Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

(Πίσω απο το τείχος της Οικονομίας)
Κάθε κοινωνία έχει τις δικές της ασυνείδητες συλλογικές επενδύσεις επιθυμίας.Και όταν αυτές ακυρώνονται δημιουργείται στο συλλογικό ασυνείδητο ένα κοινωνικό απωθημένο μιας ολόκληρης χώρας.Η κάθε Οικονομία ακολουθεί και αναπαράγει αυτά τα φαινόμενα.Συναλλαγές και ροές χρήματος συμβαδίζουν με τις ροές επιθυμίας.Με αυτό τον τρόπο, όπως κάθε κοινωνία, έτσι και η νεολληνική διατρέχεται και διαμορφώνεται απο την διαρκή οικονομική κρίση, αναδύοντας στην επιφάνεια τις καλυμμένες ταξικές ανισότητες και τα απωθημένα του συλλογικού ασυνείδητου. Χρέος και εισόδημα διασταυρώνονται καθημερινά στα νοητικά λογιστήρια του καθενός. Ένα διαρκές ισοζύγιο απόγνωσης και επιβίωσης σκεπάζει καθημερινά τον ανθρώπινο βίο.
Πίσω λοιπόν απο την κατατονική και μίζερη ελληνική Οικονομία συντηρείται και αναπνέει,με δυσκολία, μια καταπιεσμένη κοινωνία. Νεόπτωχοι πολίτες που δεν μπορούν να ζήσουν στο διαρκές της έλλειψης και της ανέχειας, που γέμισαν τα σπίτια τους και την ζωή τους με εμπόρευμα,πολύ εμπόρευμα, είναι φυσικό να μην μπορούν τώρα να προσαρμοστούν στο μεταιχμιακό τοπίο, στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Η δε προτροπή της Lagarde, που ηγείται του υπερεθνικού ρυθμιστή των ελλειμματικών οικονομιών(ΔΝΤ), συνοψίζει την κατάσταση εντολής με κυνικό τρόπο : implementation, δηλαδή εκτέλεση του προγράμματος "διάσωσης". Εντολή παραμονής στην θανατηφόρα ταχύτητα του μονεταριστικού ιμπεριαλισμού που δυστυχώς υπερκαλύπτει την πολιτική και κοινωνική σύγκλιση στην ήπειρο μας. Άλλωστε όλος ο αγώνας σωτηρίας γίνεται για να βγεί υγιής ο ασθενής στις περίφημες αγορές. Αυτό προυποθέτει προσαρμογή, εφαρμογή, συμμόρφωση. Ένα τρίπτυχο κοινωνικής μηχανικής, τόσο ισχυρό, που καταστέλλει μικροεπιθυμίες και μακροσυμπεριφορές.
Το συλλογικό ασυνείδητο όμως διαρκώς ανακαλεί τραύματα του παρελθόντος, εθνικές φαντασιώσεις, μαζικές επιθυμίες που διαλύθηκαν στον τοίχο της ιστορικής πραγματικότητας. Κουβαλώντας το προαιώνιο δίλημμα "Ανατολή ή Δύση", σέρνοντας μέσα στην Ιστορία την ξενόφερτη δουλοπρέπεια, τα εμφυλιοπολεμικά πάθη, τα σύνδρομα διχασμού και αυτοκαταστροφής, η Ελλάδα δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την τροχιά της σύγκλισης των ευρωπαικών οικονομιών και ταυτόχρονα εγκλωβίστηκε στο εθνικό φαντασιακό μιας ατελούς εξωστρέφειας και μιας βίαιης και καθυστερημένης προσαρμογής στην παγκοσμιοποίηση.Το τείχος της Οικονομίας έγινε, για ακόμη μια φορά, το αδιαπέραστο σημείο στο ιστορικό αποτύπωμα των Ελλήνων.
Σε αυτό το τείχος σκοντάψαμε και πλέον ζούμε μονίμως στην σκιά των γεγονότων.Σερνόμαστε καθημερινά, ως υποκείμενα που βιώνουν εθνικό πόνο, πίσω απο τα μεγάλα νούμερα,πίσω απο τα κρατικά μεγέθη και την ξύλινη δημοσιονομική γλώσσα. Κανείς στην καθημερινότητα του δεν μπορεί να χωρέσει την μεγάλη εικόνα. Το δημόσιο εισβάλλει στο ιδιωτικό χωρίς εξήγηση, χωρίς αίτημα αλλά και χωρίς αιτιολόγηση. Ο νεοέλληνας στέκεται μπροστά στην ελλειμματική εικόνα των δημοσίων οικονομικών της χώρας με μια αμηχανία που πηγάζει απο το μονίμως ελλειπτικό ατομικό του ισοζύγιο. Έσοδα, έξοδα, οφειλές, εγγράφονται καθημερινά στον ψυχισμό, με την Επιθυμία να καταχωνιάζεται στα υπόγεια του μυαλού. Δεν χωράει πλέον πουθενά το αίτημα για όραμα, όνειρα, στόχους.Τα πάντα απωθούνται.Μια εθνική ματαίωση, μια συλλογική ακύρωση του Εφικτού, εγκαταστάθηκε στην νεοελληνική κοινωνία. Και αυτό ''σωματοποιήθηκε'' ταχύτατα. Όλα όμως μοιάζουν να ξεκινούν απο τον πόνο της τσέπης.Οι πάντες βιώνουν μια μόνιμη έλλειψη ρευστότητας που μοιάζει να ρευστοποιεί τις ανάγκες, σαν αυτές να ήταν Επιθυμίες. Ακριβώς αυτή η εμπλοκή, αυτή η σύγχυση, γεννάει την αδράνεια και την παθητικοποίηση.
Μια ατέρμονη αναμονή για το απροσδιόριστο θα συντροφεύει τον μικρόκοσμο του καθενός. Οι χρόνοι των μνημονίων -που δεν τελειώνουν- συναντούν μακροπρόθεσμα τους χρόνους του Θανάτου,όχι τις τροχιές του βίου. Στην Ελλάδα το μακροπρόθεσμο έγινε παρόν και ο χρόνος πάγωσε πάνω στα ποσοστά των πλεονασμάτων και στα δις της λιτότητας. Ποτέ άλλοτε τα μεγάλα νούμερα δεν απείχαν τόσο πολύ απο την μικροοικονομία, απο την καθημερινότητα. Η απόσταση αυτή σκοτώνει την χώρα και ειδικά την νεολαία της, το μέλλον της. 
Μοιάζει ως ανέκδοτο το να βγούμε απο την κρίση. Εθιστήκαμε, πολύ καιρό, τώρα και διαρκώς προσαρμοζόμαστε στο λίγο, στο επαρκές. Είναι συγκεκριμένα τα ποσά των χαρτονομισμάτων που βγάζουν τα ΑΤΜ , σαν να έχουμε αποδεχθεί ένα εθνικό πρόστιμο για την σπατάλη, τον υπερδανεισμό και την υπερκατανάλωση των προηγουμένων ετών. Συμβιβαζόμαστε σιγά σιγά με τις χαμηλές αποδοχές,τα πενιχρά εισοδήματα, την πτώση των τιμών περιουσίας και τους υψηλούς φόρους. Ένας συμβιβασμός που μοιάζει ως αναγκαία προσαρμογή σε μια πραγματικότητα που κάποτε έμοιαζε απίθανη, εντελώς έξω απο τα χειρότερα σενάρια της φαντασίας μας. Αν η συλλογική ενοχή συνεχίσει να καλύπτει τα ατομικά σφάλματα ζωής,ως εθνικός ψυχαναγκασμός, και τις κακοσχεδιασμένες, τις δανεικές πορείες ανέλιξης στην κοινωνία,τότε θα συνεχιστεί ταυτόχρονα και η μαζική απώθηση του πένθους που βιώνουμε για όσα χάθηκαν και όσα δεν θα έλθουν. Μόνο που αυτή η απώθηση θα είναι αντίστροφη : προς το μέλλον, παράλληλη με τα χρονοδιαγράμματα της εποπτείας μας απο τους δανειστές...
Πιασμένοι στο δόκανο της Χάρτινης Οικονομίας)
Και ξαφνικά γίναμε χώρα-πρότυπο γα τους κομισάριους των Βρυξελλών. Και παράλληλα τους ευχαριστούμε που μας κρατούσαν το χέρι όταν διαβήκαμε τον Ρουβίκωνα της λιτότητας και τώρα ίσως να βγούμε στις αγορές( σε ''πισίνα παιδική'' και με σωσίβιο φυσικά) Γίναμε χώρα εκτος του ''υπερβολικού ελλείμματος'', δηλαδή - σε απλή μετάφραση - σχετικά ''ασφαλής'' για τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια. Γιατί αν δεν βάλουμε τις παρωπίδες που μας προμήθευσε το Πανεπιστήμιο για τις περίφημες ''ελεύθερες αγορές'', αυτή είναι η ουσία που ενδιαφέρει τους υπερεθνικούς θεματοφύλακες της ''κανονικότητας'' : πώς μια Οικονομία θα μετατραπεί απο ελλειμματική σε πλεονασματική για να την δανείζουν οι περίφημες αγορές, για να κινείται ο χάρτινος πλούτος, το βραχυπρόθεσμο υπερμοχλευμένο κεφάλαιο, αυτό που υποτίθεται ότι δεν ''ρυθμίζεται'' ώστε να κυκλοφορεί ελεύθερα και να τροφοδοτεί με ρευστό την παραγωγική οικονομία, την παραγωγή και την απασχόληση. 
Αλλά η αλήθεια είναι ότι τα λεφτά που τοποθετούνται σε ομόλογα, μετοχές, χάρτινες αξίες και παράγωγα χρηματοοοικονομικά προιόντα, δεν ρέουν τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα προς την αληθινή οικονομία, αυτή των χαμηλών μισθών,των υποαμοιβόμενων εργαζομένων, την οικονομία που θα έπρεπε να στηρίζεται στον πρωτογενή τομέα περισσότερο και όχι στην παροχή υπηρεσιών. Γράφω το αυτονόητο : χωρίς άμεσες ξένες επενδύσεις, χωρίς να πείσουμε τους τραπεζίτες που ''ψωνίζουν'' τα ομόλογα μας ότι πρέπει να πείσουν πελάτες τους βιομηχάνους να ανοίξουν εργοστάσια στην Ελλάδα( αφού δομήσουμε συνθήκες μείωσης φορολόγησης και γραφειοκρατικού κόστους), δεν αλλάζει το σκηνικό. Διαπιστώσεις που φυσικά δεν αφορούν μόνο την ασθμαίνουσα δική μας Οικονομία αλλά το σύνολο των χωρών που σέρνονται απο τις προηγμένες βιομηχανικά οικονομίες, κυρίως των ΗΠΑ και της Γερμανίας.
Ζούμε σε ένα καθεστώς λειτουργίας μιάς νέας Μακροοικονομικής Μηχανικής, σε ένα καινούργιο μοντέλο εξομοίωσης του επιπέδου ζωής σε Οικονομίες που θεωρητικά ''μοιάζουν'' αλλά στην πραγματικότητα αποκλίνουν. Και η καθημερινότητα πολλών λαών, όπως ο δικός μας, αποκλίνει έντονα, διαφέρει απο εκείνη των ισχυρών χωρών του ευρωπαικού Βορρά.
Η Ελλάδα δεν ηταν ακριβώς πειραματόζωο,δεν ήταν ένα ''έδαφος'' πειραματισμού των σύγχρονων υπερεθνικών μηχανισμών διάσωσης. Η Ελλάδα ήταν και είναι μή κανονική Οικονομία, εδώ και παρα πολλά χρόνια.Δεν την πιάνουν πειράματα, μηχανισμοί διάσωσης, δημοσιονομικοί περιορισμοί, μακροοικονομικές πολιτικές ισορροπίας. Δεν βγήκαμε απο την κρίση γιατί δεν μπορούμε να βγούμε. Πιαστήκαμε στο δόκανο της '' χάρτινης'' Οικονομίας, εντός ενός ασφυκτικού πλαισίου περιοριστικής μονεταριστικής πολιτικής, εντός του ανακυκλώσιμου υπερδανεισμού, της πλήρους εξάρτησης δηλαδή,ενώ πέφταμε ταυτόχρονα στην παγίδα της μόνιμης επιτροπείας. 
Φταίμε. Και φταίμε αποκλειστικά εμείς.Ένας ολόκληρος λαός άγεται και φέρεται απο το ναπολεόντειο σύνδρομο μερικών πολιτικών αντιπροσώπων του,ατόμων που στην πλειοψηφία τους δεν γνωρίζουν απο τα αβαθή νερά της παγκοσμιοποίησης και απο το πώς μονιμοποιούνται οι μηχανισμοί καταναγκαστικής επιτροπείας σε ημιτελή μορφώματα που γεννούν ανισότητες, όπως η Ευρωζώνη...
Εμείς και οι Αγορές: όταν η Μακροοικονομία χαιρετάει την Μικροοικονομία)
Με αφορμή την συζήτηση για μίνι-έξοδο της χώρας στις αγορές, μεσω 5ετούς ομολόγου που θα αντικαταστήσει προηγούμενο, αξίζει να ασχοληθούμε με το περίφημο συλλογικό υποκείμενο των αγορών.Για πολλούς δεν έχουν όνομα και διεύθυνση.Στις σχολές Οικονομικών ανα τον κόσμο διδάσκονται ως μια οντότητα που συμβάλλει στην ισορροπία του οικονομικού συστήματος.Τις διδαχθήκαμε ως ιμάντες μεταφοράς πλούτου απο την χάρτινη στην πραγματική οικονομία, εκείνη της παραγωγής και της απασχόλης,του εμπορίου και της ζήτησης. Άραγε έτσι λειτουργούν τα πράγματα ή μήπως η πραγματικότητα είναι διαφορετική;
Στην ελληνική περίπτωση βρίσκουμε τον ορισμό της κοινωνικοποίησης των ζημιών που υπέστησαν οι κάτοχοι των ομολόγων μας, αφού στην πλειοψηφία του το χρέος μας έγινε διακρατικός/υπερεθνικός δανεισμός. Με απλά λόγια ; Σταμάτησαν να μας δανείζουν οι αγορές και μας δάνειζαν οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Και σήμερα, προσπαθούμε να αλλάξουμε ξανά το σκηνικό(αν φυσικά συμφωνήσουν οι εταίροι και δανειστές)
Όσοι όμως μιλούν για τον χαμηλό τόκο των χρημάτων που μας δόθηκαν απο τα μνημόνια,σε σχέση με το επιτόκιο του ομολόγου αν βγαίναμε σήμερα στις αγορές, ξεχνούν τον αβάσταχτο εθνικό ''τόκο'', δηλαδή τα μέτρα λιτότητας των μνημονίων( που κόστισαν δεκάδες δις σε όρους ΑΕΠ και κάποιες ανθρώπινες ζωές συν δράματα ).Ταυτόχρονα ξεχνούν ότι μπορεί οι αγορές να μην σε ελέγχουν άμεσα, όταν αγοράζουν ομόλογα, έχει όμως το σύστημα ήδη φροντίσει να είσαι υπο αυστηρό ''αστυνομικό'' έλεγχο,δηλαδή μόνιμη επιτροπεία και δημοσιονομική πειθαρχία που επέβαλλαν η Κομισιόν και το ΔΝΤ. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό κατεστημένο κατάφερε να ''στρώσει'' μια στρεβλωτική και ελλειμματική οικονομία, όπως η δική μας, μέσω υπερεθνικών μηχανισμών ελέγχου( ESM, EFSF, ΕΚΤ, ΔΝΤ) και τώρα πάλι μπορεί να απολαμβάνει ένα καλύτερο κουπόνι απο αυτά που κυκλοφορούν στην αγορά των ομολόγων.
Τι συμβαίνει εκεί ; Δανείζει κανείς για 5 χρόνια την Kροατία πχ. με 2% ,την Βουλγαρία με 0,40%(!), την Χιλή με 3,70%, ενώ αντί να παίρνει τόκο όταν δανείζει την Γερμανία, πληρώνει ''φυλακτρα''! ( -0,10% το 5ετές της).Γιατί λοιπόν να μην φτιαχτεί ένα εμπόρευμα( κρατικό ομόλογο Ελλάδας)που να αποδίδει ετησίως 4,50- 5 % ; Και τι χρειάζεται για να είναι καλό το προιόν ; Μα φυσικά,υγιείς δημοσιονομικούς δείκτες, βιώσιμο χρέος με πλεόνασμα, κτλ. 
Αναρωτιούνται πολλοί γιατί η τωρινή κυβέρνηση δοκιμάζει να βγεί στις αγορές, αφού ακόμα είμαστε εντός μνημονίων, κάτι που φαίνεται ότι ίσως και να το αποτρέψουν οι λεγόμενοι Θεσμοί. Η αλήθεια είναι ότι αν βγούμε θα είναι γιατί θα μας έχουν καλέσει οι αγορές( ειδικά όταν έχει ανατεθεί η διαμεσολάβηση στην Rothschild). Να το χωνέψουμε διότι αυτό είναι το αφανές παίγνιο πίσω απο την λιτότητα των 8 ετών μέχρι τώρα: βελτιώνεται η καμπύλη απόδοσης των ομολόγων(3,44 % είναι το 2ετές, αυτή την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και 5,25% το 10ετές, αποδόσεις καλύτερες απο αυτές στο ξεκίνημα της κρίσης) αφού πρώτα ανακοινωθούν βελτιωμένοι δείκτες στην Οικονομία. Αυτό πρέπει να κατανοήσουμε : μόλις φτιάχνονται και αρχίζουν να σταθεροποιούνται οι μακροοικονομικοί αριθμοί, αμέσως οι αγορές εντοπίζουν την ευκαιρία για καλό κουπόνι απόδοσης.
Και η αλήθεια είναι οτι οι δείκτες για το α'3μηνο αλλά και το α' 5μηνο του 2017, είναι υψηλότεροι συγκριτικά με τους δείκτες στις ανάλογες περιόδους του 2014. Αλλά αυτό δεν σημαίνει καλύτερη οικονομική πολιτική τώρα σε σχέση με τότε( κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου)Ούτε φυσικά και σημαίνει καλύτερη προοπτική για την ελληνική οικονομία και τις ζωές μας.
Όμως αυτά είναι τα μοντέλα που χρησιμοποιούν ως μέθοδο σύγκρισης(benchmarking)οι αγορές:συγκρίνουν δηλαδή τα ίδια μεγέθη τότε και τώρα.Σήμερα λοιπόν, συγκριτικά με εκείνη την περίοδο, οι επενδύσεις αυξήθηκαν 11,2 %, η βιομηχανική παραγωγή 6,8%, η ιδιωτική κατανάλωση +1,7%,η ανεργία απο το 27,2% έπεσε στο 21,7 % (σημ:όλα τα στοιχεία φυσικά είναι διαθέσιμα απο την ΕΛ.ΣΤΑΤ).Οι αγορές είδαν επίσης ότι το πλεόνασμα του 2013 ήταν 0,8% ενω του 2016 έκλεισε στο 4,1%. 
Φυσικά, η μικροοικονομία δεν βλέπει αυτές τις θετικές μεταβολές. Η ζωή μας δεν αλλάζει προς το καλύτερο, λεφτά δεν περισσεύουν, τα χρέη διογκώνεται σε τράπεζες και Δημόσιο και το πλεόνασμα φτιάχτηκε με αίμα των ελλήνων φορολογουμένων, χωρίς να έχει σημειωθεί ανάπτυξη στο ΑΕΠ. Περιττό να πώ ότι δεν προβλέπεται να δούμε σύντομα το πώς αυτοί οι μάκρο-αριθμοί, θα γίνουν αντιληπτοί στην μόνιμη απασχόληση, στα εισοδήματα και στις δαπάνες μας.
Αυτό είναι το παίγνιο. Μπορεί με αυτή την κυβέρνηση να χάσαμε δύο χρόνια,να ζούμε με capital controls, να μην μετέχουμε στην ποσοτική χαλάρωση( χρήμα απο την ΕΚΤ),μπορεί να έχει εκτοξευθεί το δημόσιο χρέος(λόγω του νέου μνημονίου),μπορεί οι φορολογικοί συντελεστές να αυξήθηκαν, η ανάπτυξη να παρέμεινε μηδενική, μπορεί να έχουν προνομοθετηθεί μέτρα για μετά το 2019(σε συνθήκες παράλογου στόχου πλεονασμάτων για πολλά χρόνια)όμως οι περίφημες αγορές δεν είναι απίθανο να δανείσουν τον ασθενή που αναρρώνει. Εννοείται ότι πρώτα πρέπει να το εγκρίνουν οι θεσμοί, ειδικά τώρα που δεν φαίνεται ξεκάθαρα αν η ανάπτυξη του ΑΕΠ θα έχει δυναμική για μια βιώσιμη τροχιά. Και εννοείται ότι παροχές για βελτίωση της ζωής μας και σταδιακή επαναφορά εισοδημάτων, απαγορεύονται δια ροπάλου.
Με όλα αυτά να συμβαίνουν, η ελληνική οικονομία έχει πλέον αποκοπεί οριστικά απο την ελληνική κοινωνία.Τα δις των μεγάλων μεγεθών του Δημοσίου δεν αφορούν το μεροκάματο του καθενός εξ ημών. Η Μακροοικονομία στέλνει χαιρετίσματα στην Μικροοικονομία. Οι διαχειριστές ομολόγων στο Λονδίνο και στην Ν.Υόρκη,επιβραβεύουν το ελληνικό Δημόσιο και όχι τον Έλληνα πολίτη. Δεν τους ενδιαφέρει αυτός. Ή μάλλον κάνουν ότι δεν τους ενδιαφέρει αφού η πτώση του εργατικού κόστους (για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα),η συστηματική πληρωμή των φόρων ώστε το Δημόσιο να μην είναι ελλειμματικό, οι περικοπές των συντάξεων( ώστε να μην χρειαστεί να ξαναδανείζει ο κρατικός προυπολογισμός τα Ταμεία), είναι εκείνα τα στοιχεία που διαμορφώνουν την ζήτηση της ''μετοχής'' που λέγεται Ελλάδα.
Είμαστε δηλαδή (όπως όλοι οι λαοί της γής) κάτι σαν πολίτες-πελάτες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.Όποιος το αγνοεί, θα αγνοεί μονίμως την αιτία για την οποία δεν τα βγάζει πέρα στην ζωή του...

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Κατ οπιν επιμονής του φίλου Γιάννη Παγιασλή, παραθέτω το link με το σύνολο των άρθρων μου εντός του 2011 (http://www.elzoni.gr/search/index.asp?q=%EA%E1%F1%E1%E2%EF%EB%E9%E1%F2) Aν δεν ανοίγει εύκολα, τότε στο www.elzoni.gr και στο search ,με μικρά γράμματα,γράφετε καραβόλιας....

Tην τελευταία ομιλία μου ανάρτησε εδώ http://leftliberalantithesis.blogspot.com/ ο φίλτατος Γιάννης Παγιασλής, που απορώ πώς τρέχει ταυτόχρονα τόσα blogs !
Tον ευχαριστώ θερμά...

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Οι Αγορές εχουν ονομα και διευθυνση

Είναι αλήθεια πως το ʽκούρεμαʼ του χρέους γίνεται πλέον πολιτικά και οικονομικά αποδεκτό ως πιθανότητα από την Ε.Ε. με τον Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης που ετοιμάζεται να λειτουργήσει από το 2013. Αλλά κρύβεται απο όλους μια μεγάλη αλήθεια:ως κίνδυνος για τους ιδιώτες επενδυτές θα ισχύει μόνον για τις νέες εκδόσεις κρατικών ομολόγων, στην πρωτογενή αγορά των οποίων θα μπορεί να συμμετέχει και ο Μηχανισμός.

Να διευκρινιστεί κατ αρχήν οτι άλλο ο μόνιμος μηχανισμός σταθερότητας (European Stability Mechanism) απο τον σημερινό προσωρινό (European Financial Stability Mechanism) και άλλο ο μή θεσμικός αλλά πολύ ουσιαστικός μηχανισμός δημοσιονομικής επιτήρησης, που θα πετύχει την αποφυγή δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων στο μέλλον και θα ολοκληρωθεί τον Ιούνιο.

Η Ε.Ε είναι αληθεια οτι ναι μεν δηλωνει παρούσα αλλα με έναν μηχανισμό διαμεσολάβησης ανάμεσα στις χρεωμένες χώρες (που δεν μπορούν να δανειστούν από τις αγορές) και τις ίδιες τις αγορές ! (θα δανείζεται από τις αγορές όσα χρήματα χρειάζεται με όρους πιστοληπτικής αξιοπιστίας ΑΑΑ (λόγω των εγγυήσεων) και στη συνέχεια θα δανείζει τις χώρες με λίγο υψηλότερο επιτόκιο.

Πραγματικό χρήμα θα συνεισφέρουν οι 27 χώρες - μέλη μόλις 80 δισ. - και αυτά σταδιακά, εντός πενταετίας. Τα 620 δισ. θα είναι εγγυήσεις ! Ας μην ονειρευόμαστε ρευστότητα λοιπόν ,αντιθέτως να προετοιμαζόμαστε για πρόωρη εξάλειψη της επιτυχίας εξοικονόμησης 6 δις για την Ελλάδα, απο μείωση του επιτοκίου, καθώς αυτή θα υπερκαλυφθεί από την αύξηση του βασικού επιτοκίου της ΕΚΤ και των επιτοκίων της αγοράς που φέρνει η νέα διεθνής κρίση ρευστότητας και αφερεγγυότητας.

Οπως δείχνει τελευταία μελέτη των Reinhart & Rogoff (“A decade of debt”, April 2011), έχουμε εισέλθει σε μια δεκαετία όπου το ύψος των χρεών -δημοσίων και ιδιωτικών- παγκοσμίως ξεπερνά κάθε άλλη ιστορική περίοδο και δεν επιτρέπει καμία αισιοδοξία για επιστροφή σε ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης, ικανούς να δικαιολογήσουν μαζικές επενδύσεις και ομαλή αποπληρωμή και μείωση των χρεών.

Κάποιοι επιμένουν να μην κατανοούν το πόσο έντονα άλλαξε ο κόσμος τις τελευταίες εδομάδες με την γεωπολιτική κρίση που ξεκινά από τη Β. Αφρική και φθάνει στην Ιαπωνία ( ακόμα και οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. 24-25 Μαρτίου,θα βρίσκονται -για άλλη μία φορά- πίσω από τις εξελίξεις. Κάτι που έγινε πλέον κανόνας τον οποίο αντιλαμβάνονται οι αγορές και αντιδρούν αναλόγως αυξάνοντας επιτόκια και σπρεντ για τις προβληματικές οικονομίες..)

Αλλού όμως είναι το μεγάλο πρόβλημα στην παγκόσμια ισορροπία του ατέρμονου χρεόυς: οι αραβικές χώρες του Κόλπου και η Ιαπωνία καλύπτουν αγοραστικά το 25% των 4,5 τρισ. δολ. των ετήσιων εκδόσεων ομολόγων για την αναχρηματοδότηση του χρέους των ΗΠΑ. Όμως, στις μεν αραβικές οικονομίες με την αποσταθεροποίηση των απολυταρχικών καθεστώτων, και τις προσπάθειες των ΗΠΑ εκεί να αποτρέψουν κινεζική εισβολή κεφαλαίων ,ένα μεγάλο μέρος των πλεονασμάτων αυτών στρέφονται πλέον σε επενδύσεις υποδομών και δημοσίων υπηρεσιών στο εσωτερικό των χωρών του στη δε Ιαπωνία οι τεράστιες ανάγκες χρηματοδότησης (υπολογίζονται 600 δισ.) για την ανακατασκευή των κατεστραμμένων υποδομών .

Ετσι καθίσταται εξαιρετικά εξαντλήσιμη η δεξαμενή ρευστότητας για την χρηματοδότηση των αμερικανικών ελλειμμάτων και χρεών. Διότι ενώ παγκοσμίως τα κρατικά χρέη ανέρχονται σε 42 τρισ. δολ. και μαζί με αυτά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης φθάνουν τα 50 τρις. Μόνον στις ΗΠΑ, τα υφιστάμενα και δυνητικά κρατικά χρέη (λόγω χρεωκοπημένων ασφαλιστικών ταμείων και προγραμμάτων υγειονομικής περίθαλψης) υπολογίζονται σε 75 τρισ. δολ, προφανώς γι αυτό και η PIMCO νο1 παγκοσμίως fund manager, πουλάει κρατικά αμερικανικά ομόλογα εδώ και δύο μήνες...

Και αυτό σε μία περίοδο που η Κίνα (ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής σε ομόλογα ΗΠΑ) εμφανώς περιορίζει τη δική της συμμετοχή, με το πρόσχημα της συναλλαγματικής κάλυψης
των πλεονασμάτων της έναντι του κινδύνου του δολαρίου. Η δέ Μ. Βρετανία, που έχει καταντήσει μια προβληματική και ελλειμματική δημοσιονομικά χώρα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, επίσης αδυνατεί να επενδύσει σε αμερικανικούς τίτλους όπως το έκανε μέχρι τώρα. Είναι πασιφανές ότι το τεράστιο αμερικανικό χρέος μπορεί πρακτικά να χρηματοδοτηθεί μόνον εσωτερικά, με την έκδοση νέου χρήματος από τη Fed- μια νοσηρή πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης που έχει καθαρά πληθωριστικά αποτελέσματα και οδηγεί σε συνεχή εξασθένιση του δολαρίου.

Αυτή τη στιγμή, Ιαπωνία και Αμερική αντιμετωπίζουν μια τεράστια δημοσιονομική κρίση χρηματοδότησης απλώς τυπώνοντας νέο πληθωριστικό χρήμα και εντείνοντας την ανισορροπία στις νομισματικές σχέσεις και προκαλώντας αφανή εμπορικό πόλεμο.

Κάτι μας διδάσκει όμως η μακρο/κή θεωρία , για όσες οικονομίες δεν εκτυπώνουν χρήμα και οφείλουμε να το ζυγίσουμε σοβαρά : υπάρχει μία διαδικασία αύξησης του κόστους διαβίωσης (πληθωρισμός) και του κόστους του χρήματος (επιτόκια) με καταστροφικές επιπτώσεις για όσες χρεωμένες χώρες δεν έχουν τη δυνατότητα να
αυτοχρηματοδοτηθούν .

Η προτεινόμενη διαχείριση του χρέους από ΔΝΤ και Ε.Ε είναι η ακόλουθη:
-- 110 δισ. που πρέπει να αποπληρωθούν από το 2013 μέχρι το 2020, η Ελλάδα δεν θα μπορεί μάλλον να τα πληρώσει, άρα θα έχει τη δυνατότητα να τα αναχρηματοδοτήσει με νέα ομόλογα που θα αγοράζει ο μηχανισμός στήριξης.
--80 δισ. που είναι στη δευτερογενή αγορά θα επαναγοραστούν κατά ένα μέρος, μέσω ιδίων πόρων - από τα 50 δισ. δηλαδή των ιδιωτικοποιήσεων.
--τα ομόλογα στην ΕΚΤ μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο ...
μέλλον (να ανταλλαγούν δηλαδή με νέες σειρές ομολόγων που θα εκδοθούν με την εγγύηση ΑΑΑ του μηχανισμού )

Το σχέδιο λοιπόν αυτό δεν σταθμίζει τίς σημερινές ρεαλιστικές δυνατότητες των πλέον ισχυρών επενδυτών στις αγορές Ομολόγων ,δηλαδή Κινέζων, Ιαπώνων και Αράβων ...

Γι αυτό φωνάζαμε απο πέρσι, οτι αυτούς τους επενδυτές έπρεπε να τους δούμε σαν χώρα μόνοι μας, πριν εμπλακεί μαζί μας ο Μηχανισμός Στήριξης ΔΝΤ-ΕΕ και φυσικά πρίν διογκωθεί το χρέος των ΗΠΑ ή ξεσπάσουν έκτακτα γεωπολιτικά γεγονότα ( πέρυσι, δεν είχαμε ακραία φαινόμενα αβεβαιότητας, αν και υπήρχε το μέγα πρόβλημα της φούσκας κρατικών ομολόγων )

Αλλά δυστυχώς , δεν εξηγεί κάποιος στον πρωθυπουργό και στον υπουργό οικονομίας, οτι αν δεν ξέρουν να φέρουν χρήμα απο τα θεσμικά πορτοφόλια, ελληνικά και ξένα, τότε απλά δεν μας κάνουν και κακώς πληρώνονται...

Μην κτίζεις γέφυρα εκεί που δεν υπάρχει ποτάμι, λέει μια Κινέζικη Παροιμία....

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Η Συστημική Αδράνεια στην Κρίση.

Μας καλούν πολλές φωνές να απεργήσουμε,να μην εργαστούμε,να διεκδικήσουμε, να κινήσουμε την μηχανή της διαμαρτυρίας...Σύμφωνοι!
Αλλά δεν πρέπει όμως κάποτε να γυρίσουμε και τον τροχό της οικονομίας, τον ιμάντα του κέρδους, τον αγωγό της υπεραξίας που χωρίς αυτόν δεν αναδιανέμεται ο πλούτος ;

Μας καλούν να διαδηλώσουμε, αλλά και να στοχαστούμε. θα πρόσθετα να μελετήσουμε και το ''Δικαίωμα στην τεμπελιά'' του Λαφάργκ,αλλά και τα προλεταριακά μανιφέστα του ...πεθερού του (Μαρξ) καθώς και τους αγώνες των εργατών σε όλη την γή.
Και μετά ; Θα...ξανακαθήσουμε στα σύγχρονα εργοστάσια παραγωγής: σε τράπεζες ,γραφεία, πολυεθνικές, δημόσιες υπηρεσίες, ωστε να εισφέρουμε τον χρόνο μας στο απρόσωπο εργοδοτικό καθεστώς, στο αντικοινωνικό και παρασιτικό κύκλωμα των τοκογλύφων της χρηματιστηριακής διεθνούς και των ντόπιων πολιτικών τους νταβατζήδων...

Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση σύγχυσης μεταξύ
-της ελευθερίας επιλογής του Ατόμου να δρά εντος Αγοράς και της Κοινωνίας , και
- της ...συμμετοχής του σε αυτές !

Και ενώ συνεχίζεται το σπιράλ αργού θανάτου των ατομικών επιθυμιών και των συλλογικών οραμάτων,όλοι παραβλέπουν οτι στην μηχανική των οικονομικών συστημάτων, δεν υπάρχει μια ...αριστερή (!) π.χ. θεωρία/ιδεολογία που να μπορεί σήμερα να γυρίσει σωστά τους ιμάντες του κέρδους και να αναδιανείμει πλούτο στις μάζες.
Τον ρόλο αυτό , αναλαμβάνουν τα.... δελτία των 8:00 ,με τα οποία το εξωτερικό συστημικό καθημερινό άγχος της υπερπροσπάθειας μετοικεί σε μεγάλο βαθμο εντός της δικής μας, διχασμένης υποκειμενικότητας, μεγαλώνοντας τον ατομικό φόβο μιας αποτυχίας ή της χρεοκοπίας ψυχής και περιουσιών...
Η δομική οικονομική κρίση που ζουν πολλές κοινωνίες ,αλλά κυρίως η νεοελληνική, στηρίζεται με αυτό τον τρόπο και στην ενδοψυχική εμπλοκή,χαρακτηριστική της δήθεν συλλογικής νοημοσύνης των ΜΜΕ.

Μια κατάσταση παθητικής αποδοχής των δρώμενων, οπότε και οι κοινωνίες...σερβίρουν στα μέσα αυτά που τις αποχαυνώνουν !

Η επικληση λοιπόν απο ακραίες φωνές για δηθεν κινηματική συμβολοποίηση της αγνάκτησης, δεν μπορεί να αποσοβήσει δομικές ανισορροπίες :
ολοι μας , μετέχουμε έμμεσα ή αμεσα -σε αυτές τις ανισορροπίες ,ασχετα αν δεν ισχύει η ηλίθια κατα Πάγκαλο λογική οτι όλοι μαζί τα φαγαμα...

Ακόμα και αν ανατρέξουμε στην μαρξιστική θεωρία, θα δούμε την α-δυνατότητα του οργανωτικού Συμβολικού θεάτρου της ανατροπής: η προτροπή για τους προλετάριους να ενωθούν, ηταν περισσότερο σαν...ευχή του γεροΚάρολου, μάλλον απωθημένη, προιόν της εσχατολογικής του προσέγγισης για την συλλογική νοημοσύνη των καταπιεσμένων και την ασυντόνιστη δράση των ατόμων που εξεγείρονται στους δηθεν αδυσώπητους νόμους της Αγοράς.

Πιθανολογώ, οτι αν ζούσε σήμερα ο Μαρξ,παρά την ουτοπική του θεώρηση τη οποία ξεπέρασε η ίδια η Ιστορία, αν ξανάγραφε το Κεφάλαιο ,ίσως να έμπαινε στον πειρασμό να αλλάξει και τον τίτλο , βαζοντας τον τίτλο : η Αγορά....

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Η Συστημική Αδράνεια στην Κρίση.

Μας καλούν πολλές φωνές - όλους μας- να απεργήσουμε,να μην εργαστούμε,να διεκδικήσουμε, να κινήσουμε την μηχανή της διαμαρτυρίας...Σύμφωνοι!
Αλλά δεν πρέπει όμως κάποτε να γυρίσουμε και τον τροχό της οικονομίας, τον ιμάντα του κέρδους, τον αγωγό της υπεραξίας που χωρίς αυτόν δεν αναδιανέμεται ο πλούτος ;

Μας καλούν να διαδηλώσουμε, αλλά και να στοχαστούμε. θα πρόσθετα να μελετήσουμε και το ''Δικαίωμα στην τεμπελιά'' του Λαφάργκ,αλλά και τα προλεταριακά μανιφέστα του ...πεθερού του (Μαρξ) καθώς και τους αγώνες των εργατών σε όλη την γή.
Και μετά ; Θα...ξανακαθήσουμε στα σύγχρονα εργοστάσια παραγωγής: σε τράπεζες ,γραφεία, πολυεθνικές, δημόσιες υπηρεσίες, ωστε να εισφέρουμε τον χρόνο μας στο απρόσωπο εργοδοτικό καθεστώς, στο αντικοινωνικό και παρασιτικό κύκλωμα των τοκογλύφων της χρηματιστηριακής διεθνούς και των ντόπιων πολιτικών τους νταβατζήδων...

Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση σύγχυσης της ελευθερίας επιλογής του Ατόμου να δρά εντος Αγοράς και Κοινωνίας , και της ...συμμετοχής του σε αυτές !
Και ενώ συνεχίζεται το σπιράλ αργού θανάτου των ατομικών επιθυμιών και των συλλογικών οραμάτων,όλοι παραβλέπουν οτι στην μηχανική των οικονομικών συστημάτων, δεν υπάρχει μια ...αριστερή (!) π.χ. θεωρία/ιδεολογία που να μπορεί σήμερα να γυρίσει σωστά τους ιμάντες του κέρδους και να αναδιανείμει πλούτο στις μάζες.
Στα δελτία των 8:00 ,νιώθουμε ότι το εξωτερικό συστημικό καθημερινό άγχος της υπερπροσπάθειας μετοικεί σε μεγάλο βαθμο εντός της δικής μας, διχασμένης υποκειμενικότητας, μεγαλώνοντας τον ατομικό φόβο μιας αποτυχίας ή της χρεοκοπίας ψυχής και περιουσιών...
Η δομική οικονομική κρίση που ζουν πολλές κοινωνίες ,αλλά κυρίως η νεοελληνική,
στηρίζεται και στην ενδοψυχική εμπλοκή,χαρακτηριστική της δήθεν συλλογικής
νοημοσύνης των ΜΜΕ.

Μια κατάσταση παθητικής αποδοχής των δρώμενων, οπότε και οι κοινωνίες...σερβίρουν στα μέσα αυτά που τις αποχαυνώνουν !

Η επικληση λοιπόν απο ακραίες φωνές για κινηματική συμβολοποίηση της
κοινωνικής δικαιοσύνης, δεν μπορεί να αποσοβήσει δομικές ανισορροπίες .
Όλοι μας , μετέχουμε σε αυτές τις ανισορροπίες που είναι μέρος της δομημένης και συντεταγμένης πολιτειακής οργάνωσης των ελέυθερων κοινωνιών.

Επιτέλους, ας θυμηθούμε την μεγάλη μαρξιστική συμβολή στην α-δυνατότητα του οργανωτικού Συμβολικού θεάτρου της ανατροπής: η προτροπή για τους προλετάριους να ενωθούν, ηταν περισσότερο σαν...ευχή του γεροΚάρολου, μάλλον απωθημένη, προιόν της εσχατολογικής του προσέγγισης για την συλλογική νοημοσύνη των καταπιεσμένων ,την ασυντόνιστη δράση των ατόμων που εξεγείρονται στους αδυσώπητους νόμους της Αγοράς.

Πιθανολογώ, οτι αν ζούσε σήμερα ο Μαρξ,παρά την ουτοπική του θεώρηση τη οποία ξεπέ
ρασε η ίδια η Ιστορία, αν ξανάγραφε το Κεφάλαιο ,ίσως να έμπαινε στον πειρασμό να αλλάξει και τον τίτλο , βαζοντας τον τίτλο : η Αγορά....