ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ !

Επιτέλους, μας έριξαν την πιστοληπτική μας ικανότητα! Η διεθνής των κερδοσκόπων έδρασε και πάλι ωστε να μειωθεί η φερεγγυότητα του ελληνικού δημοσίου και να πέσει κατηγορία ο δείκτης βιωσιμότητας του χρέους μας!

Στην καρδιά του αδυσώπητου trading oμολόγων/χρέους, εμφανίζεται και η απόφαση των ''δικαστών'' του μεγάλου κεφαλαίου. S&P,Fitch και όλοι οι πιστοί ακόλουθοι του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας( που για δεκαετίες έθρεφαν δικτατορίες σε φτωχές κοινωνίες) τώρα θρέφουν με κέρδη και ...ποντάκια στα spreads ,τους κατόχους και τους dealers των ομολόγων του εθνικού μας προιόντος(
(αυτό παράγουμε:δημόσιο χρέος)!

Εδώ και 2,5 χρόνια απειλείται με πτώχευση η χώρα της γεμάτης παραλιακής οδού, των γεμάτων καφέ και των ξενυχτάδικων, η κοινωνία του εύ ζην!

Δεν πτοούμαστε κύριοι! Πτωχεύστε μας! Κανείς στον κόσμο σαν εμάς δεν ξέρει οτι η ...φτώχεια θέλει καλοπέραση!

Εμείς, ακόμη και αν μάς στείλετε σε ΒΒΒ-- και κάτω απο το μηδέν δηλαδή, πάλι πρώτο τραπέζι θα καθήσουμε, σχεδόν όλοι!
Αν τα ταμεία του κράτους κηρύξουν στάση πληρωμών, το δικό μας το πορτοφόλι θα τα βγάλει πέρα, αξιότιμοι κύριοι ελεγκτές!

Δεν μας πιανει το auditing που κάνετε, ούτε και η κοστολόγησης σας μας φοβίζει!Ξορκίζουμε τον θάνατο με δικό μας benchmarking,με δικό μας Ατομικό Χρεός, άσχετο απο το δημοσιονομικό των ανίκανων πολιτικών μας!

Θα ζήσουμε υποβαθμισμένοι, αλλά πάντα θα διασκεδάζουμε αγαπητοί κύριοι της Fitch! To ξένο και δανεικό χρήμα δεν μας ενδιαφέρει! Ζούμε αλληλοεξαπατώμενοι, είμαστε η κοινωνία της σιωπηρής συνωμοσίας, που δανειζόμαστε απο το δικό μας μέλλον, οχι το δικό σας!

Την δική μας λογική δεν θα την υποβαθμίσετε ποτέ!

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ...

Σε μυεί στο Ονειρο, το επιβλητικό και πολυσυλλεκτικό Λονδίνο,καρδιά του trading προσδοκιών και της άκοπης κερδολαγνείας, εστία και πυρήνας του brokering επιθυμιών και της ρευστοποίησης των φαντασιακών IRR( εσωτερικά ποσοστά απόδοσης επενδύσεων)...
Ειδικοί του forecasting στο διαμεσολαβητικό παιχνίδι ανταλλαγής ελπίδας,κερδίζουν φορώντας το προσωπείο της πειθούς...
Και στο τρίγωνο Κολωνακίου-Βαλαωρίτου-Συντάγματος, οι ''γεννήτορες'' φαντασιακών κερδών με μπακάλικα πλάνα και ανύπαρκτα megawatts (μόδα τώρα οι άδειοδοτήσεις ενέργειας), μυθομανείς μεσίτες και dealers ,κατευθύνουν την κλειστή ελληνική οικονομία στο σύμπαν του φαντασιακού ευδαιμόνισμού...
Καπιταλιστές στα όνειρα τους, που έχασαν την αίσθηση του Ποσού και την Αξία της Λογικής τους, περιστρέφονται γύρω απο το οδυνηρό σύμπτωμα της αυτοεξαπάτησης ...
Και εμείς;Κάτι σαν σύμβουλοι συγχώνευσης της τρέλας τους με την Λογική...
Όμως στο Λονδίνο, οι μάσκες πέφτουν, καθώς μιλάς face to face με τοο χρήμα, το success fee, την ''εκτέλεση'' ,το αποτέλεσμα στην συνέργια..
Η φούσκα των νοερών επενδύσεων, που πολλοί φτιάχνουν εντός της ψωροκώσταινας, μας κάνει πολλές φορές να πετάμε σε αερόστατα ελπίδας..
Και όμως, στις οχθες του Τάμεση,''εδώ και τώρα'', γεννιέται χρήμα απο ειδικούς των συναλλαγών, αληθινούς μανικούς των συμφωνιών αν και λιγότερο ικανούς απο εμάς ...
Εκεί νιώθεις οτι πρέπει να βάλεις τέλος στο ψευδαισθητικά αναγκαίο μεροκάματο,στα μηνιαία τέλη ψυχοθεραπείας των νευρωτικών οραμάτων για υπερκέρδη απο μυθομανείς αυτοεξαπατώμενους νεοέλληνες...
Και εμείς; θέλει τόλμη για να τους πετάξουμε τις μασκες τους στα μούτρα τους...
Τελικά η Οικονομια είναι το τεράστιο τραπέζι του μπιλιάρδου για τους τζογαδόρους ψευδοαξιών, ένα τεράστιο στοίχημα στην αγορά των ηδονικών συναλλαγών και των παρασιτικών τιμών...
Χιλιάδες άνθρωποι '' φτιάχνονται'' με προσδοκώμενες συνέργιες ποσών ,ιδεών, αδειοδοτήσεων, συμβολαίων..
Ολοι χρωστάνε στον οικονομικό ορθολογισμό , το τέλος αυνανισμού τους, το ασφάλιστρο της νέυρωσης τους για εύκολο πλουτισμό...
Το economical intelligence δεν παντρεύεται ποτέ με το emotional winning, η ζωή δεν εξισορροπεί επιθυμίες με συναλλαγές...
Και εμείς ;Γυρνάμε ως αντιπρόσωποι του συγχρονου καθόλικισμού και του Πάπα( καπιταλισμός και χρήμα), ελπίζοντας να εισπράξουμε τα τέλη εισόδου όλων αυτών στον πάράδεισο του Cash, ως συγχωροχάρτι της ημιμάθειας τους στις αγορές...

( με αφορμή το πήγαινε-ελα απο Λονδίνο και το εγχείρημα μου εκεί- www.upgrade-london.co.uk- στον χώρο των συγχωνεύσεων/εξαγορών, αλλά και την γελοία κατάσταση στο νεοελληνικό επιχειρείν...)

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

Μια κλασική ελληνική φιγούρα αδράνειας, ωχαδελφισμού και σχεδόν τεμπέλικης νοοτροπίας,, ένας άνθρωπος που επι 5,5 χρόνια προσπαθούσε να μην φθείρεται( αλλα στην πολιτική σε φθείρουν οι διπλανοί, τα γεγονότα, η αδράνεια)

Κυβέρνησε με σύστημα αμυντικογενές ,με φιλοσοφία...Ρεχάγκελ!(καθ οτι λάτρης του ποδοσφαίρου, του άρεσε το'' βλέποντας και κάνοντας'')

Ονόμαζε την παθογένεια (νταβατζήδες,διαφθορά) και απλά περιέγραφε λύσεις( μεταρρυθμίσεις,μηδενική ανοχή)αλλά ποτέ δεν έδρασε ουσιαστικά.

Πολύ κακός διαχειριστής ανθρωπίνου δυναμικού ,που σχημάτισε αυλή χαμηλού πνευματικού επιπέδου( ο Σημίτης συνομιλούσε καθημερινά με Γιαννίτση ,Στουρνάρα, Θέμελη,Χαρδούβελη,Κοτζιά, ενώ αυτός είχε Ρουσσόπουλο,Αντώναρο, Ανδριανό,Αγγέλου, Σταικούρα !)

Με τον Σουφλιά ουσιαστικά ώς επικεφαλή της κατρακύλας, ο Καραμανλής αφέθηκε στην δήθεν εμπειρία ενός παλαιομοδίτη ανθρώπου, ίσως και στην ιδιοτέλεια του...

Ο Καραμανλής ,επιρρεπής στην υπεραυτοπεποίθηση του οτι είναι ο καταλληλότερος, αποδείχτηκε ακατάλληλος να αντιληφθεί την αλαζονεία των γύρω του(και είναι κρίμα που ένας ικανός άνθρωπος, που απο τα 47 μέχρι τα 53 , τιμήθηκε για πρωθυπουργός δυο φορές, οδήγησε την κεντροδεξιά σε βαθύ πηγάδι και την χώρα σε αδρανή εδάφη πολιτικής)

Ο Κώστας Καραμανλής, έχασε το στοίχημα που έβαλε με τον εαυτό του, να φύγει ( γιατι ήξερε οτι θα χάσει) αξιοπρεπεπώς...

Η ιστορία έχει τώρα τον πρώτο λόγο...

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Το σύμπτωμα της διεφθαρμένης οικονομίας ,δεν είναι τίποτα άλλο,παρά το σύμπτωμα της νευρωτικής συλλογικής μας ταυτότητας.
Η ελληνική οικονομία, δεν πέρασε ποτέ απο το βρεφικό σταδιο του καθρέφτη,ωστε να τρομάξει μπροστα στον μεγάλο Αλλο.(παγκοσμιοποιηση).
Στέκομαι στις γνωστές παθήσεις, στην έλλειψη συλλογικών συμφωνιών,συναινετικών μέτρων: δεν έχει η νεοελληνική ιδιοσυγκρασία καμία σχέση με την κοινή προσπάθεια αλλά με την εξατομικευμένη-οχι ατομική-επιχειρηματικότητα ( κάποτε ειχα προσεγγίσει το νοσηρό φαινόμενο της μανιακής ιδρυσης επιχειρήσεων απο όλους για όλα...)
Η ελληνική οικονομία δεν είναι ο μεγάλος ασθενής: είναι το φυσιολογικό σύμπτωμα της νευρωτικής νεοελληνικής κοινωνίας.
Η υψηλή διαφθορά, η χαμηλή ανταγωνιστικότητα ,το ΑΕΠ, η ανάπτυξη, αποτελούν τα τελευταία ζητουμενα στο μυαλό όλων...
Η χώρα δεν είναι αυτό που μας δείχνουν τα ΜΜΕ: η Ελλάδα , πάσχει απο νεύρωση επιτυχίας και σχεδόν όλοι, ζουν για να συμμετέχουν στο σύμπτωμα!
Στις εκλογές του καναπέ, θα ξανακαθήσουμε κάπως ψευδαισθητικά πάλι, στο ντιβάνι της μεταβίβασης : οι ισχυροι νευρωτικοί της εξουσίας θα μας φλομώσουν με τα συμπτώματα της μαζικής προσπάθειας...
Το απέραντο φρενοκομείο, δεν πεθαίνει ποτέ...

ΑΝΕΦΙΚΤΑ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ

H πολιτική δεν είναι ζήτημα λογικής ,είναι ζήτημα επιθυμίας. Αν κανένας τελικά δεν έχει δίκιο, είναι γιατί όλοι επιθυμούν!

Το ΠΑΣΟΚ,νιώθοντας (αλλά χωρίς να είναι ) έτοιμο, ξαναγινεται πάλι τελικά αυτό που δεν έπρεπε να γίνει:αίθουσα κατόπτρων για τίς ψευδαισθήσεις, με χωνευτήρι τον χρόνο.

Ενα κόμμα, εκτός απο συλλογικός οραματιστής,καλείται να λειτουργήσει και ως συλλογικός τεχνοκράτης.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί η σημερινή κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, να κατανοήσει οτι η τεχνογνωσία της οικονομικής διαχείρισης δεν είναι ψυχρή αριθμητική, νεοφιλελέυθερη εφαρμοσμένη πολιτική( ο Σημίτης πλανάται ακόμη ως το φάντασμα του λογιστή που μας έβαλε, σαν κοινωνία,να ανοίξουμε τους λογαριασμούς μας με το μέλλον)

Ας κατανοήσουμε ότι δεν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην οικονομία της αγοράς και στις δυνάμεις της ανακατανομής.

Μια κυβέρνηση πρέπει να αγωνίζεται ωστε η τράποuλα να ανακατεύεται συνέχεια,για ισχυρές συνοδευτικές στρατηγικές στην διαχείριση των παγκόσμιων αλλαγών και να πεί οτι το κράτος δεν είναι τα πάντα, ωστε να κινήσει, με ασφάλεια και εποπτεία,την μηχανή ανάπτυξης και ταυτόχρονης προόδου.

Δεν με πέιθει ο Γ.Παπανδρέου οτι γνωρίζει πως να διαχειριστεί τις λεπτες ισορροπίες μεταξύ δημοσιονομικής πολιτικής και κοινωνικής μέριμνας .

Δεν απαιτώ να τα βάλει με τις τράπεζες( γιατί δεν μπορεί) ουτε με το γονίδιο της ελληνικής ροπής για απάτη( η αλήθεια είναι οτι ο άνθρωπος αυτός δεν φαίνεται να έχει ίχνός γονιδιακής σχέσης με την ελληνική παγαποντιά και απορώ πως θα μυρίζεται τους μακρυχέρηδες δίπλα του,και γιατί δεν το έκανε ως υπουργός κυβερνήσεων! Βεβαια και ο Καραμανλής που ξέρει απο ελληνική μέθοδο σκέπτεσθαι και εργάζεσθαι, κοιμήθηκε όρθιος και κάποιο πλούτισαν...)

Το όραμα της Αλλαγής όμως περνάει μεσα απο επώδυνες συγκρούσεις με τα διλήμματα των καιρών: η ανάπτυξη, δεν διατάζεται ποτέ,αλλά απαιτεί σχέδιο και μίγμα οικονομικής/δημοσιονομικής πολιτικής.

Ένα αναγκαίο άλμα προς το μέλλον: η Πράσινη Τράπεζα

Η συζήτηση έχει ξεκινήσει διεθνώς- εδώ και πολύ καιρό- , οι διαθέσεις όλων μοιάζουν θετικές , η χρηματοπιστωτική υποδεικνύει νέα μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης και έτσι η έννοια της πράσινης οικονομίας, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της νέας εποχής.
Κάθε χώρα προσπαθεί αν διαμορφώσει ένα πλάνο ενεργειακής και οικονομικής μετάλλαξης, με βάση τις περίφημες ΑΠΕ( ανανεώσιμες πηγές ενέργειας). Οι πυλώνες όμως κάθε οικονομικού μοντέλου , στηρίζονται στα πήλινα πόδια των πιστωτικών ιδρυμάτων, που σχεδόν παντού καρκινοβατούν.
Η Ελλάδα, χώρα που υπήρξε κάποτε εντάσεως φυσικού κεφαλαίου( μην ξεχνάμε ότι ήμασταν ουσιαστικά ΄΄αγροτική οικονομία΄΄ μέχρι και πριν 20-30 χρόνια) μπορεί σήεμρα να συνδυάσει την προοπτική εξόδου από τον φαύλο κύκλο της στασιμότητας, με μία μεταρρυθμιστική τομή στο τραπεζικό σύστημα .
Το Ελληνικό Δημόσιο, οι Συνεταιριστικές Τράπεζες , καθώς και η Αγροτική Τράπεζα, θα μπορούσαν με την περίφημη μέθοδο των ΣΔΙΤ( συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα) να ταράξου τα νερά στην ΝΑ Ευρώπη, δημιουργώντας την μεγαλύτερη Green Bank στην περιοχή !
Σύμφωνα με τις τωρινές κεφαλαιοποιήσεις Αγροτικής τράπεζας και Συνεταιριστικών τραπεζών και με μια γενναία αύξηση μετοχικού κεφαλαίου μετά την συγχώνευση , που θα καλυφθεί εξ ‘ολοκλήρου από το Δημόσιο , η ελληνική Green Bank θα μπορούσε να αποτελέσει το θεμέλιο της Πράσινης Οικονομίας στην ευρύτερη Βαλκανική ζώνη.
Η έννοια της «Πράσινης Τράπεζας», ενός ιδρύματος παροχής κινήτρων και μέσων για «πράσινες επενδύσεις», με κύριο χαρακτηριστικό την ευελιξία, θα μπορούσε ενδεικτικά να κάνει τα ακόλουθα :
-Να χρηματοδοτεί τον ιδιωτικό τομέα για παραγωγικές επενδύσεις σε ΑΠΕ με τις ανάλογες παροχές σε φορολογικά και αναπτυξιακά κίνητρα για καθαρές πηγές ενέργειας, με μακροπρόθεσμη προοπτική στην ελαχιστοποίηση τής χρήσης υδρογονανθράκων (Φωτοβολταϊκά, Ανεμογεννήτριες, Υδροηλεκτρικά, Γεωθερμικά, Ανακύκλωση, Βιομάζα κ.α)

- Να χρηματοδοτεί προγράμματα ΑΠΕ προερχόμενα από Νομαρχίες και Δήμους, περνώντας κεφάλαια απευθείας από τον Δημόσιο Προϋπολογισμό στην Ενεργειακή Οικονομία ( public ‘bridge financing’), κυρίως σχέδια εκσυγχρονισμού των διακλαδώσεων μεταφοράς και διανομής

- Να επιδοτεί με χαμηλό κόστος ( eco- επιτόκια) την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη
- Να δημιουργήσει μια σειρά eco- Προιόντων( πχ. Ομόλογα Καινοτομίας ,δάνεια για υβριδικά αυτοκίνητα, στεγαστικά προγράμματα για ενεργειακά σπίτια και οικολογικά κτίρια ) των οποίων οι πρόσοδοι θα χρησιμοποιούνται στη χρηματοδότηση προγραμμάτων ΑΠΕ.
Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη αμερικανικού πανεπιστημίου, το 43% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι θα προτιμούσαν να κάνουν συναλλαγές με μια Πράσινη Τράπεζα, όχι μόνο λόγω οικολογικής συνείδησης, αλλά και για λόγους επενδυτικούς /αποδοτικούς!

Είναι ο καιρός κατάλληλος τόσο για μια πρωτοποριακή συγχώνευση στον ασθμαίνοντα τραπεζικό κλάδο της ελληνικής οικονομίας( όλοι μιλάνε για την ανάγκη συγχωνεύσεων και την απαιτούμενη συρρίκνωση του ανταγωνισμού ) ,όσο και για ένα ποιοτικό άλμα προς το μέλλον, όσο αφορά το περίφημο μοντέλο της Πράσινης Οικονομίας. Μόνο με ‘πράσινες πιστώσεις ‘ και ορθολογικό σχεδιασμό θα αποδώσει η αξιοποίηση της πλούσιας σε ΑΠΕ χώρα μας.
Ας ρίξουμε την καύσιμη ύλη-που λέγεται χρήμα-στο ντεπόζιτο της φύσης που μας χαρίζει αυτός ο τόπος….

H Θλίψη που δεν γίνεται Πράξη...

(Ευχαριστώ την συγγραφέα Νέλλη Ψαρρού για ένα σχόλιο της και την θαυμάζω για την κοφτερή σκέψη της. Εξαιρετικό το νέο της βιβλίο,Ταξίδι στη Σαμοθράκη-Ένα Πολιτικό ημερολόγιο, μια πραγματεία για την έλλειψη αυθεντικής πολιτικής στην σύγχρονη Ελλάδα)

Πρώτη φορά κάποιος έπιασε την ....θλίψη μου μέσα απο το blog και
παραβιάζει με σκληρό τρόπο, ερμητικά κλεισμένες πόρτες του αυτοσεβασμού μου...
Ανάμεσα στην αναπαραγωγή της μοναδικής ζωής του καθενός και την ατομική εργασία , την προσωπική δράση και πράξη, υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα...
Ο Adorno έλεγε οτι η επίγνωση της εμπλοκής μας στην ζώη και η ευτυχία της ελάχιστης ελευθερίας, κρύβονται μέσα στην Γνώση...
Η αλήθεια είναι οτι η καθυπόταξη της ζωής στην διαδικασία παραγωγής ,επιβάλλει ταπεινωτικά στον καθένα κατι απο την απομόνωση και την μοναξιά...
Δεν υπάρχει αναγκαστική διέξοδος απο την εμπλοκή που γεννάει η ελευθερία :το μόνο που μπορέι να κάνει ο καθένας υπεύθυνα είναι να αρνηθεί την ιδεολογική κατάχρηση της ύπαρξης του...
Προσωπικά, έχω κόψει την συνηθεια να εξάπτωμαι, γράφοντας ...θλιμμένα! Περίπου σαν να εκδιδω συναλλαγματικές γαλήνης για το καλύτερο...
Οσο η κοινωνία της ορθοπεταλιάς απαιτεί απο τα καταναγκαστικά μέλη της να ...ομολογούν τα πάντα( στα βιβλία, στα άρθρα, στο δίκτυο)τόσο η διανοητική ροπη προς τα κάτω δεν θα σημαίνει απαραίτητα και αποχή απο την καταγγελία, τον μηδενισμό, την απαισιοδοξία...
Το δοχείο των ιδιωτικών, μυστικών και απαισιόδοξων σκέψεων,νιώθω οτι είναι οχημα για να αποκρυσταλλώσω την δική μου αίσθηση εαυτού...
Γράφω ,ενίοτε σημαίνει και οτι καταγράφω την εναλλακτική εκδοχή της ζωής μου και του κοσμου..

Where everything is bad,
it must be good to know the worst...
Just know it, before doing something

F.Bradley