο Σωκράτης, φυσικά, δεν είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένος μ’ αυτήν την απάντηση κι ευγενικά θέτει το πρόβλημα στον Λάχητα: ‘Αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα του θάρρους, αλλά ένα παράδειγμα δεν είναι ορισμός.’ Διατρέχοντας τον ίδιο κίνδυνο με τον στρατηγό Λάχητα, θα δώσω τον δικό μου ορισμό. Πρώτα απ’ όλα, θα κρατήσω την έννοια του θάρρους σαν μια αρετή – δηλαδή, όχι σαν μια έμφυτη διάθεση, αλλά σαν κάτι, που από μόνο του δομείται, και σαν το αποτέλεσμα, στην πράξη, αυτής της δόμησης. Το θάρρος, τότε, είναι η αρετή, η οποία εκδηλώνεται με την καρτερικότητα για κάτι που δεν είναι δυνατό να συμβεί, για το αδύνατο. Δεν πρόκειται για ζήτημα στιγμιαίας συνάντησης με το αδύνατο: αυτό θα ήταν ηρωισμός, όχι θάρρος. Η αναπαράσταση του ηρωισμού πάντοτε γινόταν σαν μια στάση ζωής, όχι σαν μια αρετή: σαν η στιγμή, που στρέφεται κανείς να συναντήσει κατάμουτρα το αδύνατο. Η αρετή του θάρρους δομείται με την καρτερικότητα για το αδύνατο: ο χρόνος είναι η πρώτη της ύλη. Αυτό, που περιέχεται στο θάρρος, είναι μια ενέργεια, η οποία γίνεται σε διαφορετικό χρόνο (durée) απ’ αυτόν, που επιβάλλεται από τους νόμους του κόσμου.

Το αναζητούμενο λοιπόν σημείο πρέπει να είναι κάποιο σημείο, το οποίο να μπορεί να μας συνδέσει με μια άλλη τάξη του χρόνου. Όσοι βρίσκονται φυλακισμένοι μέσα στην χρονικότητα, την οποία μας την καθορίζει η κυρίαρχη τάξη, θα τείνουν πάντοτε να αναφωνάζουν, όπως κάνουν τόσοι πολλοί οπαδοί του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ‘Δώδεκα χρόνια με τον Σιράκ και τώρα πρέπει να περιμένουμε για έναν άλλο γύρο εκλογών. Δεκαεφτά χρόνια. Ίσως, εικοσιδύο. Μια ολόκληρη ζωή!’ Στην καλύτερη περίπτωση, θα προκαλέσουν στους εαυτούς τους κατάθλιψη και αποπροσανατολισμό. Από πολλές πλευρές, βρισκόμαστε σήμερα πλησιέστερα στα ερωτήματα του 19ου αιώνα από όσο στην επαναστατική ιστορία του 20ου. Μια μεγάλη ποικιλία φαινομένων του 19ου αιώνα επανεμφανίζονται σήμερα: οι τεράστιες ζώνες φτώχειας, οι διευρυμένες ανισότητες, οι πολιτικές, που είναι ξεθωριασμένες μέσα στην ‘υπηρεσία του πλούτου,’ ο μηδενισμός ενός μεγάλου τμήματος της νεολαίας, η υποτακτικότητα ενός μεγάλου μέρους της διανόησης. Αλλά κι ο καθηλωμένος, εγκλεισμένος πειραματισμός κάποιων λίγων ομάδων, που αναζητούν νέους τρόπους, για να εκφράσουν τις προϋποθέσεις του κομουνισμού ... Κι αυτός είναι ο λόγος, δίχως αμφιβολία, γιατί, όπως στον 19ο αιώνα, το σημερινό διακύβευμα δεν είναι η νικηφόρα επαλήθευση των κομουνιστικών προϋποθέσεων, αλλά οι ίδιες οι συνθήκες της ύπαρξής τους.

Αυτό είναι το καθήκον μας, κατά τη διάρκεια του αντιδραστικού διαλείμματος, που τώρα επικρατεί: μέσα από τον συνδυασμό των διαδικασιών σκέψης – πάντοτε παγκόσμιων ή καθολικών, σε χαρακτήρα – και των πολιτικών εμπειριών – πάντοτε τοπικών ή ιδιαίτερων, αλλά όμως μεταβιβάσιμων – οφείλουμε να ανανεώσουμε τις συνθήκες ύπαρξης των προϋποθέσεων του κομουνισμού, μέσα στη συνείδησή μας και πάνω στην γη.

ΚΑΥΣΙΜΗ ΥΛΗ

2008-05-20T04:46:00.000-07:00

Η βενζίνη (πετρέλαιο) αποτελεί το πλεόν αναγνωρίσιμο υγρό της κοινωνικής θερμοδυναμικής: μας κινεί και μας περιστρέφει στην δίνη του καπιταλισμού,μας ενσωματώνει στις χαμένες ανθρωποώρες των δρόμων,στις μάυρες τρύπες του συστήματος...
Ο δείκτης της βενζίνης στο αμάξι,γίνεται δείκτης της κίνησης της ψυχής απέναντι στους υπόλοιπους δρομείς της ζωής...
Με γεμάτο ρεζερβουάρ, νιώθω οτι κυκλοφορώ,υπάρχω στο τελετουργικό ιερό των δρόμων...
Τελειώνει η βενζίνη και νιώθω την μελαγχολία της έλλειψης...
Αυτοκίνητο και κάυσιμό, ηλεκτρισμός και τηλεόραση, ακτινοβολία και κινητό:τα ζεύγη εμπλοκής της απόλαυσης με τους νευρωτικούς περίπατους μας στην ζωή...
Αναμονή στον δρόμο: μια ηλίθια θυσία της ζωής στον βωμό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης...
Το χερι με το ακριβό ρολόι έξω απο το παράθυρο του κάμπριο και το βλέμμα της διπλανής οδηγού ,ως στιγμή ταυτοτικού ψυχαναγκασμού...
Νομάδες των πόλεων, γρανάζια στον ιμάντα του κέρδους, γίναμε η τάξη πίσω απο το παμπρίζ και χάσαμε το όψιμο στάδιο του καθρέφτη στην ζωή...

ΣΩΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

2008-05-08T06:46:00.000-07:00

Απουσίαζα απο την γραφή και τα blogs και δυστυχώς απουσίαζα λιγότερο απο τις δουλειές.
(οξύ αυχενικό σύνδρομο, απο το οποίο πάσχω 13 και πλεον χρόνια,αλλά τώρα κορυφώθηκε)Δεν χρειάζεται να ιατρικοποιήσω τα δεδομένα: σωματοποίηση άγχους , γραφείο,οδήγηση καθημερινή,νευροφυτικές διαταραχές ως αποτέλεσμα εξαντλητικής εισόδου στο σώμα των ερεθισμάτων της καθημερινότητας, της νομισματικοποίσης της ζωής,της βομβαρδιστικής λογικής των συναλλαγών στην ψυχή και το πνεύμα
μα...
Αρχισα και κουράζομαι,αν και είμαι μόλις 32...
Αρχισα και αγανακτώ με τις επιλογές μου σε όλα τα επίπεδα(διοτι τελικά επιλέγουμε να είμαστε αυτό που θέλουν οι άλλοι)
Η χώρα αυτή ,η κοινωνία αυτή δεν έιναι σε πολύ χειρότερη μόιρα απο άλλες κοινωνίες,δεν απέχει πολύ απο τα αμερικάνικα κοινωνικά αντίτυπα εργασιακής
εξάντλησης και καταναλωτικής ψευδοικανοποίησης ...
Χρήμα και κέρδος έχουν μπερδευτεί σε έναν φαύλο κύκλο με την ηρεμία της ψυχής(πληρώνουμε και ματώνουμε ,εισπράττουμε και ηδονιζόμαστε-πρόσκαιρα)...
Δεν είναι μόνο η ακρίβεια, δεν είναι μόνο οι χαμηλοί μισθοί, δεν είναι μόνο οι δυσκολίες στην αγορά και στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών: είναι και αυτά. Κυρίως όμως είναι η Επιλογή μας να σωματοποιούμε το άγχος ,δηλαδή το σύστημα, τον καπιταλισμό και την σχιζοφρένεια του...
΄΄Πονάω το κεφάλι μου...΄΄, άκουγα να λένε παππούδες και γιαγιάδες στο νησί μου, και οχι ΄΄με πονάει αυτό...''.Ετσι και εγώ, πονάω τον αυχένα και τις πλάτες μου.Εγώ τα πονάω,οχι αυτά εμένα...

ΧΡΙΣΤΟΣ ,Ο ΑΝΤΙ-ΟΙΔΙΠΟΥΣ...

2008-04-29T04:43:00.000-07:00

Μπορεί να κουράζει κάπως η αναφορά σε Ζίζεκ/Λακάν και τους υπόλοιπους ,που υιοθετουν την άβυσσο της ψυχής για θρησκευτικές και κοινωνιολογικές αναλύσεις,αλλά εγώ εθίζομαι μάλλον να αντλώ απο εκεί υλικό στοχασμού...
Συμπυκνωμένη γνώση για την αξία της προβληματικής περί Χριστού- Θεού-Nόμου, σε επίπεδο κοινωνιολογικό ,υπάρχει σε δύο έξοχα συγγράμματα:
α)Το όνομα του πατέρα και η δυσφορία μέσα στον πολιτισμό
Συγγραφέας: Λίποβατς Θάνος
Εκδότης: Πόλις
και
β)Το νεωτερικό υποκείμενο εμπρός στο αίτημα του άλλου
Συγγραφέας: Συλλογικό έργο, Ιακώβου Βίκυ, Λίποβατς Θάνος, Μπατσίλας Κώστας, Παπαθεοδώρου Πάνος, Παπαχριστόπουλος Νίκος, Στασινόπουλος Νίκος 1970-
Εκδότης: Νήσος
Σειρά: Πολιτείες
Δυσνόητα( 5-6 μήνες βουτάω και στα δυο...) ,αλλά αν κάποιος αξιολογήσει τα κωδικοποιημένα τους νοήματα, τότε κατανοεί πολλά καινούργια πράγματα που αποστεγανοποιούν την ψυχανάλυση και την διαχέουν στα κοινωνικά υποσυνείδητα.
Η υπέρβαση του Πράγματος του Λακάν, αντικατέστησε την Αμαρτία. Αν κάποιος αναγνώστης δεν χαθεί και μπορεί να αποκωδικοποιεί σωστά. τότε μαθαίνει πολλά μπροστά στο μεγάλο πρόβλημα: την Δυσφορία στον Πολιτισμό( Freud)...

ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ...

2008-03-28T01:46:00.000-07:00

Αν κάποτε βρώ χρόνο να γράψω βιβλίο για την Νεολληνική Επιχειρηματικότητα, θεωρώ οτι χρειάζεται να ξεσκονίσω και τα συγγράμματα μου της Ψυχαναλυτικής Θεωρίας...
Πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι, οικογενειάρχες ή διαζευγμένοι με το βάρος της ... διατροφής, με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και σχεδόν μηδενικές οικονομικές δυνατότητες( δηλαδή χωρίς ρευστότητα ή σημαντική περιουσιακή κατάσταση) υποθηκεύουν πολλά ,και προσδοκούν -δυστυχώς-πολύ περισσότερα...
Τί εννοώ: μεγάλο μέρος του κοινωνικού συνόλου, πέφτει θύμα -στην κυριολεξία- των μή ορθολογικών προσδοκιών απο άτομα που επιθυμούν να πετύχουν στην ζωή(δηλαδή να δείξουν οτι μπόρεσαν και αγόρασαν ακριβό αυτοκίνητο και σπίτι..) Τυλιγμένες απο την διαστροφική λογική της Eπιθυμίας του Δήθεν, αυτές οι προσδοκίες τροφοδοτούνται και παίρνουν οξυγόνο, απο την μαγική κάνουλα της τραπεζικής πίστωσης( το δάνειο και το πλαφόν των επιταγών,αποτελεί τον βασικό σύντροφο της καθημερινής αγωνίας επιβίωσης για μικρομεσαίους και ελεύθερους επαγγελματίες..)
Κάποιοι ΄΄στήνουν΄΄ μπίζνα σε κλάδους υποτίθεται δυναμικούς και νομίζουν οτι θα επιβιώσουν(ενώ σε όλους τους κλάδους η επιβίωση γίνεται θέμα τραπεζικής εξάρτησης) Μαζεύουν δίπλα τους ΄΄έμπιστα΄΄ στελέχη, νιώθοντας έτσι αφεντικά, αλλά δυστυχώς τους παρασύρουν στο όνειρο...
Οι 6 στις 10 μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, μετά του 2000, έχουν βίο μικρότερο των 3 ετών(στοιχεία ΙΟΒΕ και Ινσ/του Επιχειρηματικότητας).Τί σημαίνει αυτό, πρακτικά; Εκτός των ιδιοκτητών μιας μικρομεσαίας εταιρείας ,πολλοί υπάλληλοι-συνεργάτες της, ψάχνουν... γρήγορα νέες δουλειές, χρεώνονται γρήγορα και γκρεμίζουν όνειρα ,γάμους, οικογένειες.
Το χειρότερο: αρρωσταίνουν ψυχικά και βιολογικά και βρίσκονται χωρίς να το ξέρουν αντιμέτωποι με τον διαστροφικό πυρήνα της επιθυμίας για κέρδη και καταξίωση...
Δεν είναι ακριβώς ο καρκίνος του χρήματος και το ηλίθιο κυνήγι του, ο μόνος παράγοντας ανορθολογισμού στα σχέδια ενός νεοέλληνα που επιχειρεί να στήσει ένα μαγαζί( πάσης φύσεως). Είναι κάτι πιο βαθύ, κάτι που σχετίζεται με τις στρεβλώσεις του συστήματος και το πώς αυτές συμβάλλουν στην διαμόρφωση φαντασιακών επιθυμιών στο άτομο...
Αυτή η δίψα για επιτυχία και καταξίωση κάποιων (που δεν αναγνωρίζουν τον κίνδυνο προς το ευ ζήν...) γίνεται φορέας αρνητικών αποτελεσμάτων στην ζωή πολλών άλλων....
Η Ελληνική οικονομία στηρίζεται στα πήλινα πόδια της έμφυτης δαιμονιακής τάσης του Έλληνα να τα καταφέρνει ,έστω και με δυσκολίες. Όμως το γονίδιο του... αλά Ωνάση πλουτισμού, έχει προσβληθεί απο τον ιό της παγκοσμιοποίησης ,των πολυεθνικών,των χρηματιστηρίων,των ισχυρών τραπεζιτών και απο το αναισθητικό της παρασιτικής δημιουργίας κερδών για τους ισχυρούς ρυθμιστές της κυκλοφορίας του χρήματος....

΄΄Αν έχεις μόνο ιδέα και φαντασία, χωρίς καλή γνώση Μακροοικονομικής θεωρίας και όχι κατ΄ανάγκη διοίκησης επιχειρήσεων ,τότε γίνεσαι θύμα της θηλειάς που το δανεικό χρήμα του νόμιμου τοκογλύφου(τράπεζα) έχει περάσει στον λαιμό σου ,χωρίς να το καταλάβεις..
Και δυστυχώς παρασέρνεις και ανθρώπους που τους πούλησες όνειρά για μεγάλα γραφεία και ανάπτυξη με καλύτερους μισθούς, ενώ στην ουσία , σε αυτούς κάνεις προβολή της ανασφάλειας σου για το αν αυτό που σχεδίασες, στέκει και θα σου αποδόσει....΄΄

Αυτά τα λόγια είπα πρόσφατα σε φίλο που θέλει να επιχειρήσει να εξέλθει απο την γενιά των 700-1000 ευρώ... Δεν προτείνω να παραμείνει κανείς σε αυτήν την γενιά, σε αυτήν την τάξη...Αλλά αν επιχειρήσει να αλλάξει οικονομική τάξη σήμερα, οπωσδήποτε εκτός απο τα σκαλιά της εφορίας που θα διαβεί για έναρξη ΟΕ,ΕΠΕ κ.α μικροκαπιταλιστικών ψευδοεγχειρημάτων, καλό είναι να επισκέφτεται και το πρακτορείο του ΟΠΑΠ, γράφοντας Λόττο ή Τζόκερ... Τουλάχιστον τα τυχερά παιχνίδια σου δίνουν ρευστότητα.... ελπίδας χωρίς να σου ζητάνε τοκογλυφικά ποτέ να την ξεχρεώσεις( εκτός και αν εθιστείς στον τζόγο και την τεμπελιά...)!

ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΩ...

2008-03-24T01:00:00.000-07:00

Ο μεγάλος Άλλος,τελικά κε Λακάν,ξέρω ποιός είναι:ΤΟ ΧΡΗΜΑ, αυτός ο τύραννος, ο μεγάλος δικτάτορας των επιθυμιών,των πλαστών αναγκών,της ψευδαίσθησης και της παρόρμησης...
Αυτοπαγιδεύτηκα στο κελί του, δέθηκα με τις χειροπέδες του απο μικρός, με την φαντασία μου να το κυνηγάει ασταμάτητα...Και τώρα που το κατέχω, το πιάνω, το βλέπω, δεν με γεμίζει ...
Όταν δεν γεννάω καινούργιο αλλά καταναλώνω παλιό, κάνω εμετό, σαν να τρώω ληγμένη τροφή... Όλη μου η ζωή ρυθμίζεται απο το άν αυτό έρχεται ή φεύγει...Και εξοργίζομαι οταν οι τάχα μου υπεράνω του χρήματος( φίλοι-εργοδότες) δεν είναι συνεπείς, δεν με πληρώνουν στην ώρα τους, αρρωσταίνω οταν υπόσχονται με βάση τις ηλίθιες προσδοκίες τους, εξαπατούν τον εαυτό τους και παρασύρουν και εμένα στο όνειρο...
Μή θέλωντας να γίνω σκλάβος του ωραρίου ,και του χαμηλού αλλά σίγουρου μισθού,τολμώ να συμμετέχω και να συνεταιρίζομαι στο ρίσκο των μικρομεσαίων εγχειρημάτων,με τίμημα την ανασφάλεια και την ταχύτατη ΠΤΩΣΗ...Κάποτε ελπίζω να κάνω σωστές επιλογές συνεργασιών και προσδοκιών,κάποτε...
Ζώ άνετα, αρκετά άνετα...Δεν απλώνω τα πόδια έξω απο το πάπλωμα και γίνομαι έυκολα ορθολογιστής και οχι τσιγκούνης...Είμαι σπάταλος του ωραίου αναγκαίου,οχι του περιττού...Περνάω καλά, όμως ζώ μεταξύ του Εγώ και της αλλοτριωμένης του ταυτότητας, οταν είναι με άλλους( που δυστυχώς, ελάχιστοι κατάλαβαν πόσο Άλλοι είναι και αυτοί...)
Νόμιζα οτί έμαθα πολλά για μένα, για τους άλλους....Αλλά ακόμη μαθαίνω,ακόμη παρατηρώ ,ακόμη -δυστυχώς-αναλύω και δεν κοιμάμαι την ημέρα....

Θα κοιμηθώ όταν πεθάνω...

KINΔΥΝΟΣ....

2008-03-19T01:15:00.000-07:00

(Επαναδημοσιεύω ,με αφορμή την κατάρρευση της Bear Sterns και την ανησυχία των αγορών..)

Τρίτη, 21 Αύγουστος 2007

ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ
‘Το σημαντικό στις αγορές είναι να επιτρέπεται στους επενδυτές να μεταβιβάζουν μεταξύ τους κινδύνους...’’ (Financial Times,15/8/07)

Στην εποχή του σημειοκαπιταλισμού,αυτό που κυρίως φαίνεται να επικρατεί είναι μια κατάρρευση της ψυχοκοινωνικής ισορροπίας των αγορών ,ενα πραγματικό παθολογικό κραχ στον ατομικό ψυχισμό, ως αποτέλεσμα ΄΄...της αποτυχίας οικονομικής επένδυσης της κοινωνικής επιθυμίας’’ (Bifo,La Stampa,11/10/ 2006)

Μετά τη κρίση απο την ιντερνετική μανία( .com) στις αρχές του 2000, συνδυασμός ατομικών ψευδαισθήσεων πλουτισμού (μικροκαπιταλιστικά όνειρα) και υπεραυτοπεποίθησης για διανοητική εργασία παραγωγής κερδών, γιγαντώθηκε ένας -ανέκαθεν -μή παραγωγικός τομέας της εικονικής επαγγελματικής τάξης (τραπεζίτες, χρηματιστές, δικηγόροι, λογιστές) που καρπώνονται την γνωστική υπεραξία άλλων επιστημόνων που ερευνούν και καινοτομούν.

Δουλειά πλέον των χειριστών του παγκόσμιου χρήματος είναι να γεννούν και να διαχειρίζονται τον κίνδυνο που στηρίζεται σε μια βασική ανάγκη της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας: την ανάγκη για ιδέες και επιθυμίες. Σήμερα, δημιουργείται μια ολόκληρη γραμμή συναρμολόγησης του κινδύνου, που στηρίζεται στον πυρήνα της Επιθυμίας.
Π.χ : θέλω σπίτι, αν και δεν μπορώ να το ξεπληρώσω, με δανείζουν ακριβά και κάποιοι τρίτοι επενδύουν έμμεσα, στοιχηματίζοντας (δομημένα πιστωτικά προιόντα) στο αν θα αντέξω να πληρώνω ζώντας με τις θηλειές των υψηλού κόστους δόσεων ή αν τελικά χάσω... το όνειρο!( περίπτωση μεταφοράς της επιυμίας στην αγορά κινδύνου).

Αν τώρα είμαι πχ. γιατρός και επι 10 χρόνια ερευνώ και πειραματίζομαι σε αντικαρκινικό φάρμακο, κάποιοι με χρηματοδοτούν να το τελειοποιήσω για να βγεί στην κυκλοφορία και κάποιοι τρίτοι ποντάρουν στον αν η πολύχρονη εργασία μου είναι ουσιαστικά ένα υβριδικής φύσεως κεφάλαιο μελλοντικών υπεραξιών για τις φαρμακοβιομηχανίες( ή αν 10 χρόνια ιδρώτα ηταν μή καρποφόρα, κοινώς φούσκα για το χρηματιστήριο των καινοτομικών προιόντων(περίπτωση μεταφοράς ιδέας στην αγορά κινδύνου).

Η θεωρητικώς ελέυθερη αγορά εξιδανικέυτηκε πλεον σαν ένας ελεύθερος χρόνος όπου συγκλίνουν γνώση,πείρα, δημιουργικότητα. Αυτά τα στοιχεία( και το γεγονός οτι για τους εθισμένους των χρηματιστηριακών διακυμάνσεων ο κίνδυνος σημαίνει ηδονή) τα εκμεταλλέυεται μια παγκόσμια αλλά αόρατη -συνωμοτική σχεδον- ομάδα μεγαλοτραπεζιτών και χρηματιστών, που ¨ρυθμίζει¨ σήμερα τον ψυχισμό του χαμηλοεισοδηματία στις φτωχές περιοχές του πλανήτη , αφού άμεσα ή εμμεσα συμμετέχει και αυτός στον μεγάλο κουμπαρά του κινδύνου.Πολλοί πλεον είναι άμεσοι παίχτες, μεταμορφωμένοι σε παγκόσμιοποιημένους τζογαδόρους, με όνειρα για κέρδη χωρίς ιδρώτα,απλά με την διαχέιριση( ανευ ειδίκευσης) των πληροφοριών και των αριθμών της ψευδοευτυχίας που περνάει μποροστά απο τις οθόνες της πρόσβασης στο δίκτυο...

Οταν εμπορεύται ο κίνδυνος αποπληρωμής του ονέιρου για στέγη της κας Γκονζάλες, φτωχής Μεξικανής στο Τεξας, οταν στοιχηματίζουν απο τα γραφεία τους στο Λονδίνο για το αν θα απολυθουν οι Ασιάτες κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι στα εργοστάσια της Απω Ανατολής, ωστε να μην γίνου default τα εταιρικά ομόλογα των πολυεθνικών στηνΑπω Ανατολή, τοτε το μοντέλο της μή χειραγωγούμενης και ελέυθερης αγοράς είναι ενα πρακτικό και θεωρητικό ψέμα! Το εξειδικευμένο γνωσιαριάτο με τις γραβάτες και τις ευφορικές ψυχοσωματικές εξάρσεις, ρυθμίζει απο τα κινητά τηλέφωνα και τα laptops, τις τυχες ,τον ιδρώτα και την ζωή των απανταχού μεροκαματιάρηδων..

Αυτό δεν σημαίνει οτι δαιμονοποιείται ετσι ο καπιταλισμός και η σχεδον αποδεκτή ...αναγκαιότητα του, ουτε όμως και ξεχνιέται το μονολιθικό πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού. Απλά, κάποτε οφείλουμε να δούμε πού συγκλίνουν τελικά οι μαζικές ψυχώσεις στις αγορές κινδύνου,χρεών, μετοχών: στο να μένουν αλώβητοι και πάντα κερδισμένοι , οι μεγάλοι του διαμεσολαβητικού/παρασιτικού κλάδου της οικονομίας.

Goldman Sachs, Morgan Stanley, Deutsche bank και κάποιο άλλοι συνασπισμοί πολυθενικών συμφερόντων , εμφανίζονται ως μεσσίες για να διασώσουν με την απύθμενη ρευστότητα τους στις κρίσες, μια ολόκληρη αλυσίδα διαμεσολαβητών ,μεταξύ αυτών και του οικονομικά ενεργού κοσμάκη, που οι ίδιοι γέννησαν και στήριξαν διεθνώς. Μικρές τράπεζες, χρηματιστηριακές και πάσης φυσεως πιστωτικοί οργανισμοί, ανοίγουν καταστήματα σχεδον και στο τελευταίο χωριό του πλανήτη, ωστε να διαχειριστούν καθε μονάδα ιδρώτα και να μυήσουν στο όνειρο του χάρτινου πλούτου , τον αγρότη, τον συνταξιούχο, τον μισθοσυντήρητο....

Δάνειο, επένδυση, παράγωγα, αντιστάθμιση κινδύνου, έγιναν σχεδον μαγικές έννοιες, (κοινωνικά ιερογλυφικά ,τα ονόμασε πριν έναν αιώνα ο Μαρξ) στο μυαλό του καθενός που παλεύει για το άυριο της ζωής. Και όμως, η κοινωνική επιθυμία για εύκολο χρήμα, τεμπελιά, όνειρα πλουτισμού, επενδύεται και κινδυνοποιείται δια μεσου της μεθόδου της κυτταροποίσης του ρίσκου, σε έναν ατέρμονης διαδικασίας κύκλο διαχείρισης ,όπου το προμηθειακό και διαμεσολαβητικό έσοδο των μεσαζόντων είναι το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα

Η διαφήμιση γεννάει και ρυθμίζει επιθυμίες και ανάγκες που τα σύγχρονα εργαλεία της οικονομικής θεωρίας (όπλα στα χέρια των ανακατανομέων του πλούτου) αναλαμβάνουν να τις ομογενοποιήσουν και να τις πετάξουν στην χοάνη των χρηματιστηρίων...

ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

2008-03-03T00:37:00.000-08:00

(ΤΡΟΧΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΥ, εκδ. FUTURA)

''......Υπάρχει µια αρχή, ότι δεν «πρέπει» να κάνεις τίποτα. Ό,τι κάνεις επειδή «πρέπει», δεν εγγυάται καλά αποτελέσµατα. Το βασικό κίνητρο είναι η επιθυµία και το ενδιαφέρον. .... Είναι εξίσου µια µορφή εξαναγκασµού. Το ερώτηµα είναι πώς µπορεί να δηµιουργηθεί αυθόρµητα ενδιαφέρον των ανθρώπων για ζητήµατα που έχουν µια ζωτική σχέση µε τα προβλήµατά τους. .....
.....Υπάρχει ένα οργανωµένο σφυροκόπηµα απ’ τη µια µεριά των επαγγελµατικών αναγκών, του βιοπορισµού, το λαχάνιασµα της καθηµερινότητας που σου σκοτώνει κάθε επιθυµία να σκεφτείς πραγµατικά, να βρεθείς σε µια κατάσταση ρεµβαστική, µέσα απ’ την οποία ν’ αναδυθούν αυτά που πραγµατικά σ’ απασχολούν. Και µετά υπάρχει αυτός ο πολτός µε τον οποίο ο κόσµος βοµβαρδίζεται σαν υποκατάστατο εκείνης της απόλαυσης που δεν µπορεί να έχει από την άθλια ζωή του. Αυτός ο συνδυασµός είναι θανατηφόρος. Συναντώ δεκάδες ανθρώπους που βλέπουν βιβλία και λένε «βρε παιδί µου, ωραία όλα αυτά, αλλά πού να βρεις χρόνο». Πού να βρεις χρόνo......Και χρήµα...Ναι, γιατί ο χρόνος σε καπιταλιστικές συνθήκες είναι χρήµα..''

Όλα τα βιβλία του Τερζάκη είναι φιλοσοφικά (υπό κάποια έννοια περιστρέφονται γύρω από φιλοσοφικά κείµενα και φιλοσοφικές προβληµατικές) Σήµερα, καλώς ή κακώς, η φιλοσοφία έχει γίνει κι αυτή µια ακαδηµαϊκή ειδικότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται µε τη φιλοσοφία, αλλά δεν ασχολούνται µε την κοινωνιολογία. Δεν ξέρουν τι είναι ψυχανάλυση, τι είναι κοινωνική ανθρωπολογία. Αυτό είναι ήδη, µε φιλοσοφικούς όρους ''κακή'' φιλοσοφία.
Η διαλεκτική και ιστορικοποιηµένη φιλοσοφία, πρέπει να βγαίνει από τον εαυτό της και να διαλέγεται συνεχώς µε αυτό που δεν είναι φιλοσοφικό για να µπορεί να γονιµοποιείται. Πρέπει, λοιπόν, ο φιλοσοφικός στοχασµός να βγαίνει συνεχώς στα προβλήµατα της κοινωνίας, της ψυχής, του πολιτισµού, της ανθρωπότητας, των επιστηµών και µε τα οποία να συνοµιλεί διαρκώς και να επανατροφοδοτείται. Αλλιώς θα είναι µια στείρα ακαδηµαϊκή άσκηση που δεν αφορά κανέναν.

BLOGS

2008-02-26T00:56:00.000-08:00

Ξεκινώ αναποδα: συγκεντρώνω τις απόψεις μου σε τρία πιθανά θέματα /ζητούμενα.

Θέμα πρώτο: η ελευθερία του διαδικτύου εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε τυραννία, αν οι μετέχοντες στο διαδίκτυο δεν την διαχειριστούν σωστά
Θέμα δέυτερο: τα blogs δεν είναι προσωπικά ημερολόγια, δεδομένου οτι έχουν χώρο για είσοδο άλλων και σχολιασμό
Θέμα τρίτο: οι bloggers δεν είναι κίνημα, δεν μπορούν να γίνουν , διότι μπορεί να επικοινωνούν αλλά δεν γνωρίζονται στο σύνολο τους για να συνασπισθούν(η έννοια του κινήματος προυποθέτει και συνεπάγεται ιδεολογία και στόχευση, αν όχι στράτευση)

Στην Κοινωνία του Θεάματος, κάτι σαν προάγγελο του πλέον δυναμικού κινήματος με κοινωνικά ζητούμενα( Μάης '68), ο Ντεμπόρ μιλούσε για την εικόνα και τα σημαινόμενα της. Το ξεχώρισε ,ως θέμα ,απο την επικονωνία και τα σημαίνοντα.
Τί θέλω να πώ: ας ανακαλύψουμε επιτέλους οτι υπάρχει μια έμφυτη τάση στο άτομο να θέλει την εικονοποίηση, τη θεαματοποίηση των ιδεών του, των απωθημένων , των μύχιων ίσως θέσεων του για το γίγνεσθαι. Αλλά ας μην κουραστούμε ψυχογραφώντας τους bloggers, για τον απλούστατο λόγο οτι ο καθενας blogger είναι και διαφορετικός χαρακτήρας, δεν υπάρχει κοινή βάση ανησυχίας και αμφιβολίας κατεστημένων, ούτε και κοινός τρόπος έκφρασης( πχ εμένα, δεν με ενδιαφέρει η αισθητική του blog και δυστυχώς , δεν γνωρίζω πώς να δείχνω αυτούς τους bloggers που διαβάζω,δεν είναι κάτι που θέλω να το μοιραστώ, δεν νιώθω οτι υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθήσω. Είναι σαν τα βιβλία: δεν χρειάζεται να βγάλουμε στο μπαλκόνι την βιβλιοθήκη μας, αλλά μπορούμε να λέμε τί διαβάζουμε, δεν σημαίνει οτι κάνουμε επίδειξη γνώσεων!)
Να καταλήξω: δεν νιώθω οτι γράφω σε εφημερίδα, ούτε οτι επηρεάζω συνειδήσεις και καθοδηγώ,αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Νιώθω όμως οτι σκέφτομαι φωναχτά, μου αρέσει να με σχολιάζουν,να ανοίγω διάλογο, να ανταλλάσω απόψεις. Κοινώς να επικοινωνώ...

ΛΑΚΑΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

2008-02-14T08:39:00.000-08:00

Επειδή ο καθένας μας βγάζει μια ταυτότητα στα blogs που δομείται στην βάση πολύ συγκεκριμένων αναγκών,που τις περισσότερες φορές απέχουν ριζικά απο τους πραγματικούς όρους ζωής, , θέλω να τονίσω οτι η σχέση μου με την ταυτότητα του λακανικού αριστερού, μοιάζει να γίνεται καθαρά φαντασιακή, όπως ορίζει και η ψυχαναλυτική θεωρία του υποκειμένου.
Ας ξεκινήσω πρώτα με τα αυτονόητα ερωτήματα: ήταν ο Λακάν αριστερός; Ελλείψει ενός αξιόπιστου μετρητή αριστεροφροσύνης, η απάντηση είναι δυσχερής. Οσοι όμως βούτηξαν στα βαθειά νερά της λακανικής θεωρίας, και όσοι μελετούν την σχέση της με την Πολιτική(σημ: έξοχο το βιβλίου του Γ.Σταυρακάκη, ο Λακάν και το Πολιτικο, εκδ. Ψυχογιός), γνωρίζουν οτι επικρίνεται ευθέως η κοινωνία της αφθονίας, ο αμερικανικός καπιταλισμός και εισάγετε ή έννοια του πλεονάσματος απόλαυσης, βασισμένη στην διάσταση της ανάλυσης περί υπεραξίας του Μαρξ. Να γίνω πιο σαφής: είχα τονίσει προ ημερών μια αποστροφή του ψυχαναλυτικού λόγου του Λακάν:

''Αυτό που έχουμε σήμερα δεν είναι τόσο πολύ η ΠΟΛΙΤΙΚΗ της απόλαυσης, όσο για την ακρίβεια, η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ (η διοίκηση) της απόλαυσης, η οποία με τη στενή έννοια είναι μια μετα-πολιτική πράξη...
Το “άγχος” είναι το όνομα, που δίνουμε σ’ αυτήν την πληθωριστική διάσταση της ζωής, για αυτό το “τόσο πολύ,” που θέλουμε να το έχουμε πλήρως κάτω από τον έλεγχό μας''

Θα αναρωτηθεί κανείς πώς συνδέεται η Ψυχανάλυση με την Πολιτική ιδεολογία, το corpus της σεξουαλικότητας και του ψυχισμού με την κοινωνική κινητικότητα και τις κινηματικές δράσεις. Και όμως , φαίνεται οτι πρίν απο την ιδεολογική προσαρμογή της Αριστεράς στην πραγματικότητα των αγορών, χρειάζεται μια προσαρμογή στην πραγματικότητα των νευρώσεων και των παθογενών μηχανισμών που γεννούν οι αγορές και η δίνη του κέρδους.
Το επαναστατικό πρόταγμα του Μαρξ, δεν μοιάζει τόσο πρακτικό όσο η φρουδολακανική προσέγγιση της Πολιτικής. Απευθυνόμενος σε φοιτητές, στο Βενσέν ,το 1971 ο Λακάν είπε κάποτε:

΄΄Η επιθυμία σας για επανάσταση ,κρύβει τον λόγο του Κυρίου, τον λόγο του Αφέντη. Αυτό ζητάτε ως επαναστάτες; ''

Λακλάου, Μπαντιού , Μουφ, Ζίζεκ κ.α σύγχρονοι μαρξιστές θεωρητικοί της μή επαναστατικής αριστεράς, θεωρούν οτι ο συνδυασμός τη λακανικής ψυχανάλυσης με τον αδογμάτιστο μαρξισμό, αποτελούν ένα εκρηκτικό μείγμα που μπορέι να ισορροπήσει τις αρνητικές συνέπειες στο κύκλωμα ροών του κεφαλαίου. Πιο απλά: οι λενινιστικές θεωρήσεις και οι μαρξιστικές προτροπές αγώνων, μπορούν να πάρουν άλλη μορφή αν κατανοηθεί οτι η δημοκρατία σήμερα ,σχεδόν πάντου πάνω στην γή, μοιάζει σαν ένα σημαίνον που έχει χάσει την αξία του. Αυτό δεν σημαίνει οτι η κοινωνία ασθενεί, σίγουρα όμως δεν μένει άθικτη απο τις συμβολικές επιρροές των ατομικών νευρώσεων.
Θα γίνω πιο πρακτικός: αναρωτηθήκαμε ποτέ ,πόσες επιχειρήσεις διελυθηκαν και πόσοι έμειναν άνεργοι, επειδή μόνο η προσδοκία και επιθυμία του κέρδους ώθησαν τους εν δυνάμει μικροκαπιταλιστές του ονείρου, να μην σχεδιάσουν ορθολογικά; Αναρωτηθήκαμε αν το περίφημο αμερικανικό όνειρο έχει εξαπλωθεί ταχύτατα και στις ανεπτυγμένες ευρωπαικές κοινωνίες, που όμως δεν αντέχουν αυτές τις νέες τάξεις του φανταστικού πλούτου;
Θέλω να επισημάνω, μιας και ο νεαρός αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να επιθυμεί άλλο λόγο,άλλο κώδικά επικοινωνίας, οτι η Αριστερά σήμερα δεν μπορεί να βρεί έκφραση και δυναμική αν δεν περάσει απο το ντιβάνι της Ψυχανάλυσης. Υπάρχει ένα κεντρί, που μας αφυπνίζει να πάρουμε στα χέρια μας τους όρους της ζωής μας. Αναγκαία συνθήκη για αυτό είναι να βεβαιωθεί ο καθέ άνθρωπος στην ελευθερία του (Haidegger) , να αδράξει τον χρόνο και να τον κάνει δικό του.
Αν κάτι επαναστατικό χρειάζεται ώς συνθημα ατομικής και συλλογικής αφύπνισης, είναι να νιώσουμε την διαρκή άσκηση των στιγμών, να μπούμε στο συνειδησιακό τώρα.(Hegel)
H διαφυγή απο την τεχνοκρατική και χρησιμοθηρική κοινωνία, σημαίνει να μην απορρίψουμε την κατανάλωση, που συντηρεί όλο το οικοδόμημα (πολιτικό -κοινωνικό) του ύστερου καπιταλισμού, αλλά να μην ξεχνάμε μια αλήθεια ,που βολικά απωθείται: η επιθυμία του ανθρώπου, είναι η επιθυμία του Άλλου( Lacan). H συνεχής διαλεκτική ατομικού -κοινωνικού, όπως είναι πχ. η blogosfaira, είναι η βάση να καταλάβουμε οτι κάτι άλλο είναι πάντα δυνατό, αλλά δεν είναι όλα δυνατά ....

TΣΙΠΡΑΣ

2008-02-13T01:26:00.000-08:00

Τουλάχιστον σε ένα πράγμα θα συμφωνήσουμε σχεδόν όλοι: φρέσκο πρόσωπο, νέος άνθρωπος, οχι απο πολιτικό τζάκι, που ανδρώθηκε μετά την μεταπολίτευση, εισέρχεται εντυπωσιακά στην καθημερινότητα μας.
Δεν γνωρίζω προσωπικά τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά νιώθω απο αυτό που βλέπω και ακούω οτι δεν είναι και τόσο ΄΄κούφιος΄΄ όσο πολλοί βιάστηκαν να τον χαρακτηρίσουν. Κυρίως επειδή το πολιτικό ένστικτο του Αλαβάνου είναι αρκετά υψηλό, δεν νομίζω να πέφτει και πολύ έξω στο στοίχημα που βάζει για την υστεροφημία του.
Είναι απο τώρα προφανές οτι συγκεκριμένα ΜΜΕ (πχ Σκαι) άρα και συγκεκριμένα συμφέροντα( Αλαφούζος) ΄΄παίζουν΄΄ τον μικρό και την δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ.
(θα τολμήσω μια πρόβλεψη, πέρα και πάνω απο την συγκυρία εντυπωσιασμού απο την πρόσφατη εκλογή Τσίπρα: το ΠΑΣΟΚ θα έχει πολύ μεγαλύτερες διαρροές προς τον ΣΥΡΙΖΑ απο αυτές που αναμένονται)
Δεδομένο πρώτο: η ελληνική κοινωνία είχε ανάγκη σεαυτή την χρονική συγκυρία απο έναν μεσσιανικού τύπου πολιτικό, κυρίως στα πλαίσια της πολιτικής διαμαρτυρίας .
Δεδομένο δεύτερο: αριστεροί και κεντροαριστεροί ψηφοφόροι που αντιλαμβάνονται την αλαζονεία Καραμανλή, δεν μπορούν να ελπίζουν σε έναν κρυφο-αλαζόνα μειωμένων δυνατοτήτων( Παπανδρέου) ούτε σε έναν υπερόπτη και σίγουρα αλαζόνα και απόμακρο απο την καθημερινότητα ικανό πολιτικό( Βενιζέλο)
Δεδομένο τρίτο: πριν προλάβει να γίνει στα μάτια του κόσμου, πολιτικός της σειράς, ο Αλαβάνος δεν αποδεικνύεται αλαζόνας και επιρρεπής στην διατήρηση της καρέκλας( το αντίθετο: μοιάζει να είναι διορατικός και καλά καταρτισμένος στην διαχείριση εντυπώσεων, άνθρωπος με επίγνωση ορίων πολιτικής δράσης και επικοινωνιακής αποδοτικότητας)
Με αυτά τα τρία δεδομένα, νομίζω οτι δημιουργείται μια δυναμική ,όχι πλέον υπόγεια αλλά προσκηνιακή και μιντιακά ισχυρή, μια τάση αυτοεκπληρούμενης προφητείας, στο παίγνιο της πολιτικής.
Θα γίνω πιο συγκεκριμένος: ο Τσίπρας μπορεί να διεμβολίσει πολύ δυνατά τον ξεφτισμένο πλέον δικομματισμό και ίσως έχουμε σύντομα μια δημοσκοπική απεικόνιση για πιο σταθεροποιημένη δυναμική. Είναι πολύ νωρίς να πούμε αν το 10-15% που φιλοδοξεί να πάρει στις εκλογές ο Τσίπρας( και οχι ο ΣΥΡΙΖΑ, που απο χθές ΄΄δεν υπάρχει΄΄ πλέον) μπορεί να αποτελέσει μια νεοαριστερή βάση για συμμετοχική παρέμβαση στα δημόσια πράγματα.
Το στοίχημα πλέον παίζεται στο να μην κατακτήσει αυτοδυναμία η ,σίγουρα πρώτη, ΝΔ. Ομολογώ οτι δεν ξέρω πώς ο εκλογικός νόμος -διοτι ο τωρινός θα ισχύσει και στις επόμενες- εξασφαλίζει αυτοδυναμία σε κόμμα που μπορεί να πάρει και κάτω του 40%, αν και πρώτο.
΄΄Το ζητούμενο είναι να γίνουμε έτοιμοι΄΄, είπε χθές βράδυ ο Τσίπρας. Εξυπνο,εύστοχο και διόλου αλαζονικό. Ο μικρός μοιάζει να ξέρει να δείχνει Αριστερός χωρίς να μιλάει την ξύλινη αριστερή γλώσσα και να καταγγέλει ,χωρίς να αφορίζει το σύστημα, τους διαχειριστές της εξουσίας. Θα προσελκύσει ψηφοφόρους που δεν ψήφισαν ποτέ τις τρείς οικογένειες, και ίσως πίστεψαν στο όραμα Σημίτη (ακόμη και αν αυτό ξεθώριασε στο τέλος μπροστά στην αμείλικτη αριθμολαγνεία της διαχείρισης στην οικονομία)
Βλέπω τουλάχιστον, οτι έστω και σε παραλλαγή, έστω και μεταλλαγμένη ή τέλος πάντων ,με ρούχα και εμφάνιση εποχής, μια Αριστερά μπορεί σε αυτήν την χώρα να δώσει στίγμα πέραν του δογματικού λόγου του ΚΚΕ.
Ποντάρω πολλά στο νεο στοίχημα, χωρίς να σημαίνει οτι γίνομαι φανατικός οπαδός ,αλλα τουλάχιστον βλέπω οτι η πολιτική ,έστω και μέσω του Συμβολικού ,μπορεί να ενώσει το Φανταστικό με το Πραγματικό, κάποτε και αν το θέλουν και οι καιροί...

ΠΑΛΙ...ΒΙΒΛΙΟ;

2008-02-12T02:07:00.000-08:00

To καινούργιο βιβλίο του Βενιζέλου πραγματεύεται ένα θέμα επίκαιρο ,αλλά και ταυτόχρονα διαχρονικής σπουδαιότητας. Η γλώσσα δεν είναι κατάλληλη ώστε να αποκωδικοποιηθούν μηνύματα απο πολλούς,αλλά μόνο απο ελάχιστους ,σχεδόν απο τους ειδικούς στην πολιτικο-θεσμική διαμόρφωση δομών και σχέσεων.
Το βιβλίο θέτει με το γνωστό ακαδημαικό ύφος του συγγραφέα, το πρόβλημα της επανερμηνείας της Δημοκρατίας. Θα διαφωνήσω με όσους ισχυρίζονται οτι αυτό δεν προσφέρει τίποτα στον λαό ,στις μάζες, στους καθημερινούς ανθρώπους του μόχθου.
Είναι καταπληκτικό το σχόλιο που έκανε νεαρή αναγνώστρια στο blog του Βενιζέλου:

΄΄..δουλεύουμε, τόσος κόσμος, και ένας κακός ηγέτης μπορεί να μας τινάξει στον αέρα τον ιδρώτα μιας ζωής..΄΄

Ένα έξοχο κωδικοποιημένο μήνυμα και ιδιαίτερα χρήσιμο τώρα που στο φαινόμενο Καραμανλή,την ανώτατη έκδοση του μονοκρατορικού μοντέλου πρωθυπουργοκεντρικής διακυβέρνησης, η κοινωνία απολαμβάνει τις πολλές αρνητικές συνέπειες αυτής της δήθεν δημοκρατίας.
Ας κατανοήσουμε οτι δεν είναι κακό ούτε ανώφελο, να χρησιμοποιεί επιστημονική γλώσσα ό πολιτικός άνδρας. Είναι μάλλον προτιμότερο απο το να συνθηματολογεί, να αρθρώνει ξύλινο λόγο ,σχεδόν δογματικό και ποτέ μηνυματικό.
Θα επιμείνω σε αυτό: ο Καραμανλης μιλάει για Μεταρρύθμιση, ο Παπανδρέου λέει συνέχεια εδώ και 4 χρόνια, οτι θα βρεθεί... απέναντι στην κακή ΝΔ, η Παπαρήγα αρθρώνει το γνωστό ιδεολογικό πρόταγμα ανατροπής του συστήματος, ενώ ο Αλαβάνος, και τώρα ο νεαρός Τσίπρας, έχουν έξυπνα υιοθετήσει μια εναλλακτική γλώσσα πολιτικής επικοινωνίας: δεν προτείνουν, καταγγέλουν τους διαχειριστές του συστήματος και όχι το σύστημα και δείχνουν οτι δρουν, οτι συμμετέχουν κινηματικά, ακτιβιστικά στα προβλήματα της καθημερινότητας και του μέλλοντος.
Ο Βενιζέλος, χωρίς να συμφωνώ στην μονοδιάστατη παραγωγή πολιτικής που έχει θεσπίσει, εν τούτοις παράγει ....περισσότερο απο πολλούς, έστω και με τα βιβλία του!
Δυστυχώς ή ευτυχώς η κοινωνία θα προοδεύσει αν και εφόσον έχουν οριστεί τα προβλήματα στον πυρήνα τους, στην καρδιά τους. Π.χ. η διαφθορά και η απαξία της πολιτικής, είναι ζήτημα Δημοκρατίας και Θεσμών: αξίζει όμως να θεωρητικολογεί ένας πολιτικός για τέτοιες Έννοιες, για Σημαίνοντα, για Αντικείμενα; Αξίζει τελικά να επιστημονικοποιούμε την πολιτική και τις προτάσεις της ή απλά να παρεμβαίνουμε όποτε δημιουργείται θέμα τεχνητής έντασης απο την τυρρανία των ΜΜΕ;
Το τί μου συμβαίνει στην ζωή,το γιατί κάνω δυο ώρες να πάω στο γραφείο, γιατί τελειώνει γρήγορα ο μισθός ή δεν υπάρχει ρευστότητα στο ταμείο της επιχείρησης μου,το γιατί εν τέλει αγχώνομαι και δυστυχώ,είναι Πολιτικό πρόβλημα, μια συνάρτηση κοινωνιολογικού, οικονομικού και ψυχολογικού υποβάθρου. Αυτή η συνάρτηση έχει εξισώσεις και αγνώστους.....
Θέλει και βιβλίο και θεωρία η ζωή, οπότε αυτοί που δουλειά τους είναι να διαβάζουν και να φτιάχνουν θεωρίες , ας τους αφήσουμε να το κάνουν καλά...
Οσοι αντέχουν να στίψουν το μυαλό τους και να προσεγγίσουν προβλήματα και λύσεις,καλό είναι να το κάνουν(ακόμη και αν αυτές δεν υποδεικνύονται άμεσα ή δεν ξέρει να τις υποδείξει ο θεωρητικός. Πολλές φορές,ένας επιστήμονας ξέρει το πρόβλημα,το αναλύει,αλλά δεν ξέρει οτι τελικά μπορεί και να μην υπάρχουν λύσεις! )

ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ

2008-02-08T01:28:00.000-08:00

Το κείμενο αυτό ,οφείλουμε να το σεβαστούμε ευλαβικά, να το υιοθετήσουμε χωρίς να φανατιστούμε με αυτό, να το αναλύσουμε επιμελώς, αν θέλουμε να ορίσουμε σταθερές στην ζωή μας και στο μέλλον μας. Τιμώ αφάνταστα τον συγγραφέα του, τον τελευταίο ίσως δημιουργό αληθινού στοχασμού και συνθέτη διανοητικού λογου(σπανίζω να γίνομαι προσωπολάτρης,όμως ο Ευγένιος αξίζει αυτής της τιμητικής εισαγωγής...)

Γιατί δεν με αγάπησε η πατρίδα μου
Του ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΑΡΑΝΙΤΣΗ,24/9/2006, Παράδοξα Κυρ. Ελευθ.

Για να ορίσουμε τον αντιαμερικανισμό όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι πρέπει να φωτίσουμε αυτό απέναντι στο οποίο θα αποτελούσε ανάχωμα κι έτσι να το συλλάβουμε σαν κάτι εκατό τοις εκατό διαφορετικό απ' την πολιτική επεμβάσεων του αμερικάνικου Πενταγώνου και της CIA. Πρέπει να δεχτούμε ως αντίπαλό μας έναν ορισμένο τρόπο ζωής, τον καταναλωτισμό, την ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη στην τεχνολογία και τα δίκτυα ενημέρωσης, την τρομώδη γιγάντωση των τηλεπικοινωνιών, τον φετιχισμό της πληροφορίας, τα προϊόντα μιας χρήσης και τους συμβούλους επιχειρήσεων. Πρέπει να κατανοήσουμε το βαμπιρικό υπονοούμενο που μεταφέρουν οι μεγάλες μεταμοντέρνες ιδεολογίες του σώματος-μηχανή, της ευγονικής, της ευθανασίας, του DNA, του κλωνισμού, των παιδιών-κατά-παραγγελίαν και του Viagra. Πρέπει να ζυγίσουμε τις επιπτώσεις της ανυπολόγιστης ηλιθιότητας της pop και να διακρίνουμε το γκροτέσκ εκεί που η Μαντόνα, στα 58 της, χοροπηδάει επί σκηνής σαν σέξι νευρόσπαστο.Πρέπει, εξίσου, να αναμετρηθούμε με την άνευ όρων υποταγή των επιστημονικών κλάδων στη γοητεία της στατιστικής. Πρέπει να αντισταθούμε στους ιλίγγους των δημοσκοπήσεων, στη συγχώνευση δημοσιογραφίας και τηλεμάρκετινγκ, στα πνευματικά και καλλιτεχνικά fast food και στα προφυλακτικά με γεύση φράουλας. Να αντισταθούμε στο εμπόριο οργάνων, στους εθισμούς, στις αλλεργίες και στη δυσλεξία. Να αντισταθούμε στον πανικό των μοντέρνων νομαδικών μετακινήσεων, στις προσομοιώσεις πόλεων, στα ολογράμματα και σε ολόκληρο τον ορίζοντα των φαντασιακών συμβάντων. Να αντισταθούμε στην κρυονική, στις πολιτισμικές επιδημίες και στην ανυποχώρητη προώθηση μιας μακάριας εξοικείωσης των πληθυσμών με το γεγονός ότι παρακολουθούνται στενά και αδιάλειπτα από δορυφόρους, κάμερες, μικροκάμερες και υπερπροηγμένα ηλεκτρονικά συστήματα καταγραφής δεδομένων, καθ' οδόν προς το Matrix.Αντιαμερικανισμός σημαίνει, ως εκ τούτου, να αντισταθούμε στη βιομηχανοποίηση των εικόνων του θανάτου, στην τρέλα της αποστείρωσης, στην καλλιτεχνική αναβάθμιση των σκουπιδιών και στην προοδευτική συρρίκνωση των στεγανών της ιδιωτικότητας. Να αντισταθούμε στην αποχαυνωτική λατρεία του περιττού, στην υπόσχεση της τεχνητής ζωής, στην ακραία περιθωριοποίηση της συναισθηματικής εμπειρίας και σε όλες εκείνες τις βλακώδεις ουδέτερες φωνούλες των γραμματέων των εταιρειών που ενσαρκώνουν την απόλαυση τού να είσαι αυτόματος τηλεφωνητής, αποπροσωποποιημένος δείκτης της ρομποτικής λειτουργικότητας. Ο αντιαμερικανισμός προϋποθέτει να έχεις σαφή επίγνωση της απάτης που περιβάλλει το εκάστοτε πανηγυρικό και επετειακό κιτς, την παγκόσμια ημέρα της Μητέρας, την Ντίσνεϊλαντ, τις μαζορέτες και τη γελοιότητα του θεσμού της Ολυμπιάδας, στην καρδιά του οποίου οι πολυεθνικές προΐστανται σε γιγαντιαίες συγχωνεύσεις εθελοντικού πνεύματος και βιοχημείας του ντόπινγκ.Αντιαμερικανισμός, για να μεταχειριστώ ένα πολύ παλιό στερεότυπο, σημαίνει να μισείς το πλαστικό. Ασφαλώς, δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί την απόσυρση του πλαστικού απ' την κυκλοφορία, όμως αν έχεις πάψει να το αντιπαθείς, δηλαδή να αισθάνεσαι, σε κάθε επαφή μαζί του, το ψυχρό και γλοιώδες επισκεπτήριο του μαρασμού της φύσης, τότε ο αντιαμερικανισμός δεν σου ταιριάζει. Αντιαμερικανισμός σημαίνει να εξαγριώνεσαι με τον παραληρούντα αυτοματισμό των συνδιαλλαγών, το πλαστικό χρήμα και τα κυμαινόμενα κεφάλαια, τα σενάρια σύγκρουσης της Γης με μετεωρίτες, τη χαζοχαρούμενη προπαγάνδα υπέρ των δεινοσαύρων και τον απερίγραπτο παλιμπαιδισμό της ανθρωπότητας, καθώς αυτή υποτροπιάζει σε μια τυφλή αποθέωση των ρούχων και των καλλυντικών.Εν ολίγοις, για όσους αντιλαμβάνονται τι προσπαθώ να πω, αντιαμερικανισμός σημαίνει να απεχθάνεται κανείς τον Μπιν Λάντεν και την ισλαμική τρομοκρατία, φαινόμενα συγγενικά με την τρύπα του όζοντος. Παράδοξο αλλά αληθινό (ή μάλλον παράδοξο άρα αληθινό): κάθε τι που ικανοποιεί τη βουλιμία των ΜΜΕ για ειδήσεις σε μια εποχή που η αλήθεια της είδησης εκμηδενίζεται, βρίσκεται εξαρτημένο από τον πυρήνα ισχύος του αμερικάνικου πολιτισμού ως γενικής τάσης του πλανήτη. Να τι εκφράζουν εν αγνοία τους οι θεωρίες συνωμοσίας με την επίμονη επεξεργασία σεναρίων εμπλοκής των ίδιων των ΗΠΑ στα τρομοκρατικά χτυπήματα της 11/9. Δεν έχει σημασία αν αυτό αληθεύει ή όχι· η φαντασίωση, στο βαθμό που αποτελεί σύμπτωμα, είναι πάντα ειλικρινής: δηλώνει την αρρώστια μας.Αναμφίβολα, η άνεση με την οποία οι Αμερικάνοι παρέσυραν τους πάντες στο να ταυτίζουν όλη αυτή την παραίσθηση με την εξέλιξη ή τη νομοτέλεια, συνιστά ακριβώς το μυστικό της αμερικάνικης κουλτούρας, μυστικό ολοφάνερο. Το μέτρο της αντοχής του μυστικού εξασφαλίζεται απ' το ότι αυτό είναι προφανές και δεδηλωμένο. Στην Ευρώπη μείναμε ευτυχώς αιχμάλωτοι της καθυστέρησης επειδή τα μυστικά μας είναι ακόμη κρυφά, ο δε χρόνος που τα συγκρατεί στις λεπίδες του εξακολουθεί, έστω αγκομαχώντας, να κινείται σύμφωνα με κάποια υπολείμματα λογικής.Ετσι, φτάνει κανείς στο σημείο να διακρίνει, στον παλαιού τύπου αντιαμερικανισμό της παραδοσιακής Αριστεράς, ακονισμένο πάνω στα οικονομικά και ταξικά κριτήρια του ιμπεριαλιστικού μοντέλου και των πολυεθνικών, ένα φαινόμενο ιστορικής στασιμότητας που, άλλωστε, συμφέρει πρωτίστως τις ίδιες τις ΗΠΑ, καθώς τους επιτρέπει να απολογούνται για την ελάχιστη μόνον απ' τις καταστροφές που προκάλεσαν στον συμβολικό ιστό της οικουμένης, όπως είναι, για παράδειγμα, οι δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής ή η κατοχή του Ιράκ. Απεναντίας, η δική μου αποστροφή κατευθυνόταν προς αυτόν τον βαθύτερο ιδιοσυγκρασιακό πυρήνα του αμερικάνικου ονείρου, θεμελιωμένου στη σχεδόν θεολογική πίστη του μέσου Αμερικανού ότι τα πάντα προορίζονται να πουληθούν και ότι, σε όφελος του φαίνεσθαι, δηλαδή του υπ' αριθμόν ένα προϊόντος, η ψυχή των πραγμάτων πρέπει να εκμηδενίζεται, ξεκινώντας από την ψυχή των μύθων, εφόσον αυτοί έγιναν ήδη πράγματα, προ πολλού.Οπότε βρέθηκα εκτός Αριστεράς, μια και η Αριστερά έδειχνε να πιστεύει πως οι αμερικάνικοι πόλεμοι στην Ανατολή ανοίγουν ας πούμε την όρεξη της κλίκας του Μπους για τα πετρέλαια, ενώ εγώ πίστευα ότι ο Μπους είναι ένας άκακος ηθοποιός Β' κατηγορίας και ότι οι πόλεμοι εκείνοι συντηρούνται προκειμένου οι υπεράτλαντες να ξεριζώσουν απ' τους λαούς της Ανατολής τη ριζική πολιτισμική κατοχύρωση μιας ολότελα διαφορετικής και βεβαίως κατ' εξοχήν αντιπαραγωγικής αντίληψης του χρόνου και του θανάτου, ώστε να τους μετατρέψουν σε στρατιές καταναλωτών. Φερ' ειπείν, αν το Κοράνι απαγορεύει την αναπαράσταση της θεότητας, τώρα, μεσούσης της παγκοσμιοποίησης, η μητρόπολη της Δύσης, της οποίας ο προστάτης Θεός βρήκε απ' την πρώτη μέρα τη βολική του θέση επάνω στο δολάριο με τη μορφή κάποιου προέδρου, ξέρει πως αυτή η απαγόρευση δεν είναι κάτι που η ίδια μπορεί να ανεχθεί.Εζησα λοιπόν εκτός Αριστεράς αλλά όχι και εκτός αντιαμερικανισμού. Ο δικός μου αντιαμερικανισμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από αθεράπευτη απαισιοδοξία· είναι μια αδρανής, μελαγχολική στάση απέναντι στο θέαμα της χαοτικής κατάρρευσης του κόσμου στο αβυσσαλέο έλλειμμα συμβολικής πραγματικότητας, δηλαδή νοήματος. Πλέον, στις επετείους, οι τελευταίες μισολιπόθυμες πορείες ρομαντικών ανθρώπων διαδηλώνουν έξω απ' την πρεσβεία των ΗΠΑ αδιαφορώντας για την κραυγαλέα αντίφαση μιας ζωής (της δικής τους) που αποδεικνύεται συνεπέστατη προς τις πιο αμερικάνικες συνήθειες.Για να το πω μια κι έξω, ένας λογικός αντιαμερικανισμός δεν θα είχε απέναντί του τους Αμερικανούς αλλά εμάς τους ίδιους. Οι πιο οξυδερκείς και ευαίσθητοι απ' τους ανθρώπους της Αριστεράς διαισθάνονται σήμερα την οριακή ιδιομορφία της κατάστασης και η αμηχανία τους γίνεται πληγή. Αυτή η μύχια πληγή είτε θα καταλήξει σε γάγγραινα είτε θα βρει μια μέρα έναν ποιητή να την περιποιηθεί με τα βάλσαμα του θρύλου. Ο θρύλος δεν πρέπει να είναι εκείνο που απομένει και συγκροτεί τον απόηχο μιας περιπέτειας· ο θρύλος πρέπει να είναι εκείνο που προηγείται, μια προφητεία

ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

2008-02-07T01:10:00.000-08:00

Όσοι προσπαθούν να αυτοτοποθετήθούν στα όρια πολιτικής ιδεολογίας, σε πλαίσιο Αριστεράς-Δεξιάς, ας καταλάβουν οτι πράττουν έργο δύσκολο... Ο Ν.Μπόμπιο, μέγας θεωρητικός πολιτικής ιδεολογίας, έγραψε κάποτε:
΄΄Γίνεσαι, δεν γεννιέσαι Αριστερός...΄΄.Μάλλον συμφωνώ, αν και είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τον μηχανισμό κοινωνικής νεύρωσης και ατομικών εμμονών, που γεννάει ο όψιμος σημειοκαπιταλισμός: χρήμα, ηδονή του κέρδους και του status,εικόνες και θεάματα, σκεπάζουν διανοητικές οδούς που ένα υγιές μυαλό μπορεί να ακολουθήσει.
Στην πορεία της ζωής, στην ροή της καθημερινότητας, σταματάς να σκέφτεσαι με όρους ουμανιστικής και σοσιαλιστικής ηθικής,αλλά υιοθετείς την τηλεοπτική και αυτοκινιτιστική ταχύτητα: στους δρόμους, στα γραφεία, στα κινητά και στους καναπέδες μας, νεκρώνουν οι νευρώνες μεταβίβασης της Λογικής και ενεργοποιούνται αυτοί του άγχους και της αλλοτρίωσης.
Η Πολιτική, εξαντλείται για τον καθένα μας, μπροστά στους λογαρισμούς και στην ακρίβεια, μπροστά στο χάσμα του θέλω με το μπορώ...
Θα επιμείνω : η διαχείριση των επιθυμιών, σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο ,αποτελεί κομβικό σημείο ευημερίας και ευτυχίας. Δεν υπάρχει ο μέσος άνθρωπος, η κοινή γνώμη, ο απλός πολίτης. Αυτοί οι όροι είναι μυθεύματα και δημιουργήματα του συστήματος μικροφυσικής της εξουσίας και του κεφαλαίου( Φουκώ).
Ο καθένας μας προσπαθεί να μιλήσει, να γράψει, να παράγει...Όλοι όμως καταναλώνουμε: αγαθά,υπηρεσίες, πολιτική, χρόνο,έρωτα( ναι, ακόμα και ο έρωτας έγινε αναλώσιμο υλικό νοητικής ηδονής)
Προτείνω λοιπόν στους Αριστερούς( και δεν υπονοώ τίποτα ειρωνικό) αν θέλουν να νιώσουν που συναντάται η μαρξιστική διάνοια με την ανθρώπινη υπόσταση της κοινωνικότητας, να διαβάσουν κάτι πιο... βατό απο το Κεφάλαιο: το έργο του Freud ΄΄Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας΄΄. Εκεί θα ανακαλύψουν το πώς ένας μεγαλοαστός της Βιέννης, στηναρχή του αιώνα, ανέλυσε την νεύρωση που γεννά η καλυμμένη πάλη των τάξεων, η κρυμμένη κοινωνική ανισότητα,αυτή που υπάρχει στο ατομικό μας υποσυνείδητο...

Y.Γ Ζητώ ταπεινά συγνώμη, που δεν ΄΄φτιάχνω ΄΄το blog με παραπομπές και links σε όλους σας, δεν είναι εγωιστικό ,πιστέψτε με, απλά δεν είμαι καλός blogger!

NEA ΑΡΙΣΤΕΡΑ

2008-02-03T23:57:00.000-08:00

Πίστευα και πιστεύω στις αριστερές προσπάθειες για ανακάλυψη οραμάτων ,νέων συγκινήσεων,νέων στόχων. Η σύγχρονη όμως πραγματικότητα ,απαιτεί σχέδιο κύριοι: χαρτί και μολύβι,υπολογισμούς και προβλέψεις. Ένας αριστερός πολιτικός δεν πρέπει να ξεχνάει οτι κάθε μέτρο κοινωνικής πολιτικής αποτελεί κομμάτι της οικονομικής πολιτικής.
Σοσιαλιστική πρόταση εξουσίας σημαίνει ,μεταξύ άλλων , προσπάθεια ενσυνείδητης αυτοδιαχείρισης του ατομικού νεοελληνικού ενθουσιασμού και υιοθέτηση εννοιών όπως οικονομικός προγραμματισμός,σχεδιασμός,ορθολογισμός
Είμαστε πλεόν, σχεδόν όλοι, ασυνείδητα, υπέρ της σοσιαλιστικής, της αριστερής στροφής στην χώρα ,μέσα όμως απο την αναγκαστική υιοθέτηση της θεωρίας των κοινωνικών αγορών,του ανθρώπινου οικονομικού φιλελευθερισμόυ. Και επειδή απεχθάνομαι την ετικετοποίηση απόψεων και οικονομικο-πολιτικών θέσεων, θα το πώ απλά, με κίνδυνο να κουράσω επαναλαμβάνοντας το : να λέμε για κάθε ένα όνειρο που σερβίρουμε στον πολίτη,πόσο θα κοστίσει ,πού θα τα βρούμε,πότε και πώς θα αποδώσει! Και επειδή δεν είμαι οπαδός της τεχνοκρατικής πρότασης εξουσίας,αλλά πιστός οραματιστής του εφικτού, και συντάσσομαι γρήγορα με το εφαρμόσιμο, προτείνω να ερμηνεύσουμε ξανά την έννοια της σύγχρονης Αριστεράς, της μή δογματικής -επαναστατικής Αριστεράς.
Αυτές τις ημέρες, είναι στην Αθήνα μια μορφή της ευρωπαική διανόησης , ένας γνήσιος φιλόσοφος -ιδεολόγος, ο Alain Badiou, ενώ τις προάλλες είχε έλθει μια άλλη σημαντική προσωπικότητα, ο Slavoi Zizek .Καλό είναι να στοχαστούμε λίγο πάνω στις θέσεις τους σχετικά με την σημερινή κοινωνιολογική πραγματικότητα, κια να ασπαστούμε τις εννοιολογικές τους μηχανές( αφού στηρίζονται σε διανοητές όπως ο Deleuze, ο Lacan κ.α) :

''Αυτό που έχουμε σήμερα δεν είναι τόσο πολύ η ΠΟΛΙΤΙΚΗ της απόλαυσης, όσο, για την ακρίβεια, η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ (η διοίκηση) της απόλαυσης, η οποία με τη στενή έννοια είναι μια μετα-πολιτική πράξη. Επειδή η απόλαυση είναι εσωτερικά απεριόριστη, σαν ένας σκοτεινός πλεονασμός του ακατανόμαστου, γι’ αυτό, το καθήκον μας είναι να φροντίσουμε να διαχειριστούμε έναν τέτοιο πλεονασμό. Το καθαρότερο σημάδι της βασιλείας της βιοπολιτικής είναι οι έμμονες ιδέες, που έχουμε για το ζήτημα του “άγχους”: πώς να αποφύγουμε τις αγχώδεις καταστάσεις, πώς να τα “βγάλουμε πέρα” μ’ αυτές. Το “άγχος” είναι το όνομα, που δίνουμε σ’ αυτήν την πληθωριστική διάσταση της ζωής, για αυτό το “τόσο πολύ,” που θέλουμε να το έχουμε πλήρως κάτω από τον έλεγχό μας..''

Αυτή την διαχείριση προτείνω, αυτή κρύβεται πίσω απο τους ψυχρούς αριθμούς δημοσιονομικής πολιτικής και καθημερινών ατομικών υπολογισμών. Εκεί θα παιχθεί το στοίχημα του μέλλοντος....
Να μεταφέρουμε στις μάζες την σύγχρονη αξία της αδογμάτιστης μαρξιστικής θεωρίας και την πρακτική και χρήσιμη πλευρά της φρουδικής και λακανικής συμβολής στο άτομο και στην κοινωνία. Οσοι δεν μπορούν να περάσουν αποκωδικοποιημένα αυτά τα μηνύματα, κια όσοι δυστυχώς τα αγνοούν, επέλεξαν λάθος πλευρά και κακώς πιστεύουν οτι ανήκουν στην προοπτική της Νέας Αριστεράς....

ΟΠΙΣΘΕΝ ΟΛΟΤΑΧΩΣ...

2008-01-30T01:38:00.001-08:00

Το είχα προβλέψει προχθές: ο Βενιζέλος δεν θα τολμήσει! Η αναβολή της δημιουργίας Ομίλου,αποτελεί την τελική πράξη της δήθεν ανατροπής του δικομματικού σκηνικού.
(η χθεσινή πράξη του Βενιζέλου,απλά δίνει πολλούς πόντους στον Καραμανλή και στην παραμονή του στην εξουσία)
Πώς αυτό μεταφράζεται στην καθημερινότητα μας, στην ζωή μας, στις δουλειές και στα όνειρα μας; Θα μπορούσε να έχει έστω και έμμεσα αποτελέσματα στην ελληνική κοινωνία ,μια διάσπαση του ΠΑΣΟΚ;Πολύ έγραψαν οτι αυτό θα ήταν αφορμή για μακρόχρονη παραμονή στην εξουσία της ΝΔ:μέγα λάθος!
Για να επέλθει μια κεντροαριστερή πλειοψηφική πρόταση στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό,θα πρέπει να δημιουργηθεί μια συμμαχία αποτελούμενη απο :
α)την δυναμική του Τσίπρα,
β)την διείσδυση του Βενιζέλου σε κεντροδεξιούς που δεν θα ψήφιζαν τον... Γιωργάκη και το παλιό ΠΑΣΟΚ
γ)το παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ .
Τα υπόλοιπα ,νομίζω οτι αποτελούν όνειρα θερινής νυχτός!
Τρείς ,έχουν πιο πολλές πιθανότητες να κερδίσουν τον ένα! Επιτέλους, ας επικρατήσει το αυτονόητο σε κάποιους που αυτοαποκαλούνται σύγχρονοι σοσιαλιστές με προοπτική και πρόταση εξουσίας....

COMMENT ΣΤΟΝ Ν.ΞΥΔΑΚΗ( ''Καθημερινη'')

2008-01-29T01:06:00.000-08:00

”Να συντασσόμαστε με τα εφαρμόσιμα”, είπε πρόσφατα ο Badiou σε μια συνέντευξη του. Πώς αυτό σχετίζεται με την σκανδαλολογία περί δημοσιογραφίας και γενικού ισοπεδωτισμού;
Η συσχέτιση είναι άμεση: ναρκισσισμοί και νευρώσεις ,οδηγούν κάποιους στο κυνήγι του μή εφικτού αναγνωρίσιμου, του ασήμαντου κοινοποιημένου.Αυτά τα παθογενή φαινόμενα, μπορούν να οδηγήσουν σε προβληματικές κοινωνικές καταστάσεις.
Στην χώρα αυτή υπάρχει μια όψιμη εκδοχή του αμερικανικού ονείρου και ο δημοσιολόγος και έχων πρόσβαση σε δίκτυα ενημέρωσης, απο-δικτυώνεται αυτόματα,μηχανικά( σχεδόν απενεργοποιεί την ιδιότητα του πολίτη και γίνεται τροφοδότης ατομικών συμπτωμάτων)
Θα το κάνω πιο απλό: πολλοί ,στο γυαλί και στις στήλες ,φοράνε μανδύες και προσωπεία κοινωνικής συμμετοχικότητας, ενδύονται ρόλους διαμορφωτών και καθοδηγητών, ενίοτε και κατα φαντασίαν ασθενών( ρωτάει προσκεκλημένη, τον Μάκη:” Γιατί κατηγορήσε;” ,”Για τίποτα!” λεει αυτός, ” Και τότε για ποιό λόγο απολογείσαι’;;;” )Ο διάλογος ,ήταν οτι πιο σημειολογικό έχω ακούσει στα παράθυρα της εσωστρεφούς τηλεοπτικής κοινότητας...
Πολιτική και δημοσιογραφία,αλληλοκαλύπτονται και αυτοκτονούν: θαμπωμένοι απο την γοητεία των μετρήσεων αυτής της μεγάλης ψευτο-σημαντικής ”κοινής γνώμης”, οδηγούν την ατομική συνείδηση σε ομογενοποιημένες ατραπούς σκέψης.Σκεφτόμαστε ,ακούγοντας και βλέποντας αλλότρια και ταυτόχρονα τόσο οικεία πράγματα. Υπάρχουν στιγμές, που τα ρπόσωπα των καναλιών,μοιάζουν δικοί σου άνθρωποι, της οικογένειας, της παρέας.Το ερώτημα είναι απλό:ποιός θα ήθελε να έχει φίλο τον Πρετεντέρη (πχ) και συγγενή τον… Γιακουμάτο;Να ψυχογραφούμε και να απογυμνώνουμε τους καθιστούς απέναντι μας, που αποκτούν μια άλλη διάσταση της προσωπικότητας τους, πίσω απο το γυαλί που μας συντροφεύει στις ώρες ξενοιασιάς του σπιτιού μας. Μόνο ετσι θα κατανοήσουμε έννοιες όπως Πολιτική, Δημοσιογραφία, Λειτούργημα, Δικαιοσύνη…

ΔΙΑΣΠΑΣΗ;

2008-01-28T01:51:00.000-08:00

Ο Βενιζέλος δεν θα τολμήσει, το ξέρουν αρκετοί. Αν τολμήσει ,ίσως γίνει ο σύγχρονος αποστάτης που ψάχνει μανιωδώς ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.
''Βλέπεις φαντάσματα ...΄΄ είπε στον Γιώργο, και το εννοούσε.
Οι καθηγητές και οι άνθρωποι στην διακύρηξη του Ομίλου, είναι στην πλειοψηφία τους ευκατάστατοι αριστεροί, με κοινωνική αντίληψη της αγοράς και των θεσμών, σχεδόν δηλαδή σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας( αν και απεχθάνομαι τις ταμπέλες). Αυτό μπορέι να λέει πολλά, ίσως και τίποτα: εξαρτάται πώς το αντιλαμβάνεται κάποιος σήμερα, στο 2008.
Τσάτσος, Τσουκαλάς ,Μουζέλης και λοιποί αποτελούν κάτι μεταξύ άγνωστων στο ευρύ κοινό θεωρητικών διανοούμενων και χρήσιμων αριστερών παρεμβατιστών.
Είναι μια περίοδος ανάλογη της ανόδου των σημιτικών-εκσυγχρονιστών στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Με βρήκε σύμφωνο τότε: είδα υπουργούς όπως ο Σταθόπουλος, ο Στεφανής, ο Χριστοδουλάκης , ο Βερελής και ένιωσα οτι με κυβερνούν άνθρωποι που μπορεί να είναι απόμακροι απο τον λαό και την σύγχρονη φτώχεια αλλά τουλάχιστον κατέχουν τεχνογνωσία παρέμβασης για τις βάσεις στην κοινωνική πρόοδο ( ας μην γελιόμαστε: οι σταθερές που εγκατέστησε η διακυβέρνηση Σημίτη στην Ελλάδα, αποτέλεσαν οτι πιο χρήσιμο και αναγκαίο χρειαζότανε ο τόπος, με τα όποια λάθή έγιναν και τις στρεβλώσεις)
Δεν θέλω στις υπουργικές καρέκλες ανθρώπους που δεν έχουν συλλάβει το υψηλό αντικείμενο της κρατικής διοίκησης. Δεν θέλω ψευτο-σοσιαλιστές συνθηματολόγους που δεν γνωρίζουν απο τις δυσκολίες προσαρμογής στην εποχή της λαίλαπας του κεφαλαίου.
Αλλά δεν θέλω και στείρους θεωρητικούς, γραφειοκράτες και τεχνοκράτες χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας.
Γνωρίζω την βασική παρέα του Βενιζέλου( παρεοκρατίας το ευαγγέλιο και εδώ). Είναι στην πλειοψηφία τους εκπρόσωποι μιας σοσιαλδημοκρατικής άποψης για το μέλλον.
Ο Βενιζέλος είναι ο Πολιτικός της παρέας, ο αναγκαίος ρήτορας που θα περάσει τα μηνύματα στην κοινωνία ,στις μάζες(καλό είναι να τα περνάει περισσότερο αποκωδικοποιημένα, πιο κατανοητά ...)
Μπορεί να στηρίζονται απο Λαμπράκη, Ψυχάρη και τους λοιπούς, όπως στηρίχθηκε και ο Σημίτης : δεν με ενοχλεί ,αρκεί να μην εξοφλήσουν επιταγές άμεσα και επώδυνα για την κοινωνία.
Το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας ΄70 (και του ΄80) δεν το έχει ανάγκη η σύγχρονη πραγματικότητα . Η Ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη μια περισσότερο ανθρώπινη και το ίδιο εργατική διακυβέρνηση Σημίτη. Η χώρα έχει ανάγκη απο ανθρώπους που δεν οραματίζονται μόνο,αλλά σχεδιάζουν σωστά και με βάθος χρόνου.

ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

2008-01-23T00:58:00.000-08:00

Διάβασα σχεδόν προσεχτικά τις 70 +1 θέσεις του Μίμη για το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος. Κάποιες χρήζουν, πραγματικά, ιδιαίτερης ανάλυσης, κάποιες όμως κινούνται στην σφαίρα του ...φανταστικού.

Τί εννοώ: χωρίς συγκεκριμένη στρατηγική οικονομικών πλάνων για την χώρα (Εθνικό Master Plan) που να περιλαμβάνει και χρημ/κές ροές ,δηλαδή να εξετάζει την αποδοτικότητα των προτάσεων και τα αναδιανεμητικά(μερισματικά)οφέλη στην κοινωνία, τότε δεν μπορεί να σταθεί οποιαδήποτε άλλη οραματικού περιεχομένου προγραμματική θέση!

Ας σταματήσουμε τον σχεδόν κουραστικό πολιτικό λόγο, και ας περάσουμε στον χρήσιμο κοινωνικά τεχνοκρατικό λόγο, χωρίς να πέσουμε στην παγίδα της στυγνής οικονομίστικης λογικής. Επιμένω, μήνες τώρα ,στο να ακολουθήσουμε τις θέσεις και τις θεωρίες νέων Κευνσιανών,κυρίως αυτών(Krugman, De Long,Giddens) που πολεμούν την οικονομική πολιτική του Mπους και της Ε.Ε.

O Μίμης Ανδρουλάκης, μπορεί να μετρήσει ,να προβλέψει, να σχεδιάσει τους αριθμούς που απαιτούνται πίσω απο τις προσδοκίες. Η Ελλάδα είναι ακόμη δέσμια της απίστευτης θέσης-απάτης του Ανδρέα, στην δεκαετία του '80: ''δεν είναι τα λεφτά το πρόβλημα'', που ώς δια μαγείας, άλλαξε προς τα τέλη της δεκαετίας ,λέγοντας την πιο σοφή ίσως ατάκα του: ''το δημόσιο χρέος, αν δεν το εξαφανίσουμε ,θα μας αφανίσει εμάς''

Σεβαστές όλες οι θεωρητικές αναζητήσεις του Μίμη, του Βενιζέλου και άλλων. Σεβαστές οι προσπάθειες τους για ανακάλυψη οραμάτων ,νέων συγκινήσεων,νέων στόχων....

Σχέδιο κύριοι,σχέδιο: χαρτί και μολύβι,υπολογισμοί και προβλέψεις. Κάθε μέτρο κοινωνικής πολιτικής αποτελεί κομμάτι της οικονομικής πολιτικής.

Να διαχειριστούμε την επιθυμία του νεοέλληνα, τις υπερπροσδοκίες, τους φόβους και τις νευρώσεις του για το άυριο, εξηγώντας του τί σημαίνει οικονομικός προγραμματισμός,σχεδιασμός,ορθολογισμός. Η καραμέλα της μεταρρύθμισης του Καραμανλή, είναι η σύγχρονη εκδοχή της Αλλαγής του Ανδρέα !(το έχω ξανατονίσει).

Είμαι υπέρ της σοσιαλιστικής, της αριστερής στροφής στην χώρα ,μέσα όμως απο την αναγκαστική υιοθέτηση της θεωρίας των κοινωνικών αγορών,του ανθρώπινου οικονομικού φιλελευθερισμόυ. Και επειδή απεχθάνομαι την ετικετοποίηση απόψεων και οικονομικο-πολιτικών θέσεων, θα το πώ απλά: να λέμε για κάθε ένα όνειρο που σερβίρουμε στον πολίτη,πόσο θα κοστίσει ,πού θα τα βρούμε,πότε και πώς θα αποδώσει....

ΤΟΞΙΚΗ ΚΑΣΤΑ

2008-01-15T00:57:00.000-08:00

Απο τους πλέον εύστοχους παρατηρητές των δρώμενων, ο Ευγένιος Αρανίτσης, έγραψε προχθές στην στήλη του: '' Τα ΜΜΕ θερίζουν ότι έσπειραν: τον υπερθεματισμό ,την αχαλίνωτη υπερβολή ,την αδιάκοπη ρελάνς. Τα γεγονότα, μολονότι συμβαίνουν,στερούνται πραγματικότητας ,διαλύονται στον ορίζοντα της τηλεοπτικής παραίσθησης,μαζί με τα απορρυπαντικά και τις σερβιέτες. Υποφέρουμε απο την έλλειψη πραγματικότητας και ο τρελός σουρεαλισμός των ΜΜΕ μπορεί κάλλιστα να συγκριθεί με τα στερητικά συμπτώματα της κοινωνίας των τηλεθεατών( οταν καποιος βρίσκεται σε κατάσταση στέρησης, όλα τα εξωτερικά ερέθισματα, οξύνονται στο έπακρο)''
Δεν νομίζω οτι η προβολή του θέματος με τα ανδραγαθήματα Ζαχόπουλου να εξαιρείται απο την ανάλυση του Αρανίτση. Πέρα απο τον συνωμοσιολογικό χαρακτήρα, την στόχευση ,και την δήθεν στρατηγική συμφερόντων σε εκδότες/καναλάρχες(μυθοποιημένα συμφέροντα τις περισσότερες φορές)υπάρχει μια ριζική αδυναμία να ξεφύγει η είδηση απο την νοηματοδότηση του συμβάντος.
Μια δίψα για μύχια γνώση,υπαγορευμένη τάχα απο την συνείδηση της κοινής γνώμης, δρομολογεί μια απορρόφηση του Σημαντικού απο το Συμβολικό....
Αν ζούσε σήμερα στην Ελλάδα ο Baudrilliard θα έλεγε το ...απλό: ο Ζαχόπουλος δεν αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει ποτέ( κατά την δήλωση του για την 11η Σεπτεμβρίου, οτι δεν έγινε ποτέ...)
Ευαγγελάτος, Τρέμη, Αναστασιάδης, Μάκης κ.α : η δικτατορία της λαγνείας για δικαίωση, το αισχρό αποτέλεσμα της μισθωμένης ψευδοεπαγγελματικής προβολής, η προσωποποίηση τής δήθεν κοινωνικής ευαισθησίας....

ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΣ

2008-01-06T23:51:00.000-08:00

Προσυπογράφω το σχόλιο ανώνυμου ψυχίατρου , που μεταφέρθηκε σε κυριακάτικη στήλη : ο Ζαχόπουλός ,τοποθετώντας στο πιλοτήριο της ψυχής του εναν μικρό Καραμανλή, ανέπτυξε ,μια σχέση με όλυς του τύπου ΄΄his master’ s voice΄΄. Μετά ήλθε η απόριψη απο τον Κύριο, και ακολουθώντας την φρουδική ανάλυση, έπεται η ενδοβολή, η αυτοκαταστροφικότητα, η κατάθλιψη, η απόπειρα...
Καταστροφή του Εγώ ως ομοίωμα του Εκείνου. Απο αυτό πάσχουν σχεδόν οι περισσότεροι γύρω απο το φαινόμενο Καραμανλή(πλέον πρόκειται για φαινομενική εκδοχή ).Η παρεοκρατία, με αποκορύφωμα της το Da Capo των Λαλιώτη και σία, στην δεκαετία του ’90, βρίσκει τώρα νέα βάση , νέα έκφραση. Σε ολόκληρο το σύστημα κρατικής διακυβερνησης, υπάρχουν μικροί Καραμανλήδες, όπως στην Γαλλία μικροί Σαρκοζήδες, κάποιοι αλά... Πουτιν στην Ρωσία, ενώ παλιότερα στην Ιταλία ήταν o Mπερλουσκόνι ομοίωμα εξουσίας.
Το φαινόμενο είναι επικίνδυνο, άκρως επικίνδυνο: μοιάζει –ακολουθώντας το χολυγουντιανό πρότυπο κινηματογράφου- με εκείνο το δήθεν υποκριτικό ταλέντο που ανακαλύπτουμε μέσα μας(ενώ πρόκειται για τους τους μηχανισμού ταύτισης)που μας κάνει να μπαίνουμε στο πετσί του ρόλου,όπως με τους ήρωες της ταινίας, του καλούς, τους έξυπνους...
Τελικά, όλη μας η ζωή περιστρέφεται γύρω απο αυτόν τον μηχανισμό ταύτισης: δουλεύουμε ,καταναλώνουμε, ερωτευόμαστε, με βάση ομοιώματα απο τα ΜΜΕ ή την ψευδοχλιδή της Γλυφάδας,του Κολωνακίου και του κοινωνικού νεοπλουτισμού.
Ζούμε για να μοιάζουμε, υπάρχουμε για να γίνουμε κάποιος, κάποτε και οταν....
Για να μην ανατρέχει κανείς σε δυσνόητους αναλυτές των ταυτίσεων και των ομοιωμάτων(Baudrilliard,Φουκώ,Ντελέζ), o Ντοστογιέφσκι, ειδικά στον Σωσία, το διατύπωσε έξοχα(και ο Κάφκα είχε μια εξαιρετική ικανότητα σε αυτό)
Και να σκεφτεί κανείς οτι ο Ζαχόπουλος έδειχνε οτι .....διάβαζε! ( φιλόλογος γαρ..)

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΜΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

2008-01-02T04:51:00.001-08:00

Τετάρτη, 2 Ιανουάριος 2008 -Φάκελοι Προτάσεων
(Elias- Kαλή χρονιά σε όλους, με υγεία)Το θέμα του Ασφαλιστικού, χωρίζεται σε αρκετές συνιστώσες,όπως την οικονομική, την πολιτική, την κοινωνική .Θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω απο την συνθετη οπτική της Συμπεριφορικής Οικονομικής Ανάλυσης, εκμεταλλευόμενος και την εμπειρία μου σε επιτροπή γνωμοδότησης ξένης κυβέρνησης ,πρόσφατα, σε κλαδικά κρατικά ταμεία.Κατ΄αρχην θα ακουστώ αιρετικός, όμως οφείλω να πώ οτι δεν είναι το πρόβλημα σωστά οριοθετημένο και σαφές. Δεν μιλάμε δηλαδή μόνο για κίνδυνο μή πληρωμών συντάξεων σε μέλλουσες γενιές απόμαχων της εργασίας. Δεν είναι μόνο ζήτημα κακοδιαχείρισης των ταμείων και πάταξης της εισφοροδιαφυγής. Το Ασφαλιστικό πρόβλημα, διεθνώς, ξεκινάει και απο αλλού: απο τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας Εργασία και του κοινωνικού οφέλους της Συνταξιοδότησης στα τελευταία χρόνια της ζωής του ατόμου. Αλλά ας μην το κάνουμε τόσο κοινωνιολογικo και φιλοσοφικό το ζήτημα. Ας περιοριστούμε στην ακριβοδίκαιη δίακριση των ρόλων της Κοινωνικής Πρόνοιας, της Κεντρικής Κυβέρνησης, των διορισθέντων Διαχειριστικών Αρχών στα Ταμεία και γενικοτερα στους διαμεσολαβούντες υπέθυνους για την υποχρεωτική διαφύλαξη και απόδοση των πρός σύνταξιοδοτηση χρημάτων των πολιτών.Οι περίφημες Αναλογιστικές μελέτες, είναι ουσιαστικά το αναγκαίο εργαλείο της διαχειριστικής (ταξικής) εξουσίας ώστε να αποτυπώσει την μέλλουσα άξία των τωρινών διαθεσίμων ,ο αναγκαίος calcurator για να μας πούν οι κυβερνώντες και οι τεχνοκράτες( καλή ώρα και εγώ δηλαδή..) αν και πόσο θα καταφέρει να δουλεψει σωστά το ισοζύγιο χρόνου-χρήματος για τα συντάξιμα χρόνια των πολιτών. Ένα σύγχρονο οικονομικό κράτος ,όπως η χώρα μας, καλείται να παρέχει το αυτονόητο στον μέσο πολίτη της: εισόδημα απο τους κόπους μιας ζώης. Αλλά ας αναρωτηθούμε: είναι κουμπαράς ένα δημόσιο ταμείο ασφάλισης; πρέπει να τον εμπιστευθούμε; Ομολογώ οτι έχω άκρως αντίθετες απόψεις απο αυτές των νεοαριστερών συντρόφων και κινούμαι σε πολύ πιο... ακραία σοσιαλιστική φιλοσοφία για το θέμα.Πιστεύω οτι το να μετρηθούν με ράντες μελλοντικής αξίας τα τωρινά αποθέματα των ταμείων, ωφελεί τελικά τους μεγαλοτραπεζίτες και τους μεγαλοχρηματιστές που θα κληθούν να υποσχεθούν τα μαγικά ποσοστά απόδοσης. Και ως γνώστης σύγχρονων εργαλείων χρημ/κής όπως τα περίφημα Δομημένα Ομόλογα και τα κεφάλαια Αντιστάθμισης Κινδύνου(hedge funds) με τις γνωστές αντιδράσεις περί τζόγου και προμηθειών, δεν έχω παρά να καταθέσω το αυτονόητο: είναι τα μόνα αναγκαία όπλα μαζικής οικονομικής καταστροφής ,που άν χρησιμοποιηθούν σωστά και νομίμως ελεγχόμενα,δεν θα εκραγούν στα χέρια των κοινωνιών αλλα θα αποτελέσουν το δίχτυ ασφαλείας.Επειδή όμως οι Φάκελοι Προτάσεων πρέπει να προτείνουν, θα συνοψίσω την προσωπική μου εμπειρία με την μελέτη του φαινομένου, σε πέντε φράσεις: το ασφαλιστικό δεν αποτελεί ούτε πρόβλημα αλλά ούτε και ζήτημα αυτορρύθμισης κοινωνίας και οικονομίας. Αποτελεί μια άσκηση επιστημονικής επάρκειας των οικονομικών στελεχών στην Ανώνυμη Εταιρεία Ελληνικό Δημόσιο, για το αν θα μπορέσει να επιδείξει έναν όχι κατ 'ανάγκη κευνσιανό ή σοσιαλιστικό χαρακτήρα( ελλείμματα προς χάριν κοινωνικής πολιτικής) αλλά ένα αποτέλεσμα σωστής και αποδοτικής φύλαξης των εισφορών των εργαζομένων.Η πρόταση μου, θα ταρακουνήσει κάπως: μεταβίβαση της ευθύνης διαχείρισης στην Κεντρική Τράπεζα,που πλέον , λογώ της ανεξαρτητοποίησης της απο τον κυβερνητικό έλεγχο, να αναλάβει ως φορέας θεματοφυλακής και διαχείρισης , ως νομικό πρόσωπο που οφείλει να αποδίδει ισολογίσμό, την πλήρη διαχείριση των ταμείων ασφάλισης(να σημειώσω ότι είμαι κατά της ενοποίησης των ταμείων και υπέρ της κατάργησης των εξόφθαλμων δήθεν προνομίων συνταξιοδότητησης σε πολλούς κλάδους απασχόλησης)Αν ένας τραπεζικός φορέας μπορέι να μην βγάλει κέρδος απο το σωστό αυγάτισμα των αποθεματικών ,και να έχει και εποπτικές επιτροπές, κρατικά διορισμένες, για περιοδική παρακολούθηση αποτελεσμάτων ,αυτός πιστεύω οτι έιναι η Κεντρική Τράπεζα. Χρειάζεται φυσικά να υιοθετήσει υψηλά πρότυπα χρηματοοικονομικής αξιολόγησης κινδύνου και το αναγκαίο, θα μπορούσε, μήπως και άποκτήσει και κοινωνικό έρεισμα ο αντιπαθής και ψυχρός κος Γκαργκάνας, να εισηγηθεί την δημιουργεία μια θυγατρικής Κεντρικής Τράπεζας Συντάξεων, που χωρίς την συμμετοχή κυβερνώντων αξιωματούχων αλλά με την συμμετοχή ακαδημαικών τεχνοκρατών και Διακομματικής Επιστημονικής Επιτροπής, να αποτυπώνουν κάθε χρόνο σε Ισολογισμούς διεθνών λογιστικών προτύπων , την πορεία των αποθεματικών ,την αξία και τις προβλέψεις, την δημοσιονομική ισοσκελισμένη εικόνα κτλ.Ακούγεται ακραίο, μονεταριστικής εμπνέυσεως,αλλά δεν είναι,πιστέψτε με. Εχει αρχίσει και αποδίδει σε δυο -τρείς χώρες της Αφρικής(!) με παρόμοιο οικονομικό περιβάλλον.Βασική προυπόθεση: πλήρης ανεξαρτητοποίηση της ΚτΕ απο την Κεντρική Εξουσία και φυσικά απόσυρση της μετοχής της απο το Χρηματιστήριο Αξιών, με παράλληλη όμως υποχρέωση δημοσίευσης των αποτελεσμάτων της , με βάση του κανόνες Εταιρικής Διακυβέρνησης. Εξ άλλου, καιρός είναι ο μεγαλομέτοχος της , να γίνει το Κοινό Συμφέρον.Αναμένω τα σχόλια σας...

ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

2007-12-19T01:27:00.000-08:00

Μετασχηματιστής ηθικών αντιδράσεων και πραγματογνώμων της κοινωνικής κόπωσης που διατρέχει την ελληνική ιδιοσυγκρασία, ένας αποφορτιστής καλλιτέχνης, που εισχωρεί στο κρυμμένο φίλτρο του μυαλού και σκάβει το αυτονόητο.
Συχνά κουράζει,διοτι γελοιοποιεί το γελοίο(σαν να γδύνει τον γυμνό) ενώ σχεδόν ποτέ δεν ξεγυμνώνει τον αδηφάγο δυνάστη της συνείδησης( τηλεόραση) απο τον οποίο ζεί .
Έστω και μέσω της μπίζνας Κοντομηνά, επιτίθεται στην βλακεία,ξυπνά την λογική και αφυπνίζει μέσω του γέλιου τις κοιμισμένες μας αντιστάσεις.
Δεν κινητοποιεί πάντα το μυαλό (αν και έξοχος ηθοποιός). Ο ιδιος θέλει να διαπαιδαγωγεί, να μεταδίδει,να ξεσηκώνει : συνήθως όμως, αθροίζει το καταγγελτικό μας υποσυνείδητο , σκοτώνοντας με τις φοβίες του ,τις δικές μας κρυμμένες εξάρσεις του υπερεγώ.
Θα ήθελα τον Λάκη στην Πολιτική, να σπάσει τον ξύλινο λόγο της και να φέρει άλλο είδος προτάγματος: το βατό, το αυτονόητο.Έχει σπόνσορές, οπότε μπορεί να τολμήσει, αρκεί να μην μπερδέψει την σάτιρα με την δράση.
Ο Λάκης , όπως έγραψε και ο Αρανίτσης πρόσφατα, δαιμονοποιεί και απομυθοποιεί ταυτόχρονα. Κοινώς, δεν μπορεί να γίνει περισσότερο χρήσιμος,απο ευχάριστος.
Οποιος μπορεί, πάιρνει τα χρήσιμα και χαίρεται τα ευχάριστα,ενώ αφήνει και τα περιττά.
Θέλουμε όλοι έναν καθοδηγητή στην γελοιοποίηση του προφανούς ηλίθιου,του εμφανούς βλακώδες ( άλλο να γελάω βλέποντας στην τηλεόραση μια χαζομάρα και άλλο να την διατυπώνει ο σάτυρος για να γελάσω πιο συνειδητά).
Προσωπικά, απο το τρίωρο του Λαζόπουλου, συνήθως βλέπω την μισή εκπομπή, δηλαδή κάνω διαλείμματα. Αυτά τα διαλείμματα, νομίζω οτι χρειάζονται ώστε να μην μυθοποιήσω το πρόσωπο.

ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ

2007-12-18T00:26:00.000-08:00

O Φρόυντ είχε γράψει κάποτε οτι υπάρχουν τρείς ανυπόφορες θέσεις,τρία αδύνατα έργα για τον άνθρωπο: η διακυβέρνηση,η διαπαιδαγώγηση και η ψυχανάλυση. Ο μεγαλύτερος διάδοχος του, ο Λακάν έγραψε κάποια χρόνια μετά οτι υπάρχουν γύρω μας αδηφάγα πράγματα, όπως η τηλεόραση πχ, στα οποία πολλοί αφήνονται να καταβροχθιστούν,και μάλιστα επινοούν για λογαριασμό τους ένα ενδιαφέρον, γι'αυτό που βλέπουν.
Καλό είναι να συνδέσουμε για λίγο στο μυαλό μας και να επεξεργαστούμε αυτές τις δύο θεωρήσεις των μεγαλύτερων στην ιστορία ειδικών της ατομικής και συλλογικής νεύρωσης...
Δύσκολο πράγμα να κυβερνάς, να λαμβάνεις αποφάσεις για τις ζωές άλλων, να μεριμνάς, να προβλέπεις. Κανέις όμως δεν επιβάλλει σε κανέναν Μαγγίνα ή Καραμανλή να αφήσουν την θαλπωρή των σπιτιών τους και τα παιδάκια τους, για να ... φροντίζουν και να υπηρετούν εμάς τους υπόλοιπους!
Καλό όμως είναι, με την συγκυρία του δήθεν κοινωνικού τρόμου για τα χρόνια της απόσυρσης απο την εργασία , να απαλλαγούμε απο στατιστικές μυθοπλασίες γύρω απο τον μέσο άνθρωπο και την κοινή λογική: ποιός είναι ο μέσος πολίτης; Εγώ, εσείς, ο θυρωρός μας ή ο Υπουργός Απασχόλησης; Κανένας δεν είναι όμοιος με τον άλλο,κανένας δεν έχει τις ίδιες φοβίες,τα ίδια άγχη....
Για να καταλήξω κάπου: ένας αμέτρητος αριθμός εθελοντών θέλει να βοηθήσει τους υπόλοιπους, σε αυτη την ζωή( πχ ,νομίζαμε οτι δεν υπάρχει πιο αδηφάγο τέρας απο την Θρησκεία,αλλά τελικά η Πολιτική φαίνεται να υπερτερεί). Το να προτείνει λοιπόν κάποιος στους ανθρώπους βοήθεια(πχ, λύνοντας το Ασφαλιστικό) σημαίνει σίγουρη εξασφάλιση υστεροφημίας και ίσως επιτυχίας. Το να βοήθησει όμως πραγματικά, είναι πολύ δύσκολο....
Γι΄αυτό κάποτε πρότεινα να μπούν αρκετοί ικανοί Ψυχίατροι ή Κοινωνικοί Ψυχοθεραπευτές στην Πολιτική(ούτως ή άλλως αυτοί έχουν μια δόση αλτρουισμού και βοήθειας για τον συνάνθρωπο τους, τουλάχιστον όσοι δεν έκαναν καθαρά εμπορευματικό ,το λειτούργημα τους) :μόνο έτσι θα μπορέσει η Πολιτική να ξεφύγει απο την προσποιητή προσφορά της στον καθένα μας.